വരാഹപുരാണമ്

പുഷ്പഭദ്രാ എന്ന നദി ഒഴുകുന്ന അതി മനോഹരമായ സ്ഥലത്ത്, വിചിത്രമായ പാറകളും, വിശിഷ്ടമായ വടവൃക്ഷവും നിലകൊള്ളുന്നിടത്ത്, അഗസ്ത്യ മുനിയുടെ ആശ്രമം ദീപ്തമായി തെളിഞ്ഞു. അവിടെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്തായ ഒരു സംഭവവും നടക്കാൻ പോകുന്നത്. ഭൂമിയമ്മ, അഗസ്ത്യനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: “ഹേ പ്രഭോ, ആയിരക്കണക്കിന് മഹായുഗങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഞാൻ ഈ പ്രാചീന വ്രതവും തപസ്സും അനുഷ്ഠിച്ചു. പക്ഷേ, ഞാൻ അതിനെ മറന്നുപോയിരുന്നു.” അഗസ്ത്യന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ഭൂമിയമ്മയ്ക്ക് പഴയ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും ഉണർന്നു. “ഇപ്പൊഴ്, നിന്റെ ദയയാൽ, ഞാൻ മുൻജന്മങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കുന്നവളായി, ദുഃഖം വിട്ടു, പരമേശ്വരാ.” അഗസ്ത്യനോടുള്ള ആകാംക്ഷ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഭൂമിയമ്മ ഭദ്രാശ്വപർവതത്തോട് ചോദിക്കുന്നു: “അഗസ്ത്യൻ വീണ്ടും ഭദ്രാശ്വയുടെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് തിരികെ വന്നപ്പോൾ, അഗസ്ത്യൻ എന്തു ചെയ്തു? ആ രാജാവ് എന്തു ചെയ്തു?” ശ്രീ വരാഹദേവൻ പറഞ്ഞു: അഗസ്ത്യൻ തിരിച്ചെത്തിയതിനെ കണ്ട ഭദ്രാശ്വ, ശ്വേതധ്വജനായ രാജാവ്, അഗസ്ത്യനെ ഉത്തമാസനത്തിൽ ഇരുത്തി, വിശേഷമായ പൂജകൾ നടത്തി, മോക്ഷധർമ്മത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചോദ്യമുയർത്തി. ഭദ്രാശ്വ ചോദിച്ചു: “ഹേ മഹാത്മൻ, ഏത് കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഈ സംസാരചക്രം വെട്ടിമുറിയുന്നത്? ശരീരത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ ശരീരമില്ലാതെ ദുഃഖം അനുഭവിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: “ഹേ രാജാവേ, ദിവ്യമായ ഒരു കഥ ഞാൻ പറയാം. ദൂരത്തും അടുത്തും നിലകൊള്ളുന്ന, ദൃശ്യവും അദൃശ്യവുമായ വ്യത്യാസത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ഒരു കഥ. മനസ്സിൽ ഏകാഗ്രതയോടെ കേൾക്കു.” “ആ കാലത്ത് neither പകലും neither രാത്രിയും neither ദിശകളും neither ഇടദിശകളും neither ദേവലോകവും neither ദേവന്മാരും neither സൂര്യനും ഇല്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ, പശുപാല എന്ന രാജാവ് അനേകം പശുക്കളെ സംരക്ഷിച്ചു.” ഒരു ദിവസം, ആ പശുക്കളെ കാത്തുനിൽക്കുന്ന പശുപാലൻ, കിഴക്കൻ സമുദ്രം കാണണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ അതിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പോയി. അതി വിശാലമായ സമുദ്രത്തിന്റെ തീരത്ത്, പാമ്പുകൾ നിൽക്കുന്ന ഒരു കാട് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ എട്ട് കാമധേനു വൃക്ഷങ്ങളും ഒരു നദിയും, മുകളിൽ പറക്കുന്ന പക്ഷികളും, മറ്റു ജീവികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ചു പ്രധാന പുരുഷന്മാർ, ഒരു ദീപ്തമായ സ്ത്രീയെ എടുത്ത് കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചിൽ, ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലുള്ള ഒരു വലിയ രൂപം നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ കീഴിൽ മൂന്നു രൂപഭേദങ്ങളും മൂന്നു നിറങ്ങളും കാണാം. രാജാവ് അവിടം സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവർ എല്ലാം, ജീവൻ ഇല്ലാത്തവരെപോലെ, ശാന്തരായി. രാജാവ് ആ കാടിനുള്ളിൽ കടന്നു. അവൻ കടന്നപ്പോൾ, അവരും അതിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഭയത്താൽ, അവർ ഒരുമിച്ച് ചേർന്നു. പാമ്പുകളും കള്ളന്മാരും ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു. രാജാവ് ചിന്തിച്ചു: “ഇവയുടെ ഫലമെന്താണ്? ഇവ എങ്ങനെ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു?” അപ്പോൾ, മൂന്നു നിറങ്ങളുള്ള (വെള്ള, ചുവപ്പ്, കറുപ്പ്) ഒരു ഉത്തമപുരുഷൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൻ ഒരു ചിഹ്നം കാണിച്ചു, “നീ എവിടേക്ക് പോകുന്നു?” എന്ന ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചു. അപ്പോൾ, ഒരു മഹാനാമം ഉയർന്നു. അവൻ രാജാവിനെ ചുറ്റി, “ഉണരുക!” എന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, ആ സ്ത്രീ രാജാവിനെ തടഞ്ഞു. മായയിൽ ആകപ്പെട്ട രാജാവിനോട്, മറ്റൊരു പുരുഷൻ “ഭയപ്പെടരുത്” എന്ന് പറഞ്ഞു. പിന്നീട്, ധീരനായ, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ മറ്റൊരു പുരുഷൻ രാജാവിനെ ചുറ്റി, ഉറച്ചു നിന്നു. അഞ്ച് പുരുഷന്മാർ കൂടി രാജാവിനെ ചുറ്റി, അവൻ തടഞ്ഞു. രാജാവിനെ തടഞ്ഞപ്പോൾ, കള്ളന്മാർ ഒരുമിച്ചു, ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത് ആക്രമിക്കാൻ തയാറായി, ഭയത്താൽ പരസ്പരം ഒളിച്ചുകഴിഞ്ഞു. അവരും ഒളിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ, രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരം അതിമനോഹരമായി പ്രകാശിച്ചു. അവിടെ കോടിക്കണക്കിന് ദുഷ്ടന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ വീട്ടിൽ ഭൂമി, വെള്ളം, അഗ്നി, ശീതളമായ കാറ്റ്, ശുദ്ധമായ ആകാശം, അഞ്ചു ഗുണങ്ങൾ, ഓരോന്നിന് ഓരോ സ്വഭാവം. അവരിൽ ഒരൊറ്റ സ്ത്രീ, ദീർഘകാലം ചുറ്റി, രാജാവിൽ ചേർന്നു. ആ പശുപാലൻ അതെല്ലാം എളുപ്പത്തിൽ ചെയ്തു. യുദ്ധത്തിൽ രാജാവിന്റെ വേഗവും രൂപവും കണ്ടതോടെ, മൂന്നു നിറങ്ങളുള്ള പുരുഷൻ രാജാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. “ഞാൻ നിന്റെ മകനാണ്, മഹാരാജാവേ. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നു പറയൂ. ബന്ധം ആഗ്രഹിച്ച്, ഞങ്ങൾ നിന്നെ ലക്ഷ്യമാക്കി.” “എങ്കിലും, ഞങ്ങൾ എല്ലാം പരാജയപ്പെട്ടാലും, ഈ ശരീരങ്ങളിൽ ചേർന്നുതന്നെ തുടരുന്നു, രാജാവേ.” “നിന്റെ മക്കുകളിൽ ഒരാൾ മാത്രം ശേഷിക്കും; എല്ലാവരും പോയാൽ, അവിടം നിലനിൽക്കും.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, രാജാവ് ആ പുരുഷനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു. “നീ എന്റെ മകനാവുക, ഉത്തമപുരുഷനേ, മറ്റുള്ളവരുടെയും. ഞാൻ ഒരിക്കലും മനുഷ്യരുടെ ആസ്വാദനങ്ങളോ സ്വഭാവങ്ങളോ കൊണ്ട് മലിനമാവുന്നില്ല.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, രാജാവ് അവനെ തന്റെ മകനാക്കി. അവരാൽ മോചിതനായ അവൻ അവരോടൊപ്പം വിശ്രമിച്ചു. അഗസ്ത്യൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: ആ മൂന്നു നിറങ്ങളുള്ള പുരുഷൻ, രാജാവാൽ മോചിതനായതോടെ, സ്വതന്ത്രമായി, ‘അഹം’ എന്ന പേരിലുള്ള മൂന്നു നിറങ്ങളുള്ള മകനെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവനും, ബുദ്ധിയുടെ രൂപമായ ഒരു മകളുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ, ‘മനോഹ്വ’ എന്ന അറിവ് നൽകുന്ന മകനെ പ്രസവിച്ചു. അവനും, എല്ലാ രൂപങ്ങളിലുമുള്ള അഞ്ചു ആസ്വാദകർ മക്കളുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ മക്കൾ, അവരുടെയെണ്ണം അനുസരിച്ച്, ‘അക്ഷ’ എന്ന പേരിൽ വിളിക്കപ്പെട്ടു. ഇവർ മുൻകാലത്ത് കള്ളന്മാരായിരുന്നു; രാജാവിന്റെ 의해 subdued ആയി, അവർ എല്ലാം, രൂപമില്ലാത്തവരെപോലെ, മനോഹരമായ ഒരു വാസസ്ഥലം നിർമ്മിച്ചു. ആ നഗരത്തിന് ഒമ്പത് വാതിലുകൾ, ഒരു തൂണു, നാലു ചത്വരങ്ങൾ; ആയിരം നദികളിൽ നിലകൊണ്ടു, വെള്ളം എല്ലായിടത്തും. ആ ഒമ്പത് പേർ, ഒരുമിച്ചു, ആ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന്, ഒരു രാജാവും പശുപാലനും ആയ ഒരു വ്യക്തി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ നഗരത്തിൽ വസിച്ച രാജാവ്, വേദങ്ങൾ ഓർമ്മിച്ചു, വേദപഠനത്തിന്റെ വാക്കുകൾ സൂചിപ്പിച്ചു. രാജാവ്, ആത്മതത്ത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ വ്രതങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും യജ്ഞങ്ങളും നിർവഹിച്ചു. ഒരു ദിവസം, ആ രാജാവ്, കർമ്മങ്ങൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ക്ഷീണിച്ചു. സർവജ്ഞനായ രാജാവ്, യോഗനിദ്രയിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഒരു മകനെ സൃഷ്ടിച്ചു. ആ മകനിന് നാലു മുഖങ്ങൾ, നാലു കൈകൾ, നാലു വേദങ്ങൾ, നാലു ചത്വരങ്ങൾ. രാജാവിൽ നിന്ന്, പശുക്കളിൽ തുടങ്ങി എല്ലാ ജീവികളും അവന്റെ കീഴിൽ നിലനിന്നു. ആ സമുദ്രത്തിലും കാടിലും പുല്ലിലും, രാജാവ് തന്നെയാണ് നിലനിന്നത്; ആനകളിലും മറ്റുള്ളവരിലും, അവൻ തുല്യമായി, കർമ്മങ്ങൾ അനുവദിച്ചു. ഭദ്രാശ്വ ചോദിച്ചു: “ഹേ ബ്രഹ്മൻ, നീ എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അനുയോജ്യമായ കഥ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ മഹിമ ആരുടേതാണ്? ആരാണ് അതു നിർവഹിച്ചു? എങ്ങനെ?” — ഇതാണ് അഗസ്ത്യൻ, ഭൂമിയമ്മ, വരാഹദേവൻ, ഭദ്രാശ്വ, പശുപാലൻ, മൂന്നു നിറങ്ങളുള്ള പുരുഷൻ, കള്ളന്മാർ, ആ സ്ത്രീ, നഗരവും, അവിടത്തെ ജീവികളും, അവരുടെ ഉത്ഭവവും, രാജാവിന്റെ ധർമ്മാനുഷ്ഠാനവും, ആത്മതത്ത്വവും, ഈ ദിവ്യകഥയിൽ ആഴമുള്ളതും ഗൂഢമായതുമായ വിശേഷങ്ങൾ.