വരാഹപുരാണമ്

മഹിഷാസുരന്റെ സൈന്യം കുഴഞ്ഞുപോയതും അസുരസൈന്യത്തിന്റെ ശക്തി തകർന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, മഹിഷൻ അതിശയത്തോടെ പറഞ്ഞു: “സേനാധിപാ, എന്താണ് ഇത്? എന്റെ സൈന്യം എന്റെ കണ്ണിന് മുമ്പിൽ തകർന്നുപോകുന്നു!” അപ്പോൾ, യജ്ഞഹനുർ എന്ന അസുരൻ, ആനയുടെ രൂപത്തിൽ, മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഈ പരാജയം എല്ലാടും ആ യുവതികളാൽ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.” ഇതുകേട്ട മഹിഷൻ മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള ആ ദേവീമാരുടെ നേരെ ഉന്മേഷത്തോടെ പാഞ്ഞു. തന്റെ ഗദ പിടിച്ച്, ദേവീമാരിൽ ഒരാൾ അതിവേഗം അവന്റെ നേരെ ചാർജ്ജ് ചെയ്തു. ദേവതകളും ഗന്ധർവരും ആദരത്തോടെയും ഭക്തിയോടെയും നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്ത്, മഹിഷൻ എത്തി. അവൻ അടുത്തുവരുന്നതു കണ്ട ദേവി ഇരുപത് കൈകളോടെ പ്രത്യക്ഷയായി. അവൾ വില്ലും വാളും കുനിയും അമ്പുകളും ത്രിശൂലവും ഗദയും പരശുവും മൃദംഗവും വലിയ മണിയും ശത്രുഘ്നയും ഭയാനകമായ മുഷ്ടികവും ഭൂഷുണ്ഡിയും കുനിയും എടുത്തു. കൂടാതെ, ഉലൂഖലവും ചക്രവും സ്ലിംഗും ദണ്ഡവുമാണ് അവൾ കൈവശമെടുത്തത്; പാശം, പതാക, കമലപുഷ്പം—ഇങ്ങനെ ഇരുപതോളം ആയുധങ്ങൾ അവളുടെയായിരുന്നു. ഇരുപത് കൈകളുമായി, ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ, അവൾ ഒരു സിംഹത്തിൽ കയറി, ദേവതകളുടെ നാഥനായ കോപഭരിതനായ രുദ്രനെ ഓർത്തു. ഉടനെ, വൃഷഭധ്വജനായ രുദ്രൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ദേവി അവനോട് വന്ദനം ചെയ്ത്, “എല്ലാ അസുരന്മാരെയും ഞാൻ ജയിക്കും” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. “നാഥാ, ദേവന്മാരുടെ നാഥാ, നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം മാത്രം മതിയാകുന്നു,” എന്ന് പറഞ്ഞ ശേഷം, പരമദേവി എല്ലാ അസുരന്മാരെയും ജയിച്ചു. മഹിഷനെ മാത്രം ജീവനോടു വിട്ട്, അവൾ അവന്റെ അടുത്തെത്തി; ദേവി അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മഹിഷനും ഭയത്തോടെ ഓടി. ഒരിക്കൽ മഹിഷൻ യുദ്ധം ചെയ്തു, മറ്റൊരിക്കൽ ഓടി; ചിലപ്പോൾ വീണ്ടും പോരാടുകയും, വീണ്ടും പിന്മാറുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, പതിനായിരം ദൈവവത്സരങ്ങൾ അവൻ ദേവിയുമായി പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു; ഭയത്താൽ അവൻ മുഴുവൻ സമരഭൂമിയിലുടനീളം ചുറ്റി നടന്നു. അവസാനം, നൂറു ശിഖരങ്ങളുള്ള മഹാമലയിൽ, ദേവി തന്റെ ത്രിശൂലത്തോടെ മഹിഷനെ തള്ളി, കാലുകൊണ്ട് അമർത്തി, അവനെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി. അവിടെ, ദേവി വാളുകൊണ്ട് അവന്റെ തല വെട്ടി; മഹിഷന്റെ ആത്മാവ് ദേവിയുടെ ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട് അകറ്റപ്പെട്ട് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി. മഹിഷൻ പരാജയപ്പെട്ടതും ദേവിയുടെ മഹത്വം കണ്ടതും ദേവതകളും ബ്രഹ്മാവും ചേർന്ന് ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ ദേവിയെ സ്തുതിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: “ജയിക്കപ്പെടുന്നവളേ, ഭയാനകമായ രൂപവും ഗൗരവവും ഉള്ളവളേ, ഭഗവതീ, നമസ്കാരം. സത്ത്വത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതയുമായ, ത്രിനയനിയായ, സർവ്വദിശകളിലേക്കും നേർത്തുനോക്കുന്നവളേ. ജ്ഞാനത്തിലും അജ്ഞാനത്തിലും, വിജയത്തിലും യാഗത്തിലും, മഹിഷാസുരനാശിനിയായ ദേവിയേ, സർവ്വദേവതകളുടെയും ദേവതയായ വൈഷ്ണവിയായ, സർവ്വരൂപിണിയായ ദേവിയേ, നമസ്കാരം.” “ദു:ഖരഹിതയുമായ, സത്യത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതയായ, കമലദളസദൃശമായ കണ്ണുകളുള്ള ദേവിയേ, ശുദ്ധസത്ത്വത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളവളേ, ഭയാനകമായ രൂപിണിയായ, പ്രകാശമാനമായ ദേവിയേ. ഐശ്വര്യവും സിദ്ധിയും, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും, അമൃതവും മംഗലവും നല്കുന്ന ദേവിയേ, ശാംകരിയായ, വൈഷ്ണവിയായ, ബ്രാഹ്മിയായ, എല്ലാ ദേവതകളാലും പൂജിക്കപ്പെടുന്നവളേ. മണിയും ത്രിശൂലവും കൈവശമുള്ള, മഹിഷാസുരനാശിനിയായ, ഭയാനകമായ കണ്ണുകളുള്ള, പരമമായ മായയായ, അമൃതസ്വരൂപിയായ ദേവിയേ.” “സർവ്വഭൂതങ്ങൾക്കും ഹിതം ചെയ്യുന്നവളേ, സർവ്വജീവികൾക്കും പ്രത്യക്ഷമായ ദേവിയേ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ, കലകളുടെ മാതാവായ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ധാരിണിയായ ദേവിയേ. സുമംഗളിയായ, ദൈവരഹസ്യങ്ങളെ അറിയുന്നവളേ, സർവ്വഭൂതങ്ങളിലും അവതരിച്ച ദേവിയേ, ഞങ്ങൾക്കു ശരണം നൽകുന്നവളേ, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും ഐശ്വര്യവുമാണ് നീ, അംബികേ, വിചിത്രകണ്ണുകളുള്ളവളേ, ക്ഷമയും, ആന്തരികജലത്തിൽ അലഞ്ഞുനിൽക്കുന്നവളേ, അവ്യക്തമായ ദേവിയേ, നമസ്കാരം.” “മഹാദേവിയേ, നമസ്കാരം; പരമാധിപതിയായ ദേവിയേ, നമസ്കാരം; അനന്തമായ, അക്ഷരമായ, എല്ലാ ദേവന്മാരിലും മാറ്റമില്ലാത്ത ദേവിയേ, നമസ്കാരം. ദേവിയേ, പരമാധിപതിയായ ദേവിയേ, ആരെങ്കിലും ശരണം പ്രാപിച്ചാൽ, യുദ്ധഭീതിയിൽ പോലും അവർക്കൊന്നും ദു:ഖം സംഭവിക്കുകയില്ല. കടുവയുടെ ഭീതിയിലും, കള്ളന്മാരുടെ ഭീതിയിലും, ഈ സ്തോത്രം ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ ജപിക്കുന്നവർക്കും ദേവിയേ, രക്ഷ ലഭിക്കും.” “ശൃംഖലകളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവരും, ദേവിയെ ഓർത്താൽ, ബന്ധനം വിട്ട് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.” ഇങ്ങനെ ദേവതകൾ ഭക്തിപൂർവം സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, മനോഹരനിതംബമായ ദേവി ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: “ഏറ്റവും ഉത്തമമായ വരം തെരഞ്ഞെടുക്കൂ.” ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: “ദോഷരഹിതയായ ദേവിയേ, ഈ സ്തോത്രം ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ, അവർക്കു നീ എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും നല്കണമെന്ന വരം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണം.” ദേവി “തക്കതാണു” എന്നു സമ്മതിച്ച് ദേവന്മാരെ വിട്ടയച്ചു, സ്വയം അവിടെ തന്നെ തുടരുകയും ചെയ്തു. ഭൂമിയിൽ ദേവിയുടെ ഈ രണ്ടാം അവതാരത്തെ ആരെങ്കിലും അറിയുന്നാൽ, അവർ ദു:ഖരഹിതരായി, ശുദ്ധരായി, രോഗരഹിതമായ അവസ്ഥയിലേക്കു ഉയരും. ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: “നീലഗിരിയിലേക്ക് പോയി, അത്യന്തം തപസ്സിൽ ലീനയായ അവൾ, ഭയാനകമായ, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ദേവി—ഭൂമിദേവിയേ, അവളുടെ ശക്തിയുടെ വ്രതം കേൾക്കൂ. ദീർഘകാലം കഠിനതപസ്സു ചെയ്‌തുകൊണ്ട്, അവൾ മുഴുവൻ ലോകവും പോഷിച്ചു; അങ്ങനെ, അവളെ പ്രകാശമാനിയായ ദേവി പഞ്ചാഗ്നി സാദ്ധ്യമായ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കി. മറ്റൊരു സമയത്ത്, ദേവി പരമതപസ്സിൽ ലീനയായിരിക്കുമ്പോൾ, രുരു എന്ന മഹാതേജസ്സുള്ള അസുരൻ, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് വരം ലഭിച്ചവൻ, ഉണ്ടായിരുന്നു. സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ, രത്നസമൃദ്ധമായ ഒരു നഗരം, വലിയ കാടും ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ, എല്ലാ ദേവന്മാർക്കും ഭയമായിരുന്ന ആ അസുരരാജാവാണ് വാഴുന്നത്. അനവധി ലക്ഷങ്ങൾക്കുകളും കോടികൾക്കുമപ്പുറം അസുരന്മാരെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, മഹാതേജസ്സോടെ, മറ്റൊരു നമുചിയെപ്പോലെ, അവൻ ഭാസുരനായി നിലകൊണ്ടു. പിന്നീട്, വലിയ സൈന്യത്തോടെ, ലോകപാലകരുടെ പുരാതന നഗരങ്ങളെ കീഴടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ദേവന്മാർക്കിടയിൽ ഭയം പടർത്താൻ തുടങ്ങി. അവൻ ഉയർന്നുവരുമ്പോൾ, സമുദ്രജലം അത്യന്തം ഉയർന്നു, പർവതങ്ങളുടെയും മലവെള്ളത്തിന്റെയും ഇടങ്ങളിൽ വരെ ഒഴുകി, അനേകം മുതലകളും ചൂരലകളും മത്സ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞു. അകത്തു നിന്ന്, വിപുലമായ, ഭയാനകമായ, ഭംഗിയുള്ള ഒരു മഹാസൈന്യം സമുദ്രജലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു—വിവിധ ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ച്, ദേവശത്രുക്കളുടെ സംഘങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു, യുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരായും. അവിടെ, ദ്വീപുകൾ, പ്രമുഖ ദൈത്യന്മാരാൽ നിറഞ്ഞ, മണികളുടെ കൂട്ടത്തോടെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, ഭയാനകമായ രൂപത്തിലുള്ളവ, എല്ലാടും ഉയർന്നു, ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വെള്ളത്തിൽ ചുവന്ന മീനുകളെപ്പോലെയുള്ള, പൊന്നാലങ്കരിച്ച കുതിരകൾ, ലക്ഷക്കണക്കിന്, കോടിക്കണക്കിന്, അണിനിരന്നു, അതിവേഗം പുറത്ത് വന്നു.