വരാഹപുരാണമ്

രാക്ഷസ രാജാവ് മഹിഷാസുരൻ ഒരിക്കൽ പോരിൽ പങ്കെടുത്ത്, മറ്റൊരു സമയത്ത് ഓടിപ്പോയി; ചിലപ്പോൾ വീണ്ടും യുദ്ധം നടത്തി, ചിലപ്പോൾ പിൻവാങ്ങി. ഇങ്ങനെ, ദശഹസ്രം ദിവ്യവർഷങ്ങൾക്കോളം, അവൻ ദേവി ദുർഗയുമായി യുദ്ധം നടത്തി, ഭയത്താൽ മനസ്സ് കലങ്കിതമായി, യുദ്ധഭൂമിയിൽ മുഴുവൻ അലയിച്ചു. അവസാനം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, നൂറു കുന്നുകളുള്ള മഹാ പർവതത്തിൽ, ആ മഹാ ദാനവൻ ദേവിയുടെ ത്രിശൂലത്താൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു; ദേവി തന്റെ കാലുകൾ കൊണ്ട് അവനെ അമർത്തി. അവിടെ, ദേവി വാളുകൊണ്ട് അവന്റെ തല വെട്ടി കളഞ്ഞു; അതിന്റെ ആത്മാവ് ദേവിയുടെ ആയുധങ്ങളാൽ അട്ടിമറിക്കപ്പെട്ടു, സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. അപ്പോഴാണ്, ബ്രഹ്മാവിനോടൊപ്പം എല്ലാ ദേവതകളും മഹിഷാസുരൻ തോറ്റതിനെ കണ്ടു, ദേവിയെ സന്തോഷപൂർവ്വം സ്തുതിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: “നമസ്കാരം, മഹാദേവി! ഭാഗ്യവതിയേ, ഗംഭീരമായവളേ, ഭയാനകമായ രൂപമുള്ളവളേ; ജയശ്രീയേ, സത്വതത്ത്വത്തിൽ സ്ഥാപിതയായവളേ, ത്രീനയനയേ, ദിശകളിൽ മുഖമുള്ളവളേ. ജ്ഞാനത്തിലും അജ്ഞാനത്തിലും, ജയത്തിലും യാഗത്തിലും, മഹിഷാസുരനെ സംഹരിച്ചവളേ; സർവ്വദേവികളുടെ ദേവിയേ, സർവ്വരൂപയേ, വൈഷ്ണവിയേ. ദുഃഖമില്ലാത്തവളേ, സ്ഥിരതയുള്ളവളേ, കമലദളനയനയേ; ശുദ്ധ സത്വത്തിൽ, വ്രതങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതമായവളേ, ഉഗ്രരൂപയേ, പ്രകാശമാനവളേ. സമ്പത്തും, സിദ്ധിയും, ജ്ഞാനവും, അജ്ഞാനവും, അമൃതവും, മംഗലവും നൽകുന്നവളേ; ശാംകരിയേ, വൈഷ്ണവിയേ, ബ്രാഹ്മിയേ, എല്ലാ ദേവതകളാൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നവളേ. കൈയിൽ ഘണ്ഡം, ആയുധമായി ത്രിശൂലം; മഹാ മഹിഷാസുര സംഹാരിണിയേ; ഉഗ്രരൂപയേ, വിചിത്രനയനയേ, പരമ മോഹിനിയേ, അമൃതത്തിന്റെ ഉറവിടമായവളേ. സർവ്വഭൂതഹിതകാരിണിയേ, സർവ്വജന്തുജനനിയായവളേ, സ്ഥിരതയുള്ളവളേ; ജ്ഞാനത്തിന്റെ, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ, കലകളുടെ മാതാവേ, സർവ്വഭൂതധാരിണിയേ. മംഗളമായവളേ, ദൈവരഹസ്യങ്ങൾ അറിയുന്നവളേ, എല്ലാ ജീവികളിൽ അവതരിച്ചവളേ; ഞങ്ങൾക്കു ശരണം നൽകുന്നവളേ, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും, ഭാഗ്യവും, അംബികയേ; വിചിത്രനയനയേ, ക്ഷമയേ, ജലത്തിൽ കലങ്കിതമായവളേ, അവ്യക്തരൂപമായവളേ. നമസ്കാരം, മഹാദേവിയേ; നമസ്കാരം, പരമാധിപതിയേ; നമസ്കാരം, ശാശ്വതമായവളേ, അതിക്രമിക്കാത്തവളേ, എല്ലാ ദേവതകളിൽ മാറ്റമില്ലാത്തവളേ. ദേവിയേ, പരമാധിപതിയേ, ആരെങ്കിലും യുദ്ധഭീഷണിയിൽ, ശരണാഗതനാകുമ്പോൾ, അവർക്കു ദുർഭാഗ്യം ഉണ്ടാകില്ല. പുലികൾ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുമ്പോഴും, കള്ളരാജാക്കന്മാരുടെ ഭയത്തിൽപോഴും, ഈ സ്തോത്രം സദാ ജപിക്കുന്നവർക്കു, ദേവിയേ, സ്വയം നിയന്ത്രണത്തോടെ, സംരക്ഷണം ലഭിക്കും. പെട്ടി ബന്ധിതനായവനും, ദേവിയെ ഓർത്താൽ, ബദ്ധതയിൽ നിന്ന് മോചിതനായി സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും. ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, ദേവതകൾ ഭക്തിയോടെ ദേവിയെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, സുന്ദരനിതംബവളായ ദേവി ദേവതകളോട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.” ദേവതകൾ പറഞ്ഞു: “പാപരഹിതയായ ദേവിയേ, ഈ സ്തോത്രം ജപിക്കുന്നവർക്കു, ദേവിയേ, നിങ്ങൾ അവരുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കട്ടെ എന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്യൂ.” “തീരുമാനിച്ചു,” എന്നു പറഞ്ഞ്, പരമദേവി ദേവതകളോട് പറഞ്ഞു, അവരെ വിട്ടയച്ചു, സ്വയം അവിടെ തുടരുകയും ചെയ്തു. ദേവിയുടെ ഭൂമിയിലെ ഈ രണ്ടാം അവതാരത്തെ അറിയുന്നവൻ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, ശുദ്ധനും, ദു:ഖരഹിതമായ നിലയിലേക്കും എത്തും. ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: ദേവി നീലഗിരിയിലേക്ക് പോയി, ഉഗ്രതപസ്സിൽ സ്ഥിരതയോടെ, അന്ധകാരത്തിൽ ജനിച്ചവളായി; ഭൂമിയേ, അവളുടെ ശക്തിയുടെ വ്രതം കേൾക്കൂ. ദീർഘകാലം തപസ്സു ചെയ്താണ് അവൾ ലോകം മുഴുവൻ നിലനിറുത്തിയത്; അങ്ങനെ, പ്രകാശമാനവളായ ദേവി പഞ്ചാഗ്നി വ്രതം പൂർത്തിയാക്കി. മറ്റൊരു സമയത്ത്, ദേവി ഉത്തമതപസ്സിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ, രുരു എന്നൊരു മഹാ അസുരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് വരം ലഭിച്ചവൻ, മഹാ പ്രകാശമുള്ളവൻ. സമുദ്രത്തിനിടയിൽ, രത്നസമ്പന്നമായ ഒരു നഗരവും, വലിയ ഒരു വനവും ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ, ആ ദാനവരാജാവ്, എല്ലാ ദേവതകളെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നവൻ, ആ നഗരത്തിൽ രാജ്യം ഭരിച്ചു. അവൻ ലക്ഷങ്ങൾ, കോടികൾ, നൂറുകോടികൾ അഗണ്യമായ അസുരരോടൊപ്പം, മഹത്വത്തോടെ, രണ്ടാമത്തെ നാമുചി പോലെയായി. അവൻ വലിയ സൈന്യവുമായി, ലോകപാലകരുടെ പുരാതന നഗരങ്ങൾ കീഴടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; ദേവതകളിൽ ഭയം പടർത്തി. അവൻ ഉയർന്നപ്പോൾ, സമുദ്രജലങ്ങൾ അതിശയമായും, മലകളുടെ ചിറകുകൾ വരെ ഒഴുകി, അനേകം മുതലകളും, ചുരത്തും, മീനുകളുമൊക്കെ നിറഞ്ഞു. സമുദ്രജലത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ, ഭയാനകമായ, ഭംഗിയുള്ള സൈന്യവും പുറത്തുവന്നു; വിവിധ ആയുധങ്ങൾ, കാവലുകൾ, ദേവദ്രോഹികളായ സംഘങ്ങൾ, ശക്തരായ, യുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരും. അവിടെ, ദ്വീപുകൾ, മുൻനിര ദൈത്യരാൽ നിറഞ്ഞു, ഘണ്ഡങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ, ഭയാനകമായ രൂപങ്ങൾ, എല്ലാ ദിശകളിലും ഉച്ചത്തിൽ പ്രകടമായി. വെള്ളത്തിൽ ചുവന്ന മീനുകൾ പോലെയുള്ള, സ്വർണ്ണ അലങ്കാരമുള്ള കുതിരകൾ, നൂറുകണക്കിന്, ലക്ഷങ്ങൾ, കോടികൾ, അതിവേഗം പുറത്ത് വന്നു. ചക്രവാളവും, സൂര്യന്റെ രഥം പോലെ വേഗമുള്ള ചാരിയുകളും, നല്ല ചക്രങ്ങൾ, യോകുകൾ, ആയുധങ്ങൾ, യുദ്ധക്കാർ നിറഞ്ഞു, പതാകകൾ കാറ്റിൽ വീശി, സംശയമില്ലാതെ വേഗത്തിൽ നീങ്ങി. യുദ്ധക്കാർ, അടുത്ത് നിരത്തിയതും, കടന്നുപോകാൻ ഉത്സുകരായതും, ഏറ്റവും പ്രാവീണ്യമുള്ളതും, യുദ്ധത്തിൽ വിജയിച്ചവരും, അസുരരുടെ അനുയായികളായി പ്രകാശമാനമായി. ദേവതകൾ തോറ്റപ്പോൾ, നാലു വിഭാഗങ്ങളുള്ള സൈന്യം വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു, ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. ദൈത്യരാജാവ് രുരു, തന്റെ വീരന്മാരോടൊപ്പം, ഗദ, മുഷ്ടി, ശൂലം, ബാണം, ദണ്ഡം തുടങ്ങിയ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് യുദ്ധം നടത്തി; ദൈത്യർ ദേവതകളെ ആക്രമിച്ചു, ദേവതകളും അസുരരെ അങ്ങനെ തന്നെ ആക്രമിച്ചു. അങ്ങനെ, കുറേ നേരം നടന്ന യുദ്ധത്തിന് ശേഷം, ദേവതകളും ഇന്ദ്രനും അസുരരുടെ ആക്രമണത്തിൽ തോറ്റു, ഭയത്താൽ അതിശയമായും ഓടി. ദേവതകൾ തകർന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ചിതറിപ്പോയപ്പോൾ, ശക്തനായ അസുരൻ അവരെ പിന്തുടർന്നു. അപ്പോൾ, ഭയത്താൽ ഭയപ്പെട്ട്, ഓടിയ ദേവതകൾ, നീലഗിരിയിൽ തപസ്സിൽ ആയിരുന്ന ദേവിയെ സന്ദർശിച്ചു. ആ ദേവി, തപസ്സിൽ ആശ്രയിച്ച, ഉഗ്രശക്തിയുള്ള, സംഹാരിണി, കലരാത്രി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഭയത്താൽ വിറകുന്ന, ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആയ ദേവതകളെ ദേവി ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു: “ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.” ദേവി ചോദിച്ചു: “ദേവതകളേ, നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത്? എന്താണ് ഭീഷണി? ദ്രുതം, നിങ്ങളുടെ ഭയത്തിന്റെ കാര്യം പറയൂ.