ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ತತೋಽಮರೈಶ್ಚ ಬ್ರಹ್ಮಾದ್ಯೈರ್ಬಹುಭಿರ್ಮನ್ತ್ರವಾದಿಭಿಃ

ಆಗ ಅಮರರು, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಜ್ಞರು ಅಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ತತೋ ಮಾಂ ನಾರದೋ ದೇವಿ ಅಸಿತೋ ದೇವಲಸ್ತಥಾ

ಅದಾದಮೇಲೆ, ದೇವಿ, ನಾರದನು, ಅಸಿತನು ಮತ್ತು ದೇವಳನು ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಆ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಿದರು.

ನಾಮ ಕುರ್ವನ್ತಿ ಮೇ ತತ್ರ ಮಣಿಪೂರಗಿರೌ ತತಃ

ಮಣಿಪೂರ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಅವರು ನನಗೆ ಆ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟರು.

ಏತತ್ತೇ ಕಥಿತಂ ಭದ್ರೇ ನಿರುಕ್ತಿಕರಣಂ ಮಯಾ

ಭದ್ರೆ, ಈ ಹೆಸರಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆ.

ಏತತ್ಸ್ತುತಗಿರೇರ್ದೇವಿ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಕಥಿತಂ ಮಯಾ 148.

ದೇವಿ, ಈ ಪರ್ವತದ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆ.

ಏತಾನಿ ಭೂಮೇ ಗುಹ್ಯಾನಿ ತತ್ರ ಭೂತಗಿರೌ ಮಮ

ಭೂಮಿದೇವಿ, ಆ ಭೂತಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗುಪ್ತವಾದ ವಿಷಯಗಳು ಇವು.

ಏತತ್ತೇ ಕಥಿತಂ ಭದ್ರೇ ಸರ್ವಧರ್ಮವ್ಯಪಾಶ್ರಯಮ್

ಭದ್ರೆ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳ ಮೂಲವಾದ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆ.

ಇತಿ ಶ್ರೀವರಾಹಪುರಾಣೇ ಭಗವಚ್ಛಾಸ್ತ್ರೇ ಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ನಾಮಾಷ್ಟಚತ್ವಾರಿಂಶದಧಿಕಶತತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಿ ಶ್ರೀವರಾಹಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಎಂಬ ನೂರ್ನಲವತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯ.

ಅಥ ದ್ವಾರಕಾಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಮ್ ಶ್ರೀಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಧರ್ಮಪರಾಯಣಾ

ಈಗ ದ್ವಾರಕೆಯ ಮಹಿಮೆ: ಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಧರ್ಮಪರರು—

ಧರಣ್ಯುವಾಚ ಮಮ ಚಿತ್ತಸ್ಯ ಪರಮಾ ಜಾತಾ ಶಾನ್ತಿರನುತ್ತಮಾ

ಧರಣಿ ಹೇಳಿದಳು: ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಯಿತು.

ನಾರಾಚಧಾರಾವರಣಾಸಿಧಾರೀ ಸುರರಿಪುವಧಕಾರೀ ಧರಣೀಧರಃ

ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವವನು.

ಏವಂ ಹಿ ಗುಣಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಂ ಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿನಿ ಮಚ್ಛ್ರುತಮ್

ಹೀಗೆ, ಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನೂ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ನಾನು ಕೇಳಿದೆನು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ ಕಥಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಚಾನ್ಯತ್ತೇ ಗುಹ್ಯಂ ಪಾಪಭಯಾಪಹಮ್

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಗುಪ್ತವಾದ, ಪಾಪಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ದ್ವಾಪರಂ ಯುಗಮಾಸಾದ್ಯ ಯಾದವಾನಾಂ ಕುಲೋದ್ವಹಃ

ದ್ವಾಪರಯುಗ ಬಂದಾಗ, ಯಾದವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು—

ದ್ವಾರಕೇತಿ ಚ ವಿಖ್ಯಾತಾ ಪುರೀ ತತ್ರ ಸ್ಥಿತಾಽಭವತ್

ಅಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕೆಯೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ನಗರ ನಿರ್ಮಿತವಾಯಿತು.

ಪಂಚಯೋಜನವಿಸ್ತಾರಾ ದಶಯೋಜನಮಾಯತಾ

ಆ ನಗರವು ಐದು ಯೋಜನ ಅಗಲ ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಯೋಜನ ಉದ್ದವಿತ್ತು.

ಭಾರಾವತರಣಂ ಕೃತ್ವಾ ದೇವಾನಾಂ ಸುಮಹತ್ಪ್ರಿಯಮ್

ಭೂಭಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಅವನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯನಾದನು.

ಭವಿಷ್ಯತಿ ವರಾರೋಹೇ ಈಶ್ವರಃ ಸದೃಶೋ ಮಮ 149.

ಸುಂದರಿಯೇ, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನಂತೆಯೇ ಒಬ್ಬ ಈಶ್ವರನು ಉಂಟಾಗುವನು.

ತಸ್ಯ ಶಾಪಾಭಿಸನ್ತಾಪಾದ್ದ್ವಾರಕಾವಾಸಿನೋ ಧರೇ

ಧರೆ, ಶಾಪದಿಂದ ಉಂಟಾದ ದುಃಖದಿಂದ ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು—

ಚನ್ದ್ರಪಾಣ್ಡುರಸಂಕಾಶೋ ವನಮಾಲೀ ಹಲಾಯುಧಃ

ಅವನ ದೇಹ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಕಾಡುಹೂವಿನ ಹಾರವಿತ್ತು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಾಲನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದನು.

ನಾರಾಯಣವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಧರ್ಮಕಾಮಾ ವಸುನ್ಧರಾ

ನಾರಾಯಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭೂಮಾತೆ, ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಬದ್ಧಳಾಗಿ, ಆ ಮಾತುಗಳು ನಿಜವಾಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸಿದಳು.

ಧರಣ್ಯುವಾಚ ಶಪಿಷ್ಯತಿ ಕಥಂ ತತ್ರ ದುರ್ವಾಸಾಸ್ತದ್ವದಸ್ವ ಮೇ

ಭೂಮಾತೆ ಕೇಳಿದಳು: ಅಲ್ಲಿ ದುರ್ವಾಸರು ಹೇಗೆ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ ರೂಪಯೌವನಸಮ್ಪನ್ನಾ ಮಮ ಭೋಗಸಮನ್ವಿತಾ

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಅವಳು ಸುಂದರಳಾಗಿ, ಯೌವನದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ನನ್ನೊಡನೆ ಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ತಸ್ಯಾಃ ಪುತ್ರೋ ಮಹಾಭಾಗೋ ರೂಪಯೌವನದರ್ಪಿತಃ

ಅವಳ ಮಹಾನ್ ಪುತ್ರನು ತನ್ನ ರೂಪ ಮತ್ತು ಯೌವನದಿಂದ ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು.

ತೇನೈವ ಕ್ರೀಡಮಾನೇನ ಕೃತ್ವಾ ಗರ್ಭಮತಥ್ಯತಃ

ಅವನು ಆ ರೀತಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲದೆ ಅವಳಿಗೆ ಗರ್ಭವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು.

ಪುತ್ರಕಾಮಾ ತ್ವಿಯಂ ಬಾಲಾ ಮುನೇ ತತ್ಪ್ರಬ್ರವೀಹಿ ಮೇ

ಮಗು ಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ; ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ವಿವರಿಸು.

ಉವಾಚ ತರ್ಹಿ ತೇ ಗರ್ಭಾನ್ಮುಸಲಂ ಕುಲನಾಶನಮ್

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: ನಿನ್ನ ಗರ್ಭದಿಂದ ಒಂದು ಮೊಳೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಶ್ರುತ್ವಾ ದುರ್ವಾಸಸಃ ಶಾಪಂ ತೇ ಚ ಸರ್ವೇ ಕುಮಾರಕಾಃ 149.

ದುರ್ವಾಸನ ಶಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗರು—

ತತಸ್ತಾನಾಗತಾನ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕುಮಾರಾನ್ ಪೃಷ್ಟವಾನಹಮ್

ಆಗ ಆ ಹುಡುಗರು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾನು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದೆ.