വരാഹപുരാണമ്

പ്രാചീനമായ ഈ സൃഷ്ടിയെ കുറിച്ച്, മനോഹരിയായവളേ, ഞാൻ നിന്നോടു വിവരിച്ചുവല്ലോ. അവളാണ് ഈ ലോകം മുഴുവനും – ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും – ആകമാനം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്. ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച, അപ്രത്യക്ഷമായ ജനനംകൊണ്ടുണ്ടായ സൃഷ്ടി, അതിന്റെ ആദിയിൽ വളർന്നു. ഈ മഹാദേവിയെ grandsire ബ്രഹ്മാവ് അതേപോലെ സ്തുതിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: “നീ വിജയിക്കട്ടെ, സത്യത്തിന്റെ ഉറവിടം, സ്ഥിരതയുള്ള ദേവി, ഉത്തമമായ അക്ഷരം; എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന, സർവജനങ്ങളുടെ മാതാവ്, സർവഭൂതങ്ങളുടെ മഹാദേവി.” “നീ എല്ലാം അറിയുന്നവളാണ്, മനോഹരിയായവളേ, എല്ലാ വിജയങ്ങളും നൽകുന്നവളാണ്; ജ്ഞാനവും വിജയവും ദാനമുണ്ടാക്കുന്ന ദേവി, എല്ലായുടെ ഉത്സവവും, പരമദേവി.” “നീ സ്വാഹാ, നീ സ്വധാ, ദേവി; നീയാണ് ഉത്ഭവം, മനോഹരമായ മുഖം; അക്ഷരം ‘ഓം’ ൽ നിലനിൽക്കുന്ന ദേവി, നീയാണ് വേദങ്ങളുടെ ഉറവിടം.” “ദേവന്മാരുടെയും, അസുരന്മാരുടെയും, യക്ഷന്മാരുടെയും, ഗന്ധർവന്മാരുടെയും, രാക്ഷസ്സുകളുടെയും, മൃഗങ്ങളുടെയും, ഔഷധികളുടെയും ഉത്ഭവം, മനോഹരമായ മുഖം, നീയാണ്.” “നീ ജ്ഞാനം, ജ്ഞാനത്തിന്റെ സ്വാമിനി, കൃതാർത്ഥയും പ്രശസ്തയുമാണ്, ദേവികളുടെ രാജ്ഞി; എല്ലാം അറിയുന്നവളാണ്, മനോഹരിയായവളേ, എല്ലാ വിജയങ്ങളും നൽകുന്നവളാണ്.” “നീ എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നവളാണ്, സംശയമില്ലാത്തവളാണ്, എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും നശിപ്പിക്കുന്നവളാണ്; ജ്ഞാനത്തിന്റെ ദേവി, ഞാൻ നിന്നോടു നമസ്കരിക്കുന്നു, ശുഭത്വം നൽകുന്നവളേ.” ഒരു സ്ത്രീ, തന്റെ ശുദ്ധമായ കാലം കഴിഞ്ഞ്, നിന്നെ സ്തുതിച്ചാൽ, അവൾക്ക് സൃഷ്ടി നിശ്ചയമായും നിന്റെ കൃപയാൽ ലഭിക്കും, ജനനത്തിന്റെ രാജ്ഞിയേ. അവൾ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ, വിജയിനിയായും, ശുഭമായും, എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും വിചിത്രമാക്കുന്നവളായും നിലനിൽക്കുമെന്നു ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഇതിനുശേഷം ശ്രീ വരാഹൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നു: “മഹാദേവി, പരമരാജശക്തി, കന്യാവ്രതം സ്വീകരിച്ചവളാണ് മന്ദരപർവതത്തിൽ തപസ്സിനായി പോയത്.” അവളുടെ തപസ്സു വിശാലയിൽ, ഒറ്റയ്ക്ക്, മനോഹരിയായവളേ, നിർവഹിച്ചു. തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നപ്പോൾ, കാലക്രമേണ അവളുടെ മനസ്സിൽ വലിയ ഉത്കണ്ഠയുണ്ടായി. ആ ഉത്കണ്ഠയിൽനിന്ന്, മൃദുവായ കണ്ണുകളുള്ള, കറുത്ത വളഞ്ഞ മുടിയും, പൂര്‍ണ്ണമായ അധങ്ങളും, വിശാലമായ കണ്ണുകളും, ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങളും, മനോഹരമായ ശോഭയും, കങ്കണങ്ങൾ ധരിച്ച, നൂറുകണക്കിന്, ദശലക്ഷംകണക്കിന്, വിവിധ മുഖങ്ങളുള്ള കന്യകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ഉടലെടുത്തു. പർവതത്തിൽ ആ കന്യകളെ കണ്ട ദേവി, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ, നൂറുകണക്കിന് മന്ദിരങ്ങളുള്ള ഒരു നഗരവും സൃഷ്ടിച്ചു. ആ നഗരം വിശാലമായ വഴികളും, പൊൻപാലസ്‌കളും, അകത്തെ കുളങ്ങളും, രത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച പടികൾ, ജ്വൽമണികളാൽ കുത്തിയ ജനാലകൾ, സമീപം തോട്ടങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പർവതത്തിൽ അനേകം മന്ദിരങ്ങളും കന്യകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ principal കന്യകളുടെ പേരുകൾ പറയാം, മനോഹരിയായവളേ: വിദ്യുത്പ്രഭാ, ചന്ദ്രകാന്തി, സൂര്യകാന്തി, ഗംഭീരാ, ചാരുകേശി, സുജാതാ, മുഞ്ചകേശിനി, ഘൃതാചി, ഉർവശി, ശശിനി (ധർമ്മം കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ചവൾ), ചാരുകന്യാ, വിശാലാക്ഷി, ധന്യാ, പീനപയോധരാ, ചന്ദ്രപ്രഭാ (പർവതപുത്രി), സൂര്യപ്രഭാ, അമൃതാ, സ്വയംപ്രഭാ, ചാരുമുഖി, ശിവദൂതി, വിഭാവരി, ജയാ, വിജയാ, ജയന്തി, അപരാജിതാ – ഇവർ കൂടാതെ നൂറുകണക്കിന് കന്യകൾ ആ ഉത്തമ നഗരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ എല്ലാവരും ദേവിയുടെ സേവകർ, പാശവും അങ്കുഷവും കൈവശം, ശുഭത്വമുള്ളവരായിരുന്നു. അവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ദേവി സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. ശുദ്ധമായ ചാമരം കൊണ്ട് കന്യകൾ ദേവിയെ വീശി, ദീപ്തിയോടെ, കന്യാവ്രതം സ്വീകരിച്ച് തപസ്സിനായി സജ്ജമായിരുന്നു. യൗവനത്തിന്റെ ഉജ്ജ്വലത്തിൽ, ഭാഗ്യശാലി, പൂർണ്ണമായ ഉരോഹങ്ങൾ, ചമ്പക, അശോക, പുന്നാഗ, നാഗപുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ദേവി, എല്ലാ അംഗങ്ങളിലും പൂജിക്കപ്പെട്ട്, മുനികളും ദേവന്മാരും ആദരിച്ച, ഉത്തമ സ്ത്രീകളും കന്യകളും ചുറ്റി നിൽക്കുന്നവളായിരുന്നു. ദേവി, എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടെ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മപുത്രനായ നാരദൻ അവിടെ എത്തി. ബ്രഹ്മപുത്രന്റെ അപ്രതീക്ഷിത ദർശനത്തിൽ, ദേവി വിദ്യുത്പ്രഭയോട് പറഞ്ഞു: “സീറ്റ് നൽകുക, പാദപ്രക്ഷാലനത്തിനും ആചമനത്തിനും വെള്ളം വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുവരിക.” ദേവിയുടെ ആ നിർദ്ദേശം അനുസരിച്ച്, വിദ്യുത്പ്രഭാ നാരദന് സീറ്റ്, പാദപ്രക്ഷാലനത്തിനുള്ള വെള്ളം, അർഘ്യ എന്നിവ നൽകി. നാരദൻ സീറ്റ് എടുത്ത്, വിനയത്തോടെ ദേവിയെ നമസ്കരിച്ചപ്പോൾ, ദേവി ആനന്ദത്തോടെ അവനോട് സംസാരിച്ചു: “സ്വാഗതം, മുനികളുടെ ഉത്തമൻ! എന്തിനാണ് നീ നിന്റെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇവിടെ വന്നത്? എന്താണ് നിന്റെ അഭിലാഷം? അങ്ങയുടെ സമയം നശിക്കാതിരിക്കട്ടെ, പറയൂ.” ദേവിയുടെ ഈ ചോദ്യം കേട്ട്, ലോകങ്ങളെ അറിയുന്ന നാരദൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രലോകത്തിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് ഈ ഭയങ്കര പർവതത്തിലേക്കും ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.” “അതുകൊണ്ട്, ദേവികളുടെ ദേവി, ഞാൻ നിന്നെ കാണാനാണ് ഇവിടെ വന്നത്, ശുഭത്വമുള്ളവളേ.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഹാനായ സന്യാസി ദേവിയെ നോക്കി. ഒരു നിമിഷം നോക്കിയപ്പോൾ, ദേവികളുടെ ദേവി, നാരദൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു: “അഹ്, എത്ര സൗന്ദര്യം! അഹ്, എത്ര ദീപ്തി! അഹ്, എത്ര സമാധാനം! അഹ്, എത്ര യൗവനം!” “അഹ്, എത്ര വെറുമ്മത്വം ദേവിയിൽ!” – ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു, അവൻ അൽപം ഉത്കണ്ഠയിലായി; ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവർ, സിദ്ധർ, യക്ഷർ, കിന്നർ, രാക്ഷസർ – ഇവരിൽ മറ്റേതെങ്കിലും സ്ത്രീയിൽ ഇത്ര സൗന്ദര്യം കണ്ടിട്ടില്ല. അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച നാരദൻ അത്ഭുതത്തോടെ, വരദായിനിയായ ദേവിയെ നമസ്കരിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു, വേഗത്തിൽ ദൈത്യാധിപന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി. ഭൂദേവിയേ, മഹിഷ എന്ന പേരുള്ള ആ നഗരം സമുദ്രത്തിന്റെ അതിരിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. അവിടെ, നാരദൻ, മഹിഷാസുരൻ എന്ന ദൈത്യനെ – മഹിഷരൂപം കൊണ്ടുള്ള അസുരനെ – കണ്ടു. ദേവസേനയെ നശിപ്പിച്ച, ബഹുമാനങ്ങൾ ലഭിച്ച ആ മഹാവീരനാണ് അവിടെ. ലോകങ്ങൾക്കിടയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന നാരദൻ അവന്റെ ഭക്തിയോടെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു, നാരദൻ മഹിഷാസുരനോട് ദേവിയുടെ അതിമനോഹരമായ സൗന്ദര്യം, ദേവികളുടെ നഗരത്തിൽ താൻ കണ്ടതുപോലെ, വിശദമായി വിവരിച്ചു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: “അസുരാധിപനേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ – കന്യകളിൽ അതിമനോഹരമായവളാണ്, അവളുടെ കൃപയാൽ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും, എല്ലാ ജീവികളും ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.” “ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ മന്ദരപർവതത്തിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ, ദേവിയുടെ നഗരം ഞാൻ കണ്ടു – നൂറുകണക്കിന് കന്യകൾ നിറഞ്ഞു.