ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಸ ರೈಭ್ಯೋ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಸಿದ್ಧಂ ವಸುಂ ತದಾ । ಆಜಗಾಮ ಗಯಾಂ ಪುಣ್ಯಾಂ ಪಿತೃತೀರ್ಥಂ ತಪೋಧನಃ । ತತ್ರ ಗತ್ವಾ ಪಿತೄನ್ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪಿಣ್ಡದಾನೇನ ತರ್ಪಯತ್ ।। ೭.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರೈಭ್ಯನು ಆ ಧನವನ್ನು ಪಡೆದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪವಿತ್ರವಾದ ಗಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ, ಪಿತೃಗಳ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು.

ತತೋ ವೈ ಸುಹಮತ್ತೀವ್ರಂ ತಪಃ ಪರಮದುಶ್ಚರಮ್ । ಚರತಸ್ತಸ್ಯ ತತ್ತೀವ್ರಂ ತಪೋ ರೈಭ್ಯಸ್ಯ ಧೀಮತಃ । ಆಜಗಾಮ ಮಹಾಯೋಗೀ ವಿಮಾನಸ್ಥೋಽತಿದೀಪ್ತಿಮಾನ್ ।। ೭.

ಆಮೇಲೆ, ಧೈರ್ಯವಂತನಾದ ರೈಭ್ಯನು ಬಹಳ ಕಠಿಣವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ಮಧ್ಯೆ, ಮಹಾ ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹಾಜರಾದನು.

ತ್ರಸರೇಣುಸಮೇ ಶುದ್ಧೇ ವಿಮಾನೇ ಸೂರ್ಯಸನ್ನಿಭೇ । ಪರಮಾಣುಪ್ರಮಾಣೇನ ಪುರುಷಸ್ತತ್ರ ದೀಪ್ತಿಮಾನ್ ।। ೭.

ಅದು ಧೂಳಿನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿದ್ದ ಶುದ್ಧವಾದ ವಿಮಾನವಾಗಿತ್ತು, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಣದಷ್ಟು ಗಾತ್ರದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಪುರುಷನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಸೋಽಬ್ರವೀದ್ ರೈಭ್ಯ ಕಿಂ ಕಾರ್ಯಂ ತಪಶ್ಚರಸಿ ಸುವ್ರತ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ದಿವೋ ಭೂಮಿಂ ಮಾಪಯಾಮಾಸ ವೈ ಪುಮಾನ್ ।। ೭.

ಅವನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: 'ರೈಭ್ಯ, ನೀನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಏನು ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಆ ಪುರುಷನು ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ತತ್ರಾಪಿ ರಥಪಞ್ಚಾಭಂ ವಿಮಾನಂ ಸೂರ್ಯಸನ್ನಿಭಮ್ । ಯುಗಪದ್ ಬ್ರಹ್ಮಭುವನಂ ವ್ಯಾಪ್ನುವನ್ತಂ ದದರ್ಶ ಸಃ ।। ೭.

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಐದು ರಥಗಳಂತಿದ್ದ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ವಿಮಾನವನ್ನು, ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ತತಃ ಸ ವಿಸ್ಮಯಾವಿಷ್ಟೋ ರೈಭ್ಯಃ ಪ್ರಣತಿಪೂರ್ವಕಮ್ । ಪಪ್ರಚ್ಛ ತಂ ಮಹಾಯೋಗಿನ್ ಕೋ ಭವಾನ್ ಪ್ರಬ್ರವೀತು ಮೇ ।। ೭.

ಆಗ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ರೈಭ್ಯನು ಆ ಮಹಾ ಯೋಗಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, 'ನೀನು ಯಾರು? ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಹೇಳು' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಪುರುಷ ಉವಾಚ । ಅಹಂ ರುದ್ರಾದವರಜೋ ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಮಾನಸಃ ಸುತಃ । ನಾಮ್ನಾ ಸನತ್ಕುಮಾರೇತಿ ಜನಲೋಕೇ ವಸಾಮ್ಯಹಮ್ ।। ೭.

ಆ ಪುರುಷನು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ನಾನು ರುದ್ರನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗನು. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಸನತ್ಕುಮಾರ, ನಾನು ಜನಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ.'

ಭವತಃ ಪಾರ್ಶ್ವಮಾಯಾತಃ ಪ್ರಣಯೇನ ತಪೋಧನ । ಧನ್ಯೋಽಸಿ ಸರ್ವಥಾ ವತ್ಸ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಕುಲವರ್ಧನಃ ।। ೭.

'ಓ ತಪಸ್ವಿ, ಸ್ನೇಹದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯನು, ಮಗನೇ, ಬ್ರಹ್ಮನ ವಂಶವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವವನು ನೀನು.'

ರೈಭ್ಯ ಉವಾಚ । ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ಯೋಗಿವರ ಪ್ರಸೀದ ದಯಾಂ ಮಹ್ಯಂ ಕುರುಷೇ ವಿಶ್ವರೂಪ । ಕಿಮತ್ರ ಕೃತ್ಯಂ ವದ ಯೋಗಿಸಿಂಹ ಕಥಂ ಹಿ ಧನ್ಯೋಽಹಮುಕ್ತಸ್ತ್ವಯಾ ಚ ।। ೭.

ರೈಭ್ಯನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಿ, ವಿಶ್ವರೂಪನಾದವನೇ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಯೋಗಿಗಳ ಸಿಂಹನೇ. ನೀವು ನನಗೆ ಧನ್ಯನೆಂದಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.'

ಸನತ್ಕುಮಾರ ಉವಾಚ । ಧನ್ಯಸ್ತ್ವಮೇವ ದ್ವಿಜವರ್ಯಮುಖ್ಯ ಯದ್ ವೇದವಾದಾಭಿರತಃ ಪಿತೄಂಶ್ಚ । ಪ್ರೀಣಾಸಿ ಮನ್ತ್ರವ್ರತಜಪ್ಯಹೋಮೈ- ರ್ಗಯಾಂ ಸಮಾಸಾದ್ಯ ತಥಾಽನ್ನಪಿಣ್ಡೈಃ ।। ೭.

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ನೀನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಧನ್ಯನು, ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀನು ವೇದೋಪದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವೆ ಮತ್ತು ಗಯಾಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಮಂತ್ರ, ವ್ರತ, ಜಪ, ಹೋಮ ಹಾಗೂ ಅನ್ನಪಿಂಡಗಳ ಮೂಲಕ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ.'

ಶ್ರೃಣುಷ್ವ ಚಾನ್ಯಂ ನೃಪತಿರ್ಬಭೂವ ವಿಶಾಲನಾಮಾ ಸ ಪುರೀಂ ವಿಶಾಲಾಮ್ । ಉವಾಸ ಧನ್ಯೋ ಧೃತಿಮಾನಪುತ್ರಃ ಸ್ವಯಂ ವಿಶಾಲಾಧಿಪತಿರ್ದ್ವಿಜಾಗ್ರ್ಯಾನ್ । ಪಪ್ರಚ್ಛ ಪುತ್ರಾರ್ಥಮಮಿತ್ರಸಾಹ - ಸ್ತೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಶ್ಚೋಚುರದೀನಸತ್ತ್ವಾಃ ।। ೭.

ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಕೇಳು: ವಿಶಾಲ ಎಂಬ ರಾಜನು ವಿಶಾಲಾ ಎಂಬ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಧನ್ಯನು, ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಶಾಲಾದಿಪತಿಯಾಗಿ, ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಮಗನಿಗಾಗಿ ಕೇಳಿದನು. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶಕ್ತಿಹೀನರಾಗಿದ್ದರೂ ಉತ್ತರಿಸಿದರು.

ರ್ಗತ್ವಾ ಗಯಾಮನ್ನದಾನೈರನೇಕೈಃ । ಧ್ರುವಂ ಸುತಸ್ತೇ ಭವಿತಾ ನೃಪೇಶ ಸುಸಂಪ್ರದಾತಾ ಸಕಲಕ್ಷಿತೀಶಃ ।। ೭.

'ನೀನು ಗಯಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನಿಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮಗನು ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯುಮೇಲೆ ಧರ್ಮದ ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಡುವನು.'

ಇತೀರಿತೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈಃ ಸ ಪ್ರಹೃಷ್ಟೋ ರಾಜಾ ವಿಶಾಲಾಧಿಪತಿಃ ಪ್ರಯತ್ನಾತ್ । ಆಗತ್ಯ ತೇನ ಪ್ರವರೇಣ ತೀರ್ಥೇ ಮಘಾಸು ಭಕ್ತ್ಯಾಽಥ ಕೃತಂ ಪಿತೄಣಾಮ್ ।। ೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ವಿಶಾಲಾಧಿಪತಿ ರಾಜನು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು. ಆತನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಮಾಘ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾನಂ ವಿಧಿನಾ ಪ್ರಯತ್ನಾ- ದದದ್ವಿಯತ್ಯುತ್ತಮಮೂರ್ತಯಸ್ತಾನ್ । ಪಶ್ಯನ್ ಸ ಪುಂಸಃ ಸಿತಪೀತಕೃಷ್ಣಾ- ನುವಾಚ ರಾಜಾ ಕಿಮಿದಂ ಭವದ್ಭಿಃ । ಉಪೇಕ್ಷ್ಯತೇ ಶಂಸತ ಸರ್ವಮೇವ ಕೌತೂಹಲಂ ಮೇ ಮನಸಿ ಪ್ರವೃತ್ತಮ್ ।। ೭.

ಅವನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ವಿಧಿಯಂತೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದನು. ಆಗ ಅವನು ಬಿಳಿ, ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ ಪುರುಷರನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇದು ಏನು ಮಹಾಶಯರೆ, ನೀವು ಏಕೆ ಗಮನ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ? ನನಗೆ ಕುತೂಹಲವಾಗಿದೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿ' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಸಿತ ಉವಾಚ । ಅಹಂ ಸಿತಸ್ತೇ ಜನಕೋಽಸ್ಮಿ ತಾತ ನಾಮ್ನಾ ಚ ವೃತ್ತೇನ ಚ ಕರ್ಮಣಾ ಚ । ಅಯಂ ಚ ಮೇ ಜನಕೋ ರಕ್ತವರ್ಣೋ ನೃಶಂಸಕೃದ್ ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಪಾಪಕಾರೀ ।। ೭.

ಬಿಳಿಯವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಸಿತ, ನಿನ್ನ ಪಿತೃನು, ಮಗನೇ. ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ನಡತೆಯಲ್ಲಿ, ಕರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಶುದ್ಧನು. ಈ ಕೆಂಪು ವರ್ಣದವನು ನನ್ನ ಪಿತೃ, ಕ್ರೂರನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹಂತಕನು, ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು.'

ಅಧೀಶ್ವರೋ ನಾಮ ಪರಃ ಪಿತಾಽಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣೋ ವೃತ್ತ್ಯಾ ಕರ್ಮಣಾ ಚಾಪಿ ಕೃಷ್ಣಃ । ಏತೇನ ಕೃಷ್ಣೇನ ಹತಾಃ ಪುರಾ ವೈ ಜನ್ಮನ್ಯನೇಕೇ ಋಷಯಃ ಪುರಾಣಾಃ ।। ೭.

'ಇವನ ಪಿತೃ adhīśvara ಎಂಬ ಹೆಸರುಳ್ಳವನು, ಅವನು ಕಪ್ಪು ಸ್ವಭಾವದವನು, ಕಪ್ಪು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನು. ಈ ಕಪ್ಪು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಾಚೀನ ಋಷಿಗಳು ಹತ್ಯೆಗೊಳಗಾದರು.'

ಏತೌ ಮೃತೌ ದ್ವಾವಪಿ ಪುತ್ರ ರೌದ್ರ- ಮವೀಚಿಸಂಜ್ಞಂ ನರಕಂ ಪ್ರಪನ್ನೌ । ಅಧೀಶ್ವರೋ ಮೇ ಜನಕಃ ಪರೋಽಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಃ ಪಿತಾ ದ್ವಾವಪಿ ದೀರ್ಘಕಾಲಮ್ । ಅಹಂ ಚ ಶುದ್ಧೇನ ನಿಜೇನ ಕರ್ಮಣಾ ಶಕ್ರಾಸನಂ ಪ್ರಾಪಿತೋ ದುರ್ಲಭಂ ತತಃ ।। ೭.

ಮಗನೇ, ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ರೌದ್ರ ಮತ್ತು ಅವೀಚಿ ಎಂಬ ನರಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿದರು. adhīśvara ನನ್ನ ಪಿತೃ, ಅವನ ಪಿತೃ ಕಪ್ಪು, ಇಬ್ಬರೂ ಬಹುಕಾಲ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾನು ನನ್ನ ಶುದ್ಧ ಕರ್ಮದಿಂದ ದುರ್ಲಭವಾದ ಇಂದ್ರಾಸನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.'

ತ್ವಯಾ ಪುನರ್ಮನ್ತ್ರವಿದಾ ಗಯಾಯಾಂ ಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾನೇನ ಬಲಾದಿಮೌ ಚ । ಮೇಲಾಪಿತೌ ತೀರ್ಥಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾನ - ಪ್ರಭಾವತೋ ಮೇ ನರಕಾಶ್ರಿತಾವಪಿ ।। ೭.

ನೀನು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನಾಗಿ ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದುದರಿಂದ, ಬಲ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಇಬ್ಬರೂ, ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ನರಕದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಪಿತೄನ್ ಪಿತಾಮಹಾಂಸ್ತತ್ರ ತಥೈವ ಪ್ರಪಿತಾಮಹಾನ್ । ಪ್ರೀಣಯಾಮೀತಿ ತತ್ತೋಯಂ ತ್ವಯಾ ದತ್ತಮರಿಂದಮ ।। ೭.

ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವವನೇ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ನೀರಿನಿಂದ ಪಿತೃಗಳು, ತಾತಂದಿರು ಮತ್ತು ಪರತಾತಂದಿರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದ್ದೀಯೆ.

ತೇನಾಸ್ಮದ್ಯುಗಪದ್ಯೋಗೋ ಜಾತೋ ವಾಕ್ಯೇನ ಸತ್ತಮ । ತೀರ್ಥಪ್ರಭಾವಾದ್ ಗಚ್ಛಾಮಃ ಪಿತೃಲೋಕಂ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೭.

ಆದುದರಿಂದ, ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂಗಮ ಕೂಡಲೇ ಸಂಭವಿಸಿದೆ; ಈ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾವು ಪಿತೃಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ.

ಅತ್ರ ಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾನೇನ ಏತೌ ತವ ಪಿತಾಮಹೌ । ದುರ್ಗತಾವಪಿ ಸಂಸಿದ್ಧೌ ಪಾಪಕೃದ್ವಿಕೃತಿಂ ಗತೌ ।। ೭.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದುದರಿಂದ, ನಿನ್ನ ಇಬ್ಬರು ತಾತಂದಿರು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಪಾಪ ಮಾಡಿದರೂ ಕೂಡ, ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.

ತೀರ್ಥಪ್ರಭಾವ ಏಷೋಽಸ್ಮಿನ್ ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನಸ್ಯಾಪಿ ತತ್ಸುತಃ । ಪುತಃ ಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾನೇನ ಕುರ್ಯಾದುದ್ಧರಣಂ ಪುನಃ ।। ೭.

ಈ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದ ಶಕ್ತಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮಹತ್ತರವಾದುದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹಂತಕನ ಮಗನೂ ಸಹ ಇಲ್ಲಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಉದ್ಧಾರವಾಗಬಹುದು.

ಏತಸ್ಮಾತ್ ಕಾರಣಾತ್ ಪುತ್ರ ಅಹಮೇತೌ ವಿಗೃಹ್ಯ ವೈ । ಆಗತೋಽಸ್ಮಿ ಭವನ್ತಂ ವೈ ದ್ರಷ್ಟುಂ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ಸಾಮ್ಪ್ರತಮ್ । ಏತಸ್ಮಾತ್ ಕಾರಣಾದ್ ರೈಭ್ಯ ಭವಾನ್ ಧನ್ಯೋ ಮಯೋಚ್ಯತೇ ।। ೭.

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಮಗನೇ, ನಾನು ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಈಗ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ರೈಭ್ಯ, ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಧನ್ಯನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ.

ಸಕೃದ್ ಗಯಾಭಿಗಮನಂ ಸಕೃತ್ಪಿಣ್ಡಪ್ರದಾಪನಮ್ । ದುರ್ಲಭಂ ತ್ವಂ ಪುನರ್ನಿತ್ಯಮಸ್ಮಿನ್ನೇವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ ।। ೭.

ಒಮ್ಮೆ ಗಯೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಒಮ್ಮೆ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವುದು ಅಪರೂಪ; ಆದರೆ ನೀನು ಸದಾ ಇದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ.

ಕಿಮನು ಪ್ರೋಚ್ಯತೇ ರೈಭ್ಯ ತವ ಪುಣ್ಯಮಿದಂ ಪ್ರಭೋ । ಯೇನ ಸಾಕ್ಷಾದ್ ಗದಾಪಾಣಿರ್ದೃಷ್ಟೋ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೭.

ರೈಭ್ಯ, ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ನೀನು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲ.

ತತೋ ಗದಾಧರಃ ಸಾಕ್ಷಾದಸ್ಮಿಂಸ್ತೀರ್ಥೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ । ಅತೋಽತಿವಿಖ್ಯಾತತಮಂ ತೀರ್ಥಮೇತದ್ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ।। ೭.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಗದಾಧರನು ಸ್ವತಃ ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ; ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಈ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಮಹಾಯೋಗೀ ತತ್ರೈವಾನ್ತರಧೀಯತ । ರೈಭ್ಯೋಽಪಿ ಚ ಗದಾಪಾಣೇರ್ಹರೇಃ ಸ್ತೋತ್ರಮಥಾಕರೋತ್ ।। ೭.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಮಹಾಯೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರಧಾನವಾದನು; ರೈಭ್ಯನು ಕೂಡ ಗದಾಪಾಣಿಯಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು.

ರೈಭ್ಯ ಉವಾಚ । ಗದಾಧರಂ ವಿಬುಧಜನೈರಭಿಷ್ಟುತಂ ಧೃತಕ್ಷಮಂ ಕ್ಷುಧಿತಜನಾರ್ತ್ತಿನಾಶನಮ್ । ಶಿವಂ ವಿಶಾಲಾಸುರಸೈನ್ಯಮರ್ದನಂ ನಮಾಮ್ಯಹಂ ಹತಸಕಲಾಶುಭಂ ಸ್ಮೃತೌ ।। ೭.

ರೈಭ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳು ಹೊಗಳುವ ಗದಾಧರನಿಗೆ, ಸಹನಶೀಲನಾದವನಿಗೆ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುವವರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನಿಗೆ, ಶುಭಕರನಿಗೆ, ದೈತ್ಯರ ದೊಡ್ಡ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಿಗೆ, ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಅಶುಭವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವವನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಪುರಾಣಪೂರ್ವಂ ಪುರುಷಂ ಪುರುಷ್ಟೃತಂ ಪುರಾತನಂ ವಿಮಲಮಲಂ ನೃಣಾಂ ಗತಿಮ್ । ತ್ರಿವಿಕ್ರಮಂ ಧೃತಧರಣಿಂ ಬಲೇರ್ಹಂ ಗದಾಧರಂ ರಹಸಿ ನಮಾಮಿ ಕೇಶವಮ್ ।। ೭.

ಪ್ರಾಚೀನ ಪುರುಷನಿಗೆ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ, ಪುರಾತನನಿಗೆ, ನಿರ್ಮಲನಿಗೆ, ದೋಷರಹಿತನಿಗೆ, ಜನರ ಆಶ್ರಯನಿಗೆ, ಬಲಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನಿಗೆ, ಗದಾಧರನಾದ ಕೇಶವನಿಗೆ ನಾನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.