ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಅಗ್ನಿಸ್ತಥಾಶ್ವಿನೌ ಗೌರೀ ಗಜವಕ್ತ್ರಭುಜಂಗಮಾಃ । ಕಾರ್ತಿಕೇಯಸ್ತಥಾದಿತ್ಯೋ ಮಾತರೋ ದುರ್ಗಯಾ ಸಹ ।। ೧೭.

ಅಗ್ನಿ, ಅಶ್ವಿನಿಗಳು, ಗೌರಿ, ಆನೆಮುಖನಾದ ಗಣಪತಿ, ನಾಗಗಳು, ಕಾರ್ತಿಕೇಯ, ಸೂರ್ಯ, ಮಾತೃಗಳು ಮತ್ತು ದುರ್ಗೆಯೂ ಸಹ—

ದಿಶೋ ಧನಪತಿರ್ವಿಷ್ಣುರ್ಯಮೋ ರುದ್ರಃ ಶಶೀ ತಥಾ । ಪಿತರಶ್ಚೇತಿ ಸಂಭೂತಾಃ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯೇನ ಜಗತ್ಪತೇಃ ।। ೧೭.

ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಧನಪತಿ, ವಿಷ್ಣು, ಯಮ, ರುದ್ರ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳು—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನಿಂದ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭಸ್ಯ ತನೌ ಸರ್ವಂ ಏವ ಸಮುದ್ಭವಾಃ । ಪೃಥಕ್ಪೃಥಕ್ ತತೋ ಗರ್ವಂ ವಹಮಾನಾಃ ಸಮನ್ತತಃ ।। ೧೭.

ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನ ದೇಹದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದರು. ನಂತರ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಹೋದರು.

ಅಹಂ ಯೋಗ್ಯಸ್ತ್ವಹಂ ಯಾಜ್ಯ ಇತಿ ತೇಷಾಂ ಸ್ವನೋ ಮಹಾನ್ । ಶ್ರೂಯತೇ ದೇವಸಮಿತೌ ಸಾಗರಕ್ಷುಬ್ಧಸನ್ನಿಭಃ ।। ೧೭.

ಅವರಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದ ಗರ್ಜನೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಬಂದಿತು: 'ನಾನು ಮಾತ್ರ ಯೋಗ್ಯನು, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹನು' ಎಂದು.

ತೇಷಾಂ ವಿವದಮಾನಾನಾಂ ವಹ್ನಿರುತ್ಥಾಯ ಪಾರ್ಥಿವ । ಉವಾಚ ಮಾಂ ಯಜಸ್ವೇತಿ ಧ್ಯಾಯಧ್ವಂ ಮಾಮಿತಿ ಬ್ರುವನ್ ।। ೧೭.

ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ವಾದಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ರಾಜನೇ, ಅಗ್ನಿ ಎದ್ದು, 'ನನ್ನನ್ನು ಯಜಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ' ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿದರು.

ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯಮಿದಂ ನೂನಂ ಶರೀರಂ ಮದ್ವಿನಾಕೃತಮ್ । ವಿನಾಶಮುಪಪದ್ಯೇತ ಯತೋ ನಾಹಂ ಮಹಾನಹಮ್ ।। ೧೭.

'ಈ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ದೇಹ ನನಗೆ ಇಲ್ಲದೆ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ನಾನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮಹಾನ್' ಎಂದು ಅವನು ಘೋಷಿಸಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಶರೀರಂ ತು ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ವಹ್ನಿರ್ವಿನಿರ್ಯಯೌ । ನಿರ್ಗತೇಽಪಿ ತತಸ್ತಸ್ಮಿಂಸ್ತಚ್ಛರೀರಂ ನ ಶೀರ್ಯತೇ ।। ೧೭.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅಗ್ನಿ ಆ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟನು. ಆದರೆ ಅವನು ಹೋದರೂ ಆ ದೇಹವು ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತತೋಽಶ್ವಿನೌ ಮೂರ್ತಿಮನ್ತೌ ಪ್ರಾಣಾಪಾನೌ ಶರೀರಗೌ । ಆವಾಂ ಪ್ರಧಾನಾವಿತ್ಯೇವಮೂಚತುರ್ಯಾಜ್ಯಸತ್ತಮೌ ।। ೧೭.

ನಂತರ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಅಪಾನ ರೂಪದ ಅಶ್ವಿನಿಗಳು, 'ನಾವು ಮುಖ್ಯರು, ನಾವು ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹರು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಶರೀರಂ ತು ವಿಹಾಯ ಕ್ವಚಿದಾಸ್ಥಿತೌ । ತಯೋರಪಿ ಕ್ಷಯಂ ಕೃತ್ವಾ ಕ್ಷೇತ್ರೀ ತತ್ಪುರಮಾಸ್ಥಿತಃ ।। ೧೭.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದರು. ಆದರೂ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹೋದರೂ, ಆ ದೇಹವು ಕ್ಷೇತ್ರಸ್ಥನಿಂದ ಉಳಿಯಿತು.

ತತೋ ವಾಗಬ್ರಬೀದ್ ಗೌರೀ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯಂ ಮಯಿ ಸಂಸ್ಥಿತಮ್ । ಸಾಽಪ್ಯೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ಕ್ಷೇತ್ರಾತ್ ತು ನಿಶ್ಚಕ್ರಾಮ ಬಹಿಃ ಶುಭಾ ।। ೧೭.

ಆಗ ಗೌರಿ ಮಾತಾಡಿದಳು: 'ಮುಖ್ಯತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ.' ಇದನ್ನು ಹೇಳಿ, ಆ ಶುಭಳಾದಳು, ಇನ್ನೇನು ಹೇಳದೆ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಳು.

ತಯಾ ವಿನಾಪಿ ತತ್ಕ್ಷೇತ್ರಂ ವಾಗೂನಂ ವ್ಯವತಿಷ್ಠತ । ತತೋ ಗಣಪತಿರ್ವಾಕ್ಯಮಾಕಾಶಾಖ್ಯೋಽಬ್ರವೀತ್ ತದಾ ।। ೧೭.

ಗೌರಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ದೇವತೆಗಳು ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಆಗ ಆಕಾಶ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಗಣಪತಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

ನ ಮಯಾ ರಹಿತಂ ಕಿಞ್ಚಿಚ್ಛರೀರಂ ಸ್ಥಾಯಿ ದೂರತಃ । ಕಾಲಾನ್ತರೇತ್ಯೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸೋಽಪಿ ನಿಷ್ಕ್ರಮ್ಯ ದೇಹತಃ ।। ೧೭.

ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಏನೂ ದೂರವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವನು ಕೂಡ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟನು.

ಪೃಥಗ್ಭೂತಸ್ತಥಾಪ್ಯೇತಚ್ಛರೀರಂ ನಾಪ್ಯನೀನಶತ್ । ವಿನಾಕಾಶಾಖ್ಯತತ್ತ್ವೇನ ತಥಾಪಿ ನ ವಿಶೀರ್ಯತೇ ।। ೧೭.

ಅವನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟರೂ ಆ ದೇಹ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆಕಾಶ ಎಂಬ ತತ್ವವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದು ಚೂರುವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಸುಷಿರೈಸ್ತು ವಿಹೀನಂ ತು ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕ್ಷೇತ್ರಂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಮ್ । ಶರೀರಧಾತವಃ ಸರ್ವೇ ತೇ ಬ್ರೂಯುರ್ವಾಕ್ಯಮೇವ ಹಿ ।। ೧೭.

ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ರಂಧ್ರಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದು ಉಳಿದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲಾ ದೇಹದ ಅಂಶಗಳು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಿದವು.

ಅಸ್ಮಾಭಿರ್ವ್ಯತಿರಿಕ್ತಸ್ಯ ನ ಶರೀರಸ್ಯ ಧಾರಣಮ್ । ಭವತೀತ್ಯೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ತೇ ಜಹುಃ ಸರ್ವೇ ಶರೀರಿಣಃ ।। ೧೭.

'ನಮ್ಮಿಲ್ಲದೆ ದೇಹ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ದೇಹದ ಅಂಶಗಳು ಹೊರಟುಹೋದವು.

ತೈರ್ವ್ಯಪೇತಮಪಿ ಕ್ಷೇತ್ರಂ ಪುರುಷೇಣ ಪ್ರಪಾಲ್ಯತೇ । ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತ್ವಬ್ರವೀತ್ ಸ್ಕನ್ದಃ ಸೋಽಹಂಕಾರಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ।। ೧೭.

ಅವರು ಹೋದರೂ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಪುರುಷನು ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಹಂಕಾರ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸ್ಕಂದನು ಮಾತಾಡಿದನು.

ಮಯಾ ವಿನಾ ಶರೀರಸ್ಯ ಸಂಭೂತಿರಪಿ ನೇಷ್ಯತೇ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಶರೀರಾತ್ ತು ಸೋಽಭ್ಯಪೇತಃ ಪೃಥಕ್ ಸ್ಥಿತಃ ।। ೧೭.

'ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ದೇಹ ಹುಟ್ಟುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ಕೂಡ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ನಿಂತನು.

ತೇನಾಕ್ಷತೇನ ತತ್ಕ್ಷೇತ್ರಂ ವಿನಾ ಮುಕ್ತವದಾಸ್ಥಿತಮ್ । ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕುಪಿತೋ ಭಾನುಃ ಸ ಆದಿತ್ಯಃ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ।। ೧೭.

ಅವನೂ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಆ ಸ್ಥಳ ಮುಕ್ತಿಯಂತೆ ಉಳಿದಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆದಿತ್ಯನು, ಭಾನು ಕೋಪಗೊಂಡನು.

ಮಯಾ ವಿನಾ ಕಥಂ ಕ್ಷೇತ್ರಮಿಮಂ ಕ್ಷಣಮಪೀಷ್ಯತೇ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರಯಾತಃ ಸ ತಚ್ಛರೀರಂ ನ ಶೀರ್ಯತೇ ।। ೧೭.

'ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಈ ಸ್ಥಳ ಕ್ಷಣವೂ ಉಳಿಯುವುದೇ ಹೇಗೆ?' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ಹೊರಟನು, ಆದರೂ ದೇಹ ಚೂರುವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತತಃ ಕಾಮಾದಿರುತ್ಥಾಯ ಗಣೋ ಮಾತೃವಿಸಂಜ್ಞಿತಃ । ನ ಮಯಾ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತಸ್ಯ ಶರೀರಸ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಿಃ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸ ಯಾತಸ್ತು ಶರೀರಂ ತನ್ನ ಶೀರ್ಯತೇ ।। ೧೭.

ಆಗ ಕಾಮ ಮತ್ತು ಇತರರು, ಮಾತೃಗಳು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಎದ್ದುಬಂದರು. 'ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ದೇಹ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ಹೊರಟರೂ ದೇಹ ಚೂರುವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತತೋ ಮಾಯಾಽಬ್ರವೀತ್ಕೋಪಾತ್ ಸಾ ಚ ದುರ್ಗಾ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾ । ನ ಮಯಾಽಸ್ಯ ವಿನಾ ಭೂತಿರಿತ್ಯುಕ್ತ್ವಾಽನ್ತರ್ದಧೇ ಪುನಃ ।। ೧೭.

ಆಮೇಲೆ ಮಾಯೆ, ದುರ್ಗೆ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವಳು, ಕೋಪದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದಳು: 'ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಇದಕ್ಕೆ ಉಳಿವೇ ಇಲ್ಲ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ಅಡಗಿಹೋದಳು.

ತತೋ ದಿಶಃ ಸಮುತ್ತಸ್ಥುರೂಚುಶ್ಚೇದಂ ವಚೋ ಮಹತ್ । ನಾಸ್ಮಾಭೀ ರಹಿತಂ ಕಾರ್ಯಂ ಭವತೀತಿ ನ ಸಂಶಯಃ । ಚತಸ್ರ ಆಗತಾಃ ಕಾಷ್ಠಾ ಅಪಯಾತಾಃ ಕ್ಷಣಾತ್ ತದಾ ।। ೧೭.

ನಂತರ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಎದ್ದು, ಮಹತ್ವದ ಮಾತು ಹೇಳಿದರು: 'ನಮ್ಮಿಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.' ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಬಂದು ಹೋದವು.

ತತೋ ಧನಪತಿರ್ವಾಯುರ್ಮಯ್ಯಪೇತೇ ಕ್ವ ಸಂಭವಃ । ಶರೀರಸ್ಯೇತಿ ಸೋಪ್ಯೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ಮೂರ್ಧಾನಗೋಽಭವತ್ ।। ೧೭.

ನಂತರ ಧನಪತಿ, ವಾಯು, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಹೋದರೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಉಳಿವೇನು?' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ತಲೆಮೇಲೆ ಇಳಿದುಹೋದನು.

ತತೋ ವಿಷ್ಣುರ್ಮನೋ ಬ್ರೂಯಾನ್ನಾಯಂ ದೇಹೋ ಮಯಾ ವಿನಾ । ಕ್ಷಣಮಪ್ಯುತ್ಸಹೇತ್ ಸ್ಥಾತುಮಿತ್ಯುಕ್ತ್ವಾಽನ್ತರ್ದಧೇ ಪುನಃ ।। ೧೭.

ನಂತರ ವಿಷ್ಣು, ಮನಸ್ಸು, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಈ ದೇಹ ಕ್ಷಣವೂ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಅಡಗಿಹೋದನು.

ತತೋ ಧರ್ಮೋಽಬ್ರವೀತ್ ಸರ್ವಮಿದಂ ಪಾಲಿತವಾನಹಮ್ । ಇದಾನೀಮಪ್ಯುಪಗತೇ ಕಥಮೇತದ್ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೧೭.

ನಂತರ ಧರ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನಾನು ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಾಯ್ದಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನಾನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಇದಕ್ಕೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?'

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತೋ ಧರ್ಮಸ್ತಚ್ಛರೀರಂ ನ ಶೀರ್ಯತೇ । ತತೋಬ್ರವೀನ್ಮಹಾದೇವಃ ಅವ್ಯಕ್ತೋ ಭೂತನಾಯಕಃ ।। ೧೭.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಧರ್ಮನು ಹೊರಟನು, ಆದರೂ ದೇಹ ಚೂರುವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅವ್ಯಕ್ತನಾದ ಮಹಾದೇವನು, ಭೂತಗಳ ನಾಯಕನು, ಮಾತಾಡಿದನು.

ಮಹತ್ಸಂಜ್ಞೋ ಮಯಾ ಹೀನಂ ಶರೀರಂ ನೋ ಭವೇದ್ ಯಥಾ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತಃ ಶಮ್ಭುಸ್ತಚ್ಛರೀರಂ ನ ಶೀರ್ಯತೇ ।। ೧೭.

'ಮಹತ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ದೇಹ ಉಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಶಂಭುನು ಹೊರಟನು, ಆದರೂ ದೇಹ ಚೂರುವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪಿತರಶ್ಚೋಚುಸ್ತನ್ಮಾತ್ರಾ ಯಾವದಸ್ಮಭಿಃ । ಪ್ರಗತೈರೇಭಿರೇತಚ್ಚ ಶರೀರಂ ಶೀರ್ಯತೇ ಧ್ರುವಮ್ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ತೇ ದೇಹಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾಽನ್ತರ್ದ್ಧಾನಮಾಗತಾಃ ।। ೧೭.

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: 'ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಈ ದೇಹ ನಮ್ಮಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಾಳಾಗಿದೆ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅದೆಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾದರು.

ಅಗ್ನಿಃ ಪ್ರಾಣೋ ಅಪಾನಶ್ಚ ಆಕಾಶಂ ಸರ್ವಧಾತವಃ । ಕ್ಷೇತ್ರಂ ತದ್ವದಹಂಕಾರೋ ಭಾನುಃ ಕಾಮಾದಯೋ ಮಯಾ । ಕಾಷ್ಠಾ ವಾಯುರ್ವಿಷ್ಣುರ್ಧರ್ಮ ಶಮ್ಭುಸ್ತಥೇನ್ದ್ರಿಯಾರ್ಥಕಾಃ ।। ೧೭.

ಅಗ್ನಿ ಪ್ರಾಣ, ಅಪಾನ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳು, ದೇಹ, ಅಹಂಕಾರ, ಭಾನು, ಕಾಮಾದಿಗಳು ನನ್ನಿಂದಲೇ; ಮರ, ಗಾಳಿ, ವಿಷ್ಣು, ಧರ್ಮ, ಶಂಭು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಿಷಯಗಳೂ ಸಹ.