ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಸ ರಾಜಾ ದುರ್ಜಯಃ ಶ್ರೀಮಾಁಲ್ಲಬ್ಧ್ವಾ ಪುತ್ರದ್ವಯಂ ಶುಭಮ್ । ಸ್ವಯಂ ಕಾಲಾನ್ತರೇ ಶ್ರೀಮಾಞ್ಜಗಾಮಾರಣ್ಯಮನ್ತಿಕೇ ।। ೧೦.

ಆ ಶ್ರೀಮಂತ ದುರ್ಜಯನು ಆ ಇಬ್ಬರು ಉತ್ತಮ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ಸ್ವತಃ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯದ ಅಂಚಿಗೆ ಹೋದನು.

ತತ್ರಸ್ಥೋ ವನಜಾತೀರ್ಹಿ ಬಧಯನ್ ವೈ ಭಯಂಕರಾಃ । ದದರ್ಶಾರಣ್ಯಮಾಶ್ರಿತ್ಯ ಮುನಿಂ ಸ್ಥಿತಮಕಲ್ಮಷಮ್ ।। ೧೦.

ಅಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರವಾದ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಾ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ಒಬ್ಬ ಮುನಿಯನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು.

ತಪಸ್ಯನ್ತಂ ಮಹಾಭಾಗಂ ನಾಮ್ನಾ ಗೌರಮುಖಂ ಶುಭಮ್ । ಋಷಿವೃನ್ದಸ್ಯ ಗೋಪ್ತಾರಂ ತ್ರಾತಾರಂ ಪಾಪಿನಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೧೦.

ಅವನು ನೋಡಿದ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ತಪಸ್ವಿಯ ಹೆಸರು ಗೌರಮುಖ; ಅವನು ಋಷಿಗಳ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನು, ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವವನು.

ತಸ್ಯಾಶ್ರಮೇ ವಿಮಲಜಲಾವಿಲೇಮರು- ತ್ಸುಗನ್ಧಿವೃಕ್ಷಪ್ರವರೇ ದ್ವಿಜನ್ಮನಃ । ರರಾಜ ಜೀಮೂತ ಇವಾಮ್ಬರಾನ್ಮಹೀ- ಮುಪಾಗತಃ ಪ್ರವರವಿಮಾನವದ್ ಗೃಹಃ ।। ೧೦.

ಅವನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾದ ನೀರು, ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿ, ಸುಗಂಧವನ್ನೊಡ್ಡುವ ಉತ್ತಮ ಮರಗಳು ಇದ್ದವು. ಆ ದ್ವಿಜರ ಮನೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಳಿದ ಮೇಘದಂತೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದೇವಮಂದಿರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಜ್ವಲನಮಖಾಗ್ನಿಪ್ರತಿಭಾಷಿತಾಮ್ಬರಃ ಸುಶುದ್ಧಸಂವಾಸಿತವೇಶಕುಟ್ಟಕಃ । ಶಿಷ್ಯೈಃ ಸಮುಚ್ಚಾರಿತಸಾಮನಾದಕಃ ಸುರೂಪಯೋಷಿದೃಷಿಕನ್ಯಕಾಕುಲಃ । ಇತೀದೃಶೋಽಸ್ಯಾವಸಾಥೋ ವರಾಶ್ರಮೇ ಸುಪುಷ್ಪಿತಾಶೇಷತರುಪ್ರಸೂನಃ ।। ೧೦.

ಅಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ವಾತಾವರಣ, ತುಂಬಾ ಶುಚಿಯಾದ ಮನೆಗಳು, ಶಿಷ್ಯರು ಗಾಯನ ಮಾಡುವ ಸ್ತೋತ್ರಗಳ ಧ್ವನಿ, ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯರು ಹಾಗೂ ಋಷಿಪುತ್ರಿಯರು ತುಂಬಿದವು. ಎಲ್ಲ ಮರಗಳೂ ಹೂಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು—ಅಂತಹದು ಆ ಮಹಾಶ್ರಮದ ವಾಸಸ್ಥಳ.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ತತಸ್ತಮೀದೃಶಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತದಾ ಗೌರಮುಖಾಶ್ರಮಮ್ । ದುರ್ಜ್ಜಯಶ್ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ರಮ್ಯಮಾಶ್ರಮಮಣ್ಡಲಮ್ ।। ೧೧.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಆಗ ದುರ್ಜಯನು ಗೌರಮುಖನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಸುಂದರವಾದ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.

ಪ್ರವಿಶಾಮ್ಯತ್ರ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಋಷೀನ್ ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕಾನ್ । ಚಿನ್ತಯಿತ್ವಾ ತದಾ ರಾಜಾ ಪ್ರವಿವೇಶ ತಮಾಶ್ರಮಮ್ ।। ೧೧.

"ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಧಾರ್ಮಿಕರಾದ ಋಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಲೇಬೇಕು" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ರಾಜನು ಆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಳನಡೆದನು.

ತಸ್ಯ ಪ್ರವಿಷ್ಟಸ್ಯ ತತೋ ರಾಜ್ಞಃ ಪರಮಹರ್ಷಿತಃ । ಚಕಾರ ಪೂಜಾಂ ಧರ್ಮಾತ್ಮಾ ತದಾ ಗೌರಮುಖೋ ಮುನಿಃ ।। ೧೧.

ರಾಜನು ಒಳಗೆ ಬಂದಾಗ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾದ ಗೌರಮುಖ ಮುನಿ ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

ಸ್ವಾಗತಾದಿಕ್ರಿಯಾಃ ಕೃತ್ವಾ ಕಥಾನ್ತೇ ತಂ ಮಹಾಮುನಿಃ । ಸ್ವಶಕ್ತ್ಯಾಽಹಂ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾನುಗಸ್ಯ ಚ ಭೋಜನಮ್ ।। ೧೧.

ಸ್ವಾಗತದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಸಂಭಾಷಣೆಯ ನಂತರ ಮಹಾಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: "ರಾಜರೇ, ನಾನು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿಮಗೂ ನಿಮ್ಮ ಬಳಗಕ್ಕೂ ಊಟವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತೇನೆ."

ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ಪ್ರಮುಚ್ಯನ್ತಾಂ ಸಾಧು ವಾಹಾ ಇತಿ ದ್ವಿಜಃ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸ್ಥಿತಸ್ತೂಷ್ಣೀಂ ಸ ಮುನಿಃ ಸಂಶಿತವ್ರತಃ ।। ೧೧.

"ಹೌದು, ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿರಿ" ಎಂದು ಆ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು.

ರಾಜಾಽಪಿ ತಸ್ಥೌ ತದ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ಸ್ವಸಹಾಯೈಃ ಸಮನ್ವಿತಃ । ಅಕ್ಷೌಹಿಣ್ಯೋ ಬಲಸ್ಯಾಸ್ಯ ಪಞ್ಚಮಾತ್ರಾಸ್ತದಾ ಸ್ಥಿತಾಃ । ಅಯಂ ಚ ತಾಪಸಃ ಕಿಂ ಮೇ ದಾಸ್ಯತೇ ಭೋಜನಂ ತ್ವಿಹ ।। ೧೧.

ರಾಜನು ಸಹ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಐದು ಸೇನಾ ಘಟಕಗಳು ಕೂಡ ಇದ್ದವು. "ಈ ತಪಸ್ವಿಯು ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಊಟವನ್ನು ಕೊಡಲಿದ್ದಾನೆ?" ಎಂದು ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದನು.

ನಿಮನ್ತ್ರ್ಯ ದುರ್ಜಯಂ ವಿಪ್ರಸ್ತದಾ ಗೌರಮುಖೋ ನೃಪಮ್ । ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ಕಿಂ ಚಾಸ್ಯ ಮಯಾ ದೇಯಂ ತು ಭೋಜನಮ್ ।। ೧೧.

ಆಗ ಗೌರಮುಖ ಮುನಿಯು ದುರ್ಜಯನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, "ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಊಟವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು?" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು.

ಏವಂ ಚಿನ್ತಯತಸ್ತಸ್ಯ ಮಹರ್ಷೇರ್ಭಾವಿತಾತ್ಮನಃ । ಸ್ಥಿತೋ ಮನಸಿ ದೇವೇಶೋ ಹರಿರ್ನಾರಾಯಣಃ ಪ್ರಭುಃ ।। ೧೧.

ಹೀಗೆ ಆ ಮಹರ್ಷಿಯು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಹರಿನಾರಾಯಣನು ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾದನು.

ತತಃ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ಮನಸಾ ದೇವಂ ನಾರಾಯಣಂ ತದಾ । ತೋಷಯಾಮಾಸ ಗಙ್ಗಾಯಾಂ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಮುನಿಸತ್ತಮಃ ।। ೧೧.

ಆಗ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಯು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಮಾಡಿದನು.

ಧರಣ್ಯುವಾಚ । ಕಥಂ ಗೌರಮುಖೋ ವಿಷ್ಣುಂ ತೋಷಯಾಮಾಸ ಭೂಧರ । ಏತನ್ಮೇ ಕೌತುಕಂ ಶ್ರೋತುಂ ಸಮ್ಯಗಿಚ್ಛಾ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ ।। ೧೧.

ಧರಣಿಯು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಳು: ಹೇ ಪರ್ವತನೇ, ಗೌರಮುಖನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು? ಇದನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ.

ನಮೋಽಸ್ತು ವಿಷ್ಣವೇ ನಿತ್ಯಂ ನಮಸ್ತೇ ಪೀತವಾಸಸೇ । ನಮಸ್ತೇ ಚಾದ್ಯರೂಪಾಯ ನಮಸ್ತೇ ಜಲರೂಪಿಣೇ ।। ೧೧.

ಯುಗಯುಗವೂ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ವಿಷ್ಣುವೇ. ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಆದಿ ರೂಪದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀರಿನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮಸ್ತೇ ಸರ್ವಸಂಸ್ಥಾಯ ನಮಸ್ತೇ ಜಲಶಾಯಿನೇ । ನಮಸ್ತೇ ಕ್ಷಿತಿರೂಪಾಯ ನಮಸ್ತೇ ತೇಜಸಾತ್ಮನೇ ।। ೧೧.

ಎಲ್ಲಾದರೂ ಇರುವ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದಿರುವ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭೂಮಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಬೆಂಕಿಯ ಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮಸ್ತೇ ವಾಯುರೂಪಾಯ ನಮಸ್ತೇ ವ್ಯೋಮರೂಪಿಣೇ । ತ್ವಂ ದೇವಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಪ್ರಭುಸ್ತ್ವಮಸಿ ಹೃಚ್ಛಯಃ ।। ೧೧.

ಗಾಳಿಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಆಕಾಶದ ರೂಪದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀನೇ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಒಡೆಯನು, ನೀನೇ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಭು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಆಸೆಯೂ ನೀನೇ.

ತ್ವಮೋಙ್ಕಾರೋ ವಷಟ್ಕಾರಃ ಸರ್ವತ್ರೈವ ಚ ಸಂಸ್ಥಿತಃ । ತ್ವಮಾದಿಃ ಸರ್ವದೇವಾನಾಂ ತವ ಚಾದಿರ್ನ ವಿದ್ಯತೇ ।। ೧೧.

ಓಂ ಎಂಬ ನಾದವೂ ನೀನೇ, ವಷಟ್ ಎಂಬ ಶಬ್ದವೂ ನೀನೇ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನೂ ನೀನೇ. ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಆದಿಯೂ ನೀನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ಆದಿಯೇ ಇಲ್ಲ.

ತ್ವಂ ಭೂಸ್ತ್ವಂ ಚ ಭುವೋ ದೇವ ತ್ವಂ ಜನಸ್ತ್ವಂ ಮಹಃ ಸ್ಮೃತಃ । ತ್ವಂ ತಪಸ್ತ್ವಂ ಚ ಸತ್ಯಂ ಚ ತ್ವಯಿ ದೇವ ಚರಾಚರಮ್ ।। ೧೧.

ನೀನೇ ಭೂ, ನೀನೇ ಭುವಃ, ದೇವಾ; ನೀನೇ ಜನ, ಮಹಃ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವನೂ ನೀನೇ. ನೀನೇ ತಪಸ್ಸು, ನೀನೇ ಸತ್ಯ, ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ.

ತ್ವತ್ತೋ ಭೂತಮಿದಂ ವಿಶ್ವಂ ತ್ವದುದ್ಭೂತಾ ಋಗಾದಯಃ । ತ್ವತ್ತಃ ಶಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಜಾತಾನಿ ತ್ವತ್ತೋ ಯಜ್ಞಾಃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾಃ ।। ೧೧.

ಈ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದೆ. ಋಗ್ವೇದಾದಿ ವೇದಗಳೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಬಂದಿವೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿವೆ, ಯಜ್ಞಗಳೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ.

ತ್ವತ್ತೋ ವೃಕ್ಷಾ ವೀರುಧಶ್ಚ ತ್ವತ್ತಃ ಸರ್ವಾ ವನೌಷಧೀಃ । ಪಶವಃ ಪಕ್ಷಿಣಃ ಸರ್ಪಾಸ್ತ್ವತ್ತ ಏವ ಜನಾರ್ದನ ।। ೧೧.

ಮರಗಳು, ಸಸಿಗಳು, ಅರಣ್ಯದ ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧಿಗಳು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿವೆ. ಜಾನುವಾರುಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಹಾವುಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿವೆ, ಜನಾರ್ದನ.

ಮಮಾಪಿ ದೇವದೇವೇಶ ರಾಜಾ ದುರ್ಜಯಸಂಜ್ಞಿತಃ । ಆಗತೋಽಭ್ಯಾಗತಸ್ತಸ್ಯ ಆತಿಥ್ಯಂ ಕರ್ತ್ತುಮುತ್ಸಹೇ ।। ೧೧.

ದೇವತೆಗಳ ದೇವರೇ, ನನ್ನಿಗೂ ದುರ್ಜಯ ಎಂಬ ರಾಜನು ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ನೀಡಲು ನಾನು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ತಸ್ಯ ಮೇ ನಿರ್ಧನಸ್ಯಾದ್ಯ ದೇವದೇವ ಜಗತ್ಪತೇ । ಭಕ್ತಿನಮ್ರಸ್ಯ ದೇವೇಶ ಕುರುಷ್ವಾನ್ನಾದ್ಯಸಂಚಯಮ್ ।। ೧೧.

ಇಂದು ನಾನು ಬಡವನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿದ್ದೇನೆ, ದೇವತೆಗಳ ದೇವರೇ, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನೇ, ನನಗೆ ಅನ್ನದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ದಯಮಾಡು.

ಯಂ ಯಂ ಸ್ಪೃಶಾಮಿ ಹಸ್ತೇನ ಯಂ ಯಂ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಚಕ್ಷುಷಾ । ವೃಕ್ಷಂ ವಾ ತೃಣಕನ್ದಂ ವಾ ತತ್ತದನ್ನಂ ಚತುರ್ವಿಧಮ್ ।। ೧೧.

ನಾನು ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದೇನು, ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುವುದೇನು—ಮರವಾಗಲಿ, ಹುಲ್ಲಾಗಲಿ, ಬೇರುವಾಗಲಿ—ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಅನ್ನವಾಗಲಿ.

ತಥಾ ತ್ವನ್ಯತಮಂ ವಾಽಪಿ ಯದ್ ಧ್ಯಾತಂ ಮನಸಾ ಮಯಾ । ತತ್ ಸರ್ವಂ ಸಿದ್ಧ್ಯತಾಂ ಮಹ್ಯಂ ನಮಸ್ತೇ ಪರಮೇಶ್ವರ ।। ೧೧.

ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ, ಅದು ನನಗೆ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲಿ. ಪರಮೇಶ್ವರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಇತಿ ಸ್ತುತ್ಯಾ ತು ದೇವೇಶಸ್ತುತೋಷ ಜಗತಾಂ ಪತಿಃ । ಮುನೇಸ್ತಸ್ಯ ಸ್ವಕಂ ರೂಪಂ ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ಕೇಶವಃ ।। ೧೧.

ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ದೇವತೆಗಳ ಒಡೆಯನು, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು; ಕೇಶವನು ಆ ಮುನಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

ಉವಾಚ ಸುಪ್ರಸನ್ನಾತ್ಮಾ ಬ್ರೂಹಿ ವಿಪ್ರ ವರಂ ಪರಮ್ । ಏವಂ ಶ್ರುತ್ವಾಽಕ್ಷಿಣೀ ಯಾವದುನ್ಮೀಲಯತಿ ವೈ ಮುನಿಃ ।। ೧೧.

ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಹೇಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಉನ್ನತವಾದ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು.' ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಮುನಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ತದಾ ಶಙ್ಖಗದಾಪಾಣಿಃ ಪೀತವಾಸಾ ಜನಾರ್ದನಃ । ಗರುಡಸ್ಥೋಽಪಿ ತೇಜಸ್ವೀ ದ್ವಾದಶಾದಿತ್ಯಸಪ್ರಭಃ ।। ೧೧.

ಆಗ ಶಂಖ ಮತ್ತು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ, ಕೇಶವನು, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು, ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.