വരാഹപുരാണമ്

അരുണോദയം പോലെ ഉജ്ജ്വലമായ ഒരു കാലത്ത്, രാജാവിനെ ആക്രമിച്ചിരുന്ന മ്ലേച്ഛന്മാരെ ദേവി വധിച്ചു. അതിനുശേഷം, ആ ദേവി അതിവേഗത്തിൽ രാജാവിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വീണ്ടും പ്രവേശിച്ചു. രാജാവ് ഉണർന്നു നോക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും വീണുകിടക്കുന്ന ശത്രുക്കളെ കണ്ടു, ദേവി തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിലേക്ക് ലയിച്ചു. ഉടൻ തന്നെ രാജാവ് കുതിരയിൽ കയറി, ഭക്തിപൂർവ്വം വാമദേവമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, മുനിയെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് ചോദിച്ചു: “ആ സ്ത്രീ ആരാണ്? ഇവർ ആരാണ്? ഈ സംഭവത്തിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്, മഹാമുനിവരേ, ദയവായി വിശദീകരിക്കുമോ?” വാമദേവൻ പറഞ്ഞു: “മഹാരാജാവേ, മുമ്പത്തെ ജന്മത്തിൽ നീ ശൂദ്രവംശത്തിൽ ജനിച്ചു. അപ്പോൾ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ സേവിക്കുമ്പോൾ ശ്രാവണമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ദ്വാദശി ദിനത്തിന്റെ മഹത്വം നീ കേട്ടു. ആ ദിവസം ഭക്തിപൂർവ്വം ആചരിച്ചുവോളും, അതിന്റെ ഫലമായി ഇന്നു രാജ്യമെത്തി. എല്ലാ അപായങ്ങളിലും ആ ദേവി നിന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ നിന്നെ രക്ഷിച്ചത്, ആ ക്രൂരനായ മ്ലേച്ഛന്മാരെ സംഹരിച്ചത്, അവളാണ് ശ്രാവണ ദ്വാദശി ദേവി. ദുരന്തങ്ങളിൽ അവളാണ് രക്ഷ, രാജ്യം നൽകുന്നതും അവളാണ്. ഇത്രയൊക്കെ ഒരു ദ്വാദശി ദിനംകൊണ്ടു, പിന്നെ പന്ത്രണ്ട് ദ്വാദശികൾ ആചരിച്ചാൽ, അതിന്റെ മഹത്വം എത്രയോ? ഇതു കൊണ്ടു തന്നെ ഇന്ദ്രനും തന്റെ സ്ഥാനമെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.” ഇതിനു ശേഷം ദുർവാസമുനി പറഞ്ഞു: “ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ ദ്വാദശി ദിനത്തിൽ ഒരുത്തൻ പ്രതിജ്ഞയുമായി പരമേശ്വരനെ വിധിപ്രകാരം പൂജിക്കണം. കൽക്കിക്ക് പാദപൂജ, ഹൃഷീകേശന് കടി, മ്ലേച്ഛസംഹാരിക്ക് ഉദരം, വിശ്വരൂപനായി തല, ശിതികണ്ഠന് കണ്ഠം, ഖഡ്ഗധാരിക്ക് ഭുജങ്ങൾ, ചതുർഭുജനായി കൈകൾ എന്നിവയെ അർപ്പണം ചെയ്ത്, മുമ്പുപോലെ ഒരു കലശം മുൻപിൽ വെച്ച് സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ച കൽക്കി പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കണം. ശ്വേതവസ്ത്രം ധരിപ്പിച്ച്, സുഗന്ധവും പുഷ്പങ്ങളും അർപ്പിച്ച്, പ്രഭാതത്തിൽ ഒരു പണ്ഡിതബ്രാഹ്മണന് ദാനം ചെയ്യണം. ഇതിന്റെ ഫലമോ, കേൾക്കുക. പണ്ടൊരു കാലത്ത്, കാശിയിലെ വിശാല എന്ന മഹാരാജാവിന്റെ രാജ്യം സഹോദരന്മാർ കൈവശമാക്കി. രാജാവ് ഗന്ധമാദനത്തിൽ അഭയം തേടി, അവിടെ മനോഹരമായ ബദരിയിൽ എത്തി. രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട്, ദു:ഖത്തിൽ ആ മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠൻ അവിടെ താമസിച്ചു. ഒരിക്കൽ, എല്ലാ ദേവതകളും വന്ദിക്കുന്ന നരനും നാരായണനും അവിടെ വന്നു. അവിടെ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായ രാജാവിനെ കണ്ടു. വിശ്ണുവായ പരബ്രഹ്മത്തിൽ മനസ്സു ലയിപ്പിച്ച രാജാവിനെ കണ്ടു, അവർ സന്തോഷിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: “മഹാരാജാവേ, നിന്റെ പാപങ്ങൾ കുറഞ്ഞു. ഒരു വരം ചോദിക്കൂ, നാം ഇങ്ങോട്ട് അതിനായാണ് വന്നത്.” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ആരാണെന്നോ, എവിടുനിന്നാണ് വരം സ്വീകരിക്കേണ്ടതെന്നോ എനിക്ക് അറിയില്ല. ഞാൻ ആരാധിക്കുന്ന ദേവനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ഉചിതമായ വരം തന്നെയാണ് എനിക്ക് ആവശ്യം.” അവർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “നീ ആരെ ആരാധിക്കുന്നു? എന്ത് വരം വേണമെന്ന് തുറന്നു പറയൂ.” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ വിശ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു.” ഇതു കേട്ട് അവർ പറഞ്ഞു: “അവരുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ നാം വരം നൽകാൻ ശേഷിയുള്ളവരാണ്. മനസ്സിലുള്ളത് പറയൂ.” അപ്പോൾ രാജാവ് അപേക്ഷിച്ചു: “വിവിധ യജ്ഞങ്ങളാൽ യജ്ഞേശ്വരനെ ആരാധിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിവ് ലഭിക്കട്ടെ.” നരൻ പറഞ്ഞു: “ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷാർത്ഥം, നാരായണൻ തന്നെ ബദരിയിൽ എനിക്കൊപ്പമிருந்து തപസ്സചരിക്കട്ടെ.” അവൻ മുമ്പ് മീനാവതാരമായിരുന്നു, പിന്നീട് കച്ചവതാരവും, അതിനുശേഷം വരാഹവും, പിന്നെ നരസിംഹവും. പിന്നെ വാമനനായി, ജമദഗ്നിയുടെ പുത്രനായി, ദശരഥന്റെ പുത്രനായി, പിന്നീട് വസുദേവനായി അവതരിച്ചു. പിന്നീട് ബുദ്ധനായി ജനിച്ചു, ജനങ്ങളെ മോഹിപ്പിച്ചു; പിന്നെ ശത്രുക്കളെയും മ്ലേച്ഛരെയും സംഹരിച്ച് ഭൂമിയെ യഥാസ്ഥിതിയിലാക്കി—അവനാണ് ഭഗവാൻ ഹരി. സർവ്വജ്ഞതയ്ക്കായി മീനാവതാരത്തിൽ, വംശോദ്ധാരണത്തിനായി കച്ചവതാരത്തിൽ, ഭവസാഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച വരാഹവതാരത്തിൽ, പാപഭയത്തിനായി നരസിംഹവതാരത്തിൽ, ഭ്രമനിവാരണത്തിനും ധനാർജ്ജനത്തിനും വാമനവതാരത്തിൽ, ക്രൂരശത്രുനാശത്തിനായി ദശരഥപുത്രനിൽ, പുത്രാർത്ഥികൾക്ക് ബലരാമ-കൃഷ്ണന്മാരിൽ, രൂപാർത്ഥികൾക്ക് ബുദ്ധനിൽ, ശത്രുനാശത്തിനായി കൽക്കിയിൽ—ഇതുപോലെ ഭക്തർ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, രാജാവ് ദ്വാദശിവ്രതം ആചരിച്ചു, സർവ്വഭൂമണ്ഡലാധിപതിയായി. അതിനുശേഷം ബദരിയിൽ വിശാല എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തി നേടി. ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ രാജാവ് രാജ്യം ഭരിച്ച്, വനപ്രസ്ഥം സ്വീകരിച്ചു, വിവിധ യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി, പരമോന്നത മോക്ഷം നേടി. ഇതിനു ശേഷം ദുർവാസമുനി പറഞ്ഞു: “അശ്വയുജ മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ ദ്വാദശി ദിനത്തിൽ, ശാശ്വതനായ പദ്മനാഭനെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം. പദ്മനാഭന് പാദപൂജ, പദ്മയോനിക്ക് കടി, സർവ്വദേവന് ഉദരം, പുഷ്കരാക്ഷന് നെഞ്ച്, അവ്യയന് കൈകൾ, ആയുധങ്ങൾക്കും അർപ്പണം, പ്രഭവനായി തല, മുമ്പുപോലെ കലശം മുൻപിൽ വെച്ച് സ്വർണ്ണത്തിൽ പദ്മനാഭപ്രതിമ സ്ഥാപിക്കുക. സുഗന്ധവസ്തുക്കളും പുഷ്പാദികളും അർപ്പിച്ച്, പ്രഭാതത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന് സമർപ്പിക്കണം. ഇതിന്റെ ഫലങ്ങൾ കേൾക്കുക. കൃതയുഗത്തിൽ ഭദ്രശ്വ എന്ന മഹാരാജാവ് ഭദ്രശ്വഭൂമിയുടെ പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. ഒരിക്കൽ, അഗസ്ത്യമഹർഷി അവന്റെ വീട്ടിൽ വന്നു, “ഏഴ് രാത്രികൾ ഞാൻ ഇവിടെ താമസിക്കും,” എന്നു പറഞ്ഞു. രാജാവ് ശിരസു വണങ്ങി, “ദയവായി ഇവിടെ വസിക്കൂ,” എന്നു പറഞ്ഞു. അവന്റെ ഭാര്യ കാന്തിമതിയാണ്, അത്യന്തം സുന്ദരി. അവളുടെ തേജസ് പന്ത്രണ്ട് സൂര്യന്മാരുടെ തേജസ്സിനോടു തുല്യമാണ്. അവളെ കൂടാതെ അഞ്ചുനൂറ് ഭാര്യമാർ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു, എല്ലാവരും വ്രതനിഷ്ഠയുള്ളവർ. ആ ശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ള സ്ത്രീകൾ, കാന്തിമതിയുടെ മഹാഭാഗ്യത്തെ ഭയപ്പെടുത്തി, ദിവസേന ദാസികൾക്കുള്ള കൃത്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു.