ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ತೈಃ ಸಂಚಿನ್ತಿತಮಾತ್ರಸ್ತು ದೇವಶ್ಚಕ್ರಗದಾಧರಃ । ಆವಯೋಃ ಸೈನ್ಯಮಾವಿಶ್ಯ ಏಕ ಏವ ಮಹಾಬಲಃ ।। ೧೦.

ಅವರು ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ, ಆದರೆ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ನಮ್ಮ ಸೇನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಏಕಧಾ ದಶಧಾತ್ಮಾನಂ ಶತಧಾ ಚ ಸಹಸ್ತ್ರಧಾ । ಲಕ್ಷಧಾ ಕೋಟಿಧಾ ಕೃತ್ವಾ ಸ್ವಭೂತ್ಯಾ ಚ ಜಗತ್ಪತಿಃ ।। ೧೦.

ಲೋಕನಾಥನು ತನ್ನ ಮಹಿಮೆಗಳಿಂದ, ತನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬನಾಗಿ, ಹತ್ತಾಗಿ, ನೂರಾಗಿ, ಸಾವಿರವಾಗಿ, ಲಕ್ಷವಾಗಿ, ಕೋಟಿಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಏವಂ ಸ್ಥಿತೇ ದೇವವರೇ ಅಸ್ಮತ್ಸೈನ್ಯೇ ಮಹಾಬಲಃ । ಯಃ ಕಶ್ಚಿದಸುರೋ ರಾಜನ್ನಾವಯೋರ್ಬಲಮಾಶ್ರಿತಃ । ಸ ಹತಃ ಪತಿತೋ ಭೂಮೌ ದೃಶ್ಯತೇ ಗತಚೇತನಃ ।। ೧೦.

ರಾಜನೇ, ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ದೇವರು ನಮ್ಮ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಯಾವ ಅಸುರನಾದರೂ, ಅವನು ಬಿದ್ದು ಪ್ರಾಣಹೀನನಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.

ಏವಂ ತತ್ ಸಹಸಾ ಸೈನ್ಯಂ ಮಾಯಯಾ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿನಾ । ನಿಹತಂ ಸಾಶ್ವಕಲಿಲಂ ಪತ್ತಿದ್ವಿಪಸಮಾಕುಲಮ್ ।। ೧೦.

ಹೀಗೆ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ, ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ಪಾದಾತಿ ಯೋಧರಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೇನೆಯನ್ನು ವಿಶ್ವರೂಪಿಯಾದ ದೇವರು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಾಶಮಾಡಿದನು.

ಚತುರಙ್ಗಂ ಬಲಂ ಸರ್ವಂ ಹತ್ವಾ ದೇವೋ ರಥಾಙ್ಗಧೃಕ್ । ಆವಾಂ ಶೋಷಾವಥೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಗತೋಽನ್ತರ್ದ್ಧಾನಮೀಶ್ವರಃ ।। ೧೦.

ನಾಲ್ಕು ವಿಭಾಗಗಳಾದ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ರಥಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದ ದೇವರು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸದೆ ಅಂತರ್ಧಾನವಾದನು, ರಾಜನೇ.

ಆವಯೋರೀದೃಶಂ ಕರ್ಮ ದೃಷ್ಟಂ ದೇವಸ್ಯ ಶಾರ್ಙ್ಗಿಣಃ । ತತಸ್ತಮೇವ ಶರಣಂ ಗತಾವಾರಾಧನಾಯ ವೈ ।। ೧೦.

ಶಾರಂಗಧನು ಮಾಡಿದ ಈ ಮಹಾಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದೆವು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅವನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೆವು.

ತ್ವಂ ಚಾಸ್ಮನ್ಮಿತ್ರತನಯಃ ಸುಪ್ರತೀಕಾತ್ಮಜೋ ನೃಪ । ಇಮೇ ಚ ಆವಯೋಃ ಕನ್ಯೇ ಗೃಹಾಣ ಮನುಜೇಶ್ವರ । ಹೇತೃಕನ್ಯಾ ಸುಕೇಶೀ ತು ಮಿಶ್ರಕೇಶೀ ಪ್ರಹೇತೃಣಃ ।। ೧೦.

ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಿತ್ರನಾದ ಸುಪ್ರತೀಕನ ಮಗನು, ರಾಜನೇ. ಇಲ್ಲಿವೆ ನಮ್ಮ ಇಬ್ಬರ ಪುತ್ರಿಯರು—ನೀನು ಅವರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು, ಮಾನವರಾಧಿಪತಿಯಾದವನೇ. ಹೇತೃನ ಪುತ್ರಿ ಸುಕೇಶಿ, ಪ್ರಹೇತೃನ ಪುತ್ರಿ ಮಿಶ್ರಕೇಶಿ.

ದುರ್ಜಯಸ್ತ್ವೇವಮುಕ್ತಸ್ತು ಹೇತೃಣಾ ತೇ ಉಭೇ ಶುಭೇ । ಕನ್ಯೇ ಜಗ್ರಾಹ ಧರ್ಮೇಣ ಭಾರ್ಯಾರ್ಥಂ ಮನುಜೇಶ್ವರಃ ।। ೧೦.

ಮದುವೆಗಾರರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ದುರ್ಜಯನವರು ಆ ಎರಡು ಶುಭಕನ್ಯೆಯರನ್ನೂ ಧರ್ಮದಂತೆ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.

ತೇ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಸಹಸಾ ರಾಜಾ ಮುದಾ ಪರಮಯಾ ಯುತಃ । ಆಜಗಾಮ ಸ್ವಕಂ ರಾಷ್ಟ್ರಂ ನಿಜಸೈನ್ಯಸಮಾವೃತಃ ।। ೧೦.

ಅವರನ್ನು ಪಡೆದ ರಾಜನು ಮಹಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ತತಃ ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ತಸ್ಯ ಪುತ್ರದ್ವಯಂ ಬಭೌ । ಸುಕೇಶ್ಯಾಃ ಸುಪ್ರಭಃ ಪುತ್ರೋ ಮಿಶ್ರಕೇಶ್ಯಾಃ ಸುದರ್ಶನಃ ।। ೧೦.

ಅನೇಕ ಕಾಲದ ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಗುವುಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು; ಸುಕೇಶಿಯಿಂದ ಸುಪ್ರಭ ಎಂಬ ಮಗನು, ಮಿಶ್ರಕೇಶಿಯಿಂದ ಸುದರ್ಶನ ಎಂಬ ಮಗನು ಜನಿಸಿದರು.

ಸ ರಾಜಾ ದುರ್ಜಯಃ ಶ್ರೀಮಾಁಲ್ಲಬ್ಧ್ವಾ ಪುತ್ರದ್ವಯಂ ಶುಭಮ್ । ಸ್ವಯಂ ಕಾಲಾನ್ತರೇ ಶ್ರೀಮಾಞ್ಜಗಾಮಾರಣ್ಯಮನ್ತಿಕೇ ।। ೧೦.

ಆ ಶ್ರೀಮಂತ ದುರ್ಜಯನು ಆ ಇಬ್ಬರು ಉತ್ತಮ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ಸ್ವತಃ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯದ ಅಂಚಿಗೆ ಹೋದನು.

ತತ್ರಸ್ಥೋ ವನಜಾತೀರ್ಹಿ ಬಧಯನ್ ವೈ ಭಯಂಕರಾಃ । ದದರ್ಶಾರಣ್ಯಮಾಶ್ರಿತ್ಯ ಮುನಿಂ ಸ್ಥಿತಮಕಲ್ಮಷಮ್ ।। ೧೦.

ಅಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರವಾದ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಾ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ಒಬ್ಬ ಮುನಿಯನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು.

ತಪಸ್ಯನ್ತಂ ಮಹಾಭಾಗಂ ನಾಮ್ನಾ ಗೌರಮುಖಂ ಶುಭಮ್ । ಋಷಿವೃನ್ದಸ್ಯ ಗೋಪ್ತಾರಂ ತ್ರಾತಾರಂ ಪಾಪಿನಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೧೦.

ಅವನು ನೋಡಿದ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ತಪಸ್ವಿಯ ಹೆಸರು ಗೌರಮುಖ; ಅವನು ಋಷಿಗಳ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನು, ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವವನು.

ತಸ್ಯಾಶ್ರಮೇ ವಿಮಲಜಲಾವಿಲೇಮರು- ತ್ಸುಗನ್ಧಿವೃಕ್ಷಪ್ರವರೇ ದ್ವಿಜನ್ಮನಃ । ರರಾಜ ಜೀಮೂತ ಇವಾಮ್ಬರಾನ್ಮಹೀ- ಮುಪಾಗತಃ ಪ್ರವರವಿಮಾನವದ್ ಗೃಹಃ ।। ೧೦.

ಅವನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾದ ನೀರು, ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿ, ಸುಗಂಧವನ್ನೊಡ್ಡುವ ಉತ್ತಮ ಮರಗಳು ಇದ್ದವು. ಆ ದ್ವಿಜರ ಮನೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಳಿದ ಮೇಘದಂತೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದೇವಮಂದಿರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಜ್ವಲನಮಖಾಗ್ನಿಪ್ರತಿಭಾಷಿತಾಮ್ಬರಃ ಸುಶುದ್ಧಸಂವಾಸಿತವೇಶಕುಟ್ಟಕಃ । ಶಿಷ್ಯೈಃ ಸಮುಚ್ಚಾರಿತಸಾಮನಾದಕಃ ಸುರೂಪಯೋಷಿದೃಷಿಕನ್ಯಕಾಕುಲಃ । ಇತೀದೃಶೋಽಸ್ಯಾವಸಾಥೋ ವರಾಶ್ರಮೇ ಸುಪುಷ್ಪಿತಾಶೇಷತರುಪ್ರಸೂನಃ ।। ೧೦.

ಅಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ವಾತಾವರಣ, ತುಂಬಾ ಶುಚಿಯಾದ ಮನೆಗಳು, ಶಿಷ್ಯರು ಗಾಯನ ಮಾಡುವ ಸ್ತೋತ್ರಗಳ ಧ್ವನಿ, ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯರು ಹಾಗೂ ಋಷಿಪುತ್ರಿಯರು ತುಂಬಿದವು. ಎಲ್ಲ ಮರಗಳೂ ಹೂಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು—ಅಂತಹದು ಆ ಮಹಾಶ್ರಮದ ವಾಸಸ್ಥಳ.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ತತಸ್ತಮೀದೃಶಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತದಾ ಗೌರಮುಖಾಶ್ರಮಮ್ । ದುರ್ಜ್ಜಯಶ್ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ರಮ್ಯಮಾಶ್ರಮಮಣ್ಡಲಮ್ ।। ೧೧.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಆಗ ದುರ್ಜಯನು ಗೌರಮುಖನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಸುಂದರವಾದ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.

ಪ್ರವಿಶಾಮ್ಯತ್ರ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಋಷೀನ್ ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕಾನ್ । ಚಿನ್ತಯಿತ್ವಾ ತದಾ ರಾಜಾ ಪ್ರವಿವೇಶ ತಮಾಶ್ರಮಮ್ ।। ೧೧.

"ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಧಾರ್ಮಿಕರಾದ ಋಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಲೇಬೇಕು" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ರಾಜನು ಆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಳನಡೆದನು.

ತಸ್ಯ ಪ್ರವಿಷ್ಟಸ್ಯ ತತೋ ರಾಜ್ಞಃ ಪರಮಹರ್ಷಿತಃ । ಚಕಾರ ಪೂಜಾಂ ಧರ್ಮಾತ್ಮಾ ತದಾ ಗೌರಮುಖೋ ಮುನಿಃ ।। ೧೧.

ರಾಜನು ಒಳಗೆ ಬಂದಾಗ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾದ ಗೌರಮುಖ ಮುನಿ ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

ಸ್ವಾಗತಾದಿಕ್ರಿಯಾಃ ಕೃತ್ವಾ ಕಥಾನ್ತೇ ತಂ ಮಹಾಮುನಿಃ । ಸ್ವಶಕ್ತ್ಯಾಽಹಂ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾನುಗಸ್ಯ ಚ ಭೋಜನಮ್ ।। ೧೧.

ಸ್ವಾಗತದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಸಂಭಾಷಣೆಯ ನಂತರ ಮಹಾಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: "ರಾಜರೇ, ನಾನು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿಮಗೂ ನಿಮ್ಮ ಬಳಗಕ್ಕೂ ಊಟವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತೇನೆ."

ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ಪ್ರಮುಚ್ಯನ್ತಾಂ ಸಾಧು ವಾಹಾ ಇತಿ ದ್ವಿಜಃ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಸ್ಥಿತಸ್ತೂಷ್ಣೀಂ ಸ ಮುನಿಃ ಸಂಶಿತವ್ರತಃ ।। ೧೧.

"ಹೌದು, ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿರಿ" ಎಂದು ಆ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು.

ರಾಜಾಽಪಿ ತಸ್ಥೌ ತದ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ಸ್ವಸಹಾಯೈಃ ಸಮನ್ವಿತಃ । ಅಕ್ಷೌಹಿಣ್ಯೋ ಬಲಸ್ಯಾಸ್ಯ ಪಞ್ಚಮಾತ್ರಾಸ್ತದಾ ಸ್ಥಿತಾಃ । ಅಯಂ ಚ ತಾಪಸಃ ಕಿಂ ಮೇ ದಾಸ್ಯತೇ ಭೋಜನಂ ತ್ವಿಹ ।। ೧೧.

ರಾಜನು ಸಹ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಐದು ಸೇನಾ ಘಟಕಗಳು ಕೂಡ ಇದ್ದವು. "ಈ ತಪಸ್ವಿಯು ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಊಟವನ್ನು ಕೊಡಲಿದ್ದಾನೆ?" ಎಂದು ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದನು.

ನಿಮನ್ತ್ರ್ಯ ದುರ್ಜಯಂ ವಿಪ್ರಸ್ತದಾ ಗೌರಮುಖೋ ನೃಪಮ್ । ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ಕಿಂ ಚಾಸ್ಯ ಮಯಾ ದೇಯಂ ತು ಭೋಜನಮ್ ।। ೧೧.

ಆಗ ಗೌರಮುಖ ಮುನಿಯು ದುರ್ಜಯನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, "ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಊಟವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು?" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು.

ಏವಂ ಚಿನ್ತಯತಸ್ತಸ್ಯ ಮಹರ್ಷೇರ್ಭಾವಿತಾತ್ಮನಃ । ಸ್ಥಿತೋ ಮನಸಿ ದೇವೇಶೋ ಹರಿರ್ನಾರಾಯಣಃ ಪ್ರಭುಃ ।। ೧೧.

ಹೀಗೆ ಆ ಮಹರ್ಷಿಯು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಹರಿನಾರಾಯಣನು ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾದನು.

ತತಃ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ಮನಸಾ ದೇವಂ ನಾರಾಯಣಂ ತದಾ । ತೋಷಯಾಮಾಸ ಗಙ್ಗಾಯಾಂ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಮುನಿಸತ್ತಮಃ ।। ೧೧.

ಆಗ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಯು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಮಾಡಿದನು.

ಧರಣ್ಯುವಾಚ । ಕಥಂ ಗೌರಮುಖೋ ವಿಷ್ಣುಂ ತೋಷಯಾಮಾಸ ಭೂಧರ । ಏತನ್ಮೇ ಕೌತುಕಂ ಶ್ರೋತುಂ ಸಮ್ಯಗಿಚ್ಛಾ ಪ್ರವರ್ತ್ತತೇ ।। ೧೧.

ಧರಣಿಯು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಳು: ಹೇ ಪರ್ವತನೇ, ಗೌರಮುಖನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು? ಇದನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ.

ನಮೋಽಸ್ತು ವಿಷ್ಣವೇ ನಿತ್ಯಂ ನಮಸ್ತೇ ಪೀತವಾಸಸೇ । ನಮಸ್ತೇ ಚಾದ್ಯರೂಪಾಯ ನಮಸ್ತೇ ಜಲರೂಪಿಣೇ ।। ೧೧.

ಯುಗಯುಗವೂ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ವಿಷ್ಣುವೇ. ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಆದಿ ರೂಪದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀರಿನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮಸ್ತೇ ಸರ್ವಸಂಸ್ಥಾಯ ನಮಸ್ತೇ ಜಲಶಾಯಿನೇ । ನಮಸ್ತೇ ಕ್ಷಿತಿರೂಪಾಯ ನಮಸ್ತೇ ತೇಜಸಾತ್ಮನೇ ।। ೧೧.

ಎಲ್ಲಾದರೂ ಇರುವ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದಿರುವ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭೂಮಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಬೆಂಕಿಯ ಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮಸ್ತೇ ವಾಯುರೂಪಾಯ ನಮಸ್ತೇ ವ್ಯೋಮರೂಪಿಣೇ । ತ್ವಂ ದೇವಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಪ್ರಭುಸ್ತ್ವಮಸಿ ಹೃಚ್ಛಯಃ ।। ೧೧.

ಗಾಳಿಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಆಕಾಶದ ರೂಪದ ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀನೇ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಒಡೆಯನು, ನೀನೇ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಭು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಆಸೆಯೂ ನೀನೇ.

ತ್ವಮೋಙ್ಕಾರೋ ವಷಟ್ಕಾರಃ ಸರ್ವತ್ರೈವ ಚ ಸಂಸ್ಥಿತಃ । ತ್ವಮಾದಿಃ ಸರ್ವದೇವಾನಾಂ ತವ ಚಾದಿರ್ನ ವಿದ್ಯತೇ ।। ೧೧.

ಓಂ ಎಂಬ ನಾದವೂ ನೀನೇ, ವಷಟ್ ಎಂಬ ಶಬ್ದವೂ ನೀನೇ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನೂ ನೀನೇ. ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಆದಿಯೂ ನೀನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ಆದಿಯೇ ಇಲ್ಲ.