വരാഹപുരാണമ്

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: “ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രൈഭ്യ, നീ ഭാഗ്യശാലിയാണു്. വേദശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ നിൽക്കുകയും, ഗയയിലേക്കു് വന്ന് പിതൃകർമ്മങ്ങൾ മന്ത്രങ്ങളാൽ, വ്രതങ്ങളാൽ, ജപങ്ങളാൽ, ഹോമങ്ങളാൽ, പിണ്ഡദാനങ്ങളാൽ നിർവഹിക്കുകയും ചെയ്ത് പിതാക്കന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ഒരുകാര്യവും ശ്രവിക്കൂ: വിശാല എന്നൊരു മഹാരാജാവുണ്ടായിരുന്നു, വിശാലാ എന്ന വലിയ നഗരത്തിൽവെച്ച് വസിച്ചിരുന്നതും, ഭാഗ്യശാലിയും ധൈര്യവാനുമായവനായിരുന്നു. പക്ഷേ അവനു മകനില്ലായിരുന്നു. വിശാലയുടെ അധിപതിയായിരുന്ന ആ രാജാവ്, ഒരു പുത്രനു വേണ്ടി പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു അപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ശക്തി കുറഞ്ഞവരായിരുന്നുവെങ്കിലും,这样 പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നീ ഗയയിലേക്കു പോയി നാനാവിധമായ അന്നദാനങ്ങൾ നിർവഹിച്ചാൽ, നിർബ്ബന്ധം, ഭൂമണ്ഡലത്തിൽ ധന്യനായ ഒരു പുത്രൻ ജനിക്കും.” ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിശാലയുടെ അധിപതി സന്തോഷത്തോടെ, വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ ആ മഹാതീർത്ഥമായ ഗയയിലേക്കു പോയി, മാഘമാസത്തിൽ ഭക്തിയോടെ പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. അവൻ വിധിപൂർവ്വം പിണ്ഡദാനങ്ങൾ ചെയ്തു. അപ്പോൾ അവൻ വെളുപ്പ്, മഞ്ഞ, കറുപ്പ് എന്നീ നിറങ്ങളിൽ ഉള്ള പുരുഷന്മാരെ കണ്ടു. അതു കണ്ട രാജാവ് ചോദിച്ചു: “ആരാണു് നിങ്ങൾ? എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ ചിലരെ അവഗണിക്കുന്നത്? ദയവായി എല്ലാം വ്യക്തമാക്കൂ; എന്റെ മനസ്സിൽ കൗതുകമുണ്ടായി.” അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വെളുപ്പുനിറത്തിലുള്ളവൻ പറഞ്ഞു: “കുഞ്ഞേ, ഞാൻ സീതനാണ്, നിന്റെ പൂർവ്വികൻ, എന്റെ പേര്, പ്രവൃത്തിയിലും അതുപോലെയും. ഈ ചുവപ്പുനിറമുള്ളവൻ എന്റെ പിതാവ്; ക്രൂരനും ബ്രാഹ്മണഹന്താവും ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുമാണ്. അതിനപ്പുറം കറുത്തവൻ അദിശ്വരൻ, അവന്റെ പിതാവ്; പ്രവൃത്തിയിലും സ്വഭാവത്തിലും കറുപ്പാണ്. ഈ കറുത്തവൻ, മുമ്പത്തെ ജന്മങ്ങളിൽ അനേകം മഹർഷികളെ വധിച്ചവനാണ്. “ഈ രണ്ടുപേരും മരണാനന്തരം രൗദ്രയും അവീചിയും എന്ന നരകങ്ങളിൽ വീണു. അദിശ്വരൻ എന്ന എന്റെ പിതാവും, കൃഷ്ണൻ എന്ന അവന്റെ പിതാവും ദീർഘകാലം അവിടെ കഴിയേണ്ടിവന്നു. എന്നാൽ ഞാൻ, എന്റെ ശുദ്ധപ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടു്, സുലഭമല്ലാത്ത ഇന്ദ്രപദവി നേടിയിരുന്നു. “നീ മന്ത്രജ്ഞനായി ഗയയിലെ പിണ്ഡദാനമനുഷ്ഠിച്ചതുകൊണ്ടു്, ഈ ഇരുവരും—ബലനും മറ്റവനും—പുണ്യസ്ഥലത്തിലെ പിണ്ഡശക്തിയാൽ, നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായി ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നു. ശത്രുനിഗ്രഹകനേ, നീ അവിടെയിട്ട് നൽകിയ ജലത്താൽ പിതാക്കന്മാരെയും പിതാമഹന്മാരെയും പ്രപിതാമഹന്മാരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി. “അതുകൊണ്ടു്, മഹാനുഭാവാ, നിന്റെ വചനത്താൽ ഞങ്ങളുടെ ഐക്യം ഉടനടി സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; ഈ പുണ്യസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ഞങ്ങൾ പിതൃലോകത്തിലേക്കു പോകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇവിടെ നീ നൽകിയ പിണ്ഡദാനത്താൽ, പാപങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടും ദുരവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്ന നിന്റെ ഈ രണ്ടു പിതാമഹന്മാർക്കും സിദ്ധി ലഭിച്ചു. “ഈ പുണ്യസ്ഥാനത്തിന്റെ മഹത്വം ഇതാണ്—even a Brahmin-slayer’s son is purified by offering piṇḍa here, and can be uplifted again. അതിനാലാണ്, മകനേ, ഞാൻ ഇവരെ വേർതിരിച്ച് നിന്നെ കാണാനായി ഇവിടെ വന്നത്; ഇപ്പോൾ ഞാൻ മടങ്ങുന്നു. അതിനാൽ, രൈഭ്യ, ഞാൻ നിന്നെ ഭാഗ്യശാലി എന്ന് വിളിക്കുന്നു. “ഒരു ഗയയാത്രയും, ഒരു പിണ്ഡദാനവും കിട്ടുന്നത് വളരെ ദുർലഭം; എന്നാൽ നീ എപ്പോഴും ഇതിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. രൈഭ്യ, നീ നേരിട്ട് ഗദാധരനായ നാരായണനെ ദർശിച്ചതാണ്—ഇതിൽക്കൂടി നിന്റെ പുണ്യത്തെക്കുറിച്ച് എന്തു പറയണം? “അതിനാലാണ്, ഗദാധരൻ തന്നെ ഈ പുണ്യസ്ഥാനത്തിൽ സാന്നിധ്യമുള്ളത്; അതുകൊണ്ടു് ഈ തീർത്ഥം വളരെ പ്രശസ്തമാണ്.” ശ്രീ വരാഹം പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ആ മഹായോഗി അവിടെയേ അദൃശ്യനായി; രൈഭ്യൻ ഹരിയെ, ഗദാധരനെ, സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു സ്തോത്രം രചിച്ചു. രൈഭ്യൻ പറഞ്ഞു: “ദേവസംഘങ്ങൾ വന്ദിക്കുന്നവനേ, ക്ഷമയുള്ളവനേ, വിശുദ്ധനും, വിശ്വത്തിൽ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിരാശരായവരുടെ കഷ്ടങ്ങൾ അകറ്റുന്നവനേ, അസുരസേനകളെ തകർക്കുന്നവനേ, ഓർത്താൽ ദു:ഖങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഗദാധരനേ, നമസ്കരിക്കുന്നു. “രഹസ്യമായി ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു കേശവനെ—പുരാതനനും, പുരുഷോത്തമനും, ജനങ്ങളുടെ ശുദ്ധമായ ആശ്രയവും, ബലിക്ക് വേണ്ടി ഭൂമിയെ താങ്ങിയ ത്രിവിക്രമനും, ഗദാധരനുമായവനേ. “ശുദ്ധമനസ്സും, സമ്പത്തും, ശ്രീധാരയും, നിർമലതയും, ജ്ഞാനവും ഉള്ളവൻ; പാപരഹിത ഭൂഭൃതുകൾ വാഴ്ത്തുന്നവൻ; ഗദാധരനെ നമസ്കരിക്കുന്നവൻ സുഖത്തോടെ വസിക്കും. “ദേവതകളും അസുരന്മാരും പൂജിക്കുന്ന കമലപാദനേ, ഭുജബന്ധനങ്ങളും മാലകളും ഭൂഷണങ്ങളും കിരീടവും ധരിച്ചവനേ, സമുദ്രത്തിൽ ശയിക്കുന്നവനേ, ചക്രം കൈവശമുള്ളവനേ, ഗദാധരനെ നമസ്കരിക്കുന്നവൻ സുഖത്തോടെ വസിക്കും. “കൃതയുഗത്തിൽ വെള്ളയും, ത്രേതയിൽ ചുവപ്പും, ദ്വാപരയിൽ മഞ്ഞയും, കലിയുഗത്തിൽ മേഘംപോലെയുള്ള കറുപ്പും ആയ മഹാപ്രഭുവേ, ഗദാധരനെ നമസ്കരിക്കുന്നവൻ സുഖത്തോടെ വസിക്കും. “നാരായണസ്വരൂപത്തിൽ ബ്രഹ്മാവായി സൃഷ്ടി നിർവഹിക്കുന്നവൻ, രുദ്രനായി രക്ഷയും സംഹാരവും ചെയ്യുന്നവൻ—ആ ആറു രൂപങ്ങളുള്ള ഗദാധരൻ ജയിക്കട്ടെ. “സത്ത്വം, രജസ്, തമസ്—ഈ മൂന്നു ഗുണങ്ങളും അവനിൽ നിന്നുമാത്രമാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; ആ ത്രിഗുണാത്മകനായ ഗദാധരൻ ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയും മോക്ഷവും എനിക്കു നൽകട്ടെ. “ഈ ഭവസാഗരത്തിൽ, ദു:ഖത്തിന്റെ തരംഗങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും, പ്രിയജനവിയോഗത്തിന്റെ ഭയങ്കരമായ मगरങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതുമായ ഈ ലോകത്തിൽ ഞാൻ മുങ്ങുമ്പോൾ, മഹാനായ ഗദാധരൻ വലിയൊരു കപ്പലുപോലെ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. “സ്വയം ത്രിമൂർത്തിയായി, സ്വശക്തിയിൽ നിന്ന് ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചവൻ, അതിൽ മഹാതേജസ്സോടെ ഭൂമിയെ ജലത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിപ്പിച്ചവൻ—ഭൂധരനായ അവനേ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. “ദേവതാദികളെയും രക്ഷിക്കാനായി മത്സ്യാദി നാമങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നവൻ, വൃഷകപിയായവൻ, സർവ്വവ്യാപിയായ മുഖ്യരൂപത്തിലും ഗദാധരനായവൻ—അവൻ എനിക്ക് പരമഗതിയെ നൽകട്ടെ.” ശ്രീ വരാഹം പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ രൈഭ്യൻ ഭക്തിയോടെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, വിഷ്ണു ജനാർദ്ദനൻ പിതാംബരം ധരിച്ച് അപ്രത്യക്ഷനായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി. ചക്രം, ശംഖം, ഗദ എന്നിവ കൈവശം വച്ച്, ഗരുഡപ്പുറത്ത് ഇരുന്ന്, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, ഗംഭീരമായ മേഘനാദത്തിൽ, ഗൗരവമുള്ള വാക്കുകളിൽ അവൻ പറഞ്ഞു: “രൈഭ്യ, നിന്റെ ഭക്തിയിലും സ്തുതിയിലും, ഈ പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ നീ നടത്തിയ സ്നാനത്തിലും ഞാൻ സന്തോഷം പ്രാപിച്ചു. മഹാഭാഗവതേ, നീ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയൂ.” രൈഭ്യൻ പറഞ്ഞു: “ദേവാദിദേവനേ, സനകാദിമഹർഷിമാർ വസിക്കുന്ന പഥം എനിക്ക് ദാനം ചെയ്യണമേ; ഗദാധരനേ, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ അവിടെയാവട്ടെ.” ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “തഥാസ്തു.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി; ദിവ്യജ്ഞാനമുള്ള രൈഭ്യനും അപ്രത്യക്ഷനായി. ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ, ചക്രധാരിയായ ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ, രൈഭ്യൻ സനകാദിമഹർഷിമാർ വസിക്കുന്ന ലോകം പ്രാപിച്ചു. ഗദാധരനായ വിഷ്ണുവിനെ രൈഭ്യൻ നിർദ്ദേശിച്ച ഈ സ്തോത്രം, ഗയയിലേക്കു പോയി പിണ്ഡദാനം ചെയ്ത ശേഷം ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ, എല്ലാവരിലും ശ്രേഷ്ഠനാകും. ശ്രീ വരാഹം വീണ്ടും പറഞ്ഞു: വസുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ രോഗമായി ജനിച്ചവൻ, മനുഷ്യരുടെ നാലായിരം വർഷം അവിടെയവന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ തുടരുകയായിരുന്നു. ഓരോ തവണയും, തന്റെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി കാട്ടിൽ ഒരു മൃഗത്തെ വേട്ടയാടുകയും, സേവകരെയും അതിഥികളെയും അഗ്നിയെപ്പോലെയും സദാ സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മിതിലയിൽ, സൗന്ദര്യമുള്ളവളേ, എല്ലാ പുണ്യഘട്ടങ്ങളിലും, തന്റെ ആചാരപ്രകാരം പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അഗ്നിയെ നിരന്തരം സേവിക്കുകയും, സത്യം, പ്രിയം എന്നീ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുകയും, ജീവസംരക്ഷണത്തിൽ ശ്രദ്ധ പുലർത്തുകയും, ജീവിയെ കൊല്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ ധർമ്മശീലിയും മഹാതപസ്സുകാരനുമായവൻ അവിടെ വസിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അർജുനക എന്ന ഒരു പുത്രൻ അവനു ജനിച്ചു; ആ കുഞ്ഞ് ഒരേ ഒരു മുനിവിനേക്കാൾ സ്വയംനിയന്ത്രണമുള്ളവനായിരുന്നു.