വരാഹപുരാണമ്

ഏകദേശം ആ കാലത്ത്, ഭൂമിയെയും അതിലെ ഏഴ് ദ്വീപുകളെയും ജയിച്ച ദൈത്യൻ, മഹത്തായ ശക്തിയിൽ ഉന്മാദമായി, മേരു പർവ്വതത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. അവിടെ ആദ്യം ഇന്ദ്രനെ പരാജയപ്പെടുത്തി, പിന്നെ അഗ്നിയെ, യമനെ, നിരൃതിയെ, വരുണനെ, വായുവിനെ, കുബേരനെ, ഒടുവിൽ ഈശ്വരനെയും ജയിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ പരാജയപ്പെട്ട് അഗ്നിയിലേയ്ക്ക് ഓടി; അഗ്നി പരാജയപ്പെട്ട് യമനിലേയ്ക്ക് പോയി; യമൻ നിരൃതിയെ സമീപിച്ചു, നിരൃതി വരുണനിലേയ്ക്ക് പോയി. അതിനുശേഷം, വരുണൻ, കൂടെ ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും ചേർന്ന് വായുവിനോട് ചേർന്നു. വായു കുബേരനിലേയ്ക്ക്, കൂടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനുമുതൽ ചേർന്ന് പോയി. കുബേരൻ, തന്റെ സുഹൃത്ത് ഈശ്വരനെയും ദേവന്മാരെയും കൂട്ടി പുറപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ആ ദൈത്യൻ, തന്റെ ശക്തിയിൽ ഉന്മാദത്തോടെ, തന്റെ ഗദയെടുത്ത് ശിവലോകത്തേക്ക് ചാടിപ്പോയി. ശിവൻ, അവനെ അജേയനായി കണക്കാക്കി, ദേവന്മാരോടൊപ്പം രഹസ്യ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി. ആ നഗരം ബ്രഹ്മാവും മറ്റു പുണ്യവാന്മാരായ ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും ആദരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. അവിടെ, ലോകസ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണുവിന്റെ പാദജലത്തിൽ, ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, ശുദ്ധജലത്തിനുള്ളിൽ ഗായത്രീമന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, ക്ഷേത്രജ്ഞയായ ദേവിയെ ആഹ്വാനിച്ചു. അപ്പോൾ ദേവന്മാർ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് വിളിച്ചു: “പ്രാണികളുടെ അധിപതേ! ദേവന്മാരെയും, ഋഷിമാരെയും, പിതൃകളെയും രക്ഷിക്കണമേ! അസുരഭയത്തിൽ നിന്നെ രക്ഷിക്കണമേ!” എന്നിങ്ങനെ അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു. അങ്ങനെ ദേവന്മാരുടെ പ്രാർത്ഥന കേട്ട ബ്രഹ്മാവ് ആലോചിച്ചു: “ഈ ലോകം ഭഗവാന്റെ മായയാൽ ആവിഷ്ടമാണ്. ഇവിടെ അസുരന്മാരോ ദേവന്മാരോ ഇല്ല. ഈ മായയുടെ സ്വഭാവം എന്താണ്?” ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിരിക്കെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച, മുകത്ത് ദിവ്യവിലാസവും കിരീടവും പുഷ്പമാലയും പൂന്ത, എട്ടു ദിവ്യായുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ള ഒരു കന്യക പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ കൈകളിൽ ചക്രം, ശംഖം, ഗദ, പാശം, ഖഡ്ഗം, ഘണ്ട, ധനുസ് തുടങ്ങിയ ആയുധങ്ങളും, അരയിൽ ക്വിവറും, ജലത്തിൽ നിന്നു ഉയർന്ന് വന്നവളായിരുന്നു. ആ മഹാദേവി, സിംഹവാഹിനിയായി, ഏകയായി, എന്നാൽ അനേകം രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷമായി, എല്ലാസുരന്മാരെയും പോരാടിച്ചു. ആയിരം ദിവ്യവത്സരങ്ങൾ ദേവായുധങ്ങളാൽ മഹാസുരനുമായി യുദ്ധം നടത്തി; നിശ്ചിത സമയത്ത്, ദേവി വൈത്രാസുരനെ യുദ്ധത്തിൽ സംഹരിച്ചു. അപ്പോൾ ദേവസൈന്യത്തിൽ മഹാ കുലാഹലവും ജയഘോഷവും ഉയർന്നു. ഭയാനകനായ വൈത്രാസുരൻ വീണപ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗവാസികൾ എല്ലാവരും നമസ്കരിച്ച് “യുദ്ധത്തിൽ ജയമായിരിക്കുന്നു!” എന്ന് ഘോഷിച്ചു. ഭഗവാൻ സ്വയം അവളെ സ്തുതിച്ചു. മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: “ജയമായിരിക്കുക, ഗായത്രീ ദേവി! മഹാമായയേ, പരാശക്തിയേ, മഹാദേവിയേ, ഭാഗ്യശാലിനിയേ, മഹാബലശാലിനിയേ, ഈ മഹോത്സവത്തിൽ!” ദിവ്യസുഗന്ധം പുരണ്ട അവളുടെ അംഗങ്ങൾ, ദിവ്യായുധങ്ങളുടെ മാലകളും ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ, വേദമാതാവായ മഹേശ്വരിയെ, മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവളെ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും, മൂന്നു തത്ത്വങ്ങളിലും, മൂന്നു അഗ്നികളിലും വസിക്കുന്ന, ത്രിശൂലധാരിണിയായ, ത്രിനേത്രധാരിണിയായ, ഭയങ്കരവദനമായ, ഭയാനകദൃഷ്ടിയുള്ള, കമലാസനത്തിൽ ജനിച്ച, സർസ്വതിയായ ദേവിയെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. കമലനയനിയായ, മഹാമായയായ, അമൃതധാരയായ, സർവവ്യാപിയായ, സർവ്വഭൂതാധിപതിയായ, സ്വാഹാ സ്വധാ രൂപിണിയായ അമ്മയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. സമഗ്രമായ, പൂർണ്ണചന്ദ്രപ്രഭയുള്ള, ദീപ്തമായ, ലോകസ്രോതസ്സായ, മഹാജ്ഞാനമായ, പരവിദ്യയായ, മഹാസുരസംഹാരിണിയായ, മഹാമതിസമ്പന്നമായ, ദുഃഖരഹിതയായ, വേട്ടക്കാരിയായ ദേവിയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. നീ ധർമ്മമാണ്, ഗീതിയാണ്, ധേനുവാണ്, അവിനാശിയാണ്, ബുദ്ധിയാണ്, ഐശ്വര്യമാണ്, ഓം ആണ്, തത്ത്വത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതയാണ്; സർവ്വഭൂതഹിതകാരിണിയായ പരമേശ്വരിയെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഭവൻ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാരും മഹോത്സാഹത്തോടെ ദേവിയെ ജയഘോഷം നടത്തി. ചതുരാനനനായ ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ നിലകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ദേവി ജലത്തിനുപുറത്ത് നിലകൊണ്ടിരുന്നു; അവളുടെ ദിവ്യകാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയായതായി ബ്രഹ്മാവ് കണ്ടു. ദേവിയെ കണ്ടു, ദിവ്യകർമ്മം പൂർത്തിയായെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ബ്രഹ്മാവ് അവളോട് ഭാവി കാര്യങ്ങൾ പ്രസ്താവിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: “ഈ മഹാദേവി, ശ്രേഷ്ഠരൂപിണിയായവൾ, ഹിമവാനിൽ പോയിരിക്കട്ടെ; അവിടെ, ദേവന്മാരെല്ലാവരും വേഗത്തിൽ ചെന്നു ആഹ്ലാദിക്കട്ടെ. നവമിയന്ന ദിവസം ദേവിയെ ശ്രദ്ധയോടെ ആരാധിക്കണം; അവൾ ലോകങ്ങളിലൊക്കെയും വരദായിനിയായി നിലകൊള്ളും. നവമിയിൽ പിഠ്തം കഴിക്കുന്ന പുരുഷനും സ്ത്രീയും മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം നേടും. മഹാദേവൻ സൃഷ്ടിച്ച ഈ സ്തോത്രം പ്രഭാതസന്ധ്യകളിൽ ജപിക്കുന്നവർ ദേവിയുമായി ഐക്യപ്പെടും. ദേവി, നിനക്ക് ഇനി ഒരു ദൗത്യവും ഉണ്ട്: മഹിഷാസുരനു ഭാവിയിൽ സംഹാരമുണ്ടാക്കണം.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, രാജാവേ, ബ്രഹ്മാവും ദേവതകളും അവരിൽ നിന്നുപോലെയുള്ള ദേവിയെ ഹിമവാനിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ വിട്ടുപോയി. ആഹ്ലാദത്തോടെ അവൾ അവിടെ പ്രതിഷ്ഠിതയായതുകൊണ്ടാണ് അവളെ 'നന്ദാ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്. ദേവിയുടെ ജനനകഥ ആരെങ്കിലും ശ്രവിച്ചാലോ പാരായണമോ ചെയ്താലോ, അവർ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായി പരമമുക്തി പ്രാപിക്കും. ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായി മഹാതപാ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, ജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനേ, ശ്രദ്ധയോടെ ഈ കഥ കേൾക്കൂ—ദിശകൾ എങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ചെവികളിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചുവെന്നത്.” സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് ലോകം സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ, ഒരു വലിയ ആശങ്ക അവനിൽ ഉദിച്ചു: “എന്റെ സൃഷ്ടികളിൽ ആരാണ് സന്തതിയെ നിലനിർത്തുക?” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ ചെവികളിൽ നിന്ന് പത്ത് ദിവ്യകന്യകകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ഭൂതങ്ങൾക്ക് സ്ഥലം നൽകുന്നതിനായി. അവരിൽ കിഴക്കൻ, തെക്കൻ, പടിഞ്ഞാറൻ, വടക്കൻ ദിശകളും, മേലും കീഴുമുള്ള ദിശകളും ആ ആറു കന്യകകൾ പ്രധാനമായവയായിരുന്നു. ശേഷിച്ച നാലു കന്യകകൾ അത്യന്തം ഭംഗിയുള്ളവരും, ശ്രേഷ്ഠരൂപവും മഹാഭാഗ്യവും ഗൗരവവും ഉള്ളവരും ആയിരുന്നു. അവ കന്യകകൾ സ്നേഹപൂർവ്വം പാപരഹിതനായ സൃഷ്ടികർത്താവിനോടു പറഞ്ഞു: “ദേവാദിദേവനായ പ്രജാപതേ, ഞങ്ങൾ ഭർത്താക്കളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ വസിക്കാൻ സ്ഥലം നൽകണമേ. ഉത്തമഭർത്താക്കളെയും ദയവായി ദാനമാക്കണമേ.” ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: “സുന്ദരികളേ, ഈ വിശ്വം നൂറ്റി ഒരു കോടി അളവിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ അറ്റത്ത് നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടംപോലെ വസിക്കൂ, ദൈർഘ്യമില്ലാതെ പോവൂ. ഭർത്താക്കളെയും ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കും, രൂപവാന്മാരും പാപരഹിതരുമായിരിക്കും. നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളിടങ്ങളിലേക്ക് പോകൂ.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആ കന്യകകൾ എല്ലാവരും തങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നിടങ്ങളിലേക്ക് പോയി. ബ്രഹ്മാവ് ഉടൻ തന്നെ ലോകപാലകരെ സൃഷ്ടിച്ചു.