ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ತೇಷಾಂ ಗೌತಮಶಾಪಾದ್ಧಿ ಭವಿಷ್ಯನ್ತ್ಯನ್ವಯೇ ದ್ವಿಜಾಃ । ತೇಷಾಂ ಮಧ್ಯೇ ಸದಾಚಾರಾ ಯೇ ತೇ ಮಚ್ಛಾಸನೇ ರತಾಃ ।। ೭೧.

ಗೌತಮನ ಶಾಪದಿಂದ ಅವರ ವಂಶದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರು ಹುಟ್ಟುವರು; ಅವರೊಳಗೆ ಸದಾಚಾರಿಗಳೂ, ನನ್ನ ಉಪದೇಶದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ವರ್ಗಂ ಚೈವಾಪವರ್ಗಂ ಚ ಇತಿ ವೈ ಸಂಶಯಾತ್ ಪುರಾ । ವೈಡಾಲಿಕಾಽಧೋ ಯಾಸ್ಯನ್ತಿ ಮಮ ಸಂತತಿದೂಷಕಾಃ ।। ೭೧.

ಸ್ವರ್ಗ ಅಥವಾ ಮುಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ಹೊಂದಿ, ನನ್ನ ವಂಶವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವವರು, ಬೆಕ್ಕುಗಳ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಾಗ್ ಗೌತಮಾಗ್ನಿನಾ ದಗ್ಧಾಃ ಪುನರ್ಮದ್ವಚನಾದ್ ದ್ವಿಜಾಃ । ನರಕಂ ತು ಗಮಿಷ್ಯನ್ತಿ ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ ।। ೭೧.

ಹಿಂದೆ ಗೌತಮನ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಅವರು ಸುಟ್ಟಹೋಗಿದ್ದರು; ಈಗ ನನ್ನ ಆದೇಶದಿಂದ ಆ ದ್ವಿಜರು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ರುದ್ರ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಮಯಾ ಬ್ರಹ್ಮಸುತಾಃ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಜಗ್ಮುರ್ಯಥಾಗತಮ್ । ಗೌತಮೋಽಪಿ ಸ್ವಕಂ ಗೇಹಂ ಜಗಾಮಾಶು ಪರಂತಪಃ ।। ೭೧.

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆನು, ಅವರು ಬಂದಂತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು; ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಗೌತಮನು ಕೂಡ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬೇಗನೆ ಹೋದನು.

ಏತದ್ ವಃ ಕಥಿತಂ ವಿಪ್ರಾ ಮಯಾ ಧರ್ಮಸ್ಯ ಲಕ್ಷಣಮ್ । ಏತಸ್ಮಾದ್ ವಿಪರೀತೋ ಯಃ ಸ ಪಾಷಣ್ಡರತೋ ಭವೇತ್ ।। ೭೧.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ಧರ್ಮದ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆನು; ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆಯುವವನು ಪಾಶಂಡದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಸರ್ವಜ್ಞಂ ಸರ್ವಕರ್ತ್ತಾರಂ ಭವಂ ರುದ್ರಂ ಪುರಾತನಮ್ । ಪ್ರಣಮ್ಯ ಪ್ರಯತೋಽಗಸ್ತ್ಯಃ ಪಪ್ರಚ್ಛ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ।। ೭೨.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವ, ಪುರಾತನ ರುದ್ರನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಉವಾಚ । ಭವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚ ವಿಷ್ಣುಶ್ಚ ತ್ರಯಮೇತತ್ ತ್ರಯೀ ಸ್ಮೃತಾ । ದೀಪೋಽಗ್ನಿರ್ದೋಪಸಂಯೋಗೈಃ ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರೇಷು ಸರ್ವತಃ ।। ೭೨.

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ನೀವು, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು—ಈ ಮೂವರು ತ್ರಯೀ ಎಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ; ದೀಪಕ್ಕೆ ಅಗ್ನಿ ಸೇರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೀವು ಇದ್ದೀರಿ.

ಕಸ್ಮಿನ್ ಪ್ರಧಾನೋ ಭಗವಾನ್ ಕಾಲೇ ಕಸ್ಮಿನ್ನಧೋಕ್ಷಜಃ । ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಾ ಏತದಾಚಕ್ಷ್ವ ಮಮ ದೇವ ತ್ರಿಲೋಚನ ।। ೭೨.

ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳ ದೇವಾ, ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮುಖ್ಯರು? ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಾತ್ಮನಾದವರು? ಅಥವಾ ಬ್ರಹ್ಮನಾ? ದಯಮಾಡಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿ.

ರುದ್ರ ಉವಾಚ । ವಿಷ್ಣುರೇವ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ತ್ರಿಭೇದಮಿಹ ಪಠ್ಯತೇ । ವೇದಸಿದ್ಧಾನ್ತಮಾರ್ಗೇಷು ತನ್ನ ಜಾನನ್ತಿ ಮೋಹತಾಃ ।। ೭೨.

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ವಿಷ್ಣುವೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮನು, ಇಲ್ಲಿ ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ವೇದಸಿದ್ಧಾಂತದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮೋಹದಿಂದ ಇದನ್ನು ಅರಿಯಲಾಗದು.

ವಿಶಪ್ರವೇಶನೇ ಧಾತುಸ್ತತ್ರ ಷ್ಣು ಪ್ರತ್ಯಯಾದನು । ವಿಷ್ಣುರ್ಯಃ ಸರ್ವದೇವೇಷು ಪರಮಾತ್ಮಾ ಸನಾತನಃ ।। ೭೨.

'ವಿಶ್' ಎಂಬ ಧಾತುವಿಗೆ 'ಷ್ಣು' ಎಂಬ ಪ್ರತ್ಯಯ ಸೇರ್ಪಡಿದಾಗ, ವಿಷ್ಣುವೇ ಎಲ್ಲ ದೇವರಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಪರಮಾತ್ಮನು.

ಯೋಽಯಂ ವಿಷ್ಣುಸ್ತು ದಶಧಾ ಕೀರ್ತ್ಯತೇ ಚೈಕಧಾ ದ್ವಿಜಾಃ । ಸ ಆದಿತ್ಯೋ ಮಹಾಭಾಗ ಯೋಗೈಶ್ವರ್ಯಸಮನ್ವಿತಃ ।। ೭೨.

ಈ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಹತ್ತು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ದ್ವಿಜರೆ; ಅವನೇ ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಆದಿತ್ಯನು, ಯೋಗಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು.

ಸ ದೇವಕಾರ್ಯಾಣಿ ಸದಾ ಕುರುತೇ ಪರಮೇಶ್ವರಃ । ಮನುಷ್ಯಭಾವಮಾಶ್ರಿತ್ಯ ಸ ಮಾಂ ಸ್ತೌತಿ ಯುಗೇ ಯುಗೇ । ಲೋಕಮಾರ್ಗಪ್ರವೃತ್ತ್ಯರ್ಥಂ ದೇವಕಾರ್ಯಾರ್ಥಸಿದ್ಧಯೇ ।। ೭೨.

ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಸದಾ ದೇವಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಮಾನವನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ; ಪ್ರಪಂಚದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮತ್ತು ದೇವಕಾರ್ಯಗಳ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಹಂ ಚ ವರದಸ್ತಸ್ಯ ದ್ವಾಪರೇ ದ್ವಾಪರೇ ದ್ವಿಜ । ಅಹಂ ಚ ತಂ ಸದಾ ಸ್ತೌಮಿ ಶ್ವೇತದ್ವೀಪೇ ಕೃತೇ ಯುಗೇ ।। ೭೨.

ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲೂ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ, ದ್ವಿಜರೆ; ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಸದಾ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಸೃಷ್ಟಿಕಾಲೇ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರಂ ಸ್ತೌಮಿ ಕಾಲೋ ಭವಾಮಿ ಚ । ಬ್ರಹ್ಮಾ ದೇವಾಸುರಾ ಸ್ತೌತಿ ಮಾಂ ಸದಾ ತು ಕೃತೇ ಯುಗೇ । ಲಿಙ್ಗಮೂರ್ತಿಂ ಚ ಮಾಂ ದೇವಾ ಯಜನ್ತೇ ಭೋಗಕಾಙ್ಕ್ಷಿಣಃ ।। ೭೨.

ಸೃಷ್ಟಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಕಾಲನಾಗುತ್ತೇನೆ; ಬ್ರಹ್ಮ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಭೋಗವನ್ನು ಬಯಸುವ ದೇವತೆಗಳು ಲಿಂಗರೂಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸಹಸ್ತ್ರಶೀರ್ಷಕಂ ದೇವಂ ಮನಸಾ ತು ಮುಮುಕ್ಷವಃ । ಯಜನ್ತೇ ಯಂ ಸ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ ದೇವೋ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೭೨.

ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳಿರುವ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವನೇ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮ, ದೇವರಾದ ನಾರಾಯಣನು ತಾನೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞೇನ ಯೇ ನಿತ್ಯಂ ಯಜನ್ತೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಾಃ । ತೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಪ್ರೀಣಯನ್ತಿ ವೇದೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ।। ೭೨.

ಯಾರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞದಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ; ವೇದವೇ ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ನಾರಾಯಣಃ ಶಿವೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಶಂಕರ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ । ಏತೈಸ್ತು ನಾಮಭಿರ್ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಂ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಸನಾತನಮ್ । ತಂ ಚ ಚಿನ್ತಾಮಯಂ ಯೋಗಂ ಪ್ರವದನ್ತಿ ಮನೀಷಿಣಃ ।। ೭೨.

ನಾರಾಯಣ, ಶಿವ, ವಿಷ್ಣು, ಶಂಕರ, ಪುರುಷೋತ್ತಮ—ಈ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪರಮ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ಚಿಂತನೆಯ ಯೋಗವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಪಶೂನಾಂ ಶಮನಂ ಯಜ್ಞೇ ಹೋಮಕರ್ಮ ಚ ಯದ್ಭವೇತ್ । ತದೋಮಿತಿ ಚ ವಿಖ್ಯಾತಂ ತತ್ರಾಹಂ ಸಂವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ ।। ೭೨.

ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪಶುಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಹೋಮ ಮಾಡುವ ಕ್ರಿಯೆ 'ಓಂ' ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಕರ್ಮವೇದಯುಜಾಂ ವಿಪ್ರ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಿಷ್ಣುರ್ಮಹೇಶ್ವರಃ । ವಯಂ ತ್ರಯೋಽಪಿ ಮನ್ತ್ರಾದ್ಯಾ ನಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಾ ವಿಚಾರಣಾ ।। ೭೨.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರರು ಕರ್ಮವೇದದೊಡನೆ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ; ನಾವು ಮೂವರೂ ಮಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಾಗಿದ್ದೇವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಅಹಂ ವಿಷ್ಣುಸ್ತಥಾ ವೇದಾ ಬ್ರಹ್ಮ ಕರ್ಮಾಣಿ ಚಾಪ್ಯುತ । ಏತತ್ ತ್ರಯಂ ತ್ವೇಕಮೇವ ನ ಪೃಥಗ್ ಭಾವಯೇತ್ ಸುಧೀಃ ।। ೭೨.

ನಾನು ವಿಷ್ಣುವೂ, ವೇದಗಳೂ, ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳೂ ಕೂಡ ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಮೂರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದವರು ಎಂದಿಗೂ ಭಾವಿಸಬಾರದು.

ಯೋಽನ್ಯಥಾ ಭಾವಯೇದೇತತ್ ಪಕ್ಷಪಾತೇನ ಸುವ್ರತ । ಸ ಯಾತಿ ನರಕಂ ಘೋರಂ ರೌರವಂ ಪಾಪಪೂರುಷಃ ।। ೭೨.

ಓ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನೇ, ಯಾರಾದರೂ ಈ ಮೂರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎಂದು ಪಕ್ಷಪಾತದಿಂದ ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಆ ಪಾಪಿ ಭಯಾನಕವಾದ ರೌರವ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಅಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಚ ವಿಷ್ಣುಶ್ಚ ಋಗ್ಯಜುಃ ಸಾಮ ಏವ ಚ । ನೈತಸ್ಮಿನ್ ಭೇದಮಸ್ಯಾಸ್ತಿ ಸರ್ವೇಷಾಂ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ ।। ೭೨.

ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮತ್ತು ಋಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದಗಳೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಯಾವ ಬೇಧವೂ ಇಲ್ಲ, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ.

ರುದ್ರ ಉವಾಚ । ಶ್ರೃಣು ಚಾನ್ಯದ್ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೌತೂಹಲಸಮನ್ವಿತಮ್ । ಅಪೂರ್ವಭೂತಂ ಸಲಿಲೇ ಮಗ್ನೇನ ಮುನಿಪುಂಗವ ।। ೭೩.

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ ನಡೆದ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಘಟನೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಾಣಾಽಹಂ ಪುರಾ ಸೃಷ್ಟಃ ಪ್ರೋಕ್ತಶ್ಚ ಸೃಜ ವೈ ಪ್ರಜಾಃ । ಅವಿಜ್ಞಾನಸಮರ್ಥೋಽಹಂ ನಿಮಗ್ನಃ ಸಲಿಲೇ ದ್ವಿಜ ।। ೭೩.

ಹಿಂದೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, 'ಪ್ರೀತಿಯನ್ನಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಸರಿಯಾದ ಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ನಾನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೆನು, ಓ ದ್ವಿಜ.

ತತ್ರ ಯಾವತ್ ಕ್ಷಣಂ ಚೈಕಂ ತಿಷ್ಠಾಮಿ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ । ಅಙ್ಗುಷ್ಠಮಾತ್ರಂ ಪುರುಷಂ ಧ್ಯಾಯನ್ ಪ್ರಯತಮಾನಸಃ ।। ೭೩.

ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಾನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಅಂಗುಷ್ಠದಷ್ಟು ಗಾತ್ರದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆನು.

ತಾವಜ್ಜಲಾತ್ ಸಮುತ್ತಸ್ಥುಃ ಪ್ರಲಯಾಗ್ನಿಸಮಪ್ರಭಾಃ । ಪುರುಷಾ ದಶ ಚೈಕಶ್ಚ ತಾಪಯನ್ತೋಂಶುಭಿರ್ಜಲಮ್ ।। ೭೩.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಹತ್ತು ಜನರೂ ಒಬ್ಬರೂ ಹೊರಬಂದರು; ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಬಿಸಿಯಾಗಿಸಿದರು.

ಮಯಾ ಪೃಷ್ಟಾಃ ಕೇ ಭವನ್ತೋ ಜಲಾದುತ್ತೀರ್ಯ ತೇಜಸಾ । ತಾಪಯನ್ತೋ ಜಲಂ ಚೇದಂ ಕ್ವ ವಾ ಯಾಸ್ಯಥ ಸಂಶತ ।। ೭೩.

ನಾನು ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದೆ: 'ನೀರು ಬಿಟ್ಟು ಈ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ನೀವು ಯಾರು? ನೀರನ್ನು ಬಿಸಿಯಾಗಿಸುತ್ತಿರುವದು ಯಾಕೆ? ನೀವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

ಏವಮುಕ್ತಾ ಮಯಾ ತೇ ತು ನೋಚುಃ ಕಿಂಚನ ಸತ್ತಮಾಃ । ಏವಮೇವ ಗತಾಸ್ತೂಷ್ಣೀಂ ತೇ ನರಾ ದ್ವಿಜಪುಂಗವ ।। ೭೩.

ನಾನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದರೂ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷರು ಏನು ಹೇಳದೆ, ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದರು, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ.

ತತಸ್ತೇಷಾಮನು ಮಹಾಪುರುಷೋಽತೀವಶೋಭನಃ । ಸ ತಸ್ಮಿನ್ ಮೇಘಸಂಕಾಶಃ ಪುಣ್ಡರೀಕನಿಭೇಕ್ಷಣಃ ।। ೭೩.

ಅವರ ನಂತರ, ಮೋಡದಂತೆ ಕಾಣುವ, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ಬಹಳ ಸುಂದರವಾದ ಮಹಾಪುರುಷನು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.