ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ತಥಾ ಕೃತ್ವಾ ತಮೂಚುಸ್ತಾ ಅಭಯಂ ತೇಽಸ್ತು ಮಾ ಶುಚಃ

ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಅವರು ಅವನಿಗೆ 'ನಿನಗೆ ಭಯ ಬೇಡ, ದುಃಖಪಡಬೇಡ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಗತಾಸ್ತಾಃ ಪುನರೇವಂ ಚ ನಿತ್ಯಮೇವ ದಿನೇ ದಿನೇ

ಆ ದೇವತೆಗಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟರು. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಹೋದರು.

ಪೋತಾತ್ತಸ್ಮಾದುತ್ತತಾರ ಸುವಾತೇನೋಪವಾಹಿತಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹಗುರವಾದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ದೋಣಿ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಸಾಗಿತು.

ರತ್ನಾನಿ ಬಹು ಮೌಲ್ಯಾನಿ ಆಹೃತಾನಿ ಬಹೂನ್ಯಥ

ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಂದರು.

ನಿರೀಕ್ಷ್ಯತೇಽಸ್ಯ ಸಂವಾಸೋ ನ ದೃಷ್ಟಶ್ಚುಕ್ರುಶುಸ್ತತಃ

ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು, ಆದರೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಅಳಲುತೊಡಗಿದರು.

ವ್ರೀಡಾಯುತೋ ನಿಮಗ್ನೋಽಯಂ ನಿಶ್ಚಿತಂ ಮಕರಾಲಯೇ

ಅವನು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮಕರಗಳ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರು.

ಯಥಾಭಾಗಂ ಚ ರತ್ನಾನಾಂ ಭಾಗಂ ದಾಸ್ಯಾಮಹೇ ಪರಮ್

ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರ ಪಾಲಿನ ರತ್ನಗಳನ್ನು, ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಭಾಗವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತೇವೆ.

ಏವಂ ವಸನ್ಸ ಗೋಕರ್ಣೋ ದ್ವೀಪಸ್ಥಃ ಶೋಕವಿಹ್ವಲಃ 171.

ಹೀಗೆ, ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭೂಕರ್ಣನು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು.

ಶುಕೇನ ಮನ್ತ್ರಮೂಢತ್ವಾತ್ಪಿತುರೇವಂ ನಿವೇದಿತಮ್

ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾದ ಕಾರಣ, ಗಿಳಿಯು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ತಿಳಿಸಿತು.

ಯಾತಾ ಽಸ್ಮಿ ಮಥುರಾಂ ಮಾರ್ಗೇ ಸಮುದ್ರೇ ಜಲಮಾಲಿನಿ

ನಾನು ಮಥುರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆನು; ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಸಮುದ್ರದ ನೀರಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದ್ದೆ.

ಅವಶ್ಯಂ ಚ ಗಮಿಷ್ಯೇಽಹಮನುಜ್ಞಾ ತು ಪ್ರದೀಯತಾಮ್

ನಾನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹೋಗಲೇಬೇಕು; ದಯವಿಟ್ಟು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ.

ಗಚ್ಛ ತ್ವಂ ಪುತ್ರ ಮಥುರಾಮವಸ್ಥಾಂ ಮಾಮಕೀಮಿಮಾಮ್

ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಮಗನೇ, ನೀನು ಮಥುರೆಗೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ.

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸ ತಥೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪೋತಾರೂಢಃ ಖಗೋತ್ತಮಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಅವನು 'ಹೌದು' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿ, ಆ ಗಿಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ದೋಣಿಗೆ ಏರಿದನು.

ಶ್ರುತ್ವಾ ತೌ ವಿಷಮಾವಸ್ಥಂ ಮೃತಂ ಹೃದಿ ನಿವೇಶ್ಯ ಚ

ಅವರು ಆತನ ದುಃಖಕರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನು ಸತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡರು.

ಅಸ್ಮಾಕಂ ಜೀವನಾರ್ಥಾಯ ತ್ವಯಾ ಕಾರ್ಯಂ ವಿಹಙ್ಗಮ

ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ನೀನು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು, ಹಕ್ಕಿಯೇ.

ಶುಕೇನ ಪಂಜರಸ್ಥೇನ ಕಥಾಲಾಪೇನ ವಿದ್ಯಯಾ

ಪಂಜರದಲ್ಲಿದ್ದ ಗಿಳಿಯ ಮಾತುಕತೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಿಂದ,

ಅಥ ಸಾರ್ಥಃ ಸಮಾಯಾತೋ ರತ್ನಪೂರ್ಣೋ ಯಥೋದಧಿಃ

ಆಮೇಲೆ ಆ ಸಾಗಣಿಕೆ ಸಮುದ್ರದಂತೆ ರತ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಬಂದಿತು.

ಸರ್ವೈಸ್ತೈರ್ವಿಂಶತಿಃ ಸಂಖ್ಯಾ ಏಕೈಕೇನ ಸಮುದ್ರಗೈಃ 171.

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ, ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಂದಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಬಂದವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದರು.

ಪ್ರಸಾದ್ಯ ಸರ್ವೇ ಸಮ್ಪೂಜ್ಯ ಪ್ರೇಷಿತಾಸ್ತೇ ಗೃಹಂ ಯಯುಃ

ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ ಗೌರವ ನೀಡಿ, ಅವರನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು.

ಶುಶ್ರೂಷಮಾಣಾಸ್ತಂ ವೈಶ್ಯಂ ಯಥಾ ಸ್ವಪಿತರಂ ತಥಾ

ಅವರು ಆ ವೈಶ್ಯನನ್ನು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯಂತೆ ಸೇವಿಸಿದರು.

ಇತಿ ಶ್ರೀವರಾಹಪುರಾಣೇ ಭಗವಚ್ಛಾಸ್ತ್ರೇ ಗೋಕರ್ಣಮಾಹಾತ್ಮ್ಯೇ ಏಕಸಪ್ತತ್ಯಧಿಕಶತತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಿ ಶ್ರೀವರಾಹಪುರಾಣದ ಭಗವದ್ಶಾಸ್ತ್ರದ ಗೋಕರ್ಣಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ನೂರ ಎಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯಿತು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ ಪ್ರಥಮೇಽಹ್ನಿ ಯಥಾ ಕೃತ್ಯಮೇವಮೇವ ತ್ರಯೋದಶ

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಮೊದಲನೆಯ ದಿನ ಹೇಗೆ ಕರ್ತವ್ಯವಿತ್ತು, ಹೀಗೆಯೇ ಹದಿಮೂರನೇ ದಿನವೂ ನಡೆಯಿತು.

ತಾ ದೇವ್ಯೋ ನೃತ್ಯಗೀತೇಷು ಕುಶಲಾಶ್ಚಾಗಮೇಽಭವನ್

ಆ ದೇವಿಯರು ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ片ಪಾಡಾಗಿದ್ದರು.

ಗೋಕರ್ಣಃ ಸರ್ವಭಾವೇನ ಗೃಹಂ ವಿಸ್ಮೃತವಾನಸೌ

ಗೋಕರ್ಣನು ಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತನ್ನ ಮನೆಮರೆಯುವಷ್ಟು ತೊಡಗಿದ್ದನು.

ವಿವರ್ಣಂ ವದನಾ ದೀನಾ ಭಗ್ನಾಲಂಕಾರವಾಸಸಃ

ಅವರ ಮುಖಗಳು ಬಿಳಿಯಾಗಿ, ದುಃಖದಿಂದ, ಆಭರಣ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಗಳು ಮುರಿದು ಹೋದಂತಿದ್ದವು.

ದೃಶ್ಯನ್ತೇ ವಿಕೃತಾಕಾರಾಃ ಸವ್ರಣಾ ರುಧಿರಸ್ರವಾಃ

ಅವರು ವಿಕಾರವಾದ ದೇಹದಿಂದ, ಗಾಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ, ರಕ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಾ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಪುತ್ರಸ್ಯ ಗತಿರ್ನಾಸ್ತಿ ಸ್ವರ್ಗೋ ನೈವ ಚ ನೈವ ಚ

ಮಗ ಇಲ್ಲದವನಿಗೆ ಯಾವ ದಾರಿ ಇಲ್ಲ, ಸ್ವರ್ಗವೂ ಇಲ್ಲ, ಇನ್ನೇನು ಇಲ್ಲ.

ಏವಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಸ ಪಪ್ರಚ್ಛ ತಾಸಾಂ ರೂಪವಿಪರ್ಯಯಮ್

ಇದನ್ನು ಅರಿತು, ಅವನು ಅವರ ರೂಪ ಬದಲಾಗಿದ್ದದನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ದೇವ್ಯ ಊಚುಃ ಕಾಲಾತ್ಮಕಃ ಸ ಭಗವಾನ್ಭುಜ್ಯತೇ ಸುಕೃತಂ ಯತಃ

ದೇವಿಯರು ಹೇಳಿದರು: ಆ ಭಗವಂತನು ಕಾಲಸ್ವರೂಪನು, ಅವನಿಂದಲೇ ಪುಣ್ಯ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.