വരാഹപുരാണമ്

ഭിക്ഷയുടെ സമയത്ത്, ആ വേട്ടക്കാരൻ ഉണക്കിയ ഇലകൾ കഴിച്ചു. ഒരിക്കൽ, അത്യന്തം വിശപ്പോടെ, ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവടിൽ അഭയം തേടി. വിശപ്പിൽ തളർന്നതോടെ, അടുത്തുള്ള വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നൊരു ഇല കഴിക്കണമെന്നു ആഗ്രഹിച്ചു. അപ്പോൾ, ആ ഇല കഴിക്കാനായി കൈ നീട്ടുമ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ദേഹരഹിത ശബ്ദം ഉരുവായി. “വളഞ്ഞ ഇല കഴിക്കരുത്,” എന്ന് ആ ശബ്ദം ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, ആ ഇല ഉപേക്ഷിച്ച് വേറൊരു വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നു വീണ മറ്റൊരു ഇല എടുത്തു. അതും അതേപോലെ നിരോധിക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ, ഇല വളഞ്ഞതാണെന്നു കരുതി, വേട്ടക്കാരൻ ഒന്നും കഴിച്ചില്ല. അവൻ ഉപവാസം തുടരുകയും, തന്റെ ഗുരുവിനെ ഓർത്ത് ക്ഷീണമില്ലാതെ തപസ്സ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അനേകം കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാതപസ്വി ദുർവാസാസു അവിടെയെത്തി. ദുർവാസാസു, മനസ്സിൽ ശാന്തനും, ആ വേട്ടക്കാരനെ കണ്ടു; അവൻ ജീവൻ തീർന്നതുപോലും, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയിൽ ദഹിക്കുന്നതുപോലും കാണപ്പെട്ടു. വേട്ടക്കാരൻ, ദുർവാസാസു സന്യാസിയെ നമസ്കരിച്ച്, “ഭഗവൻ, നിങ്ങളുടെ ദർശനത്തിൽ ഞാൻ പര്യാപ്തനായി,” എന്ന് പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ എന്റെ ശ്രാദ്ധ സമയമാണ്; ദുർവാസാ മഹാതപസ്വി, ഉണക്കിയ ഇലകൾ മാത്രം കഴിച്ചുകൊണ്ട്, നിങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നു,” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. ദുർവാസാസു, ശുദ്ധനും, മനസ്സും നിയന്ത്രിതവും, ഈ വേട്ടക്കാരന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി പരീക്ഷിക്കാൻ, ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു: “ജോലിചെയ്ത് തയ്യാറാക്കിയ യവം, ഗോതമ്പ്, അരി എന്നിവ കൊണ്ടുള്ള അന്നം തരൂ; ഞാൻ വിശപ്പോടെ, നിന്നെ തേടിയാണ് വന്നത്.” ഇങ്ങനെ ദുർവാസാസു ചോദിച്ചതോടെ, വേട്ടക്കാരൻ ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചു: “എന്തുകൊണ്ട് ഇത് സാധ്യമാകും?” എന്ന ആശങ്കയിൽ മുങ്ങി. അപ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശുദ്ധമായ, വിജയം കൊണ്ടുള്ള പൊൻപാത്രം വീണു. വേട്ടക്കാരൻ അതെടുത്ത്, ദുർവാസാസു സന്യാസിയോട് വിറയോടു പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണാ, ദയവായി ഇവിടെ കാത്തിരിക്കുക; ഞാൻ ഭിക്ഷ തേടാൻ പോകുന്നു. ഈ ദയ കാണിക്കുമല്ലോ, ബ്രഹ്മജ്ഞ?” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വേട്ടക്കാരൻ സമീപത്തെ നഗരത്തിലേക്ക് ഭിക്ഷ തേടാൻ പുറപ്പെട്ടു; ആ നഗരം ധനവും സ്ത്രീകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്ന് ഏറ്റവും മനോഹരമായ സ്ത്രീകൾ, പൊൻപാത്രങ്ങൾ എടുത്ത്, അതിൽ വിവിധ അന്നങ്ങൾ നിറച്ചു. തന്റെ ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയായതെന്ന് കരുതി, വേട്ടക്കാരൻ വീണ്ടും ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി; പ്രാർത്ഥനയിൽ പ്രഗത്ഭനായ ദുർവാസാസു സന്യാസിയെ അവൻ കണ്ടു. അവനെ കണ്ടു, ഭിക്ഷ ശുദ്ധമായ സ്ഥലത്ത് വച്ചു, മനസ്സിൽ ശാന്തതയോടെ, സന്യാസിയെ നമസ്കരിച്ച്, “ഭഗവൻ, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകട്ടെ; നിങ്ങളുടെ കൃപയ്ക്ക് ഞാൻ അർഹനാണെങ്കിൽ, ദയവായി അനുവദിക്കണം,” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ വേട്ടക്കാരൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, ദുർവാസാസു തപസ്സിന്റെ ശക്തി വീണ്ടും പരീക്ഷിക്കാൻ പറഞ്ഞു: “ഞാനെന്ത് നദിയിൽ പോകാൻ കഴിയില്ല; എന്റെ പക്കൽ വെള്ളം കൊണ്ടുപോകാൻ പാത്രമില്ല.” “ഞാൻ എങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കഴുകുമോ, ജ്ഞാനവാനായ വേട്ടക്കാരാ?” എന്ന ദുർവാസാസു ചോദിച്ചതും, വേട്ടക്കാരൻ വീണ്ടും ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചു: “എന്ത് ചെയ്യണം? എങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഭക്ഷിക്കും?” ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ ഗുരുവിനെ ഓർത്ത്, ജ്ഞാനവാനായ വേട്ടക്കാരൻ ദേവികാ നദിയിൽ അഭയം തേടി. “ഞാൻ വേട്ടക്കാരൻ, പാപി, ബ്രാഹ്മണഹന്ത, ദൈവമേ; എന്നിട്ടും, നിന്നെ ഓർത്ത്, ദേവിയെ, അഭയം തേടിയിരിക്കുന്ന എന്നെ രക്ഷിക്കണം,” എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. “ദൈവത്തെ അറിയില്ല, മന്ത്രം അറിയില്ല, യഥാവിധി പൂജ അറിയില്ല; ഞാൻ എന്റെ ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങൾ മാത്രം ധ്യാനിക്കുന്നു, ദൈവമേ, അവയെ എപ്പോഴും കാണുന്നു. നദികളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമയേ, എന്റെ അവസ്ഥയെ കരുണയോടെ കാണണം; സന്യാസിയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകാൻ ദയവായി വേഗത്തിൽ വെള്ളം കൊണ്ടുവരണം.” വേട്ടക്കാരൻ ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, പാപനാശിനിയായ ദേവികാ നദി ദുർവാസാസു സന്യാസി പാർക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തി. നദിദേവി തന്നെ, സന്യാസിയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി, വേഗത്തിൽ ഒഴുകി വേട്ടക്കാരന്റെ ആശ്രമത്തിന് സമീപം എത്തി. ഈ അത്ഭുതം കണ്ടു, ദുർവാസാസു അതിശയിച്ചു. കൈയും പാദവും കഴുകി, ഭക്തിയോടെ, ജ്ഞാനത്താൽ, ഉത്തമാനന്ദം കൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അതിനുശേഷം, ദുർവാസാസു, വിശപ്പിൽ ക്ഷീണിച്ച, ദുശ്ശരീരമായ വേട്ടക്കാരനെ നോക്കി, “വേദങ്ങൾ, അവയുടെ എല്ലാ സംഹിതകളും, ബ്രഹ്മജ്ഞാനവും, പുരാണങ്ങളും നിനക്ക് നേരിട്ട് ദർശനമാകട്ടെ,” എന്ന് അനുഭവം നൽകി. അങ്ങനെ ദുർവാസാസു അനുഭവം നൽകുകയും, “നീ സത്യതപസ് എന്ന സന്യാസി, തപസ്സിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായവൻ ആകും,” എന്ന് പറഞ്ഞു. അനുഭവം ലഭിച്ച വേട്ടക്കാരൻ, “വേട്ടക്കാരനായ ഞാൻ എങ്ങനെ വേദങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കും, ബ്രാഹ്മണാ?” എന്ന് ചോദിച്ചു. ദുർവാസാസു പറഞ്ഞു: “ഇന്ന്, മഹാത്മാ, ഭക്ഷണമില്ലാതെ നിലനിന്ന നിന്റെ പഴയ ശരീരം വിട്ടുപോയി; ഇപ്പോൾ austerity-യിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം നിനക്കുണ്ട്, വ്യത്യസ്തം – സംശയമില്ല. നിന്റെ മുൻകാല ജ്ഞാനം നശിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ നീ ശുദ്ധനും, അക്ഷരനും. ശുദ്ധശരീരനായി, പഴയ ശരീരം വേറിട്ടതായാണ്; അതുകൊണ്ട്, വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും നിനക്ക് വ്യക്തമായി ദർശനമാകുന്നു, സന്യാസിയേ.” സത്യതപസ് ചോദിച്ചു: “ഭഗവൻ, നിങ്ങൾ രണ്ട് ശരീരങ്ങളേ പറഞ്ഞത്; അവയുടെ വ്യത്യാസം പറയൂ, ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമൻ.” ദുർവാസാസു പറഞ്ഞു: “രണ്ട് മാത്രമല്ല, മൂന്ന് ശരീരങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതാണ് സത്യം. ജീവികൾക്ക് അനുഭവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി മൂന്ന് ശരീരങ്ങൾ ഉണ്ട്. ആദ്യത്തെത്, അജ്ഞാനത്തിന്റെ സ്ഥിതിയാണ്, വിവേകമില്ലാത്തത്; രണ്ടാം, വ്രതങ്ങൾ ഉള്ളത്, അതാണ് ഉത്തമധർമ്മം. മൂന്നാമത്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറം, ധർമ്മവും അധർമ്മവും അനുഭവിക്കാൻ ഉള്ളത്. ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പ്രഖ്യാപിച്ച ഈ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങൾ: ദു:ഖം, ധർമ്മാനുഭവം, സാധാരണ അനുഭവം – ഇവയാണ് മൂന്ന് തരങ്ങൾ. മുൻപുണ്ടായിരുന്ന, വേട്ടക്കാരൻ കൊലക്കാരനായിരുന്നു, ആ ശരീരം പാപശരീരം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഇപ്പോൾ, ശുഭകൃത്യങ്ങൾ, austerity, സത്യത, എന്നിവകൊണ്ട്, ധർമ്മസ്വഭാവമുള്ള മറ്റൊരു ശരീരം നിനക്കു ലഭിച്ചു. അതിനാൽ, വേദങ്ങളും പുരാണങ്ങളും അറിയാൻ നീ കഴിവുള്ളവനാണ്. എട്ടു വിഭാഗങ്ങൾ ഒരാളിൽ മാറ്റം വരുമ്പോൾ, അവൻ മൂന്ന് നിലകൾ കൈവരിക്കുന്നു. എട്ടു വിഭാഗങ്ങൾ കവിഞ്ഞ്, മൂന്നു നിലകളിൽ സ്ഥിരമായ്, ശുഭമായ്, സ്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനാണ് അവൻ. അഞ്ചു, അഞ്ചിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഒരേ പാത പിന്തുടരുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ ശാശ്വത ബ്രഹ്മം എത്തുന്നു.” ഈ വിധത്തിൽ, വേട്ടക്കാരന്റെ ജീവിതം ദുർവാസാസു സന്യാസിയുടെ അനുഭവത്താൽ മാറി, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയിൽ, സത്യതപസ് എന്ന മഹാസന്യാസിയായി ജനിച്ചു.