ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೃಣುಷ್ವ ಚಾನ್ಯಂ ನೃಪತಿರ್ಬಭೂವ ವಿಶಾಲನಾಮಾ ಸ ಪುರೀಂ ವಿಶಾಲಾಮ್ । ಉವಾಸ ಧನ್ಯೋ ಧೃತಿಮಾನಪುತ್ರಃ ಸ್ವಯಂ ವಿಶಾಲಾಧಿಪತಿರ್ದ್ವಿಜಾಗ್ರ್ಯಾನ್ । ಪಪ್ರಚ್ಛ ಪುತ್ರಾರ್ಥಮಮಿತ್ರಸಾಹ - ಸ್ತೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಶ್ಚೋಚುರದೀನಸತ್ತ್ವಾಃ ।। ೭.

ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಕೇಳು: ವಿಶಾಲ ಎಂಬ ರಾಜನು ವಿಶಾಲಾ ಎಂಬ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಧನ್ಯನು, ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಶಾಲಾದಿಪತಿಯಾಗಿ, ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಮಗನಿಗಾಗಿ ಕೇಳಿದನು. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶಕ್ತಿಹೀನರಾಗಿದ್ದರೂ ಉತ್ತರಿಸಿದರು.

ರ್ಗತ್ವಾ ಗಯಾಮನ್ನದಾನೈರನೇಕೈಃ । ಧ್ರುವಂ ಸುತಸ್ತೇ ಭವಿತಾ ನೃಪೇಶ ಸುಸಂಪ್ರದಾತಾ ಸಕಲಕ್ಷಿತೀಶಃ ।। ೭.

'ನೀನು ಗಯಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮಗನು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯುಮೇಲೆ ಧರ್ಮದ ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಡುವನು.'

ಇತೀರಿತೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈಃ ಸ ಪ್ರಹೃಷ್ಟೋ ರಾಜಾ ವಿಶಾಲಾಧಿಪತಿಃ ಪ್ರಯತ್ನಾತ್ । ಆಗತ್ಯ ತೇನ ಪ್ರವರೇಣ ತೀರ್ಥೇ ಮಘಾಸು ಭಕ್ತ್ಯಾಽಥ ಕೃತಂ ಪಿತೄಣಾಮ್ ।। ೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ವಿಶಾಲಾಧಿಪತಿ ರಾಜನು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು. ಆತನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಮಾಘ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾನಂ ವಿಧಿನಾ ಪ್ರಯತ್ನಾ- ದದದ್ವಿಯತ್ಯುತ್ತಮಮೂರ್ತಯಸ್ತಾನ್ । ಪಶ್ಯನ್ ಸ ಪುಂಸಃ ಸಿತಪೀತಕೃಷ್ಣಾ- ನುವಾಚ ರಾಜಾ ಕಿಮಿದಂ ಭವದ್ಭಿಃ । ಉಪೇಕ್ಷ್ಯತೇ ಶಂಸತ ಸರ್ವಮೇವ ಕೌತೂಹಲಂ ಮೇ ಮನಸಿ ಪ್ರವೃತ್ತಮ್ ।। ೭.

ಅವನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ವಿಧಿಯಂತೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದನು. ಆಗ ಅವನು ಬಿಳಿ, ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ ಪುರುಷರನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇದು ಏನು ಮಹಾಶಯರೆ, ನೀವು ಏಕೆ ಗಮನ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ? ನನಗೆ ಕುತೂಹಲವಾಗಿದೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿ' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಸಿತ ಉವಾಚ । ಅಹಂ ಸಿತಸ್ತೇ ಜನಕೋಽಸ್ಮಿ ತಾತ ನಾಮ್ನಾ ಚ ವೃತ್ತೇನ ಚ ಕರ್ಮಣಾ ಚ । ಅಯಂ ಚ ಮೇ ಜನಕೋ ರಕ್ತವರ್ಣೋ ನೃಶಂಸಕೃದ್ ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಪಾಪಕಾರೀ ।। ೭.

ಬಿಳಿಯವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಸಿತ, ನಿನ್ನ ಪಿತೃನು, ಮಗನೇ. ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ನಡತೆಯಲ್ಲಿ, ಕರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಶುದ್ಧನು. ಈ ಕೆಂಪು ವರ್ಣದವನು ನನ್ನ ಪಿತೃ, ಕ್ರೂರನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹಂತಕನು, ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು.'

ಅಧೀಶ್ವರೋ ನಾಮ ಪರಃ ಪಿತಾಽಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣೋ ವೃತ್ತ್ಯಾ ಕರ್ಮಣಾ ಚಾಪಿ ಕೃಷ್ಣಃ । ಏತೇನ ಕೃಷ್ಣೇನ ಹತಾಃ ಪುರಾ ವೈ ಜನ್ಮನ್ಯನೇಕೇ ಋಷಯಃ ಪುರಾಣಾಃ ।। ೭.

'ಇವನ ಪಿತೃ adhīśvara ಎಂಬ ಹೆಸರುಳ್ಳವನು, ಅವನು ಕಪ್ಪು ಸ್ವಭಾವದವನು, ಕಪ್ಪು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನು. ಈ ಕಪ್ಪು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಾಚೀನ ಋಷಿಗಳು ಹತ್ಯೆಗೊಳಗಾದರು.'

ಏತೌ ಮೃತೌ ದ್ವಾವಪಿ ಪುತ್ರ ರೌದ್ರ- ಮವೀಚಿಸಂಜ್ಞಂ ನರಕಂ ಪ್ರಪನ್ನೌ । ಅಧೀಶ್ವರೋ ಮೇ ಜನಕಃ ಪರೋಽಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಃ ಪಿತಾ ದ್ವಾವಪಿ ದೀರ್ಘಕಾಲಮ್ । ಅಹಂ ಚ ಶುದ್ಧೇನ ನಿಜೇನ ಕರ್ಮಣಾ ಶಕ್ರಾಸನಂ ಪ್ರಾಪಿತೋ ದುರ್ಲಭಂ ತತಃ ।। ೭.

ಮಗನೇ, ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ರೌದ್ರ ಮತ್ತು ಅವೀಚಿ ಎಂಬ ನರಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿದರು. adhīśvara ನನ್ನ ಪಿತೃ, ಅವನ ಪಿತೃ ಕಪ್ಪು, ಇಬ್ಬರೂ ಬಹುಕಾಲ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾನು ನನ್ನ ಶುದ್ಧ ಕರ್ಮದಿಂದ ದುರ್ಲಭವಾದ ಇಂದ್ರಾಸನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.'

ತ್ವಯಾ ಪುನರ್ಮನ್ತ್ರವಿದಾ ಗಯಾಯಾಂ ಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾನೇನ ಬಲಾದಿಮೌ ಚ । ಮೇಲಾಪಿತೌ ತೀರ್ಥಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾನ - ಪ್ರಭಾವತೋ ಮೇ ನರಕಾಶ್ರಿತಾವಪಿ ।। ೭.

ನೀನು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನಾಗಿ ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದುದರಿಂದ, ಬಲ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಇಬ್ಬರೂ, ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ನರಕದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಪಿತೄನ್ ಪಿತಾಮಹಾಂಸ್ತತ್ರ ತಥೈವ ಪ್ರಪಿತಾಮಹಾನ್ । ಪ್ರೀಣಯಾಮೀತಿ ತತ್ತೋಯಂ ತ್ವಯಾ ದತ್ತಮರಿಂದಮ ।। ೭.

ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವವನೇ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ನೀರಿನಿಂದ ಪಿತೃಗಳು, ತಾತಂದಿರು ಮತ್ತು ಪರತಾತಂದಿರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದ್ದೀಯೆ.

ತೇನಾಸ್ಮದ್ಯುಗಪದ್ಯೋಗೋ ಜಾತೋ ವಾಕ್ಯೇನ ಸತ್ತಮ । ತೀರ್ಥಪ್ರಭಾವಾದ್ ಗಚ್ಛಾಮಃ ಪಿತೃಲೋಕಂ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೭.

ಆದುದರಿಂದ, ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂಗಮ ಕೂಡಲೇ ಸಂಭವಿಸಿದೆ; ಈ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾವು ಪಿತೃಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ.

ಅತ್ರ ಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾನೇನ ಏತೌ ತವ ಪಿತಾಮಹೌ । ದುರ್ಗತಾವಪಿ ಸಂಸಿದ್ಧೌ ಪಾಪಕೃದ್ವಿಕೃತಿಂ ಗತೌ ।। ೭.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದುದರಿಂದ, ನಿನ್ನ ಇಬ್ಬರು ತಾತಂದಿರು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಪಾಪ ಮಾಡಿದರೂ ಕೂಡ, ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.

ತೀರ್ಥಪ್ರಭಾವ ಏಷೋಽಸ್ಮಿನ್ ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನಸ್ಯಾಪಿ ತತ್ಸುತಃ । ಪುತಃ ಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾನೇನ ಕುರ್ಯಾದುದ್ಧರಣಂ ಪುನಃ ।। ೭.

ಈ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದ ಶಕ್ತಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮಹತ್ತರವಾದುದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹಂತಕನ ಮಗನೂ ಸಹ ಇಲ್ಲಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಉದ್ಧಾರವಾಗಬಹುದು.

ಏತಸ್ಮಾತ್ ಕಾರಣಾತ್ ಪುತ್ರ ಅಹಮೇತೌ ವಿಗೃಹ್ಯ ವೈ । ಆಗತೋಽಸ್ಮಿ ಭವನ್ತಂ ವೈ ದ್ರಷ್ಟುಂ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ಸಾಮ್ಪ್ರತಮ್ । ಏತಸ್ಮಾತ್ ಕಾರಣಾದ್ ರೈಭ್ಯ ಭವಾನ್ ಧನ್ಯೋ ಮಯೋಚ್ಯತೇ ।। ೭.

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಮಗನೇ, ನಾನು ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಈಗ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ರೈಭ್ಯ, ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಧನ್ಯನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ.

ಸಕೃದ್ ಗಯಾಭಿಗಮನಂ ಸಕೃತ್ಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾಪನಮ್ । ದುರ್ಲಭಂ ತ್ವಂ ಪುನರ್ನಿತ್ಯಮಸ್ಮಿನ್ನೇವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ ।। ೭.

ಒಮ್ಮೆ ಗಯೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಒಮ್ಮೆ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವುದು ಅಪರೂಪ; ಆದರೆ ನೀನು ಸದಾ ಇದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ.

ಕಿಮನು ಪ್ರೋಚ್ಯತೇ ರೈಭ್ಯ ತವ ಪುಣ್ಯಮಿದಂ ಪ್ರಭೋ । ಯೇನ ಸಾಕ್ಷಾದ್ ಗದಾಪಾಣಿರ್ದೃಷ್ಟೋ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೭.

ರೈಭ್ಯ, ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ನೀನು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲ.

ತತೋ ಗದಾಧರಃ ಸಾಕ್ಷಾದಸ್ಮಿಂಸ್ತೀರ್ಥೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ । ಅತೋಽತಿವಿಖ್ಯಾತತಮಂ ತೀರ್ಥಮೇತದ್ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ।। ೭.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಗದಾಧರನು ಸ್ವತಃ ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ; ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಈ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಮಹಾಯೋಗೀ ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ । ರೈಭ್ಯೋಽಪಿ ಚ ಗದಾಪಾಣೇರ್ಹರೇಃ ಸ್ತೋತ್ರಮಥಾಕರೋತ್ ।। ೭.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಮಹಾಯೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರಧಾನವಾದನು; ರೈಭ್ಯನು ಕೂಡ ಗದಾಪಾಣಿಯಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು.

ರೈಭ್ಯ ಉವಾಚ । ಗದಾಧರಂ ವಿಬುಧಜನೈರಭಿಷ್ಟುತಂ ಧೃತಕ್ಷಮಂ ಕ್ಷುಧಿತಜನಾರ್ತ್ತಿನಾಶನಮ್ । ಶಿವಂ ವಿಶಾಲಾಸುರಸೈನ್ಯಮರ್ದನಂ ನಮಾಮ್ಯಹಂ ಹತಸಕಲಾಶುಭಂ ಸ್ಮೃತೌ ।। ೭.

ರೈಭ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳು ಹೊಗಳುವ ಗದಾಧರನಿಗೆ, ಸಹನಶೀಲನಾದವನಿಗೆ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುವವರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನಿಗೆ, ಶುಭಕರನಿಗೆ, ದೈತ್ಯರ ದೊಡ್ಡ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಿಗೆ, ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಅಶುಭವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವವನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಪುರಾಣಪೂರ್ವಂ ಪುರುಷಂ ಪುರುಷ್ಟೃತಂ ಪುರಾತನಂ ವಿಮಲಮಲಂ ನೃಣಾಂ ಗತಿಮ್ । ತ್ರಿವಿಕ್ರಮಂ ಧೃತಧರಣಿಂ ಬಲೇರ್ಹಂ ಗದಾಧರಂ ರಹಸಿ ನಮಾಮಿ ಕೇಶವಮ್ ।। ೭.

ಪ್ರಾಚೀನ ಪುರುಷನಿಗೆ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ, ಪುರಾತನನಿಗೆ, ನಿರ್ಮಲನಿಗೆ, ದೋಷರಹಿತನಿಗೆ, ಜನರ ಆಶ್ರಯನಿಗೆ, ಬಲಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನಿಗೆ, ಗದಾಧರನಾದ ಕೇಶವನಿಗೆ ನಾನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಸುಶುದ್ಧಭಾವಂ ವಿಭವೈರುಪಾವೃತಂ ಶ್ರಿಯಾವೃತಂ ವಿಗತಮಲಂ ವಿಚಕ್ಷಣಮ್ । ಕ್ಷಿತೀಶ್ವರೈರಪಗತಕಿಲ್ಬಿಷೈಃ ಸ್ತುತಂ ಗದಾಧರಂ ಪ್ರಣಮತಿ ಯಃ ಸುಖಂ ವಸೇತ್ ।। ೭.

ಶುದ್ಧಮನಸ್ಸಿನವನಿಗೆ, ಐಶ್ವರ್ಯಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಿರುವವನಿಗೆ, ಶ್ರೀಯುತನಿಗೆ, ದೋಷರಹಿತನಿಗೆ, ಜ್ಞಾನಿಯಿಗೆ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ಭೂಪಾಲಕರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವವನಿಗೆ, ಯಾರು ಗದಾಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸುರಾಸುರೈರರ್ಚ್ಚಿತಪಾದಪಙ್ಕಜಂ ಕೇಯೂರಹಾರಾಙ್ಗದಮೌಲಿಧಾರಿಣಮ್ । ಅಬ್ಧೌ ಶಯಾನಂ ಚ ರಥಾಙ್ಗಪಾಣಿನಂ ಗದಾಧರಂ ಪ್ರಣಮತಿ ಯಃ ಸುಖಂ ವಸೇತ್ ।। ೭.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರು ಪೂಜಿಸುವ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನಿಗೆ, ಕಂಕಣ, ಹಾರ, ಆಭರಣ, ಕಿರೀಟ ಧರಿಸುವವನಿಗೆ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿರುವವನಿಗೆ, ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದವನಿಗೆ, ಯಾರು ಗದಾಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸಿತಂ ಕೃತೇ ತ್ರೇತಾಯುಗೇಽರುಣಂ ವಿಭುಂ ತಥಾ ತೃತೀಯೇ ಪೀತವರ್ಣಮಚ್ಯುತಮ್ । ಕಲೌ ಘನಾಲಿಪ್ರತಿಮಂ ಮಹೇಶ್ವರಂ ಗದಾಧರಂ ಪ್ರಣಮತಿ ಯಃ ಸುಖಂ ವಸೇತ್ ।। ೭.

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯವನು, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪುಬಣ್ಣದವನು, ತೃತೀಯಯುಗದಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಅಚ್ಯುತನು, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ಮಹೇಶ್ವರನು, ಯಾರು ಗದಾಧರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಬೀಜೋದ್ಭವೋ ಯಃ ಸೃಜತೇ ಚತುರ್ಮುಖ- ಸ್ತಥೈವ ನಾರಾಯಣರೂಪತೋ ಜಗತ್ । ಪ್ರಪಾಲಯೇದ್ ರುದ್ರವಪುಸ್ತಥಾನ್ತಕೃದ್ ಗದಾಧರೋ ಜಯತು ಷಡರ್ದ್ಧಮೂರ್ತಿಮಾನ್ ।। ೭.

ಬೀಜದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಾರಾಯಣನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ರುದ್ರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕೂಡ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಷಡ್ಭೇದ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಗದಾಧರನು ಜಯಶಾಲಿಯಾಗಲಿ.

ಸತ್ತ್ವಂ ರಜಶ್ಚೈವ ತಮೋ ಗುಣಾಸ್ತ್ರಯ- ಸ್ತ್ವೇತೇಷು ನಾನ್ಯಸ್ಯ ಸಮುದ್ಭವಃ ಕಿಲ । ಸ ಚೈಕ ಏವ ತ್ರಿವಿಧೋ ಗದಾಧರೋ ದಧಾತು ಧೈರ್ಯಂ ಮಮ ಧರ್ಮಮೋಕ್ಷಯೋಃ ।। ೭.

ಸತ್ವ, ರಜಸ್ ಮತ್ತು ತಮಸ್ ಎಂಬ ಮೂರು ಗುಣಗಳು ಅವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಆ ತ್ರಿವಿಧ ಗದಾಧರನು ನನಗೆ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಕೊಡಲಿ.

ಸಂಸಾರತೋಯಾರ್ಣವದುಃಖತನ್ತುಭಿ- ರ್ವಿಯೋಗನಕ್ರಕ್ರಮಣೈಃ ಸುಭೀಷಣೈಃ । ಮಜ್ಜನ್ತಮುಚ್ಚೈಃ ಸುತರಾಂ ಮಹಾಪ್ಲವೇ ಗದಾಧರೋ ಮಾಮು ದಧಾತು ಪೋತವತ್ ।। ೭.

ಈ ಸಂಸಾರದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ದುಃಖದ ತಂತುಗಳು, ವಿಚ್ಛೇದನ ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ಮೊಸಳೆಗಳು ಇರುವಾಗ ನಾನು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಮಹಾ ಹಡಗಿನಂತೆ ಗದಾಧರನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ.

ಸ್ವಯಂ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಃ ಸ್ವಮಿವಾತ್ಮನಾತ್ಮನಿ ಸ್ವಶಕ್ತಿತಶ್ಚಾಣ್ಡಮಿದಂ ಸಸರ್ಜ್ಜ ಹ । ತಸ್ಮಿಞ್ಜಲೋತ್ಥಾಸನಮಾರ್ಯತೇಜಸಂ ಸಸರ್ಜ್ಜ ಯಸ್ತಂ ಪ್ರಣತೋಽಸ್ಮಿ ಭೂಧರಮ್ ।। ೭.

ಸ್ವಯಂ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಯಾದ ದೇವರು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಉದಯವಾದ, ಮಹಾ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಆ ಭೂಧರನಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಮತ್ಸ್ಯಾದಿನಾಮಾನಿ ಜಗತ್ಸು ಕೇವಲಂ ಸುರಾದಿಸಂರಕ್ಷಣತೋ ವೃಷಾಕಪಿಃ । ಮುಖ್ಯಸ್ವರೂಪೇಣ ಸಮನ್ತತೋ ವಿಭು- ರ್ಗದಾಧರೋ ಮೇ ವಿದಧಾತು ಸದ್ಗತಿಮ್ ।। ೭.

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮತ್ಸ್ಯ ಮುಂತಾದ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಮೂಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಆ ವೃಷಾಕಪಿಯು ನನಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲಿ.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಸ್ತುತಸ್ತದಾ ವಿಷ್ಣುರ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ರೈಭ್ಯೇಣ ಧೀಮತಾ । ಪ್ರಾದುರ್ಬಭೂವ ಸಹಸಾ ಪೀತವಾಸಾ ಜನಾರ್ದನಃ ।। ೭.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ರೈಭ್ಯನು ಮಾಡಿದ ಸ್ತುತಿಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಪೀತವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ಜನಾರ್ದನನಾದ ವಿಷ್ಣು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಪಾಣಿರ್ಗರುಡಸ್ಥೋ ವಿಯದ್ಗತಃ । ಉವಾಚ ಮೇಘಗಮ್ಭೀರಧೀರವಾಕ್ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೭.

ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪುರುಷೋತ್ತಮನು, ಮೇಘದಂತೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಶಾಂತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು.