ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಸುಸಿತೈಶ್ಚಾಮರೈಃ ಸ್ತ್ರೀಭಿರ್ವೀಜ್ಯಮಾನಾ ವಿಲಾಸಿನೀ । ಕೌಮಾರಂ ವ್ರತಮಾಸ್ಥಾಯ ತಪಃ ಕರ್ತುಂ ಸಮುದ್ಯತಾ ।। ೯೧.

ಶುದ್ಧವಾದ ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವಳನ್ನು ವೀಜುತ್ತಿದ್ದರು, ಪ್ರಕಾಶಮಯಳಾಗಿ, ಕುಮಾರಿವ್ರತವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು.

ಯೌವನಸ್ಥಾ ಮಹಾಭಾಗಾ ಪೀನವೃತ್ತಪಯೋಧರಾ । ಚಮ್ಪಕಾಶೋಕಪುನ್ನಾಗನಾಗಕೇಸರದಾಮಭಿಃ ।। ೯೧.

ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುವ, ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದ, ತುಂಬು ಮತ್ತು ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಉಡುಗೊರೆಗಳಿರುವ ಆ ದೇವಿ, ಚಂಪಕ, ಅಶೋಕ, ಪುನ್ನಾಗ ಮತ್ತು ನಾಗಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು.

ಸರ್ವಾಙ್ಗೇಷ್ವರ್ಚಿತಾ ದೇವೀ ಋಷಿದೇವನಮಸ್ಕೃತಾ । ಪೂಜ್ಯಮಾನಾ ವರಸ್ತ್ರೀಭಿಃ ಕುಮಾರೀಭಿಃ ಸಮನ್ತತಃ ।। ೯೧.

ಅವಳ ದೇಹದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಲಾಯಿತು, ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಗೌರವಿಸಿದರು, ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವ ಉತ್ತಮ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಯುವತಿಯರು ಅವಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು.

ಸರ್ವಾಙ್ಗಭೋಗಿನೀ ದೇವೀ ಯಾವದಾಸ್ತೇ ತಪೋಽನ್ವಿತಾ । ತಾವದಾಗತವಾಂಸ್ತತ್ರ ನಾರದೋ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸುತಃ ।। ೯೧.

ಎಲ್ಲಾ ಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಆ ದೇವಿ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದಳು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗನಾದ ನಾರದನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದುಹೋದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಹಸಾ ದೇವೀ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಂ ತಪೋಧನಮ್ । ವಿದ್ಯುತ್ಪ್ರಭಾಮುವಾಚೇದಮಾಸನಂ ದೀಯತಾಮಿತಿ । ಪಾದ್ಯಮಾಚಮನೀಯಂ ಚ ಕ್ಷಿಪ್ರಮಸ್ಮೈ ಪ್ರದೀಯತಾಮ್ ।। ೯೧.

ಅಚಾನಕ್ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರನಾದ ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ಕಂಡ ದೇವಿ, ವಿದ್ಯುತ್‌ಪ್ರಭೆಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಒಬ್ಬ ಆಸನವನ್ನು ಕೊಡಿರಿ, ಅವನಿಗೆ ಕಾಲು ತೊಳೆಯಲು ಮತ್ತು ಆಚಮನಕ್ಕೆ ನೀರನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತಂದುಕೊಡಿ.'

ಏವಮುಕ್ತಾ ತದಾ ದೇವ್ಯಾ ಕನ್ಯಾ ವಿದ್ಯುಪ್ರಭಾ ಶುಭಾ । ಆಸನಂ ಪಾದ್ಯಮರ್ಘ್ಯಂ ಚ ನಾರದಾಯ ನ್ಯವೇದಯತ್ ।। ೯೧.

ದೇವಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ವಿದ್ಯುತ್‌ಪ್ರಭೆ ಎಂಬ ಶುಭಕನ್ಯೆ, ನಾರದನಿಗೆ ಆಸನ, ಪಾದ್ಯ ಮತ್ತು ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದಳು.

ತತಃ ಕೃತಾಸನಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪ್ರಣತಂ ನಾರದಂ ಮುನಿಮ್ । ಉವಾಚ ವಚನಂ ದೇವೀ ಹರ್ಷೇಣ ಮಹತಾಽನ್ವಿತಾ ।। ೯೧.

ನಾರದ ಮುನಿಯನ್ನು ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ವಂದನೆ ಮಾಡಿದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವಿ ಮಹಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

ಸ್ವಾಗತಂ ಭೋ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಸ್ಮಾಲ್ಲೋಕಾದಿಹಾಗತಃ । ಕಿಂ ಕಾರ್ಯಂ ವದ ತೇ ಕೃತ್ಯಂ ಮಾ ತೇ ಕಾಲಾತ್ಯಯೋ ಭವೇತ್ ।। ೯೧.

'ಸ್ವಾಗತ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ? ನಿನಗೆ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳು, ನಿನಗೆ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಬಾರದು.'

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ದೇವ್ಯಾ ನಾರದಃ ಪ್ರಾಹ ಲೋಕವಿತ್ । ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಾದಿನ್ದ್ರಲೋಕಂ ತಸ್ಮಾದ್ ರೌದ್ರಮಥಾಚಲಮ್ ।। ೯೧.

ದೇವಿಯು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಲೋಕಗಳನ್ನು ತಿಳಿದ ನಾರದನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಿಂದ ಇಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಭಯಾನಕ ಪರ್ವತದವರೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.'

ತತಸ್ತ್ವಾಮಿಹ ದೇವೇಶಿ ದ್ರಷ್ಟುಮಭ್ಯಾಗತಃ ಶುಭೇ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಮುನಿಃ ಶ್ರೀಮಾಂಸ್ತಾಂ ದೇವೀಮನ್ವವೇಕ್ಷತ ।। ೯೧.

'ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ದೇವಿಯೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಶುಭೆಯೆ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮುನಿ ದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುಹೂರ್ತಂ ದೇವೇಶಿ ವಿಸ್ಮಿತೋ ನಾರದೋಽಭವತ್ । ಅಹೋ ರೂಪಮಹೋ ಕಾನ್ತಿರಹೋ ಧೈರ್ಯಮಹೋ ವಯಃ ।। ೯೧.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ನಾರದನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು: 'ಅಯ್ಯೋ, ಎಂತಹ ರೂಪ! ಎಂತಹ ಕಾಂತಿ! ಎಂತಹ ಸ್ಥೈರ್ಯ! ಎಂತಹ ಯೌವನ!'

ಅಹೋ ನಿಷ್ಕಾಮತಾ ದೇವ್ಯಾ ಇತಿ ಖೇದಮುಪಾಯಯೌ । ದೇವಗನ್ಧರ್ವಸಿದ್ಧಾನಾಂ ಯಕ್ಷಕಿನ್ನರರಕ್ಷಸಾಮ್ ।। ೯೧.

'ಅಯ್ಯೋ, ದೇವಿಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ!' ಎಂದುಕೊಂಡು, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಚಿಂತೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸಿದ್ಧರು, ಯಕ್ಷರು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರಲ್ಲಿ—

ನ ರೂಪಮೀದೃಶಂ ಕ್ವಾಪಿ ಸ್ತ್ರೀಷ್ವನ್ಯಾಸು ಪ್ರದೃಶ್ಯತೇ । ಏವಂ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಮನಸಾ ನಾರದೋ ವಿಸ್ಮಯಾನ್ವಿತಃ ।। ೯೧.

ಇತರ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಇಂತಹ ರೂಪ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ, ನಾರದನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

ಪ್ರಣಮ್ಯ ದೇವೀಂ ವರದಾಮುತ್ಪಪಾತ ನಭಸ್ತಲಮ್ । ಗತಶ್ಚ ತ್ತ್ವರಯಾ ಯುಕ್ತಃ ಪುರೀಂ ದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರಪಾಲಿತಾಮ್ ।। ೯೧.

ವರವನ್ನು ನೀಡುವ ದೇವಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ನಾರದನು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ದೈತ್ಯರಾಜನು ಆಳುವ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ಮಹಿಷಾಖ್ಯೇನ ಭೂತೇಶಿ ಸಮುದ್ರಾನ್ತಃಸ್ಥಿತಾಂ ಪುರೀಮ್ । ತತ್ರಾಸಸಾದ ಭಗವಾನಸುರಂ ಮಹಿಷಾಕೃತಿಮ್ ।। ೯೧.

ಭೂದೇವಿಯೇ, ಸಮುದ್ರದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಹಿಷ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ಮಹಿಷ ರೂಪದ ಅಸುರನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡನು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಲಬ್ಧವರಂ ವೀರಂ ದೇವಸೈನ್ಯಾನ್ತಕಂ ಮಹತ್ । ಸ ತೇನ ಪೂಜಿತೋ ಭಕ್ತ್ಯಾ ತದಾ ಲೋಕಚರೋ ಮುನಿಃ ।। ೯೧.

ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ, ವರಪ್ರಾಪ್ತನಾದ, ದೇವಸೈನ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದ ವೀರನನ್ನು ನೋಡಿ, ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು.

ಪ್ರೀತಾತ್ಮಾ ನಾರದಸ್ತಸ್ಮೈ ದೇವ್ಯಾ ರೂಪಮನುತ್ತಮಮ್ । ಆಚಚಕ್ಷೇ ಯಥಾನ್ಯಾಯಂ ಯದ್ ದೃಷ್ಟಂ ದೇವತಾಪುರೇ ।। ೯೧.

ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ನಾರದನು, ದೇವತಾಪುರದಲ್ಲಿ ಕಂಡಂತೆ, ದೇವಿಯ ಅಪೂರ್ವ ರೂಪವನ್ನು ಆತನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು.

ನಾರದ ಉವಾಚ । ಅಸುರೇನ್ದ್ರ ಶ್ರೃಣುಷ್ವೇಕಂ ಕನ್ಯಾರತ್ನಂ ಸಮಾಹಿತಃ । ಯೇನ ಲಬ್ಧಂ ತು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ವರದಾನಾಚ್ಚರಾಚರಮ್ ।। ೯೧.

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: 'ಅಸುರೇಂದ್ರ, ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು. ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ಕನ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅವಳಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ, ಚರಾಚರ ಪ್ರಪಂಚವೂ ವರದಿಂದ ದೊರೆತವು.'

ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಾದಹಂ ದೈತ್ಯ ಮನ್ದರಾದ್ರಿಮುಪಾಗತಃ । ತತ್ರ ದೇವೀಪುರಂ ದೃಷ್ಟಂ ಕುಮಾರೀಶತಸಙ್ಕುಲಮ್ ।। ೯೧.

'ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಿಂದ ಬಂದೆ, ದೈತ್ಯನೇ, ಮಂದರಪರ್ವತಕ್ಕೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ದೇವಿಯ ನಗರವನ್ನು ನೋಡಿದೆ, ನೂರಾರು ಯುವತಿಯರಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.'

ತತ್ರ ಪ್ರಧಾನಾ ಯಾ ಕನ್ಯಾ ತಾಪಸೀ ವ್ರತಧಾರಿಣೀ । ಸಾ ದೇವದೈತ್ಯಯಕ್ಷಾಣಾಂ ಮಧ್ಯೇ ಕಾಚಿನ್ನ ದೃಶ್ಯತೇ ।। ೯೧.

ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಕನ್ಯೆ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಳು, ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ದೇವತೆಗಳು, ದೈತ್ಯರು ಅಥವಾ ಯಕ್ಷರ ನಡುವೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ.

ಯಾದೃಶೀ ಸಾ ಶುಭಾ ದೈತ್ಯ ತಾದೃಶ್ಯೇಕಾಣ್ಡಮಧ್ಯತಃ । ಭ್ರಮತಾ ತಾದೃಶೀ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ನ ಕದಾಚಿನ್ಮಯಾ ಸತೀ ।। ೯೧.

ಅವಳಂತಹ ಸುಂದರಿಯನ್ನು, ಓ ದೈತ್ಯ, ನಾನು ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿದರೂ, ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಯಾಶ್ಚ ದೇವಗನ್ಧರ್ವಾ ಋಷಯಃ ಸಿದ್ಧಚಾರಣಾಃ । ಉಪಾಸಾಂಚಕ್ರಿರೇ ಸರ್ವೇ ಯೇಽಪ್ಯನ್ಯೇ ದೈತ್ಯನಾಯಕಾಃ ।। ೯೧.

ಆಕೆಯನ್ನು ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು ಮತ್ತು ಇತರ ದೈತ್ಯ ನಾಯಕರು ಕೂಡ ಪೂಜಿಸಿದರು.

ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವರದಾಂ ದೇವೀಮಹಂ ತೂರ್ಣಮಿಹಾಗತಃ । ಅಜಿತ್ವಾ ದೇವಗನ್ಧರ್ವಾನ್ ನ ತಾಂ ಜಯತಿ ಕಶ್ಚನ ।। ೯೧.

ಆ ವರಪ್ರದೆಯಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರನ್ನು ಜಯಿಸದೆ, ಯಾರಿಗೂ ಅವಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಕ್ಷಣಂ ಸ್ಥಿತ್ವಾ ತಮನುಜ್ಞಾಪ್ಯ ನಾರದಃ । ಯಥಾಗತಂ ಯಯೌ ಧೀಮಾನನ್ತರ್ಧಾನೇನ ತತ್ಕ್ಷಣಾತ್ ।। ೯೧.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ನಿಂತು, ನಾರದನು ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಬಂದಂತೆ ತಕ್ಷಣ ಅದೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದೆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಗಿ ಹೋದನು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಗತೇ ತು ನಾರದೇ ದೈತ್ಯಶ್ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ತಾಂ ಶುಭಾಮ್ । ಕಥಿತಾಂ ನಾರದಮುಖಾಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ವಿಸ್ಮಿತಮಾನಸಃ ।। ೯೨.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ನಾರದನು ಹೋದ ನಂತರ, ಆ ದೈತ್ಯನು ನಾರದನ ಬಾಯಿಂದ ಆ ಶುಭಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದನು.

ತಾಮೇವ ಚಿನ್ತಯನ್ ಶರ್ಮ ನ ಲೇಭೇ ದೈತ್ಯಸತ್ತಮಃ । ಅಲಂಶರ್ಮಾ ಮಹಾಮನ್ತ್ರೀ ಆನಿನಾಯ ಮಹಾಬಲಃ ।। ೯೨.

ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದೈತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನು ಯಾವುದೇ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಮಹಾಮಂತ್ರಿ ಅಲಂಶರ್ಮನನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು.

ತಸ್ಯಾಷ್ಟೌ ಮನ್ತ್ರಿಣಃ ಶೂರಾ ನೀತಿಮನ್ತೋ ಬಹುಶ್ರುತಾಃ । ಪ್ರಘಸೋ ವಿಘಸಶ್ಚೈವ ಶಙ್ಕುಕರ್ಣೋ ವಿಭಾವಸುಃ । ವಿದ್ಯುನ್ಮಾಲೀ ಸುಮಾಲೀ ಚ ಪರ್ಜನ್ಯಃ ಕ್ರೂರ ಏವ ಚ ।। ೯೨.

ಅವನಿಗೆ ಎಂಟು ಮಂದಿ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಇದ್ದರು; ಅವರು ಶೂರರು, ನೀತಿಯನ್ನೂ ಬಹಳವಾಗಿ ತಿಳಿದವರೂ ಆಗಿದ್ದರು: ಪ್ರಘಸ, ವಿಘಸ, ಶಂಕುಕರ್ಣ, ವಿಭಾವಸು, ವಿದ್ಯುन्मಾಲಿ, ಸುಮಾಲಿ, ಪರ್ಜನ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ರೂರ.

ಏತೇ ಮನ್ತ್ರಿವರಾಸ್ತಸ್ಯ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯೇನ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಾಃ । ತೇ ದಾನವೇನ್ದ್ರಮಾಸೀನಮೂಚುಃ ಕೃತ್ಯಂ ವಿಧೀಯತಾಮ್ ।। ೯೨.

ಈ ಮಂತ್ರಿವರ್ಯರನ್ನು ಅವನ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳೆಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರು ದಾನವಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಕುಳಿತಿದ್ದವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, 'ಯಾವ ಕಾರ್ಯವೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ತೇಷಾಂ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ದಾನವೇನ್ದ್ರೋ ಮಹಾಬಲಃ । ಉವಾಚ ಕನ್ಯಾಲಾಭಾರ್ಥಂ ನಾರದಾವಾಪ್ತನಿಶ್ಚಯಃ ।। ೯೨.

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ದಾನವರಾಜನು, ನಾರದನ ಸಲಹೆಯಂತೆ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮಾತನಾಡಿದನು.