വരാഹപുരാണമ്

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും അറിയുന്ന വസു എന്ന രാജാവ് തന്റെ രാജ്യത്തിൽ നീതി പുലർത്തി ഭരിക്കുകയും ധാരാളം ദാനങ്ങൾ സഹിതം അനേകം മഹായാഗങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു. അവൻ ഹരിനാരായണനെ, ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയെ, താൻ തന്നെ അന്യനല്ലെന്നു ചിന്തിച്ച്, കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ട് ആരാധിച്ചു. കാലക്രമേണ, ആ രാജാവിന്റെ മനസ്സ്, ഭരണസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം, ദ്വന്ദ്വബോധത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലേക്ക് എത്തി. അപ്പോൾ, തന്റെ നൂറു സഹോദരന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ പുത്രൻ വിവസ്വത്തിനെ തന്റെ രാജ്യത്തിൽ രാജാവായി നിയമിച്ച്, വസു രാജാവ് വനംപ്രവേശനം ചെയ്തു. അശ്രമവാസികൾ താമസിക്കുന്ന പുഷ്കരം എന്ന തിരുനൽക്കിടൽ അവിടെ ഉണ്ട്; അതാണ് പുണ്ഡരീകാക്ഷനായ കേശവനെ ഭക്ത്യാദികളോടെ ആരാധിക്കുന്നവരുടെ പ്രധാന തീർത്ഥം. അവിടെ, കാശ്മീരിന്റെ രാജാവായ വസു മഹാതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു, തന്റെ ശരീരം ക്ഷയിപ്പിച്ചു. അത്രമേൽ ഭക്തിയോടെ പുണ്ഡരീകാക്ഷനെ സ്തുതിക്കുന്ന പരമഗീതം ജപിച്ച്, പാപരഹിതനായ നാരായണനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; ഗീതം സമാപിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹാരാജാവ് അവനോടൊപ്പം ഐക്യപ്രാപ്തി നേടി. അപ്പോൾ ഭൂമിദേവി ചോദിച്ചു: “പ്രഭോ, പുണ്ഡരീകാക്ഷനെ സ്തുതിക്കുന്ന ആ പരമഗീതം എങ്ങനെ ഓർക്കപ്പെടുന്നു? അതിന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ്? ദയവായി സത്യം പറഞ്ഞുതരണമേ, പരമേശ്വരാ.” ശ്രീവരാഹൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “പുണ്ഡരീകാക്ഷനേ, നമസ്കാരം; മധുസൂദനനേ, നമസ്കാരം; ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ, നമസ്കാരം; ഉഗ്രചക്രധാരിനേ, നമസ്കാരം. സർവ്വരൂപിയായ ശക്തനായ, വരദനായ, സകലപ്രഭയുള്ള, ജ്ഞാനവും അജ്ഞാനവും ആയിരിക്കുന്ന പുണ്ഡരീകാക്ഷനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ആദിദേവനായ, മഹേശ്വരനായ, വേദങ്ങളുടെയും അവയുടെ അംഗങ്ങളുടെയും അധിപതിയായ, ഗംഭീരനായ, ദേവതകളുടെ പ്രഭുവായ മധുസൂദനനേ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. കമലനയനായ, വിശ്വരൂപിയായ, മഹാരൂപനായ, ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ, ത്രിരൂപനായ, ദേവതകളെ രക്ഷിക്കുന്നവനേ ഞാൻ ആദരിക്കുന്നു. സഹസ്രശിരസ്സായ, സഹസ്രനയനായ, ശക്തഭുജനായ, സർവ്വവിശ്വത്തിൽ വ്യാപിച്ചുനിൽക്കുന്ന പരമേശ്വരനേ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ശാശ്വതനായ, ജയപ്രദനായ, ആശ്രയമായ, കൃഷ്ണമേഘസദൃശവപു, ചക്രധാരിയായ വിഷ്ണുവിനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ശുദ്ധനായ, സർവ്വവ്യാപിയായ, ശാശ്വതനായ, ആകാശസ്വരൂപനായ, പുരാതനനായ, സത്താസത്താതീതനായ ഹരിയെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. അച്യുതാ, ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് വേറെയൊന്നും കാണുന്നില്ല; സചരാചരമായ ഈ ലോകമെല്ലാം നിന്നാൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു.” ഇങ്ങനെ രാജാവ് സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അപ്രത്യക്ഷമായി, മഴമേഘപോലെ കറുത്തു, ഉഗ്രനും ഭയാനകനുമായ ഒരാൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു. ചുവപ്പുനേത്രവും ചെറുദേഹവും ചുടപ്പെട്ട തൂണുപോലെയുള്ള കാന്തിയും ഉള്ളവൻ കൈകൂപ്പി നിൽക്കവെ ചോദിച്ചു: “രാജാവേ, ഞാനെന്ത് ചെയ്യണം?” രാജാവ് ചോദിച്ചു: “നീ ആർ? ഇവിടെ വന്നതെന്തിന്? എന്താണ് ഉദ്ദേശം? പറയൂ, വേട്ടക്കാരാ, ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, മുൻകാലത്ത് കലിയുഗത്തിൽ, നീ ദക്ഷിണഭാഗത്ത് ജനസ്ഥാനത്തിൽ വസിക്കുന്ന, ധർമ്മപരനായ, പ്രശസ്തനായ, ജ്ഞാനിയായ ഒരു രാജാവായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, നീ കുതിരകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടു കാട്ടിലേക്ക് കയറി, കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാനായി. അവിടെ, വേറൊരു ആഗ്രഹം കൊണ്ടു, നീ കുരങ്ങായ വേഷം ധരിച്ചിരുന്ന ഒരു മുനിയെ ദൂരത്ത് നിന്ന് ദണ്ഡം കൊണ്ട് അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. ബ്രാഹ്മണൻ മരിച്ച ഉടനെ, ‘ഹരിയാൽ ഈ കുരങ്ങിനെ കൊല്ലപ്പെട്ടു’ എന്ന് ചിന്തിച്ച് സന്തോഷിച്ചു; നീ അതിനെ കുരങ്ങെന്ന് കണ്ടു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, നിന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും അശാന്തമായി; വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി മറ്റൊരാളോട് ഈ സംഭവത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം, ബ്രാഹ്മഹത്യാപാപം ഭയന്ന്, നീ രാത്രിയിൽ ചിന്തിച്ചു: ‘എന്ത് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം, ഈ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ?’ തുടർന്ന്, ഒരിക്കൽ, നീ നാരായണനെ ധ്യാനിച്ചു; ശുദ്ധമായ ദ്വാദശി ദിനത്തിൽ ഉപവാസം പാലിച്ചു. ശുഭദിനത്തിൽ, ‘നാരായണൻ എനിക്കു സന്തുഷ്ടനാണ്’ എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, നിയമപ്രകാരം ഒരു പശുവിനെ ദാനം ചെയ്തു; എന്നാൽ മരിച്ചവൻ ഉടനെ വയറുവേദന അനുഭവിച്ചു. ദ്വാദശിവ്രതം പൂർണ്ണമായി പാലിക്കാത്തതിന്റെ കാരണം ഞാൻ പറയുന്നു: നിന്റെ ധർമ്മപത്നിയായ നാരായണി എന്ന സ്ത്രീയായിരുന്നു അതിന് കാരണം. അവൾ ശ്വാസം മുട്ടിക്കൊണ്ട് ഉച്ചരിച്ചതിനാൽ, രാജാവേ, ഒരു കൽപ്പകാലം നീ വിഷ്ണുപുരിയിൽ ജനിക്കേണ്ടി വന്നു. ഞാൻ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ വസിച്ച്, എല്ലാം അറിയുന്നു; ബ്രാഹ്മഹത്യാപാപം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം, വിഷ്ണുവിന്റെ പാര്‍ഷദന്മാർ ദണ്ഡം കൊണ്ട് എന്നെ തല്ലി നശിപ്പിച്ചു; രാജാവേ, നിന്റെ രോമകൂപങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞാൻ എന്റെ ശക്തിയിൽ നിലനിന്നു, നീ സ്വർഗത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദിവസാവസാനത്തിൽ രാത്രി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, ഈ സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചു. നീ മഹാരാജാവേ, സുമനസ്സിന്റെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചു; ഞാനും നിന്റെ രോമത്തിൽ നിന്ന് കാശ്മീരിന്റെ ഭരണാധികാരിയായി ജനിച്ചു. നീ ധാരാളം യാഗങ്ങൾ നടത്തി, ദാനം നൽകി; എങ്കിലും വിഷ്ണുസ്മരണമില്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ അതിനാൽ ജയിക്കപ്പെട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ, കമലനയനായ ഭഗവാന്റെ സ്തുതിഗീതം ജപിച്ചതിന്റെ ഫലമായി, ഞാൻ എന്റെ രോമങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, വീണ്ടും ഒന്നായി, വേട്ടക്കാരന്റെ രൂപത്തിൽ പുനർജനിച്ചു, മഹാരാജാവേ. ഭഗവാന്റെ സ്തുതിഗീതം കേട്ട്, പാപരൂപിയായിരുന്നു ഞാൻ, ഇപ്പോൾ മോചിതനായി; ധർമ്മത്തിൽ മനസ്സുള്ളവനായി ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിലനിൽക്കുന്നു, പ്രഭോ.” വേട്ടക്കാരന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാജാവ് അതിശയത്താൽ നിറഞ്ഞു. മഹാരാജാവേ, അവൻ ആ വേട്ടക്കാരന് ഒരു വരം നൽകി: “വേട്ടക്കാരാ, നീ എങ്ങനെ എന്റെ പൂർവ്വജന്മം ഓർമ്മിപ്പിച്ചോ, അങ്ങനെ എന്റെ കൃപയാൽ നീ ധാർമ്മികവേട്ടക്കാരനാകും.” പുണ്ഡരീകാക്ഷന്റെ ഈ കഥ ആരെങ്കിലും കേൾക്കുമ്പോൾ, പുഷ്കരയാത്രയിൽ നിയമപ്രകാരമുള്ള സ്നാനഫലം ലഭിക്കും. ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് ഉത്തമമായ ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി, പരമശക്തിയാൽ സർവ്വഭാരവാഹിയായ ഭഗവാനുമായി ഐക്യപ്രാപ്തി നേടി.