വരാഹപുരാണമ്

സദാ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു—ശബ്ദത്തിന് അതീതനായവനെയും, ആകാശം തന്നെ രൂപമായവനെയും, രൂപരഹിതനായവനെയും, കര്‍മശീലികളിൽ ശുഭസ്വരൂപനായവനെയും, അന്വേഷിക്കപ്പെടേണ്ടവനെയും, ചക്രവും കമലവും കൈവശമുള്ളവനെയും, പുരാണങ്ങളിൽ ഉപമയാൽ വിവരിക്കപ്പെട്ടവനെയും. അനന്തരൂപനായ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾ മൂന്ന് പടികളാൽ അളന്നവനെയും, നാലു രൂപങ്ങളുള്ളവനെയും, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനെയും, ഭൂമിയുടെ ഇശ്വരനായ ശംഭുവിനെയും, സർവ്വവ്യാപിയായ ജീവികളുടെ നാഥനായ ദേവദേവനായവനെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭഗവാനേ, നീയാണല്ലോ സഞ്ചരിക്കുന്നവയെയും അചഞ്ചലങ്ങളായവയെയും സൃഷ്ടിക്കുകയും ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഈ ദാസനെ, യോഗികൾ എത്തി പിന്നെ തിരിച്ചുപോകാത്ത ആ നിലയിലേക്കു നീയെന്നെ വേഗത്തിൽ നയിക്കണമേ. മഹത്വം നിറഞ്ഞ ഗോവിന്ദാ, വിജയം നിന്നാകട്ടെ! വിഷ്ണുവേ, വിജയിക്കണമേ! പത്മനാഭാ, വിജയം! സർവ്വജ്ഞനായ അളവറ്റവനേ, വിജയം! വിശ്വരൂപിയായ ലോകനാഥാ, വിജയം! ശ്രീവരാഹമൂർത്തി പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ മഹത്വത്തോടെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ശേഷം, ആ രാജാവ് തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, പരമാത്മാവായ ഗോവിന്ദനിൽ ലയിച്ചു, ശാശ്വതമായ മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു. അപ്പോൾ ഭൂമിദേവി ചോദിച്ചു: ഭഗവാനേ, ഭക്തരായ പുരുഷന്മാരോ സ്ത്രീകളോ നിന്നെ എങ്ങനെ ആരാധിക്കുന്നു? ദേവതകളുടെ സൃഷ്ടാവായവനേ, ഇതെല്ലാം ദയവായി എനിക്ക് പറയൂ. ശ്രീവരാഹൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ദേവിയേ, ഭക്തിയാൽ മാത്രമല്ലാതെ, ധനത്താലോ ജപത്താലോ ഞാൻ പ്രാപ്യനല്ല; എങ്കിലും ഭക്തന്മാർക്ക് യോജ്യമായ ശരീരവ്രതങ്ങൾ ഞാൻ പറയാം. ആരും, അവരുടെ പ്രവർത്തനത്താൽ, മനസ്സുതുടങ്ങി വാക്ക് വരെ എന്നിലേയ്ക്ക് ഏകാഗ്രതയോടെ ശരണം വരുമ്പോൾ, അങ്ങനെയുള്ളവർക്ക് ഞാൻ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന വിവിധ വ്രതങ്ങൾ കേൾക്കൂ. അഹിംസ, സത്യവാദം, അസ്തേയം, ബ്രഹ്മചര്യം—ഇവയാണ് മനസ്സുമായി സംബന്ധിച്ച വ്രതങ്ങൾ, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവളേ. ഏകാഗ്രഭക്തി, രാത്രി ഉപവാസം തുടങ്ങിയവ—all these are bodily vows for men, not otherwise. മൗനം, വേദപഠനം, ദേവതകൾക്ക് സ്തുതി അർപ്പിക്കാൻ ജപം, പരനിന്ദയിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കൽ—ഇവയാണ് വാക്കിന്റെ ഉത്തമവ്രതങ്ങൾ. ഇവിടെ മറ്റൊരു കഥയും പറയപ്പെടുന്നു: പണ്ടെ, മറ്റൊരു യുഗത്തിൽ, ബ്രഹ്മയുടെ പുത്രനായ, ഉഗ്രതപസ്സുള്ള ഒരു മഹർഷി ഉണ്ടായിരുന്നു—ആരുണി. ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ, വനം തേടി, തപസ്സിനായി പോയി; അവിടെ ഉപവാസത്തിൽ ലീനനായി തപസ്സ്ചെയ്തു. ദേവികാനദിയുടെ മനോഹരതീരത്ത് ആ ബ്രാഹ്മണൻ വസിച്ചു; ഒരിക്കൽ, സ്നാനത്തിനായി മഹാനദിയിലേയ്ക്ക് പോയി. അവിടെ, സ്നാനവും ജപവും കഴിഞ്ഞ്, ബ്രാഹ്മണൻ മുന്നിൽ ഭയാനകദർശനവും വലിയ വില്ലും കൈവശമുള്ളതുമായ ഒരു വെടിയനെത്തുന്നതു കണ്ടു. ആ വെടിയൻ, ബ്രാഹ്മണന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കവർച്ച ചെയ്യാനായി, അവനെ കൊല്ലാൻ സമീപിച്ചു; ബ്രാഹ്മണൻ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ ഭയത്തിൽ വിറെച്ചു, നാരായണനെ ധ്യാനിച്ച് അവിടെ നിന്നു. ഹരിയെ ഹൃദയത്തിൽ ധ്യാനിച്ച് നിന്ന ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടപ്പോൾ, വെടിയൻ ഭയപ്പെട്ട് വില്ലും അമ്പുകളും ഉപേക്ഷിച്ചു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലാനാണ് ആദ്യം വന്നത്; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് മാറിപ്പോയി." "ആയിരക്കണക്കിനു ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, പതിനായിരക്കണക്കിനു അവരുടെ ഭാര്യമാരെയും ഞാൻ കൊല്ലിയിട്ടുണ്ട്; ഗൃഹസ്ഥന്മാരെയും ഞാൻ സംഹരിച്ചിട്ടുണ്ട്." "നരകത്തിലുപോലും ഇത്ര പാപമനസ്സ് ഒരിക്കലുമുണ്ടായിട്ടില്ല; ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ സമീപത്ത് തപസ്സചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി എന്നെ ഉപദേശിച്ച് അനുഗ്രഹിക്കണം." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, ബ്രാഹ്മണൻ അവൻ ബ്രാഹ്മണഹന്താവും പാപകൃതാവുമാണെന്നു കരുതി, ഉത്തരം പറയാതെ മൗനത്തിലായിരുന്നു. ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും, ധർമ്മം ആഗ്രഹിച്ച് വെടിയൻ അവിടെ തന്നെ കാത്തുനിന്നു; ബ്രാഹ്മണൻ നദിയിൽ കുളിച്ച്, ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവടിൽ അഭയം തേടി. അപ്പോൾ, കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം, ആ നദിയിലേക്ക് വിശപ്പോടെ ഒരു കടുവ എത്തിയ്ക്കുകയും ശാന്തനായ ബ്രാഹ്മണനെ ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. കുളത്തിൽ ആയിരുന്ന ബ്രാഹ്മണനെ പിടിക്കാൻ കടുവ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ വെടിയൻ അമ്പുകൊണ്ട് കടുവയെ ആക്രമിച്ചു, അതിന്റെ ജീവൻ അവിടത്തേയ്ക്ക് പോയി. അപ്പോൾ, കടുവയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യൻ ഉദിച്ചുവന്നു; കുളത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ ആ പ്രഭഞ്ചമായ ശബ്ദം കേട്ട്, ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ “നമോ നാരായണായ” എന്നത് ഉച്ചരിച്ചു. ആ മന്ത്രം കടുവയുടെ കണ്ഠത്തിൽ, ജീവൻ വിടരുന്ന സമയത്ത്, അതും കേട്ടു; കേൾവിയാൽ മാത്രം അതിന്റെ പാപങ്ങൾ ദൂരമായി, അതിന് ശുഭഫലമായി. അവൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ ശാശ്വതലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; നിന്റെ കൃപയാൽ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ പാപത്തിലും ദുഃഖത്തിലും നിന്ന് മോചിതനായി.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ?” അവൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “മുൻജന്മത്തിൽ ഞാൻ ദീർഘബാഹു എന്ന പ്രശസ്തനായ മഹാരാജാവായിരുന്നു; എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുണ്ടായിരുന്നു.” “വേദങ്ങൾ അറിയാം; ഹിതാഹിതം അറിയാം; ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് എനിക്ക് എന്ത് കാര്യമുണ്ട്—ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്ന് എന്ത് ലഭിക്കും?” അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരും കോപത്തോടെ ഭയാനകമായ ശാപം ഉച്ഛരിച്ചു: “നീ ഭയങ്കരമായ കടുവയാവട്ടെ!” “നീ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ അപമാനിച്ചതിനാൽ, ഈ ഓർമ്മ സത്യത്തിൽ അവസാനിക്കട്ടെ; മരണസമയത്ത് മോഹംകൊണ്ട്, കേശവന്റെ ഇച്ഛയാൽ, നീ അങ്ങനെ ആവും.” ഇങ്ങനെ ആ വേദപാരംഗതർ ആയ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എനിക്ക് ആ ശാപം നൽകിയതാണു്. ശേഷം, അവർ മഹർഷിയെ നമസ്കരിച്ച്, എനിക്കു് അനുഗ്രഹം നൽകുവാൻ മുൻപ് പറഞ്ഞു: “ആറാമത്തെ ഭക്ഷണസമയത്ത്, ആരെങ്കിലും നിന്റെ മുമ്പിൽ വരികയാണെങ്കിൽ, നീചനായവനേ, അവൻ നിന്റെ ഭക്ഷ്യമായിരിക്കും കുറേ ദിവസത്തേക്ക്.” “ഒരിക്കൽ, അമ്പുകൊണ്ട് പറ്റിയപ്പോൾ, ജീവൻ കണ്ഠത്തിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ വായിൽ നിന്ന് ‘നമോ നാരായണായ’ എന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ, നീ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.” “വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം മറ്റൊരാളുടെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടാലും, ബ്രാഹ്മണന്റെ കോപം ഏറ്റവർക്കും അതിൻറെ ഫലം ലഭിക്കും.” “ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആദരിച്ച്, സ്വന്തം വായിൽ നിന്ന് ഹരിയെ നമസ്കരിച്ച് ജീവൻ വിടുന്നവൻ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.” “ഇത് സത്യം, വീണ്ടും സത്യം; കൈ ഉയർത്തി ഞാൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: സഞ്ചരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർ ദേവതകളാണ്; പരമപുരുഷൻ അനന്തനാണ്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പാപരഹിതനായ രാജാവ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി; ബ്രാഹ്മണൻ, സ്ഥിരനായി, വെടിയനോട് പറഞ്ഞു: “മൃഗരാജാവ് എന്നെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചതിനാൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവനേ; ഒരു വരം ചോദിക്കൂ, ഞാൻ അതു നല്കാം.