ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಋಷಯ ಊಚುಃ । ಮೋಹನಾರ್ಥಂ ತು ಲೋಕಾನಾಂ ತ್ವಯಾ ಶಾಸ್ತ್ರಂ ಪೃಥಕ್ ಕೃತಮ್ । ತತ್ ತ್ವಯಾ ಹೇತುನಾ ಕೇನ ಕೃತಂ ದೇವ ವದಸ್ವ ನಃ ।। ೭೧.

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ನೀನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಒಂದು ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ದೇವಾ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆಯೋ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಹೇಳು.

ರುದ್ರ ಉವಾಚ । ಅಸ್ತಿ ಭಾರತವರ್ಷೇಣ ವನಂ ದಣ್ಡಕಸಂಜ್ಞಿತಮ್ । ತತ್ರ ತೀವ್ರಂ ತಪೋ ಘೋರಂ ಗೌತಮೋ ನಾಮ ವೈ ದ್ವಿಜಃ ।। ೭೧.

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಭಾರತವರ್ಷದಲ್ಲಿ ದಂಡಕವೆಂಬ ಒಂದು ಅರಣ್ಯವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಗೌತಮನೆಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಭಯಾನಕವಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ಚಕಾರ ತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತು ಪರಿತೋಷಂ ಗತಃ ಪ್ರಭುಃ । ಉವಾಚ ತಂ ಮುನಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವರಂ ಬ್ರೂಹಿ ತಪೋಧನ ।। ೭೧.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ತಪಸ್ವಿಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಏನು ವರವನ್ನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳು, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಪನ್ನನೇ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ತೇನ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಲೋಕಕರ್ತೃಣಾ । ಉವಾಚ ಸದ್ಯಃ ಪಙ್ಕ್ತಿಂ ಮೇ ಧಾನ್ಯಾನಾಂ ದೇಹಿ ಪದ್ಮಜ ।। ೭೧.

ಆಗ ಲೋಕಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಗೌತಮನು ತಕ್ಷಣವೇ, 'ಪದ್ಮಜನೇ, ನನಗೆ ಧಾನ್ಯಗಳ ಸಾಲು ನೀಡು,' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತೋ ದದೌ ತಸ್ಯ ತಮೇವಾರ್ಥಂ ಪಿತಾಮಹಃ । ಲಬ್ಧ್ವಾ ತು ತಂ ವರಂ ವಿಪ್ರಃ ಶತಶ್ರೃಙ್ಗೇ ಮಹಾಶ್ರಮಮ್ ।। ೭೧.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಪಿತಾಮಹನು ಅವನಿಗೆ ಅದೇ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಆ ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶತಶೃಂಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಚಕಾರ ತಸ್ಯೋಷಸಿ ಚ ಪಾಕಾನ್ತೇ ಶಾಲಯೋ ದ್ವಿಜಾಃ । ಲೂಯನ್ತೇ ತೇನ ಮುನಿನಾ ಮಧ್ಯಾಹ್ನೇ ಪಚ್ಯತೇ ತಥಾ । ಸರ್ವಾತಿಥ್ಯಮಸೌ ವಿಪ್ರೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಭ್ಯೋ ದದಾತ್ಯಲಮ್ ।। ೭೧.

ಅಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಬೆಳೆದನು. ಆ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಅವನು ಕಟಿದು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯವಾಗಿ ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಊಟವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಕಸ್ಯಚಿತ್ ತ್ವಥ ಕಾಲಸ್ಯ ಮಹತಿ ದ್ವಾದಶಾಬ್ದಿಕಾ । ಅನಾವೃಷ್ಟಿರ್ದ್ವಿಜವರಾ ಅಭವಲ್ಲೋಮಹರ್ಷಿಣೀ ।। ೭೧.

ಅದಾದ ಮೇಲೆ, ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ಹದಿನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಮಹಾ ಬಿಸಿಲು ಬಿದ್ದ ಅನಾವೃಷ್ಠಿಯು ಉಂಟಾಯಿತು. ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಾಗಿತ್ತು.

ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುನಯಃ ಸರ್ವೇ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಂ ವನೇಚರಾಃ । ಕ್ಷುಧಯಾ ಪೀಡ್ಯಮಾಮಾಸ್ತು ಪ್ರಯಯುರ್ಗೌತಮಂ ತದಾ ।। ೭೧.

ಆ ಅನಾವೃಷ್ಠಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೌತಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

ಅಥ ತಾನಾಗತಾನ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಗೌತಮಃ ಶಿರಸಾ ನತಃ । ಉವಾಚ ಸ್ಥೀಯತಾಂ ಮಹ್ಯಂ ಗೃಹೇ ಮುನಿವರಾತ್ಮಜಾಃ ।। ೭೧.

ಅವರು ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೌತಮನು ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ, 'ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರ ಪುತ್ರರೆ, ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಉಳಿಯಿರಿ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತಾಸ್ತು ತೇ ತೇನ ತಸ್ಥುರ್ವಿವಿಧಭೋಜನಮ್ । ಭುಞ್ಜಮಾನಾ ಅನಾವೃಷ್ಟಿರ್ಯಾವತ್ ಸಾ ನಿವೃತಾಽಭವತ್ ।। ೭೧.

ಅವನ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅವರು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದು, ಅನೇಕ ವಿಧವಾದ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಅನಾವೃಷ್ಠಿ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಇದ್ದರು.

ನಿವೃತ್ತಾಯಾಂ ತು ವೈ ತಸ್ಯಾಮನಾವೃಷ್ಟ್ಯಾಂ ತು ತೇ ದ್ವಿಜಾಃ । ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾನಿಮಿತ್ತಂ ತು ಪ್ರಯಾತುಂ ಮನಸೋಽಭವನ್ ।। ೭೧.

ಆ ಅನಾವೃಷ್ಠಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿತು.

ತತ್ರ ಶಾಣ್ಡಿಲ್ಯನಾಮಾನಂ ತಾಪಸಂ ಮುನಿಸತ್ತಮಮ್ । ಪ್ರತ್ಯುವಾಚೇತಿ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಮೀರೀಚಃ ಪರಮೋ ಮುನಿಃ ।। ೭೧.

ಅಲ್ಲಿ ಶಾಂಡಿಲ್ಯನೆಂಬ ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು, ಮಹಾಮುನಿಯಾದ ಮಾರೀಚನು ಯೋಚಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು.

ಮಾರೀಚ ಉವಾಚ । ಶಾಣ್ಡಿಲ್ಯ ಶೋಭನಂ ವಕ್ಷ್ಯೇ ಪಿತಾ ತೇ ಗೌತಮೋ ಮುನಿಃ । ತಮನುಕ್ತ್ವಾ ನ ಗಚ್ಛಾಮಸ್ತಪಶ್ಚರ್ತುಂ ತಪೋವನಮ್ ।। ೭೧.

ಮಾರೀಚನು ಹೇಳಿದನು: ಶಾಂಡಿಲ್ಯ, ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಗೌತಮನು ಮಹಾಮುನಿ. ಅವನಿಗೆ ಹೇಳದೆ ನಾವು ತಪೋವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬಾರದು.

ಏವಮುಕ್ತೇಽಥ ಜಹಸುಃ ಸರ್ವೇ ತೇ ಮುನಯಸ್ತದಾ । ಕಿಮಸ್ಮಾಭಿಃ ಸ್ವಕೋ ದೇಹೋ ವಿಕ್ರೀತೋಽಸ್ಯಾನ್ನಭಕ್ಷಣಾತ್ ।। ೭೧.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆ ಮುನಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ, 'ನಾವು ಅವನ ಊಟ ತಿಂದುದರಿಂದ ನಮ್ಮದೇ ದೇಹವನ್ನು ಮಾರಿದಂತೆಯೇ?' ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಪುನಶ್ಚೋಚುಃ ಸೋಪಾಧಿಗಮನಂ ಪ್ರತಿ । ಕೃತ್ವಾ ಮಾಯಾಮಯೀಂ ಗಾಂ ತು ತಚ್ಛಾಲೌ ತೇ ವ್ಯಸರ್ಜಯನ್ ।। ೭೧.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ಹೊರಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದರು. ನಂತರ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಅವನ ಅಕ್ಕಿ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರು.

ತಾಂ ಚರನ್ತೀಂ ತತೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶಾಲೌ ಗಾಂ ಗೌತಮೋ ಮುನಿಃ । ಗೃಹೀತ್ವಾ ಸಲಿಲಂ ಪಾಣೌ ಯಾಹಿ ರುದ್ರೇತ್ಯಭಾಷತ । ತತೋ ಮಾಯಾಮಯೀ ಸಾ ಗೌಃ ಪಪಾತ ಜಲಬಿನ್ದುಭಿಃ ।। ೭೧.

ಆ ಹಸುವನ್ನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಗೌತಮ ಮುನಿಯವರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಹಿಡಿದು, 'ಹೋಗು ರುದ್ರನ ಬಳಿಗೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆಗ ಆ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಹಸು ನೀರಿನ ಹನಿಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದಳು.

ನಿಹತಾಂ ತಾಂ ತತೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುನೀನ್ ಜಿಗಮಿಷೂಂಸ್ತಥಾ । ಉವಾಚ ಗೌತಮೋ ಧೀಮಾಂಸ್ತಾನ್ ಮುನೀನ್ ಪ್ರಣತಃ ಸ್ಥಿತಃ ।। ೭೧.

ಅವಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮುನಿಗಳು ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಗೌತಮನು ನಮ್ರವಾಗಿ ಆ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಕಿಮರ್ಥಂ ಗಮ್ಯತೇ ವಿಪ್ರಾಃ ಸಾಧು ಶಂಸತ ಮಾಚಿರಮ್ । ಮಾಂ ವಿಹಾಯ ಸದಾ ಭಕ್ತಂ ಪ್ರಣತಂ ಚ ವಿಶೇಷತಃ ।। ೭೧.

ಏನು ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೀವು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಮುನಿಗಳೇ? ದಯವಿಟ್ಟು ಬೇಗನೆ ಹೇಳಿ. ಸದಾ ಭಕ್ತನಾಗಿರುವ ನನ್ನನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶರಣಾಗಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಏಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?

ಋಷಯ ಊಚುಃ । ಗೋವಧ್ಯೇಯಮಿಹ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಯಾವತ್ ತವ ಶರೀರಗಾ । ತಾವದನ್ನಂ ನ ಭುಞ್ಜಾಮೋ ಭವತೋಽನ್ನಂ ಮಹಾಮುನೇ ।। ೭೧.

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಇಲ್ಲಿ ಹಸು ಹತ್ಯೆಯಾಗಿದೆ; ಅದು ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಜೊತೆಗೆ ಇರುವವರೆಗೆ, ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಅನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಏವಮುಕ್ತೋ ಗೌತಮೋಽಥ ತಾನ್ ಮುನೀನ್ ಪ್ರಾಹ ಧರ್ಮವಿತ್ । ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಂ ಗೋವಧ್ಯಾಯಾ ದೀಯತಾಂ ಮೇ ತಪೋಧನಾಃ ।। ೭೧.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ಗೌತಮನು ಆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ, 'ಹಸು ಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಿ' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಇಯಂ ಗೌರಮೃತಾ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತೇವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾ । ಗಙ್ಗಾಜಲಪ್ಲುತಾ ಚೇಯಮುತ್ಥಾಸ್ಯತಿ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೭೧.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಈ ಹಸು ಸತ್ತಿಲ್ಲ; ಅವಳು ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನಳಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಳೆ. ಗಂಗೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಅವಳು ಖಂಡಿತಾ ಎದ್ದು ಬರ್ತಾಳೆ.

ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಂ ಮೃತಾಯಾಃ ಸ್ಯಾದಮೃತಾಯಾಃ ಕೃತಂ ತ್ವಿದಮ್ । ವ್ರತಂ ವಾ ಮಾ ಕೃಥಾಃ ಕೋಪಮಿತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರಯಯುಸ್ತು ತೇ ।। ೭೧.

ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವು ಸತ್ತವರಿಗೆ ಬೇಕು; ಸತ್ತಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಇದು ಸಾಕಾಗಿದೆ. ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಡ, ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟರು.

ಗತೈಸ್ತೈರ್ಗೌತಮೋ ಧೀಮಾನ್ ಹಿಮವನ್ತಂ ಮಹಾಗಿರಿಮ್ । ಮಾಮಾರಾಧಯಿಷುಃ ಪ್ರಾಯಾತ್ ತಪ್ತುಂ ಚಾಶು ಮಹತ್ ತಪಃ ।। ೭೧.

ಅವರು ಹೋದ ನಂತರ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಗೌತಮನು ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಹಿಮವಂತ ಪರ್ವತದತ್ತ ಹೊರಟನು.

ಶತಮೇಕಂ ತು ವರ್ಷಾಣಾಮಹಮಾರಾಧಿತೋಽಭವಮ್ । ತುಷ್ಟೇನ ಚ ಮಯಾ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ವರಂ ವರಯ ಸುವ್ರತ ।। ೭೧.

ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದನು; ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ನಾನು ಅವನಿಗೆ, 'ಒಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು, ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯೇ' ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.

ಸೋಽಬ್ರವೀನ್ಮಾಂ ಜಕಟಾಸಂಸ್ಥಾಂ ದೇಹಿ ಗಙ್ಗಾಂ ತಪಸ್ವಿನೀಮ್ । ಮಯಾ ಸಾರ್ಧಂ ಪ್ರಯಾತ್ವೇಷಾ ಪುಣ್ಯಾ ಭಾಗೀರಥೀ ನದೀ ।। ೭೧.

ಅವನು ನನಗೆ, 'ನಿನ್ನ ಜಟೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಗಂಗೆಯ ತಪಸ್ಸಿನ ನದಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು. ಈ ಪವಿತ್ರ ಭಾಗೀರಥಿ ನದಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರಲಿ' ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು.

ಏವಮುಕ್ತೇ ಜಟಾಖಣ್ಡಮೇಕಂ ಸ ಪ್ರದದೌ ಶಿವಃ । ತಾಂ ಗೃಹ್ಯ ಗತವಾನ್ ಸೋಽಪಿ ಯತ್ರಾಸ್ತೇ ಸಾ ತು ಗೌರ್ಮೃತಾ ।। ೭೧.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಶಿವನು ಒಂದು ಜಟೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನು ಹಸು ಸತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ತಜ್ಜಲಪ್ಲಾವಿತಾ ಸಾ ಗೌರ್ಗತಾ ಚೋತ್ಥಾಯ ಭಾಮಿನೀ । ನದೀ ಚ ಮಹತೀ ಜಾತಾ ಪುಣ್ಯತೋಯಾ ಶುಚಿಹ್ರದಾ ।। ೭೧.

ಆ ಜಟೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಹಸು ಎದ್ದು ಬೆಳಗುತ್ತಾ ನಿಂತಳು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಮಹಾ ಪವಿತ್ರ ನದಿ ಹುಟ್ಟಿಬಂದಿತು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯಂ ತತ್ರ ಸಪ್ತರ್ಷಯೋಽಮಲಾಃ । ಆಜಗ್ಮುಃ ಖೇ ವಿಮಾನಸ್ಥಾಃ ಸಾಧುಃ ಸಾಧ್ವಿತಿ ವಾದಿನಃ ।। ೭೧.

ಆ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ನೋಡಿ, ಪವಿತ್ರ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದು, 'ಅದ್ಭುತ! ಅದ್ಭುತ!' ಎಂದು ಕೊಂಡಾಡಿದರು.

ಸಾಧು ಗೌತಮ ಸಾಧೂನಾಂ ಕೋನ್ಯೋಽಸ್ತಿ ಸದೃಶಸ್ತವ । ಯದೇವಂ ಜಾಹ್ನವೀಂ ದೇವೀಂ ದಣ್ಡಕೇ ಚಾವತಾರಯತ್ ।। ೭೧.

'ಗೌತಮನೇ, ನೀನು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನರು ಧರ್ಮಾತ್ಮರಲ್ಲಿ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ? ಜಹ್ನವಿ ದೇವಿಯನ್ನು ದಂಡಕ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿದವನು ನೀನೇ.' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.