ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಸುರಾಸುರೈರರ್ಚ್ಚಿತಪಾದಪಙ್ಕಜಂ ಕೇಯೂರಹಾರಾಙ್ಗದಮೌಲಿಧಾರಿಣಮ್ । ಅಬ್ಧೌ ಶಯಾನಂ ಚ ರಥಾಙ್ಗಪಾಣಿನಂ ಗದಾಧರಂ ಪ್ರಣಮತಿ ಯಃ ಸುಖಂ ವಸೇತ್ ।। ೭.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರು ಪೂಜಿಸುವ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನಿಗೆ, ಕಂಕಣ, ಹಾರ, ಆಭರಣ, ಕಿರೀಟ ಧರಿಸುವವನಿಗೆ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿರುವವನಿಗೆ, ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದವನಿಗೆ, ಯಾರು ಗದಾಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸಿತಂ ಕೃತೇ ತ್ರೇತಾಯುಗೇಽರುಣಂ ವಿಭುಂ ತಥಾ ತೃತೀಯೇ ಪೀತವರ್ಣಮಚ್ಯುತಮ್ । ಕಲೌ ಘನಾಲಿಪ್ರತಿಮಂ ಮಹೇಶ್ವರಂ ಗದಾಧರಂ ಪ್ರಣಮತಿ ಯಃ ಸುಖಂ ವಸೇತ್ ।। ೭.

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯವನು, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪುಬಣ್ಣದವನು, ತೃತೀಯಯುಗದಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಅಚ್ಯುತನು, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ಮಹೇಶ್ವರನು, ಯಾರು ಗದಾಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಬೀಜೋದ್ಭವೋ ಯಃ ಸೃಜತೇ ಚತುರ್ಮುಖ- ಸ್ತಥೈವ ನಾರಾಯಣರೂಪತೋ ಜಗತ್ । ಪ್ರಪಾಲಯೇದ್ ರುದ್ರವಪುಸ್ತಥಾನ್ತಕೃದ್ ಗದಾಧರೋ ಜಯತು ಷಡರ್ದ್ಧಮೂರ್ತಿಮಾನ್ ।। ೭.

ಬೀಜದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಾರಾಯಣನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ರುದ್ರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕೂಡ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಷಡ್ಭೇದ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಗದಾಧರನು ಜಯಶಾಲಿಯಾಗಲಿ.

ಸತ್ತ್ವಂ ರಜಶ್ಚೈವ ತಮೋ ಗುಣಾಸ್ತ್ರಯ- ಸ್ತ್ವೇತೇಷು ನಾನ್ಯಸ್ಯ ಸಮುದ್ಭವಃ ಕಿಲ । ಸ ಚೈಕ ಏವ ತ್ರಿವಿಧೋ ಗದಾಧರೋ ದಧಾತು ಧೈರ್ಯಂ ಮಮ ಧರ್ಮಮೋಕ್ಷಯೋಃ ।। ೭.

ಸತ್ವ, ರಜಸ್ ಮತ್ತು ತಮಸ್ ಎಂಬ ಮೂರು ಗುಣಗಳು ಅವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಆ ತ್ರಿವಿಧ ಗದಾಧರನು ನನಗೆ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಕೊಡಲಿ.

ಸಂಸಾರತೋಯಾರ್ಣವದುಃಖತನ್ತುಭಿ- ರ್ವಿಯೋಗನಕ್ರಕ್ರಮಣೈಃ ಸುಭೀಷಣೈಃ । ಮಜ್ಜನ್ತಮುಚ್ಚೈಃ ಸುತರಾಂ ಮಹಾಪ್ಲವೇ ಗದಾಧರೋ ಮಾಮು ದಧಾತು ಪೋತವತ್ ।। ೭.

ಈ ಸಂಸಾರದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ದುಃಖದ ತಂತುಗಳು, ವಿಚ್ಛೇದನ ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ಮೊಸಳೆಗಳು ಇರುವಾಗ ನಾನು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಮಹಾ ಹಡಗಿನಂತೆ ಗದಾಧರನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

ಸ್ವಯಂ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಃ ಸ್ವಮಿವಾತ್ಮನಾತ್ಮನಿ ಸ್ವಶಕ್ತಿತಶ್ಚಾಣ್ಡಮಿದಂ ಸಸರ್ಜ್ಜ ಹ । ತಸ್ಮಿಞ್ಜಲೋತ್ಥಾಸನಮಾರ್ಯತೇಜಸಂ ಸಸರ್ಜ್ಜ ಯಸ್ತಂ ಪ್ರಣತೋಽಸ್ಮಿ ಭೂಧರಮ್ ।। ೭.

ಸ್ವಯಂ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಯಾದ ದೇವರು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಉದಯವಾದ, ಮಹಾ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಆ ಭೂಧರನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಮತ್ಸ್ಯಾದಿನಾಮಾನಿ ಜಗತ್ಸು ಕೇವಲಂ ಸುರಾದಿಸಂರಕ್ಷಣತೋ ವೃಷಾಕಪಿಃ । ಮುಖ್ಯಸ್ವರೂಪೇಣ ಸಮನ್ತತೋ ವಿಭು- ರ್ಗದಾಧರೋ ಮೇ ವಿದಧಾತು ಸದ್ಗತಿಮ್ ।। ೭.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮತ್ಸ್ಯ ಮುಂತಾದ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಮೂಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಆ ವೃಷಾಕಪಿಯು ನನಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲಿ.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಸ್ತುತಸ್ತದಾ ವಿಷ್ಣುರ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ರೈಭ್ಯೇಣ ಧೀಮತಾ । ಪ್ರಾದುರ್ಬಭೂವ ಸಹಸಾ ಪೀತವಾಸಾ ಜನಾರ್ದನಃ ।। ೭.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ರೈಭ್ಯನು ಮಾಡಿದ ಸ್ತುತಿಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಪೀತವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ಜನಾರ್ದನನಾದ ವಿಷ್ಣು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಪಾಣಿರ್ಗರುಡಸ್ಥೋ ವಿಯದ್ಗತಃ । ಉವಾಚ ಮೇಘಗಮ್ಭೀರಧೀರವಾಕ್ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೭.

ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪುರುಷೋತ್ತಮನು, ಮೇಘದಂತೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಶಾಂತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು.

ತುಷ್ಟೋಽಸ್ಮಿ ರೈಭ್ಯ ಭಕ್ತ್ಯಾ ತೇ ಸ್ತುತ್ಯಾ ಚ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ । ತೀರ್ಥಸ್ನಾನೇನ ಚ ವಿಭೋ ಬ್ರೂಹಿ ಯತ್ತೇಽಭಿವಾಞ್ಛಿತಮ್ ।। ೭.

"ರೈಭ್ಯಾ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಯ ಮೂಲಕ, ಹಾಗೂ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನದ ಮೂಲಕ ನಾನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ. ಮಹಾತ್ಮನೇ, ನೀನು ಏನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳು."

ರೈಭ್ಯ ಉವಾಚ । ಗತಿಂ ಮೇ ದೇಹಿ ದೇವೇಶ ಯತ್ರ ತೇ ಸನಕಾದಯಃ । ವಸೇಯಂ ತತ್ರ ಯೇನಾಹಂ ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದಾದ್ ಗದಾಧರ ।। ೭.

ರೈಭ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: "ದೇವೇಶ, ಸಂಕಾದಿಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು. ಗದಾಧರ, ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲಿ."

ದೇವ ಉವಾಚ । ಏವಮಸ್ತ್ವಿತಿ ತೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನಿತ್ಯುಕ್ತ್ವಾಽನ್ತರಧೀಯತ । ಭಗವಾನಪಿ ರೈಭ್ಯಸ್ತು ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನಸಮನ್ವಿತಃ ।। ೭.

ದೇವನು ಹೇಳಿದನು: "ಹಾಗಾಗಲಿ" ಎಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿದನು. ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ರೈಭ್ಯನು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು.

ಕ್ಷಣಾದ್ ಬಭೂವ ದೇವೇನ ಪರಿತುಷ್ಟೇನ ಚಕ್ರಿಣಾ । ಜಗಾಮ ಯತ್ರ ತೇ ಸಿದ್ಧಾಃ ಸನಕಾದ್ಯಾ ಮಹರ್ಷಯಃ ।। ೭.

ಚಕ್ರಧಾರಿ ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ, ರೈಭ್ಯನು ಸಂಕಾದಿ ಮುಂತಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.

ಏತಚ್ಚ ರೈಭ್ಯನಿರ್ದ್ದಿಷ್ಟಂ ಸ್ತೋತ್ರಂ ವಿಷ್ಣೋರ್ಗದಾಭೃತಃ । ಯಃ ಪಠೇತ್ ಸ ಗಯಾಂ ಗತ್ವಾ ಪಿಣ್ಡದಾನಾದ್ ವಿಶಿಷ್ಯತೇ ।। ೭.

ರೈಭ್ಯನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಈ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಗದಾಧರನ ಸ್ತುತ್ರವನ್ನು, ಯಾರು ಗಯೆಗೆ ಹೋಗಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಇತರರನ್ನು ಮೀರುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಯೋಽಸೌ ವಸೋಃ ಶರೀರೇ ತುವ್ಯಾಧೋ ಭೂತ್ವಾ ನೃಪಸ್ಯ ಹ । ಸ ಸ್ವವೃತ್ತ್ಯಾಂ ಸ್ಥಿತಃ ಕಾಲಂ ಚತುರ್ವರ್ಷಸಹಸ್ತ್ರಿಕಮ್ ।। ೮.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ವಸು ಎಂಬ ರಾಜನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಗವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿಯೇ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಉಳಿದವನು.

ಏಕೈಕಂ ಸ್ವಕುಟುಮ್ಬಾರ್ಥೇ ಹತ್ವಾ ವನಚರಂ ಮೃಗಮ್ । ಭೃತ್ಯಾತಿಥಿಹುತಾಶಾನಾಂ ಪ್ರೀಣನಂ ಕುರುತೇ ಸದಾ ।। ೮.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೃಗವನ್ನು ಬಲಿ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಸೇವಕರು, ಅತಿಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸದಾ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಮಿಥಿಲಾಯಾಂ ವರಾರೋಹೇ ಸದಾ ಪರ್ವಣಿ ಪರ್ವಣಿ । ಪಿತೄಣಾಂ ಕುರುತೇ ಶ್ರಾದ್ಧಂ ಸ್ವಾಚಾರೇಣ ವಿಚಕ್ಷಣಃ ।। ೮.

ಮಿಥಿಲಾ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಸುಂದರಿಯೇ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರ್ವಕಾಲದಲ್ಲೂ, ಆ ಜ್ಞಾನಿ ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಅಗ್ನಿಂ ಪರಿಚರನ್ ನಿತ್ಯಂ ವದನ್ ಸತ್ಯಂ ಸುಭಾಷಿತಮ್ । ಪ್ರಾಣಯಾತ್ರಾನುಸಕ್ತಸ್ತು ಯೋಽಸೌ ಜೀವಂ ನ ಪಾತಯೇತ್ ।। ೮.

ಅಗ್ನಿಗೆ ಸದಾ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಜೀವನೋಪಾಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಅವನು, ಯಾವಾಗಲೂ ಜೀವಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಏವಂ ತು ವಸತಸ್ತಸ್ಯ ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿರ್ಮಹಾತಪಾಃ । ಪುತ್ರಸ್ತ್ವರ್ಜುನಕೋ ನಾಮ ಬಭೂವ ಮುನಿವದ್ವಶೀ ।। ೮.

ಅವನಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿಯೂ ಮಹಾತಪಸ್ಸೂ ಇದ್ದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಜುನಕ ಎಂಬ, ಮುನಿವನ್ನು ಹೋಲುವ, ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಮಗನು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ತಸ್ಯ ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ಚಾರಿತ್ರೇಣ ಚ ಧೀಮತಃ । ಬಭೂವಾರ್ಜ್ಜುನಕೀ ನಾಮ ಕನ್ಯಾ ಚ ವರವರ್ಣಿನೀ ।। ೮.

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ, ಧೀಮಂತನಾದ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಜುನಕಿ ಎಂಬ ಸುಂದರ ವರ್ಣದ ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದಳು.

ತಸ್ಯಾ ಯೌವನಕಾಲೇ ತು ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ಧರ್ಮವಿತ್ । ಕಸ್ಯೇಯಂ ದೀಯತೇ ಕನ್ಯಾ ಕೋ ವಾ ಯೋಗ್ಯಶ್ಚ ವೈ ಪುಮಾನ್ ।। ೮.

ಆಕೆಯ ಯೌವನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ಅವನು, 'ಈ ಮಗಳನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು? ಯಾರು ಯೋಗ್ಯ ಪುರುಷನು?' ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

ಇತಿ ಚಿನ್ತಯತಸ್ತಸ್ಯ ಮತಙ್ಗಸ್ಯ ಸುತಂ ಪ್ರತಿ । ಧರ್ಮವ್ಯಾಧಸ್ಯ ಸುವ್ಯಕ್ತಂ ಪ್ರಸನ್ನಾಖ್ಯಂ ಪ್ರತಿ ಬ್ರುವನ್ ।। ೮.

ಹೀಗೆ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಧರ್ಮವ್ಯಾಧನಾದ ಪ್ರಸನ್ನ ಎಂಬ ಮಾತಂಗನ ಮಗನ ಕುರಿತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.

ಏವಂ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಮಾತಙ್ಗಃ ಪ್ರಸನ್ನಂ ಪ್ರತಿ ಸೋದ್ಯತಃ । ಉವಾಚ ತಸ್ಯ ಪಿತರಂ ಪ್ರಸನ್ನಾಯಾರ್ಜ್ಜುನೀಂ ಭವಾನ್ । ಗೃಹಾಣ ತಪತಾಂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವಯಂ ದತ್ತಾಂ ಮಹಾತ್ಮನೇ ।। ೮.

ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಮಾತಂಗನು ಪ್ರಸನ್ನನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದೃಢನಾಗಿ, ಅವನ ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ತಪಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಪ್ರಸನ್ನನಿಗೆ ನೀನು ಅರ್ಜುನಿಯನ್ನು ಸ್ವಂತವಾಗಿ ಕೊಡು.'

ಮತಙ್ಗ ಉವಾಚ । ಪ್ರಸನ್ನೋಽಯಂ ಮಮ ಸುತಃ ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರವಿಶಾರದಃ । ಗೃಹ್ಣಾಮ್ಯರ್ಜುನಕೀಂ ಕನ್ಯಾಂ ತ್ವತ್ಸುತಾಂ ವ್ಯಾಧಸತ್ತಮ ।। ೮.

ಮತಂಗನು ಹೇಳಿದನು: ನನ್ನ ಮಗ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ. ನೀನು ನೀಡಿದ ಅರ್ಜುನಕಿಯನ್ನು, ಅರೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವನ್ಯಜೀವಿ, ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಏವಮುಕ್ತೇ ತದಾ ಕನ್ಯಾಂ ಧರ್ಮವ್ಯಾಧೋ ಮಹಾತಪಾಃ । ಮತಙ್ಗಪುತ್ರಾಯ ದದೌ ಪ್ರಸನ್ನಾಯ ಚ ಧೀಮತೇ ।। ೮.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಧರ್ಮವ್ಯಾಧನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಾಗೂ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ಮತಂಗನ ಮಗನಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ಧರ್ಮವ್ಯಾಧಸ್ತದಾ ಕನ್ಯಾಂ ದತ್ವಾ ಸ್ವಗೃಹಮೀಯಿವಾನ್ । ಸಾಽಪಿ ಶ್ವಶುರಯೋರ್ಭರ್ತುಃ ಶುಶ್ರೀಷಣಪರಾಽಭವತ್ ।। ೮.

ಧರ್ಮವ್ಯಾಧನು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಆಕೆ ಕೂಡ ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಮತ್ತು ಅತ್ತೆ-ಮಾವರಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಳು.

ಅಥ ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ಸಾ ಕನ್ಯಾಽರ್ಜುನಕೀ ಶುಭಾ । ಉಕ್ತಾ ಶ್ವಶ್ರುವಾ ಸುತಾ ಪುತ್ರಿ ಜೀವಹನ್ತುಸ್ತ್ವಮೀದೃಶೀ । ನ ಜಾನಾಸಿ ತಪಶ್ಚರ್ತುಂ ಭರ್ತ್ತುರಾರಾಧನಂ ತಥಾ ।। ೮.

ಅನೇಕ ಕಾಲದ ನಂತರ, ಶುಭಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಅರ್ಜುನಕಿ ಎಂಬ ಆ ಯುವತಿಯನ್ನು ಅವಳ ಅತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಮಗಳು, ನೀನು ಪ್ರಾಣಹರಣ ಮಾಡುವವಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ; ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವುದು ಅಥವಾ ಗಂಡನನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.'

ಸಾಽಪಿ ಸ್ವಲ್ಪಾಪರಾಧೇನ ಭರ್ತ್ಸಿತಾ ತನುಮಧ್ಯಮಾ । ಪಿತುರ್ವೇಶ್ಮಗತಾ ಬಾಲಾ ರೋದಮಾನಾ ಮುಹುರ್ಮುಹುಃ ।। ೮.

ಅಲ್ಪ ತಪ್ಪಿಗೆ ತಿರಸ್ಕೃತಳಾದ ಆ ಸೊಗಸಾದ ಬಾಲೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಅಳುತ್ತಾ ತಂದೆಯ ಮನೆಯನ್ನು ಸೇರಿದಳು.

ಪಿತ್ರಾ ಪೃಷ್ಟಾ ಕಿಮೇತತ್ ತೇ ಪುತ್ರಿ ರೋದನಕಾರಣಮ್ । ಏವಮುಕ್ತಾ ತದಾ ಸಾ ತು ಕಥಯಾಮಾಸ ಭಾಮಿನೀ ।। ೮.

ತಂದೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಮಗಳು, ಏನು ಇದು? ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?' ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಆ ಸುಂದರಳು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.