വരാഹപുരാണമ്

ശ്രീവർാഹൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ഭഗവാൻ രുദ്രൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ ശേഷം അക്ഷണത്തിൽ അദൃശ്യനായി; അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും അതുപോലെ തന്നെ വന്നതുപോലെ മടങ്ങിപ്പോയി. അപ്പോൾ ധരണി ചോദിച്ചു: ചിലർ ശിവനെ പരമാത്മാവായും പവിത്രനുമായും അറിയുന്നു; മറ്റുചിലർ ഭവനെ ഹരി, ഈശാന, അല്ലെങ്കിൽ ചതുരാനനൻ (ബ്രഹ്മാവ്) എന്നിങ്ങനെയും അറിയുന്നു. ഇവരിൽ ഏതാണ് പരമദേവൻ? ആരാണ് അധീനൻ? ദയവായി ഇതെനിക്ക് വ്യക്തമാക്കൂ, ഞാൻ അത്യേന്തം ആസക്തയുള്ളവളാണ്. ശ്രീവർാഹൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: നാരായണൻ തന്നെയാണ് പരമദേവൻ. അവനിൽ നിന്നാണ് ചതുരാനനൻ ജനിച്ചത്; അവനിൽ നിന്നാണ് സർവ്വജ്ഞതയുള്ള രുദ്രൻ ഉദിച്ചതും. സുന്ദരമുഖിയായേ, നീ കേൾക്കൂ, അവന്റെ അത്ഭുതകരമായ അനേകം കർമ്മങ്ങളെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കാം. കൈലാസശിഖരത്തിൽ, മനോഹരമായി വിവിധ ഖനിജങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ മലയിൽ, ത്രിശൂലവും മൂന്നു കണ്ണുകളും ഉള്ള ഭഗവാൻ ശിവൻ ദിവസവും വസിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസം, എല്ലാ ഭവനികളും ആദരിക്കുന്ന, പിനാകധനുര്‌ധാരി മഹാദേവൻ, തന്റെ ഗണങ്ങളും ഗൗരിയും ചുറ്റുമിരിക്കെ അവിടെ ഇരുന്നു. അവിടെയുള്ള ചില ഗണങ്ങൾ സിംഹമുഖങ്ങളോടുകൂടിയവരായി സിംഹംപോലെ കത്തിയിരിക്കുന്നു; ചിലർ ആനമുഖം, ചിലർ കുതിരമുഖം. ചിലർ മീൻമുഖം, ചിലർ പന്നിമുഖം, അതുപോലെ കുതിര, കഴുത, ആട്, ചെമ്മരിയാട്, മീൻ, തുടങ്ങിയ അനേകം ഭയാനകമായ മുഖങ്ങളോടുകൂടി, ആയുധങ്ങൾ കൈവശമാക്കിയവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലർ പാടുന്നു, ചിലർ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു, ചിലർ ഓടുന്നു, ചിലർ കത്തുന്നു; ചിലർ ചിരിക്കുന്നു, ചിലർ കുരച്ചു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നു, ചില ശക്തിമാന്മാർ ഉഗ്രമായി കത്തുന്നു. ചില ഗണനായകർ മണ്ണ് പിടിച്ച് പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്യുന്നു; ചിലർ ശക്തിയിൽ അഭിമാനിച്ച് കൈയേറ്റം ചെയ്യുന്നു; ഇങ്ങനെ ആയിരം ഗണങ്ങളാൽ മഹേശ്വരൻ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, മഹാദേവൻ ഭഗവതിയുമായി കായികവിനോദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ദേവന്മാരോടൊപ്പം ബ്രഹ്മാവ് അതിവേഗം അവിടെ എത്തി. ബ്രഹ്മാവിനെ വന്നതറിഞ്ഞ്, യഥാവിധി പൂജ ചെയ്ത്, പരമേശ്വരനായ രുദ്രൻ അവിനാശിയായ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാ, വേഗത്തിൽ വരാൻ കാരണമൊക്കെ പറയൂ. ദേവന്മാർ ഈ അപ്രതീക്ഷിതമായ ആവേശത്തിൽ എന്റെ സന്നിധിയിൽ വന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: അന്ധക എന്ന മഹാസുരൻ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും പീഡിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവർ എന്നെ ആശ്രയിച്ച് വന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ദേവന്മാരോടൊക്കെ പറഞ്ഞു: "ദേവാദിദേവനായ നിങ്ങളെ സമീപിക്കാം," എന്ന്. അതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാവരും ഇവിടെ വന്നത്. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ബ്രഹ്മാവ് പിനാകധാരിയെ നോക്കി, മനസ്സിൽ പരമേശ്വരനായ നാരായണനെ ധ്യാനിച്ചു. അപ്പോൾ നാരായണൻ അവരിലുടക്കം പ്രത്യക്ഷനായി. അപ്പോഴാണ് ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, മഹേശ്വരൻ എന്നിവർ ഒന്നിച്ച് സമാഗമിച്ച്, പരസ്പരം ആനന്ദപൂർവ്വം സൂക്ഷ്മദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കി. അവരുടെ ഈ ത്രിവിധ ദൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന് ഏകമായ ഒരു ദർശനം ഉദിച്ചു; ആ ദർശനത്തിൽ നിന്ന് ദിവ്യരൂപിണിയായ ഒരു കന്യക ജനിച്ചു. ആ കന്യക നീലതാമരപ്പൂവിന്റെ ദളപോലെ കറുത്തവളായിരുന്നു; നീലമായ വളഞ്ഞ മുടി, മനോഹരമായ നാസിക, ഭംഗിയുള്ള നെറ്റി, മനോഹരമായ മുഖം, സദൃശ്യമായ ശരീരരൂപം എന്നിവയുമുണ്ട്. അഗ്നിദേവന്റെ നാവിൽ കാണുന്ന എല്ലാ മംഗളചിഹ്നങ്ങളും ത്വഷ്ടാവു വിവരിച്ചതുപോലെ ആ കന്യകയിലൊക്കെ ഒന്നിച്ച് കാണപ്പെട്ടിരുന്നു. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, മഹേശ്വരൻ എന്നിവർ ചേർന്ന് ചോദിച്ചു: "ആരാണീ ഭദ്രയേ? നീ ആരാണ്? എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്, ജ്ഞാനവതിയേ?" ആ കന്യക കറുത്ത, വെള്ള, മഞ്ഞ നിറങ്ങളാൽ ത്രിവർണ്ണയായിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞു: "നന്മയുള്ളവരേ, നിങ്ങളുടെ സംയുക്ത ദൃഷ്ടിയിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ഉദിച്ചത്. എന്നെ നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലേ? ഭംഗിയുള്ള കമർ ഉള്ള നിങ്ങളുടെ പരമശക്തിയാണ് ഞാൻ." അവളെ സന്തോഷപൂർവ്വം അംഗീകരിച്ച ബ്രഹ്മാദികൾ അവളെ അനുഗ്രഹിച്ചു: "നിനക്ക് 'ത്രികാലേശ്വരി' എന്ന നാമം ലഭിക്കട്ടെ; സദാ ലോകത്തെ രക്ഷിക്കണം." "നിനക്ക് ഗുണങ്ങളനുസരിച്ച് മറ്റു നാമങ്ങളും ലഭിക്കും; അവയൊക്കെ വിജയദായകമായിരിക്കും." "സുന്ദരമുഖിയായേ, നീ ത്രിവർണ്ണയാകുന്നതിന് മറ്റൊരു കാരണം കൂടി ഉണ്ട്: നിന്റെ മൂന്നു രൂപങ്ങളും മൂന്നു വർണ്ണങ്ങളും ഉടൻ പ്രത്യക്ഷമാകട്ടെ." ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ ത്രിവിധ രൂപം സ്വീകരിച്ചു—വെള്ള, ചുവപ്പ്, കറുപ്പ്—ഇങ്ങനെ ത്രിമൂർത്യിയായിത്തീർന്നു. വെള്ള നിറമുള്ള ആ ഭദ്രരൂപമാണ് ബ്രാഹ്മീ; സൗമ്യമായ ഭാവം, മനോഹരമായ കമർ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം സൃഷ്ടിയെ നിർവ്വഹിക്കുന്നു. ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള രൂപം, ഭംഗിയുള്ള അര, ശംഖവും ചക്രവും കൈവശമുള്ളവളാണ് വൈഷ്ണവീ; അവൾ വിശ്വത്തെ രക്ഷിക്കുന്നു, വിഷ്ണുമായാ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള, ഉഗ്രരൂപം, ത്രിശൂലധാരിണി, പുറംപല്ലുള്ളവളാണ് റൗദ്രീ; അവൾ ലോകത്തെ സംഹരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടിയായ, വെളുത്ത, പ്രകാശമുള്ള, വലിയ താമരക്കണ്ണുള്ള ആ ഭദ്രയുവതി ബ്രഹ്മാവിനോട് സംസാരിച്ച് ഉടനെ അദൃശ്യയായി. അവളെ അനുഗ്രഹിച്ച ദേവതകൾക്കു ശേഷം, ആ ഭദ്രയുവതി സർവ്വവ്യാപിനിയായിരിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ, വൈദ്യുതമായ തപസ്സിൽ ലീനയാകാൻ വെള്ളപർവതത്തിലേക്ക് പോയി. വൈഷ്ണവീ കന്യക, കേശവന്റെ അനുമതി വാങ്ങി, കഠിനമായ തപസ്സിനായി മന്ദരപർവതത്തിലേക്ക് പോയി. കറുത്ത, വിശാലകണ്ണുള്ള, ഉഗ്രമായ ആ ദേവി, തപസ്സിനായി ഉത്തമമായ നീലപർവതത്തിലേക്ക് പോയി. കാലംകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രജാപതി സൃഷ്ടിയെ ആരംഭിച്ചു; സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ശക്തി വർദ്ധിച്ചു. എന്നാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള സൃഷ്ടി വളരാതെ പോയപ്പോൾ, "എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ സൃഷ്ടി വളരുന്നത് ഇല്ല?" എന്ന് അദ്ഭുതപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, ധർമ്മനിഷ്ഠയായവളേ, ബ്രഹ്മാവ് യോഗബലത്തിൽ ഹൃദയത്തിൽ ധ്യാനിച്ചു; ആലോചിച്ചപ്പോൾ, വെള്ളപർവതത്തിൽ മഹാതപസ്സിൽ ലീനയായ, തപസ്സാൽ പാപങ്ങൾ ദഹിച്ച കന്യകയെ അവൻ കണ്ടു. അവളെ കാണാനായി ബ്രഹ്മാവ് അവളുടെ സന്നിധിയിൽ എത്തി; അവളെ കണ്ടു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "സൗമ്യയേ, നീ ചെയ്യുന്ന ഈ തപസ്സിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? ഉദ്ദേശത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടത് ഉചിതമാണ്. ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്, വിശാലകണ്ണുള്ള കന്യകയേ, നിനക്ക് എന്ത് വരം നൽകണമെന്ന് പറയൂ." അപ്പോൾ സൃഷ്ടി ദേവി പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, ഒരിടത്ത് മാത്രം ഞാൻ നിൽക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട് എവിടെയും സാന്നിധ്യമുള്ളവളാകാൻ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണമെന്നു ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു.