ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಸ ತೇನ ಸಾನ್ತ್ವಿತಾಯಾಂ ವೈ ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಯಃ ಸಮಾಗತಃ

ಅವನಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಅವನು—

ಸ್ವಸ್ತಿ ವಾಚ್ಯಾಹ ಪುಣ್ಯಾಗ್ರೇ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ವಸುನ್ಧರಾಮ್ ಯಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವರ್ದ್ಧಸೇ ದೇವಿ ತ್ವಂ ಚ ಯಸ್ಯಾಸಿ ಮಾಧವಿ

ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶುಭವಾಗಲಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವನು ಭೂದೇವಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ದೇವಿ, ನೀನು ಅವನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತೀಯೆ, ನೀನು ಅವನ ಪ್ರಿಯೆ.

ವಿಷ್ಣುನಾ ಧಾರ್ಯಮಾಣಾ ಚ ಕಿಂ ತ್ವಯಾ ದೃಷ್ಟಮದ್ಭುತಮ್

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ, ನೀನು ಯಾವ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ನೋಡಿದೆ?

ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಪೃಥಿವೀ ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್ ಯದ್ಗುಹ್ಯಂ ಸ ಮಯಾ ಪೃಷ್ಟೋ ಯಚ್ಚ ಮೇ ಸಮ್ಪ್ರಭಾಷಿತಮ್

ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭೂಮಿಯು ಹೇಳಿತು: ಅವನು ನನಗೆ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿದನು, ನಾನು ಉತ್ತರಿಸಿದುದನ್ನು—

ಶೃಣು ತತ್ತ್ವೇನ ವಿಪ್ರೇನ್ದ್ರ ಗುಹ್ಯಂ ಧರ್ಮಂ ಮಹೌಜಸಮ್ 113.

ಓ ಮಹಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಿಜವಾದ ಮಹತ್ವದ ಧರ್ಮದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು.

ತೇನ ಮೇ ಕಥಿತಂ ಹ್ಯೇತತ್ಸಂಸಾರಾತ್ತು ವಿಮೋಕ್ಷಣಮ್

ಅವನು ನನಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು, ಈ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುವ ಮಾರ್ಗವೆಂದು.

ಉವಾಚ ಪರಮಂ ಗುಹ್ಯಂ ಧರ್ಮಾಣಾಂ ವ್ಯಾಪ್ತನಿಶ್ಚಯಮ್

ಅವನು ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿನ ಪರಮ ರಹಸ್ಯವನ್ನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿರುವ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

ತತೋ ಮಹೀವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರೋ ಮಹಾತಪಾಃ

ಆಮೇಲೆ ಭೂಮಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಪುತ್ರನು—

ತಾನ್ಸರ್ವಾನಾನಯಾಮಾಸ ಯತ್ರ ದೇವೀ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾ

ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ದೇವಿ ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡುಹೋದನು.

ಸನತ್ಕುಮಾರ ಉವಾಚ ಅಪ್ರಮೇಯಗತಿಂ ಚೈವ ಧರ್ಮಮಾಚಕ್ಷ್ವ ತತ್ತ್ವತಃ

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು: ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ ಧರ್ಮದ ನಿಜವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ವಿವರಿಸು.

ತತಸ್ತಸ್ಯ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಪ್ರಣಮ್ಯ ಋಷಿಪುಂಗವಮ್

ಆಮೇಲೆ ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ—

ಧರಣ್ಯುವಾಚ ಬಾಢಮಿತ್ಯೇವ ತಾಂ ದೇವಿ ಸ್ವಸ್ತಿ ಬ್ರೂಹೀತಿ ಸೋಽಬ್ರವೀತ್

ಭೂಮಿಯು ಹೇಳಿತು: ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ಎಂದು ದೇವಿಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಅವನು ಹೇಳಿದನು.

ನಷ್ಟಚನ್ದ್ರಾನಿಲೇ ಲೋಕೇ ನಷ್ಟಭಾಸ್ಕರತಾರಕೇ

ಚಂದ್ರನು, ಗಾಳಿ, ಸೂರ್ಯನು ಮತ್ತು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಲೋಕದಿಂದ ಅಡಗಿಹೋದಾಗ—

ನ ವಾತಿ ಪವನಸ್ತತ್ರ ನೈವ ಚಾಗ್ನಿರ್ನ ವಿದ್ಯುತಃ

ಅಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸಲಿಲ್ಲ, ಅಗ್ನಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮಿಂಚೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ವೇದೇಷು ಚೈವ ನಷ್ಟೇಷು ಮತ್ಸ್ಯೋ ಭೂತ್ವಾ ರಸಾತಲಮ್ 113.

ವೇದಗಳು ಕೂಡ ನಾಶವಾದಾಗ, ಅವನು ಮೀನು ರೂಪಧಾರಿಯಾಗಿ ಪಾತಾಳದ ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಅನ್ಯದ್ದೇವಃ ಕೂರ್ಮರೂಪಸ್ತ್ವಂ ಸಮುದ್ರಸ್ಯ ಮನ್ಥನೇ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸುವಾಗ, ನೀನು ಆಮೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೆ.

ಪುನರ್ವರಾಹರೂಪೇಣ ಮಾಂ ಗಚ್ಛನ್ತೀಂ ರಸಾತಲೇ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ವರಾಹನಾಗಿ, ನಾನು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ.

ಅನ್ಯದ್ಧಿರಣ್ಯಕಶಿಪುರ್ವರದಾನೇನ ದರ್ಪಿತಃ

ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ತನ್ನಿಗೆ ದೊರೆತ ವರದಿಂದ ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಪುನರ್ನಿಃಕ್ಷತ್ರರೂಪೇಣ ತ್ವಯಾಽಹಂ ವಿಕೃತಾ ಪುರಾ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ನಿನ್ನು ನರಸಿಂಹನಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದ್ದೆ.

ಪುನಶ್ಚ ರಾವಣೋ ರಕ್ಷಃ ಕ್ಷಯಿತಂ ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ರಾವಣ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಹಾರಗೊಂಡನು.

ನ ಚ ಜಾನಾಮ್ಯಹಂ ದೇವ ತವ ಕಿಂಚಿದ್ವಿಚೇಷ್ಟಿತಮ್

ದೇವಾ, ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಕಿಮಾದಿಶಃ ಸರ್ವಾಂ ನ ಪ್ರಾಜ್ಞಾಯತ ಕಿಂಚನ

ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಏನು ಆದೇಶಿಸಿದ್ದೆ? ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಅಂಶವಶ್ಚನ ವಿದ್ಯನ್ತೇ ನ ನಕ್ಷತ್ರಾ ನ ವಾ ಗ್ರಹಾಃ

ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣಗಳು ಇಲ್ಲ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳೂ ಇಲ್ಲ, ಗ್ರಹಗಳೂ ಇಲ್ಲ.

ಶನೈಶ್ಚರೋ ಬುಧೋ ನಾತ್ರ ನ ಚೇನ್ದ್ರೋ ಧನದೋ ಯಮಃ

ಶನಿಶ್ಚರ, ಬುಧ, ಇಂದ್ರ, ಕುಬೇರ, ಯಮ ಇವರಿಲ್ಲ.

ವರ್ಜಯಿತ್ವಾತ್ರ ತ್ರೀನ್ದೇವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣುಮಹೇಶ್ವರಾನ್ 113.

ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ್ವರ ಎಂಬ ಮೂವರು ದೇವರುಗಳ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಗತ್ವಾ ಚ ಶರಣಂ ದೇವೀ ದೈನ್ಯಂ ವದತಿ ಮಾಧವೀ

ಶರಣಾಗತಳಾಗಿ, ಮಾಧವಿಯೆಂಬ ದೇವಿ ವಿನಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದಳು.

ಸಪರ್ವತವನೈಃ ಸಾರ್ದ್ಧಂ ಮಾಂ ತಾರಯ ಪಿತಾಮಹ

ಪಿತಾಮಹಾ, ಪರ್ವತಗಳೂ ಕಾಡುಗಳೂ ಸೇರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಮುಹುರ್ತಂ ಧ್ಯಾನಮಾಸ್ಥಾಯ ಪೃಥಿವೀಂ ತಾಮುವಾಚ ಹ

ಅಲ್ಪ ಸಮಯ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಲೋಕನಾಥಂ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠಮಾದಿಕರ್ತ್ತಾರಮಞ್ಜಸಾ

ಅವನು ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನು, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಮೊದಲ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು.