ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಯಸ್ಮಾತ್ ತ್ವಯಾ ಮಮಾವಜ್ಞಾ ಕೃತಾ ಮೂಢ ದಿವಸ್ಪತೇ । ತತಸ್ತ್ವಂ ಚಾಲಿತೋ ರಾಜ್ಯಾದನ್ಯಲೋಕೇ ವಸಿಷ್ಯಸಿ ।। ೧೦.

ಹೇ ಸ್ವರ್ಗದ ರಾಜಾ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದದರಿಂದ, ನೀನು ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬೇರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾಽಪಿ ಕೋಪೇನ ಸುರೇಶಂ ತಂ ಚ ಭೂಪತಿಮ್ । ಉವಾಚ ರಾಜನ್ ಪುತ್ರಸ್ತೇ ಭವಿತಾ ದೃಢವಿಕ್ರಮಃ ।। ೧೦.

ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳ ರಾಜನಿಗೆ ಕೋಪದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಮುನಿಯು ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಮಗನು ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ದೃಢನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.'

ಇನ್ದ್ರರೂಪೋಪಮಃ ಶ್ರೀಮಾನುದ್ಯಚ್ಛಸ್ತ್ರಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್ । ವಿದ್ಯಾಪ್ರಭಾವಕರ್ಮ್ಮಜ್ಞಃ ಕ್ರೂರಕರ್ಮಾ ಭವಿಷ್ಯತಿ । ದುರ್ಜಯೋಽತಿಬಲೀ ರಾಜಾ ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತೋ ಮುನಿಃ ।। ೧೦.

ಅವನಿಗೆ ಇಂದ್ರನಂತೆ ರೂಪವಂತ, ಶ್ರೀಮಂತ, ಶಸ್ತ್ರಚಾತುರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತ, ವಿದ್ಯುತ್‌ಪ್ರಭಾದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಕ್ರೂರಕರ್ಮದರೂ ಅಜೇಯ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಮುನಿಯು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋದನು.

ಸೋಽಪಿ ರಾಜಾ ಸುಪ್ರತೀಕೋ ಭಾರ್ಯಾಯಾಂ ಗರ್ಭಮಾವಹತ್ । ವಿದ್ಯುತ್ಪ್ರಭಾಯಾಂ ಧರ್ಮಜ್ಞಃ ಸಾಽಪಿ ಕಾಲೇ ತ್ವಸೂಯತ ।। ೧೦.

ಆಮೇಲೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಲ್ಲ ಸುಪ್ರತಿಕ ರಾಜನು ವಿದ್ಯುತ್‌ಪ್ರಭಾ ಹೆಂಡತಿಯ ಗರ್ಭವನ್ನು ಧರಿಸಿಸಿದನು. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಅವಳು ಮಗುವನ್ನು ಹೆತ್ತಳು.

ತಸ್ಯಾಃ ಪುತ್ರಃ ಸಮಭವದ್ ದುರ್ಜಯಾಖ್ಯೋ ಮಹಾಬಲಃ । ಜಾತಕರ್ಮಾದಿಸಂಸ್ಕಾರಂ ತಸ್ಯ ಚಕ್ರೇ ಮುನಿಃ ಸ್ವಯಮ್ । (ದುರ್ವಾಸಾ ನಾಮ ತಪಸೋ ತಸ್ಯ ದೇಹಮಕಲ್ಮಷಃ ।। ೧೦.

ಅವಳಿಗೆ ದುರ್ಜಯ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಮಗನು ಹುಟ್ಟಿದನು. ಅವನ ಜನನಾದಿ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಮುನಿಯೇ ಸ್ವತಃ ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಅವನು ದುರ್ವಾಸ ಎಂಬ ತಪಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದನು, ಶುದ್ಧ ದೇಹವುಳ್ಳವನು.

) ತಸ್ಯ ಚೇಷ್ಟೇರ್ಬಲೇನಾಸೌ ಮುನೇಃ ಸೌಮ್ಯೋ ಬಭೂವ ಹ । ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥವಿದ್ಯಾಯಾಂ ಪಾರಗೋ ಧರ್ಮವಾನ್ ಶುಚಿಃ ।। ೧೦.

ಮುನಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಮಗನು ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿ, ವೇದ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನೂ ಶುದ್ಧನೂ ಆಗಿದ್ದನು.

ಯಾ ದ್ವಿತೀಯಾಽಭವತ್ ಪತ್ನೀ ತಸ್ಯ ರಾಜ್ಞೋ ಮಹಾತ್ಮನಃ । ನಾಮ್ನಾ ಕೀರ್ತ್ತಿಮತೀ ಧನ್ಯಾ ತಸ್ಯಾಃ ಪುತ್ರೋ ಬಭೂವ ಹ । ನಾಮ್ನಾ ಸುದ್ಯುಮ್ನ ಇತ್ಯೇವಂ ವೇದವೇದಾಙ್ಗಪಾರಗಃ ।। ೧೦.

ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ರಾಜನಿಗೆ ಎರಡನೇ ಹೆಂಡತಿ ಕೀರ್ತಿಮತಿ ಎಂಬ ಭಾಗ್ಯವಂತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಸುದ್ಯುಮ್ನ ಎಂಬ ಮಗನು ಹುಟ್ಟಿದನು. ಅವನು ವೇದ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದನು.

ಅಥ ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ಸ ರಾಜಾ ರಾಜಸತ್ತಮಃ । ಸುಪ್ರತೀಕಃ ಸುತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದುರ್ಜಯಂ ಯೋಗ್ಯಮನ್ತಿಕೇ ।। ೧೦.

ಹೀಗೆ ಬಹುಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ, ರಾಜಸತ್ತಮನಾದ ಸುಪ್ರತಿಕನು ತನ್ನ ಮಗ ದುರ್ಜಯನು ರಾಜಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನೆಂದು ನೋಡಿ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡನು.

ಆತ್ಮನೋ ವೃದ್ಧಭಾವಂ ಚ ವಾರಾಣಸ್ಯಾಧಿಪೋ ಬಲೀ । ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ರಾಜ್ಯಾರ್ಥಂ ದುರ್ಜಯಂ ಪ್ರತಿ ಭಾಮಿನಿ ।। ೧೦.

ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ, ವಾರಾಣಸಿಯ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಾಜನು ದುರ್ಜಯನಿಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು, ಸುಂದರಿಯೇ.

ಏವಂ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಧರ್ಮಾತ್ಮಾ ತಸ್ಯ ರಾಜ್ಯಂ ದದೌ ನೃಪಃ । ಸ್ವಯಂ ಚ ಚಿತ್ರಕೂಟಾಖ್ಯಂ ಪರ್ವತಂ ಸ ಜಗಾಮ ಹ ।। ೧೦.

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾದ ರಾಜನು ದುರ್ಜಯನಿಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದನು ಮತ್ತು ತಾನೇ ಚಿತ್ರಕೂಟ ಎಂಬ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ದುರ್ಜಯೋಽಪಿ ಮಹದ್ರಾಜ್ಯಂ ಹಸ್ತ್ಯಶ್ವರಥವಾಜಿಭಿಃ । ಸಂಯೋಜ್ಯ ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ರಾಜ್ಯವೃದ್ಧಿಂ ಪ್ರತಿ ಪ್ರಭುಃ ।। ೧೦.

ದುರ್ಜಯನು ಆ ಮಹಾರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ ಮತ್ತು ಸೈನ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಪಡೆದು, ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.

ಏವಂ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಮೇಧಾವೀ ಹಸ್ತ್ಯಶ್ವರಥಪತ್ತಿಭಿಃ । ಸಮೇತಾಂ ವಾಹಿನೀಂ ಕೃತ್ವಾ ಉತ್ತರಾಂ ದಿಶಮಾಶ್ರಿತಃ । ತಸ್ಯ ಚೋತ್ತರತೋ ದೇಶಾಃ ಸರ್ವೇ ಸಿದ್ಧಾ ಮಹಾತ್ಮನಃ ।। ೧೦.

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ರಥಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲುದಂಡದ ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕೂಡಿಸಿ, ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಸಿದ್ಧರಿಗೆ ಉತ್ತರದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಸೇರಿದ್ದವು.

ಭಾರತಾಖ್ಯಮಿದಂ ವರ್ಷಂ ಸಾಧಯಿತ್ವಾ ಸುದುರ್ಜಯಃ । ತತಃ ಕಿಂಪುರುಷಂ ನಾಮ ವರ್ಷಂ ತೇನಾಪಿ ಸಾಧಿತಮ್ ।। ೧೦.

ಭಾರತವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಈ ದೇಶವನ್ನು, ಗೆಲ್ಲಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾದರೂ, ಅವನು ಜಯಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಕಿಂಪುರುಷವೆಂಬ ಪ್ರದೇಶವನ್ನೂ ಅವನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.

ತತಃ ಪರತರಂ ಚಾನ್ಯದ್ಧರಿವರ್ಷಂ ಜಿಗಾಯ ಸಃ । ರಮ್ಯಂ ಹಿರಣ್ಮಯಂ ಚಾಪಿ ಕುರುಭದ್ರಾಶ್ವಮೇವ ಚ । ಇಲಾವೃತಂ ಮೇರುಮಧ್ಯಮೇತತ್ ಸರ್ವಂ ಜಿಗಾಯ ಸಃ ।। ೧೦.

ಅದಾದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಹರಿ ವರ್ಣವನ್ನು, ಅದು ಸುಂದರವೂ ಬಂಗಾರದಂತೆಯೂ ಇದ್ದಿತು, ಕುರುಭದ್ರಾಶ್ವವನ್ನು ಹಾಗೂ ಮೆರು ಪರ್ವತದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಇಲಾವೃತವನ್ನು ಕೂಡ ಅವನು ಜಯಿಸಿದನು.

ಜಿತ್ವಾ ಜಮ್ಬ್ವಾಖ್ಯಮೇತದ್ಧಿ ದ್ವೀಪಂ ಯಾವದಸೌ ನೃಪಃ । ಜಗಾಮ ದೇವರಾಜಾನಂ ಜೇತುಂ ಸರ್ವಸುರಾನ್ವಿತಮ್ ।। ೧೦.

ಜಂಬೂ ಎಂಬ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ನಂತರ, ಆ ರಾಜನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ದೇವರಾಜನನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ಹೊರಟನು.

ಮೇರುಪರ್ವತಮಾರುಹ್ಯ ದೇವಗನ್ಧರ್ವದಾನವಾನ್ । ಗುಹ್ಯಕಾನ್ ಕಿಂ ನರಾನ್ ದೈತ್ಯಾಂಸ್ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಸುತೋ ಮುನಿಃ । ನಾರದೋ ದುರ್ಜಯಜಯಂ ದೇವರಾಜಾಯ ಶಂಸತ ।। ೧೦.

ಮೇರುಪರ್ವತವನ್ನು ಏರಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗನಾದ ಮಹರ್ಷಿ ನಾರದನು ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ದಾನವರು, ಗುಹ್ಯಕರು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ ದುರ್ಜಯನ ವಿಜಯವನ್ನು ದೇವರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು.

ತತ ಇನ್ದ್ರಸ್ತ್ವರಾಯುಕ್ತೋ ಲೋಕಪಾಲೈಃ ಸಮನ್ವಿತಃ । ಜಗಾಮ ದುರ್ಜಯಂ ಹನ್ತುಂ ಸೋಽಚಿರೇಣಾಸ್ತ್ರನಿರ್ಜ್ಜಿತಮ್ । ವಿಹಾಯ ಪರ್ವತಂ ಮೇರುಂ ಮರ್ತ್ಯಲೋಕಮಿಹಾಗತಃ ।। ೧೦.

ಆಮೇಲೆ ಇಂದ್ರನು, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಲೋಕಪಾಲರೊಂದಿಗೆ ದುರ್ಜಯನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹೊರಟನು. ಅವನು ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಜಯಿಸಿದದ್ದರಿಂದ, ಮೇರುಪರ್ವತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮನುಷ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

ಪೂರ್ವದೇಶೇ ಚ ದೇವೇನ್ದ್ರೋ ಲೋಕಪಾಲೈಃ ಸಮಂ ಪ್ರಭುಃ । ಸ್ಥಿತವಾಂಸ್ತಸ್ಯ ಸುಮಹಚ್ಚರಿತಂ ಸಂಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೧೦.

ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ದೇವೇಂದ್ರನು ಲೋಕಪಾಲರೊಂದಿಗೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡನು. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಲಿದೆ.

ದುರ್ಜಯಶ್ಚ ಸುರಾಞ್ಜಿತ್ವಾ ಯಾವತ್ ಪ್ರತಿನಿವರ್ತ್ತತೇ । ಗನ್ಧಮಾದನಪೃಷ್ಠೇ ತು ಸ್ಕನ್ಧಾವಾರನಿವೇಶನಮ್ । ಕೃತ್ವಾಽವಸ್ಥಿತಸಂಭಾರಮಾಗತಂ ತಾಪಸೌ ತು ತಮ್ ।। ೧೦.

ದುರ್ಜಯನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶಿಬಿರವನ್ನು ಹೂಡಿದನು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು. ಆಗ ಇಬ್ಬರು ತಪಸ್ವಿಗಳು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು.

ತಾವಗತಾವಥಾಬ್ರೂತಾಂ ರಾಜನ್ ದುರ್ಜ್ಜಯ ಲೋಕಪಾಃ । ನಿವಾರಿತಾಸ್ತ್ವಯಾ ಸರ್ವಂ ಲೋಕಪಾಲೈರ್ವಿನಾ ಜಗತ್ । ನ ಪ್ರವರ್ತ್ತತ ತಸ್ಮಾನ್ ನೌ ದೇಹಿ ತತ್ಪದಮುತ್ತಮಮ್ ।। ೧೦.

ಅವರು ಬಂದಾಗ, ದುರ್ಜಯನೂ ಲೋಕಪಾಲರೂ ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಡೆಯಿದ್ದೀಯೆ; ಲೋಕಪಾಲರಿಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತು ನಡೆಯದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಮಗೆ ಕೊಡು.'

ಏವಮುಕ್ತೇ ತತಸ್ತೌ ತು ದುರ್ಜ್ಜಯಃ ಪ್ರಾಹ ಧರ್ಮವಿತ್ । ಕೌ ಭವನ್ತಾವಿತಿ ತತಸ್ತಾವೂಚತುರರಿಂದಮೌ । ವಿದ್ಯುತ್ಸುವಿದ್ಯುನ್ನಾಮಾನಾವಸುರಾವಿತಿ ಮಾನದ ।। ೧೦.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ದುರ್ಜಯನು, 'ನೀವು ಯಾರು?' ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಆಗ ಆ ಇಬ್ಬರು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವರು, 'ನಾವು ವಿದ್ಯುತ್ಸು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುನ್ನ ಎಂಬ ಅಸುರರು' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು.

ತ್ವಯಾ ಸಮ್ಪ್ರತಿ ಚೇಚ್ಛಾಮೋ ಧರ್ಮ್ಯಂ ಸತ್ಸು ಸುಸಂಸ್ಕೃತೌ । ಲೋಕಪಾಲಮತಂ ಸರ್ವಮಾವಾಂ ಕುರ್ಮ ಸುದುರ್ಜಯ ।। ೧೦.

'ಈಗ ನಿನಗೆ ಇಚ್ಛೆ ಇದ್ದರೆ, ದುರ್ಜಯ, ನಾವು ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ನಡುವೆ ಧರ್ಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಮತ್ತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಮಾಡಿ ಲೋಕಪಾಲರ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇವೆ.'

ಏವಮುಕ್ತೇ ದುರ್ಜ್ಜಯೇನ ತೌ ಸ್ವರ್ಗೇ ಸನ್ನಿವೇಶಿತೌ । ಲೌಕಪಾಲೌ ಕೃತೌ ಸದ್ಯಸ್ತತೋಽನ್ತರ್ಧಾನಂ ಜಗ್ಮತುಃ ।। ೧೦.

ಹೀಗೆ ದುರ್ಜಯನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಲೋಕಪಾಲರಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು; ಕೂಡಲೇ ಅವರು ಕಾಣೆಯಾಗಿದರು.

ತಯೋರಪಿ ಮಹತ್ಕರ್ಮ ಚರಿತಂ ಚ ಧರಾಧರೇ । ಭವಿಷ್ಯತಿ ಮಹಾರಾಜೋ ದುರ್ಜಯೋ ಮನ್ದರೋಪರಿ ।। ೧೦.

ಆ ಇಬ್ಬರ ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯಗಳು ಆ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿದೆ; ಮಹಾರಾಜ ದುರ್ಜಯನು ಮಂದರ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ಧನದಸ್ಯ ವನಂ ದಿವ್ಯಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ನನ್ದನಸನ್ನಿಭಮ್ । ಮುದಾ ಬಭ್ರಾಮ ರಮ್ಯೇಽಸ್ಮಿನ್ ಸ ಯಾವದ್ರಾಜಸತ್ತಮಃ ।। ೧೦.

ಧನದನ ದಿವ್ಯವಾದ, ನಂದನವನದಂತೆ ಕಾಣುವ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನು ಆ ಸುಂದರವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸುತ್ತಾಡಿದನು.

ತಾವತ್ಸುವರ್ಣವೃಕ್ಷಾಧಃ ಕನ್ಯಾದ್ವಯಮಪಶ್ಯತ । ಅತೀವರೂಪಸಂಪನ್ನಮತೀವಾದ್ಭುತದರ್ಶನಮ್ ।। ೧೦.

ಅಲ್ಲಿ, ಬಂಗಾರದ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ, ಅವನು ಇಬ್ಬರು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ, ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುವ ಯುವತಿಯರನ್ನು ಕಂಡನು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತು ವಿಸ್ಮಯಾವಿಷ್ಟಃ ಕ ಇಮೇ ಶುಭಲೋಚನೇ । ಏವಂ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಯಾವತ್ ಸ ಕ್ಷಣಮೇಕಂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ । ತಸ್ಮಿನ್ ವನೇ ತಾವದುಭೌ ತಾಪಸೌ ಸೋಽವಲೋಕಯತ್ ।। ೧೦.

ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, 'ಇವರು ಯಾರು, ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯವರು?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಇಬ್ಬರು ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ತೌ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಹಸಾ ರಾಜಾ ಯಯೌ ಪ್ರೀತ್ಯಾ ಪರಾಂ ಮುದಮ್ । ಅವತೀರ್ಯ ದ್ವಿಪಾತ್ ತೂರ್ಣಂ ನಮಶ್ಚಕ್ರೇ ತಯೋಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೧೦.

ಅವರನ್ನು ಕಂಡ ರಾಜನು ತಕ್ಷಣವೇ ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹತ್ತಿರ ಹೋದನು, ಆನೆಯಿಂದ ಇಳಿದು, ಸ್ವತಃ ಅವರಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

ಉಪವಿಷ್ಟಃ ಸ ತಾಭ್ಯಾಂ ತು ಕೌಶ್ಯೇ ದತ್ತೇ ವರಾಸನೇ । ಪೃಷ್ಟಃ ಕಸ್ತ್ವಂ ಕುತಶ್ಚಾಸಿ ಕಸ್ಯ ವಾ ಕಿಮಿಹ ಸ್ಥಿತಃ ।। ೧೦.

ಅವನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ರೇಷ್ಮೆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಾಗ, 'ನೀನು ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಯಾರವನು? ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇದ್ದೀಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಲಾಯಿತು.