ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ವಿಷ್ಣೋಃ ಸನ್ತೋಷಣಾರ್ಥಾಯ ಯತೋ ಮೇ ವ್ರತಮಾಸ್ಥಿತಮ್

ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ನಾನು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡೆ.

ಶ್ವಪಾಕಸ್ಯ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮರಕ್ಷಃ ಕ್ಷುಧಾರ್ದಿತಃ

ಆ ಚಾಂಡಾಳನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನು ಭಾರೀ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದನು.

ರಕ್ಷಸೋ ಮುಖವಿಭ್ರಷ್ಟಃ ಪುನರಾಗನ್ತುಮಿಚ್ಛಸಿ

ರಾಕ್ಷಸನು ಬಾಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ, 'ನೀನು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಯದ್ಯಪ್ಯಹಂ ಹಿ ಚಾಣ್ಡಾಲಃ ಪೂರ್ವಕರ್ಮವಿದೂಷಿತಃ

ನಾನು ಚಾಂಡಾಳನಾದರೂ, ಹಳೆಯ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಕಲಂಕಿತನಾದರೂ—

ಶೃಣು ಮತ್ಸಮಯಂ ರಕ್ಷೋ ಯೇನಾಹಂ ಪುನರಾಗಮಮ್

ಓ ರಾಕ್ಷಸಾ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು.

ಸತ್ಯೇನ ಪುನರೇಷ್ಯಾಮಿ ಮನ್ಯಸೇ ಯದಿ ಮುಂಚ ಮಾಮ್ 139.

ನಿಜವನ್ನಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ; ನಂಬಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು.

ಸತ್ಯೇನ ಸಿದ್ಧಿಂ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ಹಿ ಋಷಯೋ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನಃ

ನಿಜವನ್ನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಋಷಿಗಳು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಸತ್ಯಂ ಜಯನ್ತಿ ರಾಜಾನಸ್ತ್ರೀಣ್ಯೇತಾನ್ಯಬ್ರುವನ್ನೃತಮ್

ನಿಜವನ್ನಿಂದ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಜಯಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸುಳ್ಳು ಮಾತನಾಡಿಲ್ಲ.

ಸತ್ಯೇನ ತಪತೇ ಸೂರ್ಯಃ ಸೋಮಃ ಸತ್ಯೇನ ರಜ್ಯತೇ

ನಿಜವನ್ನಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ಹೊಳೆಯುತ್ತಾನೆ; ನಿಜವನ್ನಿಂದ ಚಂದ್ರನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಸ್ನಾತಾನಾಂ ಗತಿಂ ಯಾಸ್ಯೇ ಯದ್ಯಹಂ ನಾಗಮೇ ಪುನಃ

ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡದವರ ಗತಿಯನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ.

ತಾಂ ಗತಿಂ ಸಮ್ಪ್ರಪದ್ಯೇಽಹಂ ಯದ್ಯಹಂ ನಾಗಮೇ ಪುನಃ

ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಗತಿಯನ್ನೇ ತಲುಪುತ್ತೇನೆ.

ತಾಂ ಗತಿಂ ಸಮ್ಪ್ರಪದ್ಯೇಽಹಂ ಯದ್ಯಂ ನಾಗಮೇ ಪುನಃ

ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಗತಿಯನ್ನೇ ತಲುಪುತ್ತೇನೆ.

ತೇಷಾಂ ಗತಿಂ ಪ್ರಪದ್ಯೇಽಹಂ ಯದ್ಯಹಂ ನಾಗಮೇ ಪುನಃ

ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವರ ಗತಿಯನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ.

ಉವಾಚ ಮಧುರಂ ವಾಕ್ಯಂ ಗಚ್ಛ ಶೀಘ್ರಂ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ

ಅವನು ಮಧುರವಾದ ಮಾತು ಹೇಳಿದನು: 'ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋಗು, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.'

ಪುನರ್ಗಾಯತಿ ಮಹ್ಯಂ ವೈ ಮಮ ಭಕ್ತೌ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ

ಅವನು ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಾನೆ.

ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೇತಿ ಶ್ವಪಾಕಃ ಪರಿವರ್ತ್ತತೇ 139.

'ನಮೋ ನಾರಾಯಣ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಶ್ವಪಾಕನು ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಉವಾಚ ಮಧುರಂ ವಾಕ್ಯಂ ಚಾಣ್ಡಾಲಂ ಕೃತನಿಶ್ಚಯಮ್

ಅವನು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಹೊಂದಿದ ಚಾಂಡಾಲನಿಗೆ ಮಧುರವಾದ ಮಾತು ಹೇಳಿದನು.

ಜಾನನ್ಕೌಣಪಪಂ ತಂ ಚ ನ ತ್ವಂ ಮರ್ತ್ತುಮಿಹಾರ್ಹಸಿ

ಅವನು ಅವನು ಶವಭಕ್ಷಕನೆಂದು ತಿಳಿದು, 'ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಯಬಾರದು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಸಮಯೋ ಮೇ ಕೃತಃ ಪೂರ್ವಂ ರಾಕ್ಷಸೇನ ಹಿ ಭಕ್ಷತಾ

ನಾನು ಹಿಂದೆ ರಾಕ್ಷಸನಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದೆ.

ತತಃ ಸ ಪದ್ಮಪತ್ರಾಕ್ಷಃ ಶ್ವಪಾಕಂ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಹ

ಆಮೇಲೆ ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಳ್ಳವನು ಆ ಶ್ವಪಾಕನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಮಾ ಗಚ್ಛ ತತ್ರ ಚಾಣ್ಡಾಲ ಯತ್ರಾಸೌ ಪಾಪರಾಕ್ಷಸಃ

ಅಲ್ಲಿ ಪಾಪಿ ರಾಕ್ಷಸನು ಇರುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಡ ಚಾಂಡಾಲ.

ತತಸ್ತಸ್ಯ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಶ್ವಪಾಕಃ ಸಂಶಿತವ್ರತಃ

ಆತನ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಶ್ವಪಾಕನು, ತನ್ನ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢನಾಗಿ,

ನಾಹಮೇವಂ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ಯನ್ಮಾಂ ತ್ವಂ ಪರಿಭಾಷಸೇ

ನೀನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಸತ್ಯಮೂಲಂ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ಕುಲಂ ಸತ್ಯೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಮ್

ಈ ಜಗತ್ತು ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದೆ; ಕುಲವೂ ಸತ್ಯದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ.

ನ ಚೈವಾಹಂ ತದುತ್ಸೃಜ್ಯ ಅಸತ್ಯಃ ಸ್ಯಾಂ ಕದಾಚನ

ನಾನು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಸತ್ಯವನ್ನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಶ್ವಪಾಕೋಪಿ ನಿತ್ಯಂ ಸತ್ಯವ್ರತೇ ಸ್ಥಿತಃ 139.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಶ್ವಪಾಕನು ಸದಾ ಸತ್ಯವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು.

ಆಗತೋಽಸ್ಮಿ ಮಹಾಭಾಗ ಮಾ ವಿಲಮ್ಬಯ ಭಕ್ಷಯ

ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಮಹಾಭಾಗನೆ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ, ತಿನ್ನು.

ಏತಾನಿ ಮಮ ಗಾತ್ರಾಣಿ ಭಕ್ಷಯಸ್ವ ಯಥೇಷ್ಟತಃ

ನಾನು ಹೇಳುವೆನು — ನನ್ನ ದೇಹದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಿನ್ನು.

ತರ್ಪಯಸ್ವ ಸ್ವಮಾತ್ಮಾನಂ ಕುರುಷ್ವ ಮಮ ವೈ ಹಿತಮ್

ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿಕೋ, ನನಗೆ ನಿಜವಾದ ಹಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಮಾಡು.