ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಸುಖಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಮತಂ ಚಾಪಿ ವ್ಯವಹಾರೇ ಚ ಪೂಜನೇ

ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆದು, ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಗೌರವವನ್ನು ಗಳಿಸಿ—

ಪುನಸ್ತತ್ರೈವ ಗಮನೇ ವಣಿಗ್ಭಾವೇ ಮತಿರ್ಗತಾ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರಿ ಆಗುವ ಆಸೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು.

ಆನಯಿಷ್ಯೇ ಬಹೂನ್ಯತ್ರ ಸಾರ್ಧಂ ರತ್ನಪರೀಕ್ಷಕೈಃ ಸಮುದ್ರಯಾಯಿಭಿರ್ಲೋಕೈಃ ಸಂವಿದಂ ಪ್ರೋಚ್ಯ ನಿರ್ಗತಃ

ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು, ರತ್ನಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವವರನ್ನೂ, ಸಮುದ್ರದಾರಿಗಳನ್ನೂ ಕರೆತರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟನು.

ಪೇಯಾಹಾರ ಸಮಾಹಾರಂ ಕೃತ್ವಾ ಕೃತ್ಯವಿದಾರ್ಥಕಮ್

ಪಾನಾಹಾರವನ್ನು, ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೂಡಿಸಿ—

ಮಾತಾಪಿತ್ರೋಃ ಶುಭಾ ವಾಚೋ ಗೃಹೀತ್ವಾ ದೇವತಾಗೃಹೇ

ತಾಯಿಯವರಿಂದ ಮತ್ತು ತಂದೆಯವರಿಂದ ದೇವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪಡೆದು—

ಪಿತುಃ ಶುಶ್ರೂಷಣಂ ಚೋಕ್ತ್ವಾ ಸರ್ವಂ ಯೂಯಂ ಕರಿಷ್ಯಥ

ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿ—

ಭವತೀಭಿಶ್ಚ ಕೃತ್ಯಂ ಮೇ ಕರಣೀಯಂ ಯಥಾ ತಥಾ

ಮತ್ತೂ, ನೀವು ಹೆಂಗಸರು ನನ್ನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿ—

ಭಾರ್ಯಾಭಿಃ ಸಮನುಜ್ಞಾತೋ ಯಾನಪಾತ್ರಂ ಗತಸ್ತದಾ 171.

ಭಾರ್ಯೆಯರು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಪ್ರಯಾಣದ ಹಡಗಿಗೆ ಹೋದನು.

ಪೋತಾರೂಢಾಸ್ತತಃ ಸರ್ವೇ ಪೋತವಾಹೈರುಪೋಹಿತಾಃ

ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹಡಗಿಗೆ ಏರಿ, ಹಡಗಿನವರ ಜೊತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು.

ಅಥ ದೈವವಶಾದ್ವಾಯುರ್ವಿಲೋಮಃ ಸಮಜಾಯತ ಪೋತವಾಹಾಸ್ತತಃ ಸರ್ವೇ ವಿಸಂಜ್ಞಾ ಮೋಹಿತಾಃ ಕೃಶಾಃ

ಆಗ ದೈವದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು; ಹಡಗಿನವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ, ಗೊಂದಲದಿಂದ ದುರ್ಬಲರಾದರು.

ಹಾ ಕಷ್ಟಂ ಹಿ ಕಥಂ ಕಿಞ್ಚ ಕುತ್ರ ಗಚ್ಛಾಮಹೇ ವಯಮ್ ಆಕ್ಷಿಪದ್ವಾಗ್ಭಿರುಗ್ರಾಭಿರನ್ಯೋನ್ಯಂ ಶಙ್ಕ್ಯ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಾಃ

'ಅಯ್ಯೋ, ಎಂತಹ ದುಃಖ! ಇದು ಏನು? ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?' ಎಂದು ಅವರು ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕೂಗಿ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅನುಮಾನಿಸಿ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿದರು.

ಜಲ್ಪನ್ತಿ ಕೋಽತ್ರ ಪಾಪಿಷ್ಠಃ ಸಮಾರೂಢೋ ನಿರಾಕೃತಃ

'ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪಾಪಿ, ಯಾರು ಹಡಗಿಗೆ ಏರಿ ಈ ಅಪಾಯ ತಂದರು?' ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಂ ವಿಲಪತಾಂ ತೇಷಾಂ ಚತ್ವಾರೋಽಪಿ ಸಮಭ್ಯಯುಃ

ಹೀಗೆ ಅವರು ಅಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ನಾಲ್ವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂದೆ ಬಂದರು.

ನಿರ್ಭರ್ತ್ಸನಂ ತತಸ್ತೇಷಾಮನ್ಯೋನ್ಯಮಭಿಜಲ್ಪನಮ್

ಆಮೇಲೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ದೂಷಣೆ ಮತ್ತು ಆರೋಪಗಳು ನಡೆಯಿತು.

ಅಪುತ್ರಸ್ಯ ಗತಿರ್ನಾಸ್ತಿ ಇತಿ ಸರ್ವಸ್ಯ ನಿಶ್ಚಿತಮ್

'ಮಗನಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗತಿ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರು.

ಯದತ್ರ ಯುಕ್ತಂ ಕಾಲೇಽಸ್ಮಿನ್ವಿಷಮೇ ಸಮುಪಸ್ಥಿತೇ

'ಈ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯಾಗಿದೆ?' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಶುಕ ಉವಾಚ ಅಹಂ ಕರಿಷ್ಯೇ ತತ್ಸರ್ವಂ ಮಾ ವಿಷಾದೇ ಮನಃ ಕೃಥಾಃ

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.'

ಏವಮಾಶ್ವಾಸ್ಯ ಪಿತರಂ ಸಮುಡ್ಡೀಯ ತತೋ ದ್ರುತಮ್ 171.

ಹೀಗೆ ತಂದೆಯನ್ನು ಧೈರ್ಯವನ್ನಿಟ್ಟು, ಅವನನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು.

ನೀಚಗತ್ಯಾ ರಕ್ಷಯನ್ವೈ ಸುತರಂ ದುಸ್ತರಂ ಜಲಮ್

ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿಕೊಂಡು, ಆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ, ದಾಟಲಾಗದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದನು.

ರೋಮಾಂಚಿತತನುರ್ಜಾತಃ ಶುಕೋ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಮಹಾಗಿರಿಮ್

ಅಪ್ಪಟ ರೋಮಾಂಚನದಿಂದ ದೇಹವು ನಡುಗಿದ ಶುಕನು, ಆ ಮಹಾ ಪರ್ವತವನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ದೃಷ್ಟಂ ಚ ವಿಷ್ಣ್ವಾಯತನಂ ತೇಜಸಾ ಚೋಪಶೋಭಿತಮ್

ಅವನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಂದಿರವನ್ನು, ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವದನ್ನು ಕಂಡನು.

ವತ್ಸಾಽಯಂ ಕೋಽತ್ರ ಸಂಚಾರೀ ಕದಾ ಕಿಂ ತು ಪಿತಾ ಮಮ

"ಈ ಹಸುವಿನ ಕಂದನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅಲೆಯುತ್ತಾನೆ? ಯಾವಾಗ, ಏಕೆ? ಆದರೂ, ಅವನು ನನ್ನ ತಂದೆ." ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು.

ಕ್ಷಣಮೇಕಂ ತಥಾ ಚೈನಂ ತಸ್ಯ ಚಿನ್ತಾನ್ವಿತಸ್ಯ ಹಿ

ಹೀಗೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು.

ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೋಕ್ತ್ವಾ ನಿಷಸಾದ ವರಾಸನೇ ಅಸಂಖ್ಯಾತಾಃ ಸಮಾಯಾತಾ ಯಥಾ ದೇವೀ ತಥೈವ ತಾಃ

"ನಮೋ ನಾರಾಯಣ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಉತ್ತಮ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು; ಅನೇಕ ದೇವಿಯರು, ಅವಳಂತೆ, ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೇರಿದರು.

ಗೀತಂ ವಾದ್ಯಂ ಚ ನೃತ್ಯಂ ಚ ಯಥಾಸೌಖ್ಯಂ ವಿಹೃತ್ಯ ಚ

ಅಲ್ಲಿ ಹಾಡು, ವಾದ್ಯ, ನೃತ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಆನಂದಿಸಿದರು.

ದೇವತಾದಕ್ಷಿಣೇ ಭಾಗೇ ಪಕ್ಷಿಣಾಂ ಚ ಜಟಾಯುಷಾಮ್

ದೇವಿಯ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಿಡುಗ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಇದ್ದರು.

ಶುಕೋ ಲೇಖ್ಯಸಮಸ್ತೇಷಾಂ ಮಧ್ಯೇ ಕೃತ್ವಾ ತು ಸಂವಿದಮ್

ಶುಕನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ, ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು.

ತೇ ಸಮಾಶ್ವಾಸ್ಯ ತಂ ಪ್ರಾಹುಃ ಕಥಮಸ್ಮಿನ್ಭವಾನ್ಗತಃ 171.

ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿ, "ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಶುಕಸ್ತಾನ್ಪ್ರತ್ಯುವಾಚಾಥ ಪಿತಾ ಮೇ ಪೋತಸಂಸ್ಥಿತಃ

ಆಗ ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನನ್ನ ತಂದೆ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ."