ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಭವಾನ್ ಶಶೀ ಸೂರ್ಯಹುತಾಶನೋಽಸಿ ತ್ವಯಿ ಪ್ರಲೀನಂ ಜಗದೇತದುಚ್ಯತೇ । ಭವತ್ಪ್ರತಿಷ್ಠಂ ರಮತೇ ಜಗತ್ ಯತಃ ಸ್ತುತೋಽಸಿ ರಾಮೇತಿ ಜಗತ್ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಮ್ ।। ೧೨.

ನೀನು ಚಂದ್ರನೂ, ಸೂರ್ಯನೂ, ಅಗ್ನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದೀಯ. ಈ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ, ಆದುದರಿಂದ ನೀನು ರಾಮ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೀಯ.

ಭವಾರ್ಣವೇ ದುಃಖತರೋರ್ಮಿಸಂಕುಲೇ ತಥಾಕ್ಷಮಾನಗ್ರಹಣೇಽತಿಭೀಷಣೇ । ನ ಮಜ್ಜತಿ ತ್ವತ್ಸ್ಮರಣಪ್ಲವೋ ನರಃ ಸ್ಮೃತೋಽಸಿ ರಾಮೇತಿ ತಥಾ ತಪೋವನೇ ।। ೧೨.

ಸಂಸಾರದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ, ದುಃಖದ ಭಯಾನಕ ಅಲೆಗಳು, ಸಹನೆಯ मगरಗಳ ನಡುವೆ, ನಿನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯ ಹಡಗಿನಿದ್ದವನು ಎಂದಿಗೂ ಮುಳುಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ತಪೋವನದಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ರಾಮ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತೀಯ.

ವೇದೇಷು ನಷ್ಟೇಷು ಭವಾಂಸ್ತಥಾ ಹರೇ ಕರೋಷಿ ಮಾತ್ಸ್ಯಂ ವಪುರಾತ್ಮನಃ ಸದಾ । ಯುಗಕ್ಷಯೇ ರಞ್ಜಿತಸರ್ವದಿಙ್ಮುಖೋ ಭವಾಂಸ್ತಥಾಗ್ನಿರ್ಬಹುರೂಪಧೃಗ್ ವಿಭೋ ।। ೧೨.

ವೇದಗಳು ನಾಶವಾದಾಗ, ಹರಿಯೇ, ನೀನು ಸದಾ ಮೀನು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೀಯ. ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿರುವಾಗ, ಮಹಾಶಕ್ತನೇ, ನೀನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ.

ಕೌರ್ಮಂ ತಥಾ ತೇ ವಪುರಾಸ್ಥಿತಃ ಸದಾ ಯುಗೇ ಯುಗೇ ಮಾಧವ ತೋಯಮನ್ಥನೇ । ನ ಚಾನ್ಯದಸ್ತೀತಿ ಭವತ್ಸಮಂ ಕ್ವಚಿ- ಜ್ಜನಾರ್ದನಾದ್ ಯಃ ಸ್ವಯಂ ಭೂತಮುತ್ತಮಮ್ ।। ೧೨.

ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಮಾಧವನೇ, ನೀನು ಸಮುದ್ರ ಮಥನದ ವೇಳೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಆ ಕೂರ್ಮ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಜನಾರ್ದನ, ನೀನು ಸ್ವತಃ ಪರಮಾತ್ಮನಾಗಿರುವೆ, ನಿನಗೆ ಸಮಾನರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ತ್ವಯಾ ತತಂ ವಿಶ್ವಮಿದಂ ಮಹಾತ್ಮನ್ ಸ್ವಕಾಖಿಲಾನ್ ವೇದ ದಿಶಶ್ಚ ಸರ್ವಾಃ । ಕಥಂ ತ್ವಮಾದ್ಯಂ ಪರಮಂ ತು ಧಾಮ ವಿಹಾಯ ಚಾನ್ಯಂ ಶರಣಂ ವ್ರಜಾಮಿ ।। ೧೨.

ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಈ ಎಲ್ಲ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೀನು ತುಂಬಿರುವೆ. ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ತಿಳಿದಿವೆ. ಆದಿ ಮತ್ತು ಪರಮ ಆಶ್ರಯನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನು ನಾನು ಆಶ್ರಯಿಸಲಿ?

ಭವಾನೇಕಃ ಪೂರ್ವಮಾಸೀತ್ ತತಶ್ಚ ತ್ವತ್ತೋ ಮಹೀ ಸಲಿಲಂ ವಹ್ನಿರುಚ್ಚೈಃ । ವಾಯುಸ್ತಥಾ ಖಂ ಚ ಮನೋಽಪಿ ಬುದ್ಧಿ- ಶ್ಚೇತೋಗುಣಾಸ್ತತ್ಪ್ರಭವಂ ಚ ಸರ್ವಮ್ ।। ೧೨.

ಮೊದಲಿಗೆ ನೀನೇ ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದೆ. ನಂತರ ನಿನ್ನಿಂದ ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಉನ್ನತವಾದ ಅಗ್ನಿ, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಚೇತನದ ಗುಣಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.

ತ್ವಯಾ ತತಂ ವಿಶ್ವಮಿದಂ ಸಮಸ್ತಂ ಸನಾತನಸ್ತ್ವಂ ಪುರುಷೋ ಮತೋ ಮೇ । ಸಮಸ್ತವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತೇ ಸಹಸ್ತ್ರಬಾಹೋ ಜಯ ದೇವ ದೇವ । ನಮೋಽಸ್ತು ರಾಮಾಯ ಮಹಾನುಭಾವ ।। ೧೨.

ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೀನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ನೀನು ಶಾಶ್ವತ, ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪರಪುರುಷ. ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯ, ಜಗದ್ರೂಪ, ಸಾವಿರ ಕೈಗಳ ದೇವಾ, ದೇವರ ದೇವಾ, ಜಯವಾಗಲಿ! ಮಹೋನ್ನತ ರಾಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಇತಿ ಸ್ತುತೋ ದೇವವರಃ ಪ್ರಸನ್ನಃ ತದಾ ರಾಜ್ಞಃ ಸುಪ್ರತೀಕಸ್ಯ ಮೂರ್ತಿಮ್ । ಸಂದರ್ಶಯಾಮಾಸ ತತೋಽಭ್ಯುವಾಚ ವರಂ ವೃಣೀಷ್ವೇತಿ ಚ ಸುಪ್ರತೀಕಮ್ ।। ೧೨.

ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವತೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ರಾಜ ಸುಪ್ರತಿಕನಿಗೆ ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, 'ಒಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಚನಂ ತಸ್ಯ ರಾಜಾ ಸಸಂಭ್ರಮಂ ದೇವದೇವಂ ಪ್ರಣಮ್ಯ । ಉವಾಚ ದೇವೇಶ್ವರ ಮೇ ಪ್ರಯಚ್ಛ ಲಯಂ ಯದಾಸ್ತೇ ಪರಮಂ ವಪುಸ್ತೇ ।। ೧೨.

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, 'ದೇವೇಶ್ವರ, ಪ್ರಪಂಚ ಲಯವಾಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪರಮ ರೂಪದೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಭಾವವನ್ನು ನನಗೆ ದಯಮಾಡು' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಇತೀರಿತೇ ರಾಜವರಃ ಕ್ಷಣೇನ ಲಯಂ ತಥಾಽಗಾದಸುರಘ್ನಮೂರ್ತೌ । ಸ್ಥಿತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ನಾತ್ಮಭೂತೋ ವಿಮುಕ್ತಃ ಸ ಭೂಮಿಪಃ ಕರ್ಮಕಾಣ್ಡೈರನೇಕೈಃ ।। ೧೨.

ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಸುರ ಸಂಹಾರಿಯಾದ ದೇವರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲಯವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಅನೇಕ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾದನು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಇತೀರಿತಂ ತೇ ತು ಮಯಾ ಪುರಾಣಂ ಸ್ವಾಯಮ್ಭುವೇ ಚಾದಿಕೃತೈಕದೇಶಮ್ । ಶಕ್ಯಂ ನ ಚಾಸ್ಯೈರ್ಬಹುಭಿಃ ಸಹಸ್ತ್ರೈ- ರಪೀಹ ಕೇನಾಪಿ ಮುಖೇನ ವಕ್ತುಮ್ ।। ೧೨.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ನಾನು ಈ ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಸ್ವಾಯಂಭುವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆ. ಇದನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ಜನರೂ ಕೂಡ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಉದ್ದೇಶತಃ ಸಂಸ್ಮೃತಮಾತ್ರಮೇತ- ನ್ಮಯಾ ಭದ್ರೇ ಕಥಿತಂ ತೇ ಪುರಾಣಮ್ । ಸಮುದ್ರತೋಯಾತ್ ಪರಿಮಾಣಸೃಷ್ಟಿಃ ಕ್ವಚಿತ್ ಕ್ವಚಿದ್ ವೃತ್ತಮಥೋ ಹ್ಯನರ್ಧ್ಯಮ್ ।। ೧೨.

ಭದ್ರೆ, ನಾನು ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ, ನೆನಪಾದಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಸಮುದ್ರದ ನೀರಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ, ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳೂ ಅಳವಡಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ.

ಸ್ವಯಮ್ಭುವಾ ಕಥಿತಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಾಽಪಿ ನಾರಾಯಣೇನಾಪಿ ಕುತೋ ಭವೇಽನ್ಯಃ । ಅಶಕ್ಯಮಸ್ಮಾಭಿರಿತೀರಿತಂ ತೇ ತನ್ಮೂರ್ತ್ತಿತ್ವಾತ್ ಸ್ಮರಣೇನೇದಮಾದ್ಯಮ್ ।। ೧೨.

ಸ್ವಯಂಭುವ ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ನಾರಾಯಣನೂ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತಾರೂ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ರೂಪದ ಮಹತ್ವದಿಂದ, ನಮಗೆ ಇದರ ಆರಂಭವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಸುವ ಸಾಧ್ಯ.

ಸಮುದ್ರೇ ಬಾಲುಕಾಸಂಖ್ಯಾ ವಿದ್ಯತೇ ರಜಸಃ ಕ್ಷಿತೌ । ನ ತು ಸೃಷ್ಟೇಃ ಪುನಃ ಸಂಖ್ಯಾ ಕ್ರೀಡತಃ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ ।। ೧೨.

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದ ಮರಳಿನ ಕಣಗಳು ಎಣಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಅನೇಕ. ಆದರೆ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಮಾಡಿದ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಏಷ ನಾರಾಯಣಸ್ಯಾಂಶೋ ಮಯಾ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೇ । ಕೃತೇ ವೃತ್ತಾನ್ತ ಏಷಶ್ಚ ಕಿಮನ್ಯಚ್ಛ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಸಿ ।। ೧೨.

ನಾರಾಯಣನ ಭಾಗವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಸುಚಿಸ್ಮಿತೆ. ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಕಥೆ ಇದಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೆ?

ಧರಣ್ಯುವಾಚ । ಏತತ್ ತನ್ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಗೌರಮುಖೋ ಮುನಿಃ । ತೇ ಚಾಪಿ ಮಣಿಜಾಃ ಪ್ರಾಪ್ತಾಃ ಕಿಂ ಫಲಂ ತು ವರಂ ಗುರೋಃ ।। ೧೩.

ಧರಣಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ಆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಘಟನೆ ಕಂಡು, ಗೌರಮುಖ ಮುನಿಗೂ ಆ ಮಣಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದವರಿಗೂ ಗುರುವು ಯಾವ ಫಲವನ್ನು ಅಥವಾ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು?

ಕೋಽಸೌ ಗೌರಮುಖಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಮುನಿಃ ಪರಮಧಾರ್ಮ್ಮಿಕಃ । ಕಿಂ ಚಕಾರ ಹರೇಃ ಕರ್ಮ್ಮ ದೃಷ್ಟ್ವಾಽಸೌ ಮುನಿಪುಂಗವಃ ।। ೧೩.

ಆ ಶ್ರೀಮಂತ, ಪರಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗೌರಮುಖ ಮುನಿ ಯಾರು? ಆ ಮುನಿಪುಂಗವನು ಹರಿಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಏನು ಮಾಡಿದನು?

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ನಿಮಿಷೇಣ ಕೃತಂ ಕರ್ಮ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಗವತೋ ಮುನಿಃ । ಆರಿರಾಧಯಿಷುರ್ದೇವಂ ತಮೇವ ಪ್ರಯಯೌ ವನಮ್ । ಪ್ರಭಾಸಂ ನಾಮ ಸೋಮಸ್ಯ ತೀರ್ಥಂ ಪರಮದುರ್ಲಭಮ್ ।। ೧೩.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಮುನಿ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲು ಪ್ರಭಾಸ ಎಂಬ ಸೋಮನ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ತತ್ರ ದೈತ್ಯಾನ್ತಕೃದ್ ದೇವಃ ಪ್ರೋಚ್ಯತೇ ತೀರ್ಥಚಿನ್ತಕೈಃ । ಆರಾಧಯಾಮಾಸ ಹರಿಂ ದೈತ್ಯಸೂದನಸಂಜ್ಞಿತಮ್ ।। ೧೩.

ಅಲ್ಲಿ, ತೀರ್ಥಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವವರು ದೈತ್ಯಾಂತಕ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ದೈತ್ಯಸೂದನನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯಾರಾಧಯತೋ ದೇವಂ ಹರಿಂ ನಾರಾಯಣಂ ಪ್ರಭುಮ್ । ಆಜಗಾಮ ಮಹಾಯೋಗೀ ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯೋ ಮಹಾಮುನಿಃ ।। ೧೩.

ಅವನು ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಹಾಮುನಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದುಹೋದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾಽಭ್ಯಾಗತಂ ದೂರಾದರ್ಘಪಾದ್ಯೇನ ಸೋ ಮುನಿಃ । ಅರ್ಚಯಾಮಾಸ ತಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಮುದಾ ಪರಮಯಾ ಯುತಃ ।। ೧೩.

ಅವನನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಮುನಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಹರ್ಷಭರಿತನಾಗಿ ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾದ್ಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.

ಕೌಶ್ಯಾಂ ವೃಷ್ಯಾಂ ತದಾಸೀನಂ ಪಪ್ರಚ್ಛೇದಂ ಮುನಿಸ್ತದಾ । ಶಾಧಿಂ ಮಾಂ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ ಕಿಂ ಕರೋಮಿ ಮಹಾವ್ರತ ।। ೧೩.

ಆಗ ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ಆ ಮುನಿಯು ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ಮಹಾ ವ್ರತಧಾರಿ ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ನನಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿ. ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿ.'

ಏವಮುಕ್ತಃ ಸ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರೋ ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯೋ ಮಹಾತಪಾಃ । ಉವಾಚ ಶ್ಲಕ್ಷ್ಣಯಾ ವಾಚಾ ಮುನಿಂ ಗೌರಮುಖಂ ತದಾ ।। ೧೩.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮಹರ್ಷಿ ಮೃದುವಾದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಗೌರಮುಖ ಮುನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯ ಉವಾಚ । ಏತದೇವ ಮಹತ್ಕೃತ್ಯಂ ಯತ್ಸತಾಂ ಸಂಗಮೋ ಭವೇತ್ । ಯತ್ತು ಸಾನ್ದೇಹಿಕಂ ಕಾರ್ಯಂ ತತ್ಪೃಚ್ಛಸ್ವ ಮಹಾಮುನೇ ।। ೧೩.

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು: 'ಉತ್ತಮರ ಸಂಗವು ದೊಡ್ಡ ಕರ್ತವ್ಯ. ಆದರೆ, ನಿನಗೆ ಯಾವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು ಮಹರ್ಷಿಯೇ.'

ಗೌರಮುಖ ಉವಾಚ । ಏತೇ ಹಿ ಪಿತರೋ ನಾಮ ಪ್ರೋಚ್ಯನ್ತೇ ವೇದವಾದಿಭಿಃ । ಸರ್ವವರ್ಣಷು ಸಾಮಾನ್ಯಾ ಉತಾಹೋಸ್ವಿತ್ ಪೃಥಕ್ ಪೃಥಕ್ ।। ೧೩.

ಗೌರಮುಖನು ಹೇಳಿದನು: 'ವೇದಪಂಡಿತರು ಇವರನ್ನು ಪಿತೃಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇವರು ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಣಗಳಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯರೇ, ಅಥವಾ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿದ್ದಾರೇ?'

ಮಾರ್ಕಣ್ಡೇಯಃ । ಸರ್ವೇಷಾಮೇವ ದೇವಾನಾಮಾದ್ಯೋ ನಾರಾಯಣೋ ಗುರುಃ । ತಸ್ಮಾದ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸಮುತ್ಪನ್ನಃ ಸೋಽಪಿ ಸಪ್ತಾಸೃಜನ್ಮುನೀನ್ ।। ೧೩.

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು: 'ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಮೊದಲ ಗುರು ನಾರಾಯಣ. ಅವನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹುಟ್ಟಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಏಳು ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.'

ಮಾಂ ಯಜಸ್ವೇತಿ ತೇನೋಕ್ತಾಸ್ತದಾ ತೇ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ । ಆತ್ಮನಾತ್ಮಾನಮೇವಾಗ್ರೇ ಅಯಜನ್ತ ಇತಿ ಶ್ರುತಿಃ ।। ೧೩.

'ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸು' ಎಂದು ಪರಮೇಶ್ವರನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಮೊದಲಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಮ್ಮಿಂದಲೇ ಆರಾಧಿಸಿದರು ಎಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ತೇಷಾಂ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಜಾತಾನಾಂ ಮಹಾವೈಕಾರಿಕರ್ಮಣಾಮ್ । ಅಶಪದ್ ವ್ಯಭಿಚಾರೋ ಹಿ ಮಹಾನೇಷ ಕೃತೋ ಯತಃ । ಪ್ರಭ್ರಷ್ಟಜ್ಞಾನಿನಃ ಸರ್ವೇ ಭವಿಷ್ಯಥ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೧೩.

ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಮಹಾ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಾದ ಅವರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಸಂಭವಿಸಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಾಪವಾಯಿತು: 'ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವರಾಗುವಿರಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.'

ಏವಂ ಶಪ್ತಾಸ್ತತಸ್ತೇ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಣಾತ್ಮಸಮುದ್ಭವಾಃ । ಸದ್ಯೋ ವಂಶಕರಾನ್ ಪುತ್ರಾನುತ್ಪಾದ್ಯ ತ್ರಿದಿವಂ ಯಯುಃ ।। ೧೩.

ಹೀಗೆ ಶಾಪಿತರಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವರು ತಮ್ಮ ವಂಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಪುತ್ರರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು.