വരാഹപുരാണമ്

ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ, മഹാരാജാവേ. ഒരിക്കൽ, നിങ്ങൾ കുതിരകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് വനത്തിലേക്ക് പോയി, കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അപ്പോഴാണ്, മറ്റൊരു ആഗ്രഹം കൊണ്ടു പ്രേരിതനായി, ദൂരത്തിൽ നിന്നു ഒരു ജടാധാരിയെ മാൻവേഷം ധരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ദണ്ഡം ഉപയോഗിച്ച് അടിച്ചു വീഴ്ത്തിയത്. ആ ബ്രാഹ്മണൻ അപ്പോൾ തന്നെ നിലത്ത് വീണു മരിച്ചു. അതു കണ്ടപ്പോൾ, "ഹരിയാൽ ഈ മാൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു" എന്നു വിചാരിച്ച്, അതു മാൻ തന്നെയെന്ന് നിങ്ങൾക്കു തോന്നി, സന്തോഷിച്ചു. എന്നാൽ രാജാവേ, അവനെ കണ്ടതോടെ നിങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും അശാന്തമായി, നിങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി മറ്റൊരാളോട് ഈ സംഭവത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം, ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപത്തിന്റെ ഭയത്തിൽ, "എന്ത് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം, എങ്ങനെ ഈ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകാം?" എന്ന് രാത്രിയിൽ ആലോചിച്ചു. പിന്നീട്, നിങ്ങൾ ഭഗവാൻ നാരായണനെ ധ്യാനിച്ച്, വിശുദ്ധമായ ദ്വാദശി ദിനത്തിൽ ഉപവാസം ചെയ്തു. ശുഭദിനത്തിൽ, "നാരായണൻ എന്നിൽ തൃപ്തനായി" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, വിധിപ്രകാരം ഒരു പശുവിനെ ദാനം ചെയ്തു. എന്നാൽ, മരിച്ചവന് ഉടനെ വയറുവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. ദ്വാദശിവ്രതം പൂർണ്ണമായി പാലിക്കാത്തതിന്റെ കാരണം ഞാൻ പറയുന്നു: നിങ്ങളുടെ ധർമ്മപത്നിയായ നാരായണി എന്നാണ് അതിന് കാരണം. അവൾ ശ്വാസം മുട്ടിയവണ്ണം ചില വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചതിനാൽ, രാജാവേ, നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കല്പം വിഷ്ണുലോകത്തിൽ ജനനം ലഭിച്ചു. ഞാൻ, നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട്, എല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നു; ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപം എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു. പിന്നീട്, വിഷ്ണുവിന്റെ സേവകർ ദണ്ഡം കൊണ്ട് എന്നെ തല്ലി നശിപ്പിച്ചു; രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ രോമരന്ധ്രങ്ങളിൽ നിന്നെ എന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ നിലനിന്നു, നിങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോഴും. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദിവസം അവസാനിച്ച് രാത്രിയാകുമ്പോൾ, ഈ സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, മഹാരാജാവേ, ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചു. നിങ്ങൾ മഹാരാജാവേ, സുമനസ് എന്ന രാജാവിന്റെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചു; ഞാനും നിങ്ങളുടെ രോമത്തിൽ നിന്ന് കാശ്മീരത്തിന്റെ ഭരണാധികാരിയായി ജനിച്ചു. നിങ്ങൾ ധാരാളം യാഗങ്ങൾ നടത്തി, ധാരാളം ദാനങ്ങൾ നൽകി; എങ്കിലും, അവയിൽ വിഷ്ണുസ്മരണയില്ലായ്കകൊണ്ട് ഞാൻ അതിൽ നിന്ന് മോചിതനാകില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഇപ്പോൾ, നിങ്ങൾ പാടിയ കമലനയനായ ഭഗവാന്റെ സ്തോത്രശക്തിയാൽ ഞാൻ രോമങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ഒന്നായി, വീണ്ടും ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ രൂപത്തിൽ ജനിച്ചു, മഹാരാജാവേ. ഭഗവാന്റെ സ്തോത്രം കേട്ടതുകൊണ്ട്, ഞാൻ മുമ്പ് പാപത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഞാൻ ഇപ്പോൾ മോചിതനായി; ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന മനസ്സാണ് എനിക്കിപ്പോൾ. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് അത്ഭുതഭരിതനായി, ആ വേട്ടക്കാരന് ഒരു വരം നൽകിയതും. രാജാവ് പറഞ്ഞു: "വേട്ടക്കാരാ, നീ എനിക്ക് പൂർവ്വജന്മം ഓർമ്മയാക്കിയതുപോലെ, എന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ നീ ധാർമ്മികവേട്ടക്കാരനാകും." കമലനയനായ ഭഗവാന്റെ ഈ കഥ ആരെങ്കിലും കേൾക്കുമ്പോൾ, പുഷ്കരയാത്രയിൽ വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം അവനു ലഭിക്കും. ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് ഉത്തമമായ ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി, പരമശക്തിയാൽ സർവ്വഭരണനായവനോടു ഐക്യമായിത്തീർന്നു. അപ്പോൾ ഭൂമി ചോദിച്ചു: "മുനിവരേ, റൈഭ്യന് സമ്പത്ത് ലഭിച്ചതായി കേട്ടു. പിന്നെ ആ മഹർഷി എന്തു ചെയ്തു? ഇതാണ് എന്റെ വലിയ സംശയം." ശ്രീവരാഹൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ആ മഹർഷി റൈഭ്യൻ സമ്പത്ത് ലഭിച്ചതായി അറിഞ്ഞ്, ഗയ എന്ന മഹാപുണ്യസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ എത്തി, തന്റെ പിതൃപിതാമഹന്മാരെ വിശ്വാസപൂർവ്വം പിണ്ഡം സമർപ്പിച്ച് തൃപ്തിപ്പെടുത്തി. അപ്പോൾ, റൈഭ്യൻ അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അത്യന്തം തേജസ്സുള്ള ഒരു മഹായോഗി ദിവ്യരഥത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. സൂക്ഷ്മമായ, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ദിവ്യരഥത്തിൽ, ആണുവളവിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരാളാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. അവൻ ചോദിച്ചു: "റൈഭ്യാ, നീ ഈ തപസ്സിലൂടെ എന്താണ് ലക്ഷ്യം?" അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ പുരുഷൻ ആകാശത്ത് നിന്ന് ഭൂമിയെ അളന്നു. അവിടെ, അഞ്ചു രഥങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, ബ്രഹ്മലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ദിവ്യരഥം അവൻ കണ്ടു. അതു കണ്ട റൈഭ്യൻ അത്ഭുതഭരിതനായി, ആ മഹായോഗിയെ വണങ്ങി ചോദിച്ചു: "ആരാണീർ? ദയവായി എന്നെ അറിയിക്കണം." അവൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ രുദ്രന്റെ അനിയൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസുപുത്രൻ, പേരിൽ സനത്കുമാരൻ, ജനസ്ലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നു." "തപസ്സുകാരാ, സ്നേഹത്താൽ ഞാൻ അടുത്തു വന്നു. നീ ബ്രഹ്മവംശത്തെ വളർത്തുന്ന ഭാഗ്യശാലിയാണ്." റൈഭ്യൻ പറഞ്ഞു: "യോഗിശ്രേഷ്ഠാ, നമസ്കാരം. ദയവായി കരുണ കാണിക്കൂ, സർവ്വരൂപനായവാ. ഇവിടെ ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണ്? എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ ഭാഗ്യശാലിയെന്നു നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത്?" സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: "ത്വംസർവ്വശ്രേഷ്ഠൻ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! വേദപഠനത്തിൽ ഭക്തിയോടെ, ഗയയിൽ പിതൃകൾക്കായി മന്ത്രം, വ്രതം, പാരായണം, പിണ്ഡം എന്നിവയാൽ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതുകൊണ്ടാണ് നീ ഭാഗ്യശാലി." കൂടാതെ, ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു, വിശാലൻ എന്ന പേരിൽ, വിശാലാ നഗരത്തിൽ വസിച്ചതും, ഭാഗ്യശാലിയും സ്ഥിരവ്രതനും പുത്രനില്ലാതിരുന്നതും. വിശാലയുടെ രാജാവായ ആ മഹാരാജാവ്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരോട് പുത്രനായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. എന്നാൽ, അവർ പറഞ്ഞു: "ഗയയിൽ പോയി വിവിധവിധം അന്നം നൽകുക; രാജാവേ, തീർച്ചയായും പുത്രൻ ജനിക്കും, ഭൂമിയുടെ ധാരാളത്തെയും ഭരിക്കുന്നവനായി." ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞതുപോലെ, വിശാലയുടെ രാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ ആ മഹാപുണ്യയാത്രയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചു, മാഘമാസത്തിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം പിതൃകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു. അവൻ പിതൃകൾക്കായി ശുദ്ധമായി പിണ്ഡങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ വെളുത്ത, മഞ്ഞ, കറുത്ത വർണ്ണത്തിലുള്ള പുരുഷന്മാരെ കണ്ടു. "ഇത് എന്താണ്, മഹർഷിമാരേ, നിങ്ങൾ എന്തു അവഗണിക്കുന്നു? ദയവായി വിശദമായി പറയൂ," എന്ന് രാജാവ് ചോദിച്ചു. വെളുത്തവൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ സീത, നിന്റെ പിതൃപുരുഷൻ, പേരിലും, പ്രവർത്തിയിലും. ഈ ചുവപ്പൻ എന്റെ പിതാവ്, ക്രൂരനും ബ്രാഹ്മണഹന്താവും ദുഷ്പ്രവർത്തകനുമാണ്. അതിനപ്പുറം ഉള്ളവൻ അധിശ്വരൻ, അവന്റെ പിതാവ്, പ്രവർത്തിയിലും കറുത്തവൻ. ഈ കറുത്തവൻ മുൻജന്മത്തിൽ ധാരാളം പ്രാചീനമുനികളെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു." "ഇരുവരും മരിച്ച്, രൗദ്രവും അവീചിയും എന്ന നരകങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു. അധിശ്വരൻ എന്ന പിതൃപുരുഷനും കൃഷ്ണൻ എന്ന അവന്റെ പിതാവും ദീർഘകാലം അവിടെ തുടരുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഞാൻ, എന്റെ ശുദ്ധപ്രവൃത്തിയാൽ, പ്രാപിക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ ഇന്ദ്രപദവി നേടി." "നീ, മന്ത്രശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, ഗയയിൽ പിണ്ഡം സമർപ്പിച്ചതിനാൽ, ഈ രണ്ടുപേരും—ബലനും മറ്റവനും—പുണ്യപ്രഭാവത്തിൽ, നരകത്തിൽ ആയിരുന്നിട്ടും, മോചിതരായി. ശത്രുനാശകാ, നീ അവിടെയായി നൽകിയ വെള്ളംകൊണ്ട് പിതാക്കന്മാരെയും പിതാമഹന്മാരെയും പ്രപിതാമഹന്മാരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.