വരാഹപുരാണമ്

രാവണൻ എന്ന അസുരൻ നിന്റെ ക്ഷത്രിയശക്തിയാൽ നശിച്ചുപോയതും, ദൈവമേ, നിന്റെ ക്രിയകളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ഒന്നും അറിയാത്തതും എനിക്കു വിസ്മയമാണ്. എന്നെ ഉയർത്തിയ ശേഷം, ഈ ലോകം എങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു? ആരാണ് അതിനെ നിലനിര്‍ത്തുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്? അതെങ്ങനെയാണ് നടക്കുന്നത്? ദൈവമേ, നീ എങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും എളുപ്പത്തിൽ ജനിക്കുന്നു? സൃഷ്ടി എങ്ങനെ ആരംഭിക്കുന്നു, എങ്ങനെ അവസാനിക്കുന്നു? യുഗങ്ങളുടെ ഗണന എങ്ങനെ നടക്കുന്നു? ഒരു ചതുര്യുഗത്തിൽ എത്ര കാലം ഉണ്ട്? അവയുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ എന്താണ്? ഓരോ യുഗത്തിലും അവയുടെ അവസ്ഥ എന്താണ്, മഹാദേവാ? യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരാരാണ്? പരമോന്നത വിജയം നേടിയ രാജാക്കന്മാരാരാണ്? ദയവായി ഇതെല്ലാം സംക്ഷിപ്തമായി എനിക്ക് പറയൂ, ദയയോടെ. ഇങ്ങനെ ഭൂമി ചോദിച്ചപ്പോൾ, പരമപ്രഭു, വാരാഹമൂർത്തിയായി, ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയോടെ, ഭൂമി ലോകത്തിന്റെ സംരക്ഷകനായ ദൈവത്തെ തന്റെ വയറിനകത്ത് കാണുകയും ചെയ്തു. ഭൂമി അതിനകത്ത് ചന്ദ്രനെയും സൂര്യനെയും ഗ്രഹങ്ങളെയും ഏഴ് ലോകങ്ങളെയും അവർക്കുള്ള കര്‍ത്തവ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവരായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതും കണ്ടു. ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ, ഭൂമിയുടെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും വിറച്ചു. മഹാത്മാവ് തന്റെ വായ തുറന്നപ്പോൾ, ഭൂമി, എല്ലാ ഭാഗത്തും ശുദ്ധമായ അവനെ കണ്ടു. പിന്നീട്, നാലു കൈകളുള്ള തന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ, മഹാസമുദ്രത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ദൈവത്തെ അവൾ കണ്ടു. ജനാർദനൻ ശേഷനിന്റെ പാളത്തിൽ ഉറങ്ങുന്നതും, അവന്റെ നാഭിയിലെ തളിരിൽ നാലു മുഖമുള്ള ബ്രഹ്മാവിനെ കണ്ടതും, ഭൂമി, കൈകൾ ചേർത്ത്, സൃഷ്ടാവിനോട് സ്തുതി പാടാൻ തുടങ്ങി. ഭൂമി പറഞ്ഞു: കമലനയനനായവനേ, നമസ്കാരം; പീതവസ്ത്രം ധരിച്ചവനേ, നമസ്കാരം; ദേവതകളുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, പരമാത്മാവേ, നമസ്കാരം. ശേഷപാളത്തിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, നെഞ്ച് ദീപ്തമാകുന്നവനേ, നമസ്കാരം; എല്ലാ ദേവതകളുടെ അധിപനേ, നമസ്കാരം; മോക്ഷം നൽകുന്നവനേ, നമസ്കാരം. ബാണം, വാളും ചക്രവും കൈവശം വയ്ക്കുന്നവനേ, ജനനമോ മരണമോ ഇല്ലാത്തവനേ, നമസ്കാരം; നിന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച മഹാ കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനേ, നമസ്കാരം. പവഴംപോലുള്ള ചുവന്ന അധരവും, തളിരുപോലുള്ള കൈകളും ഉള്ളവനേ, ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു; ഞാൻ സന്തോഷം പ്രാപിച്ചു — ദൈവമേ, സ്ത്രീകളുടെയും പാമ്പുകളുടെയും ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ സംരക്ഷിക്കൂ. ജനാർദനന്റെ വാരാഹരൂപം, നിറം നിറഞ്ഞ നീലമണിപോലുള്ളത്, കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ഭയപ്പെട്ടു; ലോകം മുഴുവൻ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ദൈവമേ, ദയയോടെ എന്നെ വലിയ ഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കൂ. കേശവൻ എന്റെ കാലുകൾ സംരക്ഷിക്കട്ടെ, നാരായണൻ എന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ, മാധവൻ എന്റെ കമർ, ഗോവിന്ദൻ എന്റെ രഹസ്യഭാഗങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കട്ടെ. വിഷ്ണു എന്റെ നാഭി സംരക്ഷിക്കട്ടെ, മധുസൂദനൻ എന്റെ വയറ്, ത്രിവിക്രമൻ എന്റെ തുണികൾ, വാമനൻ എന്റെ ഹൃദയം സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ശ്രീധരൻ എന്റെ കഴുത്ത്, ഹൃഷികേശൻ എന്റെ വായ്, പദ്മനാഭൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ, ദാമോദരൻ എന്റെ തല സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ഇങ്ങനെ ഹരിയുടെ സംരക്ഷണ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, ഭൂമി "നമസ്കാരം, ഭാഗ്യശാലി വിഷ്ണുവേ" എന്ന് പറഞ്ഞു, മൗനമായി. സൂതൻ പറഞ്ഞു: പിന്നെ ഹരി, ഭൂമിയുടെ ഭക്തിയിൽ സന്തോഷംകൊണ്ടു, തന്റെ മായ കാണിച്ചു, വാരാഹമൂർത്തിയിൽ അവിടെയുണ്ടായി. ദൈവം ചോദിച്ചു: "ഏ ഭംഗിയുള്ള ചങ്കുള്ളവളേ, എന്താണ് നിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ? ഈ അന്വേഷണങ്ങൾ വളരെ അപൂർവമാണ്; ഞാൻ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പുരാണത്തിന്റെ വിഷയം പറയാം." "എല്ലാ പുരാണങ്ങളിലും ഈ ശ്ലോകം സർവജനീനമാണ്; ഇത് നിർണയിച്ചിട്ടു, ഭൂമിയേ, വീണ്ടും മുഴുവനായി കേൾക്കൂ." ശ്രീ വാരാഹൻ പറഞ്ഞു: "സൃഷ്ടി, ലയം, വംശാവലി, മനുവിന്റെ കാലങ്ങൾ, രാജവംശങ്ങളുടെ കഥകൾ — ഈ അഞ്ച് പ്രത്യേകതകൾ ഒരു പുരാണത്തിന് നിർണ്ണയമാണ്." "ആദി സൃഷ്ടി ആദ്യമായി ഞാൻ പറയാം, ദീപ്തമായ മുഖമുള്ളവളേ; അതിൽ ദേവതകളും രാജാക്കന്മാരും ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ അറിയാം; നിത്യമായ പരമാത്മാവിനെ നാലു രൂപങ്ങളിൽ അറിയാം." "ആദ്യത്തിൽ ഞാൻ വലിയ ആകാശമായിരുന്നു; അതിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മത്വം ഉൽഭവിച്ചു — ചൈതന്യവും ഒന്നായി ഉദിച്ചു; ആ ചൈതന്യം സത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; അവ അതാത് ഘടകങ്ങളുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു." "ആ ത്രയത്തിൽ ഞാൻ 'മഹത്' എന്ന ഇരുണ്ടത്വമാണ്; അതാണ് എല്ലാം അറിയുന്നവരുടെ പ്രധാനമെന്നു പറയുന്നത്; അതിൽ നിന്ന് 'ക്ഷേത്രജ്ഞൻ' ഉദിച്ചു, അതിൽ നിന്ന് ബുദ്ധി ജനിച്ചു." "അവയിൽ നിന്ന് കേൾവിയുടെയും മറ്റ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും കാരണങ്ങൾ ജനിച്ചു; ലോകത്തിന് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ശൃംഖല സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; ആ ഘടകങ്ങൾ കൊണ്ടു, ഭാഗ്യശാലി ഭൂമിയേ, ഞാൻ എന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ ജിവാത്മാവിനെ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു." "ശൂന്യത, ശബ്ദം, ആകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു; അതിൽ നിന്ന് വായു, അതിൽ നിന്ന് പ്രകാശം; അതിൽ നിന്ന് വെള്ളം; അന്നവളേ, അതിൽ നിന്നാണ് നിന്നെ, ജീവികൾക്ക് ധാരാളം നൽകുന്നവളായി സൃഷ്ടിച്ചത്." "ഭൂമിയിൽ, വെള്ളത്തിൽ, ആദ്യമായി അഗ്നി, അതിനുശേഷം കട്ട, പിന്നെ മുട്ട; ആ മുട്ട രൂപം കൊണ്ടു, പിളർന്ന്, ഞാൻ അതിനകത്ത്, വെള്ളംകൊണ്ടുള്ളവനായി, ആദിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു." "വെള്ളം സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, ഞാൻ അവിടെ നിലനില്പുണ്ടാക്കി; അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ പേര് നാരായണൻ — ഞാൻ വെള്ളത്തിൽ വസിക്കുന്നു; ഓരോ ചക്രത്തിലും ഞാൻ അവിടെ വീണ്ടും എത്തുന്നു; എന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന്, ആദ്യമായി പോലെ, ഞാൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ഒരാൾ ഉദിക്കുന്നു." "അന്നവളേ, എന്റെ നാഭി-കമലത്തിൽ നിന്ന്, അങ്ങനെ, നാലുമുഖമുള്ളവൻ ഉദിച്ചു; ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'ജ്ഞാനിയേ, ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കു.'" "അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഞാൻ ദൃശ്യമായില്ല; അവൻ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, നിലനിൽക്കുന്നു; എന്നാൽ ലോകത്തിന്റെ സംരക്ഷകനായി, അവൻ ഒന്നും കണ്ടെത്തിയില്ല." "അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിൽ, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവനിൽ, വലിയ കോപം ഉത്ഭവിച്ചു; അതിൽ നിന്ന്, അവന്റെ മടിയിൽ, കോപത്തിൽ നിന്നു ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു." "ആ ബാലൻ, കരഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം അവ്യക്തമായതുകൊണ്ട്, 'എനിക്ക് ഒരു പേര് തരൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു; ബ്രഹ്മാവ് അവനെ 'രുദ്രൻ' എന്ന് പേരിട്ടു." "അവനോടും 'ലോകം സൃഷ്ടിക്കു, ഭദ്രനായവനേ' എന്ന് പറഞ്ഞു; എങ്കിലും, കഴിയാതെ, അവൻ വെള്ളത്തിൽ മഗ്നനായി, തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു." "വെള്ളത്തിൽ ആഴത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവ് ജീവികളിൽ നിന്ന് തന്റെ വലതുകൈയുടെ അങ്കുഠിയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ജീവികളുടെ അധിപനെ സൃഷ്ടിച്ചു; അതുപോലെ, ഇടതുകൈയുടെ അങ്കുഠിയിൽ നിന്ന് ഭാര്യയെ സൃഷ്ടിച്ചു." "അവളിൽ, അധിപൻ മനു സ്വായംഭുവനെ ജനിപ്പിച്ചു; അങ്ങനെ, ജീവികളുടെ സൃഷ്ടി ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് പൂർത്തിയാക്കി." ഭൂമി ചോദിച്ചു: "ദേവതകളുടെ അധിപനേ, ആദി സൃഷ്ടിയെ വിശദമായി പറയൂ; ബ്രഹ്മാവ് നാരായണൻ എന്ന പേരിൽ ചക്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ എങ്ങനെ വന്നതെന്നു പറയൂ." ഭാഗ്യശാലി ദൈവം പറഞ്ഞു: "അവൻ എല്ലാ ജീവികളെയും നാരായണനായി സൃഷ്ടിച്ചു; അന്നവളേ, ഞാൻ ഇത് മുഴുവൻ സംഭവിച്ചതുപോലെ പറയാം; കേൾക്കൂ." "പുതിയ ചക്രത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, രാത്രിയിൽ ഉറക്കം കഴിഞ്ഞ് ഉണർന്ന ബ്രഹ്മാവ്, സത്വം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, ലോകം ശൂന്യമായതായി കണ്ടു." "നാരായണൻ പരമമായവനാണ്, മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ, ഏറ്റവും ഉയർന്നവരുടെ പിതാവ്; ഭാഗ്യശാലി ദൈവം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപത്തിൽ, ആദി ഇല്ലാത്തവനും, എല്ലാത്തിന്റെയും ഉറവിടവുമാണ്.