ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಏಕಾಕೀ ಯತಚಿತ್ತಾತ್ಮಾ ನಿರಾಶೀ ನಿಷ್ಪರಿಗ್ರಹಃ

ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆತ್ಮವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ನಿರಾಶೆಯಿಂದ, ಯಾವುದೇ ಆಸ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ,

ನಾತ್ಯುಚ್ಚಂ ನಾತಿನೀಚಂ ಚ ಚೇಲಾಜಿನಕುಶೋತ್ತರಮ್

ಅತಿಯಾದ ಎತ್ತರವೂ ಅಲ್ಲ, ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆಯೂ ಅಲ್ಲದ ಆಸನದ ಮೇಲೆ, ಬಟ್ಟೆ, ಅಜಿನ ಮತ್ತು ಕುಶವನ್ನು ಹಾಸಿ,

ಉಪವಿಶ್ಯಾಸನೇಽಯುಞ್ಜದ್ಯೋಗಮಾತ್ಮವಿಶುದ್ಧಯೇ

ಆ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದನು.

ಸಂಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ನಾಸಿಕಾಗ್ರಂ ಸ್ವಂ ದಿಶಶ್ಚಾನವಲೋಕಯನ್

ತಾನೇ ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ತುದಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಇತರ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಕಡೆಗೆ ನೋಡದೆ ಕುಳಿತನು.

ಸಂಯಮ್ಯ ಮಯಿ ಚಿತ್ತಂ ಯೋ ಯುಕ್ತ ಆಸೀತ ಮತ್ಪರಃ

ಯಾರು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ,

ಏವಂ ನಿವೃತ್ತಸಂಧ್ಯಾಯಾಂ ತತೋ ರಾತ್ರಿರುಪಾಗತಾ

ಹೀಗೆ ಸಂಧ್ಯೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ರಾತ್ರಿ ಬಂದುಹೋಯಿತು.

ಕೃತ್ವಾ ತು ಪಿಣ್ಡ ಸಂಕಲ್ಪಂ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಂ ಚಕಾರ ಹ

ಪಿಂಡವನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿತು.

ನಿವಾಪಕರ್ಮ ಹ್ಯಶುಚಿ ಪುತ್ರಾರ್ಥೇ ವಿನಿಯೋಜಿತಮ್

ಪುತ್ರನಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಆ ಪಿಂಡದ ವಿಧಿ ಶುದ್ಧವಲ್ಲದದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಕಥಂ ತೇ ಮುನಯಃ ಶಾಪಾತ್ಪ್ರದಹೇಯುರ್ನ ಮಾಮಿತಿ 187.

ಆ ಮುನಿಗಳು ಶಾಪದಿಂದ ನನನ್ನು ಸುಡದೆ ಹೇಗೆ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ?

ಕಿಂ ವಕ್ಷ್ಯನ್ತಿ ಚ ಮಾಂ ಸರ್ವೇ ಯೇ ವೈ ಪಿತೃಪದೇ ಸ್ಥಿತಾಃ

ಪಿತೃಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ?

ಪೂರ್ವಸನ್ಧ್ಯಾನು ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತಾ ಉದಿತೇ ಚ ದಿವಾಕರೇ

ಪೂರ್ವಸಂಧ್ಯೆ ಬಂದು, ಸೂರ್ಯನು ಉದಯಿಸಿದಾಗ,

ಪುನಶ್ಚಿನ್ತಾಂ ಪ್ರಪನ್ನಃ ಸ ಆತ್ರೇಯೋ ಹ್ಯತಿದುಃಖಿತಃ

ಆತ್ರೇಯನು ಮತ್ತೆ ಭಾರೀ ದುಃಖದಿಂದ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು.

ಧಿಗ್ವಯೋ ಧಿಕ್ಚ ಮೇ ಕರ್ಮ ಧಿಗ್ಬಲಂ ಧಿಕ್ಚ ಜೀವಿತಮ್

ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ, ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ, ಶಕ್ತಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ, ಜೀವನಕ್ಕೂ ಧಿಕ್ಕಾರ.

ನರಕಂ ಪೂತಿಕಾಖ್ಯಾತಂ ಹೃದಿ ದುಃಖಂ ವಿದುರ್ಬುಧಾಃ

ಪೂತಿಕ ಎಂಬ ನರಕವನ್ನು ಹೃದಯದ ದುಃಖವೆಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಪೂಜಯಿತ್ವಾ ತು ದೇವಾಂಶ್ಚ ದತ್ತ್ವಾ ದಾನಂ ತ್ವನೇಕಶಃ

ಆದರೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅನೇಕ ದಾನಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ,

ಪುತ್ರೇಣ ಲಭತೇ ಯೇನ ಪೌತ್ರೇಣ ಚ ಪಿತಾಮಹಾಃ

ಪುತ್ರನಿಂದ ತಂದೆಗೆ, ಮೊಮ್ಮಗನಿಂದ ತಾತನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಪುತ್ರೇಣ ಶ್ರೀಮತಾ ಹೀನಂ ನಾಹಂ ಜೀವಿತುಮುತ್ಸಹೇ

ಶ್ರೀಮಂತ ಮಗನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಬದುಕಲು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಜಗಾಮ ತಾಪಸಾರಣ್ಯಮೃಷ್ಯಾಶ್ರಮವಿಭೂಷಿತಮ್

ಅವನು ಋಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ತತ್ಪ್ರವಿಶ್ಯಾಶ್ರಮಪದಂ ಭ್ರಾಜಮಾನಂ ಸ್ವತೇಜಸಾ 187.

ಆ ಆಶ್ರಮದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ತಸ್ಮೈ ದತ್ತ್ವಾ ಪಾದ್ಯಮರ್ಘ್ಯಂ ಆಸನೇ ಚೋಪವೇಶ್ಯ ಚ

ಅವನು ಅವನಿಗೆ ಪಾದ್ಯ, ಅರ್ಘ್ಯ ನೀಡಿ, ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು.

ನಾರದ ಉವಾಚ ಅಶೋಚ್ಯಾನನ್ವಶೋಚಸ್ತ್ವಂ ಪ್ರಜ್ಞಾವಾನ್ನಾವಬುಧ್ಯಸೇ

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ನೀನು ಶೋಕಪಡುವುದಕ್ಕಿಲ್ಲದವರಿಗಾಗಿ ದುಃಖಪಡುತ್ತೀಯೆ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದರೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಗತಾಸೂನಗತಾಸೂಂಶ್ಚ ನಾನುಶೋಚನ್ತಿ ಪಣ್ಡಿತಾಃ

ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬದುಕಿರುವವರಿಗಾಗಲಿ, ಸತ್ತವರಿಗಾಗಲಿ ಶೋಕಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಮಿತ್ರಾಸ್ತಸ್ಯ ಹೃಷ್ಯನ್ತಿ ಸ ಚಾಪಿ ನ ನಿವರ್ತ್ತತೇ

ಅವನ ಶತ್ರುಗಳು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಅವನು ಹಿಂತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ.

ದೇವತಾಸುರಗನ್ಧರ್ವಾ ಮಾನುಷಾ ಮೃಗಪಕ್ಷಿಣಃ

ದೇವತೆಗಳು, ಅಸುರರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಮಾನವರು, ಮೃಗಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು—

ಜಾತಸ್ಯ ಸರ್ವಭೂತಸ್ಯ ಕಾಲೋ ಮೃತ್ಯುರುಪಸ್ಥಿತಃ

ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಜೀವಿಗೂ ಕಾಲ ಎಂಬ ಮರಣ ಸದಾ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ.

ತವ ಪುತ್ರೋ ಮಹಾತ್ಮಾ ವೈ ಶ್ರೀಮಾನ್ನಾಮ ಶ್ರಿಯೋ ನಿಧಿಃ

ನಿನ್ನ ಮಗನು ಮಹಾತ್ಮ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತಿಯ ಧನಸಂಪತ್ತಿಯಾಗಿದ್ದನು.

ಮೃತ್ಯುಕಾಲಮನುಪ್ರಾಪ್ಯ ಗತೋ ದಿವ್ಯಾಂ ಪರಾಂ ಗತಿಮ್

ಮರಣದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಅವನು ದಿವ್ಯವಾದ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

ನಾರದೇನೈವಮುಕ್ತೇ ತು ಶ್ರುತ್ವಾ ಸ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಃ

ನಾರದನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ಭೀತೋ ಗದ್ಗದಯಾ ವಾಚಾ ನಿಃಶ್ವಸಂಶ್ಚ ಮುಹುರ್ಮುಹುಃ 187.

ಭಯದಿಂದ ಅವನು ಕಂಗೆಟ್ಟ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಹಾಕಿದನು.