വരാഹപുരാണമ്

വിഷ്ണു എന്ന നാമത്തിന്റെ മൂലത്തിൽ ‘വിശ്’ എന്ന ധാതുവിനോടൊപ്പം ‘ഷ്ണു’ എന്ന പ്രത്യയം ചേർന്നപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരിലും അതീതനായ, ശാശ്വതനായ പരമാത്മാവായ വിഷ്ണുവാണ് പ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്. ഈ വിഷ്ണുവിനെ പത്തുവിധമായും ഒറ്റ വിധമായും മഹത്വത്തോടെ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ. അദ്ദേഹം യോഗശക്തിയും ഐശ്വര്യവും ഉള്ള ആദിത്യനാണ്. ആ പരമേശ്വരൻ ദൈവീക പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുന്നു, മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച് എല്ലാ യുഗങ്ങളിലും ഭൗതികലോകത്തിന്റെ മാർഗം സ്ഥാപിക്കുകയും ദൈവീക ലക്ഷ്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഓരോ ദ്വാപരയുഗത്തിലും ഞാൻ അവനു വരങ്ങൾ നൽകുന്നു; കൃതയുഗത്തിൽ ശ്വേതദ്വീപത്തിൽ ഞാൻ അവനെ സ്തുതിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് ഞാൻ നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവിനെ സ്തുതിക്കുകയും, സമയമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. കൃതയുഗത്തിൽ ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും എന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു; അനുഭവം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദേവന്മാർ ലിംഗരൂപത്തിലുള്ള എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ മനസ്സുകൊണ്ട് ആയിരം തലകളുള്ള ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്നു; ആ മഹാത്മാവാണ് സർവാത്മാവായ നാരായണൻ. ബ്രഹ്മയജ്ഞം എപ്പോഴും ആചരിക്കുന്ന ഉത്തമ ദ്വിജന്മാർ ബ്രഹ്മാവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു; വേദം തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മാവ് എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. നാരായണൻ, ശിവൻ, വിഷ്ണു, ശംകരൻ, പുരുഷോത്തമൻ—ഇവയൊക്കെയാണ് പരമം ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്; അതിനെ ധ്യാനയോഗം എന്നാണ് ജ്ഞാനികൾ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. യജ്ഞത്തിൽ പശു സംയമനവും ഹോമസമർപ്പണവും എല്ലാം ‘ഓം’ എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; അതിൽ ഞാൻ സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണ, ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, മഹേശ്വരൻ—ഇവർക്ക് കർമവേദം ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ മൂവരും മന്ത്രങ്ങളുമാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഞാൻ വിഷ്ണുവാണ്; അതുപോലെ തന്നെ വേദങ്ങളും ബ്രഹ്മാവും കർമങ്ങളും ഞാനാണ്; ഈ മൂന്നു ഒന്നാണ്, ജ്ഞാനികൾ ഇവയെ വേറിട്ടു കണക്കാക്കരുത്. ആരെങ്കിലും ഇതിനെ വ്യത്യസ്തമായി, പാർശ്വപാതത്തോടെ കാണുകയാണെങ്കിൽ, ആ പാപി ഭയാനകമായ റൗരവനരകത്തിൽ പോകും. ഞാനാണ് ബ്രഹ്മാവും, വിഷ്ണുവും, ഋക്, യജുര്, സാമവേദങ്ങളും; ഇതിൽ വിഭജനം ഇല്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ. ഇതിന്റെശേഷം, രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, നീ ആഗ്രഹപൂർവം കേൾക്കാം—ജലത്തിൽ ലീനനായിരിക്കുമ്പോൾ സംഭവിച്ച അപൂർവമായ ഒരു സംഭവം ഞാൻ പറയാം. പുരാതനകാലത്ത് ബ്രഹ്മാവാൽ ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു, “ഭൂതങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്ക” എന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്. എന്നാൽ യുക്തമായ ധാരണയില്ലാതെ ഞാൻ ജലത്തിൽ മുങ്ങി. അവിടെ, ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ഏകാഗ്രചിത്തനായി, അങ്കുസംതാനമായ പരമേശ്വരനെ ധ്യാനിച്ചു. അപ്പോൾ, ജലത്തിൽ നിന്ന് പത്ത് പുരുഷന്മാരും ഒരുവനും ഉദിച്ചു, പ്രളയാഗ്നിപോലെയുള്ള തേജസ്സോടെ ജലത്തെ ചൂടാക്കി. ഞാൻ അവരോടു ചോദിച്ചു: “നിങ്ങൾ ആരാണ്, ഈ പ്രകാശത്തോടെ ജലത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്? എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്, പറയൂ.” എന്നെ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ ഉത്തമപുരുഷന്മാർ ഒന്നും പറയുംവണ്ണം ഇല്ലാതെ മൗനത്തിൽ അവിടെ നിന്ന് മാറി. അവർക്കു ശേഷം, ഒരു മഹാപുരുഷൻ അത്യന്തം ഭാസുരനായി, മേഘംപോലെയുള്ള കായവും താമരപൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകളും ഉള്ളവനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഞാൻ അവനോടു ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്? പോയ പുരുഷന്മാർ ആരാണ്? ഇവിടെ നിന്റെ ലക്ഷ്യം എന്താണ്?” ആ പുരുഷൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ഇതിനു മുമ്പ് പോയ പ്രകാശമുള്ള പുരുഷന്മാർ ആദിത്യന്മാരാണ്; ബ്രഹ്മാവ് ധ്യാനിച്ചവരാണ് അവർ; അവർ സൃഷ്ടിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ പോകുന്നു. ബ്രഹ്മാവാണ് സൃഷ്ടി നടത്തുന്നത്; ഈ പുരുഷന്മാർ അതിനു വേണ്ടി പുറപ്പെടുന്നു, സംശയമില്ല.” ശംഭു ചോദിച്ചു: “ഭഗവാൻ, നീ ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ അറിയുന്നു? ഇതിന് എന്താണ് നാമം? ദയവായി പറയൂ.” അപ്പോൾ ആ മഹാപുരുഷൻ പറഞ്ഞു: “ഞാനാണ് നാരായണൻ, ശാശ്വതദേവൻ, ജലത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവൻ.” “ദിവ്യദൃഷ്ടി നിന്നിൽ ലഭിക്കട്ടെ; ശ്രദ്ധയോടെ എന്നെ കാണുക,” എന്നുപറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ അവനെ ദർശിച്ചു. അപ്പോൾ ഞാൻ അങ്കുസംതാനമായ, സൂര്യപ്രഭയുള്ള, നാഭിയിൽ താമരയുള്ള ആ രൂപം കണ്ടു. ആ താമരത്തിൽ ബ്രഹ്മാവിനെയും എന്റെ തന്നെ സാന്നിധ്യത്തെയും ഞാൻ കണ്ടു. ആ മഹാത്മാവിനെ കണ്ടതിൽ ആനന്ദവും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞു, ഞാൻ അവനെ സ്തുതിക്കാൻ മനസ്സാകാം ചെയ്തു. അപ്പോൾ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ, അവന്റെ previous krithyangal ഓർത്ത്, ഈ സ്തുതിപാഠം അർപ്പിച്ചു: “അനന്തനായ, നിർമലചിത്തനായ, അനേകരൂപനായ, ആയിരം ഭുജങ്ങളുള്ളവനായ സൃഷ്ടാവിന്, ആയിരം കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന, വിശാലകായനായ, നിർമലകർമചെയ്യുന്നവനാണ് എന്റെ നമസ്കാരം. ലോകദുഃഖങ്ങൾ നീക്കുന്ന ശംഭുവിന്, ആയിരം സൂര്യന്മാരിലും വായുവിലും അതിയായ തേജസ്സുള്ളവനാണ് നമസ്കാരം. ചക്രധാരിയായ, സർവ്വജ്ഞതയെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനാണ് നമസ്കാരം. പാപരഹിതനും ദേവന്മാർ എല്ലാം സ്തുതിക്കുന്നവനും. ആദിമില്ലാത്ത, അപ്രമാദിയായ, ശേഷനിൽ കിരീടം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന, സർവ്വവ്യാപിയായ, ഭൂതാധിപനായ, മഹേശ്വരനായ, വായുദേവനായ, ലോകാധിപനായ, ഭൂമിയുടേയും വിശ്വത്തിന്റേയും ഇശ്വരനായ ഭഗവാനെ എപ്പോഴും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ജലാധിപനായ നാരായണനേ, ലോകക്ഷേമത്തിനായി നിലകൊള്ളുന്നവനേ, ഭൂമിയുടെ നാഥനേ, സർവ്വദർശിയേ, ചന്ദ്രനേ, സൂര്യനേ, അപ്രമാദിയേ, വീരനായ സർവ്വവ്യാപിയായ, അതിശയരൂപിയായ, അമൃതനായ, അക്ഷയനായ ഭഗവാനേ—നമസ്കാരം. നാരായണാ, നിന്റെ ജ്വലിച്ച വൃത്തം അഗ്നിയുടെ ജ്വാലകൾക്ക് എതിരാണ്; സർവദിക്കിലും മുഖങ്ങളുള്ളവനേ, ദേവന്മാരുടെ കഷ്ടത നീക്കുന്നവനേ, അക്ഷയനായ ഭഗവാനേ, ഞാൻ അഭയം തേടിയവനെ സംരക്ഷിക്കണമേ. സർവവ്യാപിയായ ഭഗവാനേ, നിന്റെ അനേകം മുഖങ്ങൾ ഞാൻ കാണുന്നു; അതിൽ മദ്ധ്യത്തിൽ പ്രാചീനനായ ബ്രഹ്മാവിനെയും ലോകങ്ങളുടെ കര്‍മ്മസ്രോതസ്സായ പ്രപിതാമഹനെയും ഞാൻ കാണുന്നു; നമസ്കാരം. അനന്തമായ ജന്മചക്രം ചുറ്റുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ മാർഗം അന്വേഷിക്കുന്ന, ജ്ഞാനശുദ്ധരായവർക്കാണ് ഭഗവാനെ അറിയാൻ കഴിയുന്നത്; അങ്ങനെ ഞാൻ എന്തിനാണ് വാക്കുകൾ കൊണ്ട് നിന്നെ വിവരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്? പ്രകൃതിക്ക് അതീതനായ ഭഗവാനെ അറിയുന്നവൻ എല്ലാം അറിയുന്നവനാണ്; നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ വേർതിരിച്ച് പറയാനാവില്ല, കാരണം നിന്റെ രൂപം അത്യന്തം വിശാലവും അത്രയേറെ സൂക്ഷ്മവുമാണ്. നീ വാക്കിനും മനസ്സിനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും അതീതനാണ്; കർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള ബന്ധനത്തിൽ നിന്നു സ്വതന്ത്രനാണ്; ഒരേ പ്രവർത്തിയിൽ മാത്രം പരിമിതനല്ല; ഭഗവാനേ, എങ്ങനെ നിന്നെ അറിയാൻ കഴിയും? നിന്റെ വ്യക്തവും അവ്യക്തവുമായ, അപമാന്യമായ ആ രൂപം, മനസ്സുശുദ്ധരായവർക്കും, ലോകബന്ധനം വിച്ഛേദിക്കുന്ന യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്കും മാത്രമാണ് ലഭിക്കുക; അപ്പോൾ നീ നാലു കൈകളോടെ പ്രത്യക്ഷമാവുന്നു. നിന്റെ ആ പരമരൂപം, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞത്, ദേവന്മാർക്കും അറിയാനാവില്ല; അതുകൊണ്ട് ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും നിന്റെ പുരാതനരൂപത്തെ അവതാരകഥകളിൽ വിവരിച്ചപോലെ ആരാധിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ രുദ്രൻ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു.