ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಹಾ ಕಷ್ಟಂ ಹಿ ಕಥಂ ಕಿಞ್ಚ ಕುತ್ರ ಗಚ್ಛಾಮಹೇ ವಯಮ್ ಆಕ್ಷಿಪದ್ವಾಗ್ಭಿರುಗ್ರಾಭಿರನ್ಯೋನ್ಯಂ ಶಙ್ಕ್ಯ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಾಃ

'ಅಯ್ಯೋ, ಎಂತಹ ದುಃಖ! ಇದು ಏನು? ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?' ಎಂದು ಅವರು ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕೂಗಿ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅನುಮಾನಿಸಿ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿದರು.

ಜಲ್ಪನ್ತಿ ಕೋಽತ್ರ ಪಾಪಿಷ್ಠಃ ಸಮಾರೂಢೋ ನಿರಾಕೃತಃ

'ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪಾಪಿ, ಯಾರು ಹಡಗಿಗೆ ಏರಿ ಈ ಅಪಾಯ ತಂದರು?' ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಂ ವಿಲಪತಾಂ ತೇಷಾಂ ಚತ್ವಾರೋಽಪಿ ಸಮಭ್ಯಯುಃ

ಹೀಗೆ ಅವರು ಅಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ನಾಲ್ವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂದೆ ಬಂದರು.

ನಿರ್ಭರ್ತ್ಸನಂ ತತಸ್ತೇಷಾಮನ್ಯೋನ್ಯಮಭಿಜಲ್ಪನಮ್

ಆಮೇಲೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ದೂಷಣೆ ಮತ್ತು ಆರೋಪಗಳು ನಡೆಯಿತು.

ಅಪುತ್ರಸ್ಯ ಗತಿರ್ನಾಸ್ತಿ ಇತಿ ಸರ್ವಸ್ಯ ನಿಶ್ಚಿತಮ್

'ಮಗನಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗತಿ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರು.

ಯದತ್ರ ಯುಕ್ತಂ ಕಾಲೇಽಸ್ಮಿನ್ವಿಷಮೇ ಸಮುಪಸ್ಥಿತೇ

'ಈ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯಾಗಿದೆ?' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಶುಕ ಉವಾಚ ಅಹಂ ಕರಿಷ್ಯೇ ತತ್ಸರ್ವಂ ಮಾ ವಿಷಾದೇ ಮನಃ ಕೃಥಾಃ

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.'

ಏವಮಾಶ್ವಾಸ್ಯ ಪಿತರಂ ಸಮುಡ್ಡೀಯ ತತೋ ದ್ರುತಮ್ 171.

ಹೀಗೆ ತಂದೆಯನ್ನು ಧೈರ್ಯವನ್ನಿಟ್ಟು, ಅವನನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು.

ನೀಚಗತ್ಯಾ ರಕ್ಷಯನ್ವೈ ಸುತರಂ ದುಸ್ತರಂ ಜಲಮ್

ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿಕೊಂಡು, ಆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ, ದಾಟಲಾಗದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದನು.

ರೋಮಾಂಚಿತತನುರ್ಜಾತಃ ಶುಕೋ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಮಹಾಗಿರಿಮ್

ಅಪ್ಪಟ ರೋಮಾಂಚನದಿಂದ ದೇಹವು ನಡುಗಿದ ಶುಕನು, ಆ ಮಹಾ ಪರ್ವತವನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ದೃಷ್ಟಂ ಚ ವಿಷ್ಣ್ವಾಯತನಂ ತೇಜಸಾ ಚೋಪಶೋಭಿತಮ್

ಅವನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಂದಿರವನ್ನು, ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವದನ್ನು ಕಂಡನು.

ವತ್ಸಾಽಯಂ ಕೋಽತ್ರ ಸಂಚಾರೀ ಕದಾ ಕಿಂ ತು ಪಿತಾ ಮಮ

"ಈ ಹಸುವಿನ ಕಂದನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅಲೆಯುತ್ತಾನೆ? ಯಾವಾಗ, ಏಕೆ? ಆದರೂ, ಅವನು ನನ್ನ ತಂದೆ." ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು.

ಕ್ಷಣಮೇಕಂ ತಥಾ ಚೈನಂ ತಸ್ಯ ಚಿನ್ತಾನ್ವಿತಸ್ಯ ಹಿ

ಹೀಗೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು.

ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೋಕ್ತ್ವಾ ನಿಷಸಾದ ವರಾಸನೇ ಅಸಂಖ್ಯಾತಾಃ ಸಮಾಯಾತಾ ಯಥಾ ದೇವೀ ತಥೈವ ತಾಃ

"ನಮೋ ನಾರಾಯಣ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಉತ್ತಮ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು; ಅನೇಕ ದೇವಿಯರು, ಅವಳಂತೆ, ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೇರಿದರು.

ಗೀತಂ ವಾದ್ಯಂ ಚ ನೃತ್ಯಂ ಚ ಯಥಾಸೌಖ್ಯಂ ವಿಹೃತ್ಯ ಚ

ಅಲ್ಲಿ ಹಾಡು, ವಾದ್ಯ, ನೃತ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಆನಂದಿಸಿದರು.

ದೇವತಾದಕ್ಷಿಣೇ ಭಾಗೇ ಪಕ್ಷಿಣಾಂ ಚ ಜಟಾಯುಷಾಮ್

ದೇವಿಯ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಿಡುಗ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಇದ್ದರು.

ಶುಕೋ ಲೇಖ್ಯಸಮಸ್ತೇಷಾಂ ಮಧ್ಯೇ ಕೃತ್ವಾ ತು ಸಂವಿದಮ್

ಶುಕನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ, ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು.

ತೇ ಸಮಾಶ್ವಾಸ್ಯ ತಂ ಪ್ರಾಹುಃ ಕಥಮಸ್ಮಿನ್ಭವಾನ್ಗತಃ 171.

ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿ, "ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಶುಕಸ್ತಾನ್ಪ್ರತ್ಯುವಾಚಾಥ ಪಿತಾ ಮೇ ಪೋತಸಂಸ್ಥಿತಃ

ಆಗ ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನನ್ನ ತಂದೆ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ."

ತಸ್ಯ ತ್ರಾಣಮಭೀಪ್ಸನ್ವೈ ಹ್ಯಾಗತೋಽತ್ರ ವರಂ ಗಿರಿಮ್

ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ, ನಾನು ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

ಪಕ್ಷಿಣ ಊಚುಃ ಪೋತಾಭ್ಯಾಶಗತಿಂ ಯಾಸಿ ಪಿತುಸ್ತವ ಗತಿಂ ಪ್ರತಿ

ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: "ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹಡಗಿನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗು."

ಮಮೈವ ಪಾದವಿನ್ಯಾಸೇ ಕ್ರಮಯಿಷ್ಯೇ ಯಥಾ ಜಲಮ್

"ನೀನು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಂತೆ, ನಾನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತೇನೆ."

ಮಮ ಚಂಚ್ವಾವಗಾಹೇನ ನಙ್ಕ್ಷ್ಯನ್ತಿ ಜಲಜನ್ತವಃ

"ನನ್ನ ಚಂಚುವನ್ನು ನೀರಿಗೆ ಮುಳುಗಿಸಿದರೆ, ನೀರಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ."

ತಾರಯಾಮಾಸ ವೇಗೇನ ಗತ್ವಾ ಪೃಷ್ಠಂ ಜಟಾಯುಷಃ

ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ದಾಟಿಸಿ, ಜಟಾಯುವಿನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದನು.

ಹೃತ್ಕಣ್ಠಂ ಚೈವ ಗಮ್ಭೀರಂ ಸುಖೇನ ಸುಕೃತೀ ಯಥಾ

ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಗಂಟೆಯಿಂದ ಆಳವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಸದ್ಗುಣಿಯೊಬ್ಬನು ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ, ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.

ಸರೋವರಂ ಚ ಪದ್ಮಾಢ್ಯಂ ಮಣಿರತ್ನವಿಭೂಷಿತಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸರೋವರವಿತ್ತು, ಅದನ್ನು ಮುತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಪುಷ್ಪಾಣ್ಯಾದಾಯ ದೇವಂ ಚ ಪೂಜಯಿತ್ವಾ ಸ ಕೇಶವಮ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ನಿಲಿಲ್ಯೇ ಚೈಕಾನ್ತೇ ಶುಕಸ್ಯಾನುಮತೇ ಸ್ಥಿತಃ

ಅವನು ಹೂವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ದೇವರಾದ ಕೇಶವನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ಗಿಳಿಯ ಅನುಮತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಒಂಟಿಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಮರೆಯಾಗಿ ಕುಳಿತನು.

ಕ್ಷಣೇನ ತಾ ಯಥಾಪೂರ್ವಂ ದೇವತಾಶ್ಚಾಗತಾಃ ಪುನಃ 171.

ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲೇ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಆ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಹಾಜರಾದರು.

ಸ್ವಾಗತಸ್ಯ ಕ್ಷುಧಾರ್ತ್ತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಿಷ್ಠಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನಃ

ಭಗವಂತನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ, ಭೂಕರ್ಣನಿಗೆ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಲು—