വരാഹപുരാണമ്

ഞാൻ നിലത്ത് നിൽക്കുന്നുവെന്നു കണ്ട സന്യാസി ഒരു ഉംകാരധ്വനി ഉച്ചരിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന്, ഭൂമിയെ തുളച്ച്, പാതാളത്തിൽ നിന്ന് അഞ്ചു കന്യകമാർ പുറത്ത് വന്നു. അവരിൽ ഒരുത്തി ഒരു പൊൻ സിംഹാസനം കൊണ്ടുവന്നു എനിക്കു സമർപ്പിച്ചു; മറ്റൊരുത്തി കൈകളിൽ വെള്ളം പിടിച്ചു എനിക്കു നൽകി. മറ്റൊരു കന്യക എന്റെ കാലുകൾ പിടിച്ചു കഴുകാൻ തുടങ്ങി; ശേഷിച്ച രണ്ടു പേർ എന്റെ ഇരുവശത്തും നില്ക്കുന്നു, ഓരോരുത്തരുടെയും കൈകളിൽ വീശുവാൻ ഒരു വീശൽ. അപ്പോൾ വീണ്ടും ആ മഹാതപസ്വി ഉംകാരധ്വനി ഉച്ചരിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന്, ഒരു യോജന വീതിയുള്ള പൊൻ കലശം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അതിനകത്ത് ഒരു മകരം തടാകത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. ആ കലശത്തിൽ, നൂറുകണക്കിന് ശുഭകണ്യകമാർ പൊൻകുപ്പികളുമായി എത്തി. ഇതെല്ലാം കണ്ട സന്യാസി എന്നോട് സംസാരിച്ചു: “ഇത് എല്ലാം നിന്റെ കുളിക്ക് ഒരുക്കിയതാണ്, ബ്രാഹ്മണാ. നീ ഈ കലശത്തിൽ കയറി സ്നാനം ചെയ്യണം, മഹാനുഭാവാ.” സന്യാസിയുടെ ആ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഞാൻ ആ തടാകത്തിലെ കലശത്തിൽ കയറി. അങ്ങനെയിരിക്കെ, ആ കലശം വെള്ളത്തിനടിയിലേക്ക് മുങ്ങി. ഞാൻ അതിന്റെ വെള്ളത്തിൽ മുഴുകിയെന്ന് കരുതി, പിന്നെ ഉയർന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, മുമ്പ് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ലോകം ഞാൻ കണ്ടു. അവിടെ ഞാൻ കണ്ടത് വിശാലവും അതുല്യവുമായ ഒരു നഗരം. വിശാലമായ വീഥികളിൽ ശുദ്ധഹൃദയരായ ജനങ്ങൾ, ജ്ഞാനികളും ആത്മജ്ഞാനികൾയും, ധർമ്മപഥത്തിൽ സ്ഥിരമായിരുന്ന പുരാതന രാജാക്കന്മാരുമൊക്കെയും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ലോകവ്യൂഹത്തിൽ നിന്ന് അപ്രാപ്യമായ ആ സ്ഥലം, പാതാളത്തിലെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള പ്രദേശത്താണ്. വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച, കൈയിൽ പാശം പിടിച്ച പുരുഷന്മാർ അവിടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. വിവിധയിനം ആനകളും കുതിരകളും ചുറ്റി നിന്നു. അവിടെയുള്ള തടാകങ്ങൾ പലതരം താമരകളും നീലോത്പലങ്ങളും കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഭിന്നഭിന്നമായ പക്ഷികൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു; താമരയിലുകളിൽ തങ്ങുന്ന തേൻചിതറിയുള്ളി പലവിധ സംഗീതം പോലെ ഗൂഢഗാനങ്ങൾ പാടുന്നുവെന്നു തോന്നി. അതിന്റെ തീരങ്ങളിൽ കൈലാസശൃംഗങ്ങൾ പോലെയുള്ള ഭവനങ്ങൾ നിലകൊണ്ടിരുന്നു; അതിൽ അനേകം വിലയേറിയ താമരകളും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിൽ ഭാഗ്യശാലികൾ വസിക്കുന്നു; ദ്വിജന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും ആരാധ്യമായവയാണവ. താമരകൾ തേൻചിതയുടെ ഭാരത്തിൽ ചായുന്നു; ജലത്തിൽ, ഗംഭീരമായ ശബ്ദമുള്ള ദ്വിജന്മാർ അത്ഭുതകരമായ മന്ത്രങ്ങൾ വേദങ്ങളിൽ നിന്ന് പാരായണം ചെയ്യുന്നു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ വെള്ള താമരമാലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മേൽവസ്ത്രങ്ങൾ നന്നായിരിക്കുന്നു; പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ചുറ്റും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെയുള്ള അനേകം തടാകങ്ങളിൽ ദ്വിജന്മാർ പുരാതന യാഗങ്ങൾ പാടുന്നു. അവിടെ ഞാൻ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, അനേകം ദിവ്യകന്യകകളെയും, വിദ്യാധരരുടെ പുത്രിമാരെയും കുളിക്കാൻ വന്നതും ഞാൻ കണ്ടു. അങ്ങനെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, മഹാരാജാവേ, ഞാൻ മറ്റൊരു മനോഹരമായ ശുദ്ധജലതടാകവും അതിന്റെ തീരത്ത് മുമ്പ് കണ്ടതുപോലെ ഒരു കുഡിലും കണ്ടു. ആ കുഡിലിൽ കയറി, അകത്ത് ഒരിടത്ത് നിൽക്കുന്ന സന്യാസിയെ ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ സമീപിച്ചു, അവന് വന്ദനം ചെയ്തു. അപ്പോൾ അവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നീ എന്നെ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടും തിരിച്ചറിയുന്നില്ലേ? ഈ ലോകത്തെ നീ വിചിത്രമായി നോക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ഈ ലോകം, ദേവന്മാർ പോലും കാണാത്തത്, ഞാൻ നിന്നോടു വേണ്ടി എന്റെ സ്നേഹത്താൽ വെളിപ്പെടുത്തിയതാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ. മഹാമുനിയേ, എന്റെ ലോകത്തിന്റെ ഐശ്വര്യം നോക്കൂ: തൈരും പാലും ഒഴുകുന്ന നദികൾ, നെയ്‌യാൽ നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങൾ. വീടുകളുടെ തൂണുകൾ പൊന്നിലും രത്നങ്ങളിലും നിർമ്മിതം; നിലം പദ്മരാഗപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു; പാരിജാതപുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു; യക്ഷരും കിന്നരന്മാരും ഇവിടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ ആ സന്യാസി എന്നോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ, രാജാവേ, എന്റെ മനസ്സിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു. ഞാൻ അവനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “ഭഗവൻ, നിങ്ങളുടെ ലോകം എല്ലായിടത്തിലും ഏറ്റവും പ്രഭാവശാലിയാണ്. ബ്രഹ്മാവിന്റെയും ഇന്ദ്രന്റെയും ലോകങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ ലോകം എനിക്ക് പുതിയതും അത്ഭുതകരവുമാണ്, ഐശ്വര്യവും മഹത്വവും ശക്തിയും രാജപ്രാസാദങ്ങളുടെയും കൂമ്പാരങ്ങളുമുണ്ട്. വിശുദ്ധമായ തടാകങ്ങളും, സരസ്സുകളും, പ്രത്യേകിച്ച് താമരകളുമാണ് എനിക്ക് ഇവിടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്, മഹർഷേ, അത്ഭുതം തന്നെയാണ്. ഇങ്ങനെയുള്ള ലോകം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? നിങ്ങൾ ഇവിടെ എങ്ങനെ സ്ഥാപിതനായി? ദയവായി അതിന്റെ കാരണം പറയൂ, മഹർഷിശ്രേഷ്ഠാ, നിങ്ങൾ ആരാണ്? ഇലാവൃതപ്രദേശത്തുള്ള ഒരു തടാകത്തിന്റെ തീരത്ത് ഞാൻ നിങ്ങളെ കണ്ടത് എങ്ങനെ? ആ തടാകവും ആ കുഡിലും ഇവിടെ പൊൻപ്രാസാദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ലോകത്തിൽ നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനം എന്താണ്?” ഇങ്ങനെ ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹർഷി സംഭവിച്ചതു പോലെ എന്നോടു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ തന്നെയാണ് നാരായണൻ, ശാശ്വതദേവൻ, ജലരൂപത്തിൽ. എന്റെ ദേഹത്താൽ ഈ ലോകമൊക്കെയും, മൂന്ന് ലോകങ്ങളും ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും, പരിവ്യാപ്തമാണ്. നീ കണ്ട പരമേശ്വരന്റെ ആ രൂപം ഞാൻ തന്നെയാണ്; എന്നെ വരുണൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു, എന്നാൽ ഞാൻ പരമനാരായണൻ തന്നെയാണ്. മുന്പ് നീ ഏഴു ജന്മം എന്നെ ആരാധിച്ചു; അതിനാൽ, മൂന്നുലകവും നശിച്ചാലും, നിന്നെ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉറക്കം കൊണ്ടു അടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ നിലത്ത് വീണു; എന്നാൽ അതേ സമയത്ത് ഞാൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു. രാജാവേ, ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ആ സന്യാസിയെയും ആ നഗരത്തെയും ഞാൻ കണ്ടു; പിന്നെ എന്റെ സ്വയം, മേരുപർവതത്തിന്റെ ശിഖരത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു. ഏഴ് സമുദ്രങ്ങളും, പ്രധാന പർവതശൃംഗങ്ങളും, ഏഴ് ദ്വീപുകളുള്ള ഭൂമിയും ഞാൻ കണ്ടു, രാജാവേ. ഇന്നും ഞാൻ ആ പരമലോകത്തെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; ‘എപ്പോൾ ആ ലോകം പ്രാപിക്കുമോ’ എന്ന ചിന്തയിൽ ഞാൻ ലീനനായി. ഇങ്ങനെയാണു, രാജാവേ, പരമേശ്വരനെക്കുറിച്ചും എന്റെ ശരീരത്തിൽ സംഭവിച്ച അത്ഭുതങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ഇനി എന്താണ് വേണമെന്നു നീ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?” ഭദ്രാശ്വൻ ചോദിച്ചു: “ഭഗവൻ, ആ ലോകം കാണാതെ മുമ്പ് നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്തു? വ്രതമാണോ, തപസ്സാണോ, ധർമ്മമാണോ അതിനെ പ്രാപിക്കാൻ നിർവഹിച്ചത്? ഹരിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കാതെ, ആരാണ് ജ്ഞാനികൾ ലോകങ്ങളെ ആഗ്രഹിക്കുക? ഹരിയെ ആരാധിച്ചാൽ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം കൈയിൽ ഉള്ളതുപോലെ ലഭിക്കും. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, രാജാവേ, ഞാൻ നൂറുവർഷം ദാനസമൃദ്ധമായ യാഗങ്ങളാൽ ശാശ്വതവിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു. ഏറെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, രാജാവേ, ഞാൻ യാഗം ചെയ്യുമ്പോൾ, യാഗസ്വരൂപനായ ജനാർദ്ദനനെ ആരാധിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ഒരുമിച്ച് വിളിക്കപ്പെട്ടു അവിടെ എത്തി.