വരാഹപുരാണമ്

ദേവതകൾ ഭയഭക്തിയോടെ സൂര്യനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “നീ ലോകങ്ങളുടെ പ്രാചീന സ്രോതസ്സാണ്; നിന്റെ അഗ്നി ലോകങ്ങളെ ദഹിക്കുന്നു. പ്രഭാവം നിറഞ്ഞ ഈ ദൈവം, ദയവായി ദേവലോകങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കാതെ, എല്ലാ പ്രവൃത്തികൾക്കും സാക്ഷിയായുള്ളോ, സമാധാനം നൽകുക.” സൂര്യന്റെ ജ്വാല, യജുര്‍വേദം ആരംഭിക്കുന്നതോടെ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിക്കുന്നു. ദൈവിക രൂപത്തിലുള്ള സൂര്യന്റെ ചക്രം 'കാലം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു, അന്ധകാരത്തെ നീക്കം ചെയ്യുന്നു. മുനിവർ പറയുന്നു: ദേവതകളിൽ ആദ്യനാണ് സൂര്യൻ; ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാരമാണ്. വരുണനും യമനും പിതാമഹന്റെ ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അദ്ദേഹം ഭൂതകാലവും ഭാവികാലവും ആകുന്നു. സൂര്യൻ അന്ധകാരത്തെ നീക്കം ചെയ്യുന്നു; ദിവ്യലോകങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കുന്നു. പിതൃകൾ ‘ശാന്തിയിലേക്കു പോവുക’ എന്ന് പറയുന്നു. വേദാന്തത്തിലൂടെ അറിയപ്പെടുന്ന, യാഗങ്ങളിൽ ആഹ്വാനിക്കപ്പെടുന്ന, വാസ്തവത്തിൽ വിഷ്ണുവാണ് ഈ പ്രഭാവം. ദേവതകൾ ഭക്തിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചു: “ദയവായി ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കൂ, ദയാനിധിയേ, ഞങ്ങളെ അതിക്രമിക്കരുത്.” ദേവതകളുടെ ഈ പ്രാർത്ഥന കേട്ട സൂര്യൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം, സാന്ത്വനഭാവം സ്വീകരിച്ചു; അദ്ദേഹം ദേവതകൾക്കായി ദിവ്യമായ പ്രകാശം പ്രദാനം ചെയ്തു. ദേവതകളെ ദഹിപ്പിച്ച അഗ്നി ശാന്തിയായി; ഏഴാം ദിവസം സൂര്യൻ ഭൂമിയിൽ രൂപം കൈക്കൊണ്ടു. ഈ രീതിയിൽ ഭക്തിയോടെ സൂര്യനെ ആരാധിക്കുന്നവർക്കു ഭാസ്കരൻ ആഗ്രഹിച്ച ഫലം നൽകുന്നു. “രാജാവേ, ഞാൻ നിന്നോട് സൂര്യന്റെ ഈ പ്രാചീന കഥ പറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ആദ്യ മാന്വന്തരത്തിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുതരാം, അമ്മേ.” മഹാതപാ പറഞ്ഞു: “പണ്ട് ഭൂമിയിൽ ആന്ധക എന്ന മഹാശക്തിയുള്ള അസുരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച വരം മൂലം ദേവതകളെ കീഴടക്കി. അദ്ദേഹം ഭയപ്പെടുത്തുന്നതിനാൽ, ശക്തിയുള്ള ദേവതകൾ മേരുപർവതം ഉപേക്ഷിച്ചു; അവർ ബ്രഹ്മാവിൽ അഭയം തേടാൻ ചെന്നു. അവരെ കാണുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാ ചോദിച്ചു: ‘ദേവതകളേ, എന്താണ് നിങ്ങളുടെ വരവിന്റെ കാരണം? എന്താണ് നിങ്ങളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്?’ ദേവതകൾ പറഞ്ഞു: ‘ലോകത്തിന്റെ അധിപതിയേ, ആന്ധകന്റെ പീഡനത്തിൽ ഞങ്ങൾ ദേവതകൾ എല്ലാം ദുരിതത്തിലാണ്; ദയവായി ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കൂ, നാലുമുഖനായ പിതാമഹാ, ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.’ ബ്രഹ്മാ പറഞ്ഞു: ‘ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠരായവരേ, ആന്ധകനെതിരെ ഞാൻ നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല; നമുക്ക് മഹാശക്തനായ ശർവന്റെ അടുത്ത് പോകാം, അവിടെയായാണ് അഭയം തേടേണ്ടത്.’ ‘പൂർവത്തിൽ, ഞാൻ ആന്ധകനെ ഒരു വരം നൽകിയിരുന്നു: അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം ഭൂമിയെ സ്പർശിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവനെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല.’ ‘എങ്കിലും, രുദ്രൻ മാത്രമാണ് ആ ശക്തിയുള്ളവനെ കൊല്ലാൻ കഴിവുള്ളത്; നമുക്ക് കൈലാസത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ഭവയുടെ അടുത്ത് പോകാം.’ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാ ദേവതകളോടൊപ്പം ഭവയുടെ സാനിധ്യത്തിലേക്ക് പോയി; അവരെ കണ്ട രുദ്രൻ, അർഘ്യാദി ആചാരങ്ങൾ നടത്തി, ബ്രഹ്മാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. ശംഭു ചോദിച്ചു: ‘ദേവതകളേ, നിങ്ങൾ എന്റെ സാനിധ്യത്തിൽ വന്നതിന്റെ കാര്യം എന്താണ്? എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? അതിൽ ഞാൻ ഉടനെ പ്രവർത്തിക്കും; നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ എത്രയും വേഗം പൂർത്തിയാക്കണം.’ ദേവതകൾ പറഞ്ഞു: ‘ദയവായി, ആന്ധകന്റെ പീഡനത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കൂ, മഹാദേവാ.’ ദേവതകൾ ഇങ്ങനെ പരാമർശിക്കുമ്പോൾ, അതേ സമയത്ത് ആന്ധകൻ വലിയ സൈന്യവുമായി അവിടെയെത്തി. ചതുരംഗ സേനയോടെ, ഭവയെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലാൻ, കുശലമായ ആയുധങ്ങളുമായി, പർവതകന്യയെ പിടിക്കാൻ ആന്ധകൻ അവിടെയെത്തി. അവനെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കാണുമ്പോൾ, ദേവതകൾ, ദേവാധിപന്റെ പ്രഹരത്തിൽ, വേഗത്തിൽ ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത്, രുദ്രന്റെ അനുയായികളായി. രുദ്രൻ, വാസുകി, തക്ഷക, ധനഞ്ജയ എന്നിവരെ ധ്യാനിച്ച്, അവരെ വലയും കട്ടിയും യജ്ഞോപവീതവും ആക്കി, ദൈവം അണിഞ്ഞു. നീല എന്ന അസുരരാജാവ്, ആനയുടെ രൂപത്തിൽ, വേഗത്തിൽ ഭവയുടെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, ഇന്ദ്രയുടെ ആനയെപ്പോലും ഭീകരമായിരുന്നു. ആ അസുരനെ, നന്ദി തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, വീരഭദ്രനോട് കാണിച്ചു; വീരഭദ്രൻ, സിംഹത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, വേഗത്തിൽ ആ ആനയെ അകറ്റി. കജൽ നിറമുള്ള ആ ആനയുടെ ചർമ്മം കീറി, രുദ്രനു അർപ്പിച്ചു; അതിനുശേഷം രുദ്രൻ ആനയുടെ ചർമ്മം അണിഞ്ഞവനായി. ആനയുടെ ചർമ്മം അണിഞ്ഞ്, പാമ്പുകളുടെ ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച്, ഭയാനകമായ ത്രിശൂലവും എടുത്ത്, അനുയായികളോടൊപ്പം ആന്ധകനെ പിന്തുടർന്നു. അതിനുശേഷം, ദേവതകളുടെയും അസുരരുടെയും ഇടയിൽ വലിയ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു; ഇന്ദ്രനും ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകരും, സ്കന്ദൻ സേനാനായകനായി, മറ്റു ദേവതകളും ആ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. ആ യുദ്ധം കാണുമ്പോൾ, നാരദൻ, നാരായണന്റെ അടുത്ത് പോയി, കൈലാസത്തിൽ നടന്ന മഹായുദ്ധം അസുരരോടൊപ്പം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. അവിടെ നിന്ന്, ജനാർദനൻ, ഗരുഡത്തിൽ കയറി, ചക്രം എടുത്ത്, യുദ്ധഭൂമിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അസുരരോടൊപ്പം യുദ്ധം നടത്തി. ഹരിയുടെ സഹായം ലഭിച്ചതോടെ, ദേവതകൾ യുദ്ധത്തിൽ തളർന്ന്, നിരാശയോടെ പിന്മാറി. ദേവതകൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ, രുദ്രൻ തന്നെ ആന്ധകനെ നേരിട്ടു; അവിടെയുണ്ടായ യുദ്ധം ഭയാനകവും രോമാഞ്ചകരവുമായിരുന്നു. അവിടെ, ദൈവം ത്രിശൂലത്തോടെ ആന്ധകനെ കനത്ത പ്രഹരമേറ്റു; ആന്ധകന്റെ രക്തം ഭൂമിയിൽ വീഴുമ്പോൾ, അതിൽ നിന്ന് അനേകം ഭീകരമായ ആന്ധകന്മാർ ഉദയം ചെയ്തു. ഈ അത്ഭുതം കണ്ട രുദ്രൻ, യുദ്ധത്തിൽ ആന്ധകനെ ത്രിശൂലത്തിൽ കുത്തി, ത്രിശൂലത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ പിടിച്ച് നൃത്തം ചെയ്തു. അവിടെ ഉദിച്ച മറ്റ് ആന്ധകന്മാർ, പരമേശ്വരനായ നാരായണന്റെ ചക്രം കൊണ്ട് വധിക്കപ്പെട്ടു. ആന്ധകന്റെ രക്തം, ത്രിശൂലത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും കുത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ, രുദ്രൻ ക്രോധത്തിൽ നിറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വായിൽ നിന്ന് പ്രകോപനത്തിൽ ഒരു ജ്വാല പുറപ്പെട്ടു; ആ ജ്വാല ദേവതകളിൽ യോഗേശ്വരിയായി അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ദേവിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. മറ്റൊരു ദേവി, തനതിയായ രൂപത്തിൽ, വിഷ്ണു, ബ്രഹ്മാ, കാർത്തികേയൻ, ഇന്ദ്രൻ, യമൻ, വരാഹൻ, പരമവിഷ്ണു എന്നിവരുടെ ദേഹങ്ങളിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. ആ ദേവിയുടെ രൂപം പാതാളലോകത്തെ ഉയർത്തുവാൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു; അവർ മഹേശ്വരിയായി അറിയപ്പെടുന്നു, രാജാവേ—ഇവരാണ് എട്ട് മാതാക്കൾ. ആത്മജ്ഞാനികൾ പറഞ്ഞ കാരണങ്ങൾ, ദേവതകളുടെ ദേഹങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് ഈ സൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടായത്—ഇത് ഞാൻ പറയുന്നു. കാമം, ക്രോധം, ലോഭം, അഹങ്കാരം, മോഹം അഞ്ചാമത്, മത്സരം ആറാമത്, കപടം ഏഴാമത്, ദ്വേഷം എട്ടാമത്—ഇവയാണ് എട്ട് മാതാക്കൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.