ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ತ್ರಯೋ ಲೋಕಾಸ್ತ್ರಯಃ ಸಂಧ್ಯಾಸ್ತ್ರಯೋ ವರ್ಣಾಸ್ತಥೈವ ಚ । ಸವನಾನಿ ತು ತಾವನ್ತಿ ತ್ರಿಧಾ ಬದ್ಧಮಿದಂ ಜಗತ್ ।। ೭೦.

ಮೂರು ಲೋಕಗಳು, ಮೂರು ಸಂಧ್ಯೆಗಳು, ಮೂರು ವರ್ಣಗಳು, ಮೂರು ವಿಧದ ಯಜ್ಞಗಳು — ಈ ಜಗತ್ತು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತವಾಗಿದೆ.

ಯ ಏವಂ ವೇತ್ತಿ ವಿಪ್ರರ್ಷೇ ಪರಂ ನಾರಾಯಣಂ ತಥಾ । ಅಪರಂ ಪದ್ಮಯೋನಿಂ ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ತ್ವಪರಂ ತು ಮಾಮ್ । ಗುಣತೋ ಮುಖ್ಯತಸ್ತ್ವೇಕ ಏವಾಹಂ ಮೋಹ ಇತ್ಯುತ ।। ೭೦.

ಯಾರು ಈ ರೀತಿ ಅರಿತಾರೆ, ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಪರಮ ನಾರಾಯಣನು, ಎರಡನೆಯದು ಕಮಲದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮತ್ತೊಂದು ನಾನು ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಗುಣದ ಪ್ರಕಾರ ಮುಖ್ಯನು ನಾನು, ಉಳಿದವು ಮೋಹವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಉವಾಚ । ಏವಮುಕ್ತಸ್ತತೋ ದೇವಾ ಋಷಯಶ್ಚ ಪಿನಾಕಿನಾ । ಅಹಂ ಚ ನೃಪತೇ ತಸ್ಯ ದೇವಸ್ಯ ಪ್ರಣತೋಽಭವಮ್ ।। ೭೧.

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಪಿನಾಕಧಾರಿ ದೇವರು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ನಾನು, ರಾಜನೇ, ಆ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆವು.

ಪ್ರಣಮ್ಯ ಶಿರಸಾ ದೇವಂ ಯಾವತ್ ಪಶ್ಯಾಮಹೇ ನೃಪ । ತಾವತ್ ತಸ್ಯೈವ ರುದ್ರಸ್ಯ ದೇಹಸ್ಥಂ ಕಮಲಾಸನಮ್ ।। ೭೧.

ದೇವರಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ರಾಜನೇ, ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ರುದ್ರನ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಕಮಲಾಸನನನ್ನು ನೋಡಿದೆವು.

ನಾರಾಯಣಂ ಚ ಹೃದಯೇ ತ್ರಸರೇಣುಸುಸೂಕ್ಷ್ಮಕಮ್ । ಜ್ವಲದ್ಭಾಸ್ಕರವರ್ಣಾಭಂ ಪಶ್ಯಾಮ ಭವದೇಹತಃ ।। ೭೧.

ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಧೂಳಿನ ಕಣದಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ, ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಭವದೇಹದಿಂದ ನೋಡಿದೆವು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವಿಸ್ಮಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ಯಾಜಕಾ ಋಷಯೋ ಮಮ । ಜಯಶಬ್ದರವಾಂಶ್ಚಕ್ರುಃ ಸಾಮಋಗ್ಯಜುಷಾಂ ಸ್ವನಮ್ ।। ೭೧.

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನೊಡನೆ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ಜಯಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಸಾಮ, ಋಕ್, ಯಜುಸ್ಸುಗಳ ಪಠಣವನ್ನು ಮಾಡಿದರು.

ಕೃತ್ವೋಚುಸ್ತೇ ತದಾ ದೇವಂ ಕಿಮಿದಂ ಪರಮೇಶ್ವರ । ಏಕಸ್ಯಾಮೇವ ಮೂರ್ತೌ ತೇ ಲಕ್ಷ್ಯನ್ತೇ ಚ ತ್ರಿಮೂರ್ತ್ತಯಃ ।। ೭೧.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಕೇಳಿದರು: ಏನು ಈ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಒಬ್ಬನೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೂರು ರೂಪಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ?

ರುದ್ರ ಉವಾಚ । ಯಜ್ಞೇಽಸ್ಮಿನ್ ಯದ್ಧುತಂ ಹವ್ಯಂ ಮಾಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಮಹರ್ಷಯಃ । ತೇ ತ್ರಯೋಽಪಿ ವಯಂ ಭಾಗಂ ಗೃಹ್ಣೀಮಃ ಕವಿಸತ್ತಮಾಃ ।। ೭೧.

ರುದ್ರನು ಹೀಗೆಂದನು: ಈ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಏನು ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೂ, ನಾವು ಮೂವರು ಕೂಡಾ, ಕವಿಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ.

ನಾಸ್ಮಾಕಂ ವಿವಿಧೋ ಭಾವೋ ವರ್ತತೇ ಮುನಿಸತ್ತಮಾಃ । ಸಮ್ಯಗ್ದೃಶಃ ಪ್ರಪಶ್ಯನ್ತಿ ವಿಪರೀತೇಷ್ವನೇಕಶಃ ।। ೭೧.

ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮನೋಭಾವಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು ಸ್ಪಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಯವರೋ ಅವರು ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಭಿನ್ನವಾದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವರು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ಏವಮುಕ್ತೇ ತು ರುದ್ರೇಣ ಸರ್ವೇ ತೇ ಮುನಯೋ ನೃಪ । ಪಪ್ರಚ್ಛುಃ ಶಂಕರಂ ದೇವಂ ಮೋಹಶಾಸ್ತ್ರಪ್ರಯೋಜನಮ್ ।। ೭೧.

ರುದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ರಾಜನೇ, ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ದೇವರಾದ ಶಂಕರನನ್ನು ಮೋಹಶಾಸ್ತ್ರದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

ಋಷಯ ಊಚುಃ । ಮೋಹನಾರ್ಥಂ ತು ಲೋಕಾನಾಂ ತ್ವಯಾ ಶಾಸ್ತ್ರಂ ಪೃಥಕ್ ಕೃತಮ್ । ತತ್ ತ್ವಯಾ ಹೇತುನಾ ಕೇನ ಕೃತಂ ದೇವ ವದಸ್ವ ನಃ ।। ೭೧.

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ನೀನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಒಂದು ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ದೇವಾ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆಯೋ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಹೇಳು.

ರುದ್ರ ಉವಾಚ । ಅಸ್ತಿ ಭಾರತವರ್ಷೇಣ ವನಂ ದಣ್ಡಕಸಂಜ್ಞಿತಮ್ । ತತ್ರ ತೀವ್ರಂ ತಪೋ ಘೋರಂ ಗೌತಮೋ ನಾಮ ವೈ ದ್ವಿಜಃ ।। ೭೧.

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಭಾರತವರ್ಷದಲ್ಲಿ ದಂಡಕವೆಂಬ ಒಂದು ಅರಣ್ಯವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಗೌತಮನೆಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಭಯಾನಕವಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ಚಕಾರ ತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತು ಪರಿತೋಷಂ ಗತಃ ಪ್ರಭುಃ । ಉವಾಚ ತಂ ಮುನಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವರಂ ಬ್ರೂಹಿ ತಪೋಧನ ।। ೭೧.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ತಪಸ್ವಿಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಏನು ವರವನ್ನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳು, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಪನ್ನನೇ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ತೇನ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಲೋಕಕರ್ತೃಣಾ । ಉವಾಚ ಸದ್ಯಃ ಪಙ್ಕ್ತಿಂ ಮೇ ಧಾನ್ಯಾನಾಂ ದೇಹಿ ಪದ್ಮಜ ।। ೭೧.

ಆಗ ಲೋಕಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಗೌತಮನು ತಕ್ಷಣವೇ, 'ಪದ್ಮಜನೇ, ನನಗೆ ಧಾನ್ಯಗಳ ಸಾಲು ನೀಡು,' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತೋ ದದೌ ತಸ್ಯ ತಮೇವಾರ್ಥಂ ಪಿತಾಮಹಃ । ಲಬ್ಧ್ವಾ ತು ತಂ ವರಂ ವಿಪ್ರಃ ಶತಶ್ರೃಙ್ಗೇ ಮಹಾಶ್ರಮಮ್ ।। ೭೧.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಪಿತಾಮಹನು ಅವನಿಗೆ ಅದೇ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಆ ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶತಶೃಂಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಚಕಾರ ತಸ್ಯೋಷಸಿ ಚ ಪಾಕಾನ್ತೇ ಶಾಲಯೋ ದ್ವಿಜಾಃ । ಲೂಯನ್ತೇ ತೇನ ಮುನಿನಾ ಮಧ್ಯಾಹ್ನೇ ಪಚ್ಯತೇ ತಥಾ । ಸರ್ವಾತಿಥ್ಯಮಸೌ ವಿಪ್ರೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಭ್ಯೋ ದದಾತ್ಯಲಮ್ ।। ೭೧.

ಅಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಬೆಳೆದನು. ಆ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಅವನು ಕಟಿದು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯವಾಗಿ ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಊಟವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಕಸ್ಯಚಿತ್ ತ್ವಥ ಕಾಲಸ್ಯ ಮಹತಿ ದ್ವಾದಶಾಬ್ದಿಕಾ । ಅನಾವೃಷ್ಟಿರ್ದ್ವಿಜವರಾ ಅಭವಲ್ಲೋಮಹರ್ಷಿಣೀ ।। ೭೧.

ಅದಾದ ಮೇಲೆ, ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ಹದಿನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಮಹಾ ಬಿಸಿಲು ಬಿದ್ದ ಅನಾವೃಷ್ಠಿಯು ಉಂಟಾಯಿತು. ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಾಗಿತ್ತು.

ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುನಯಃ ಸರ್ವೇ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಂ ವನೇಚರಾಃ । ಕ್ಷುಧಯಾ ಪೀಡ್ಯಮಾಮಾಸ್ತು ಪ್ರಯಯುರ್ಗೌತಮಂ ತದಾ ।। ೭೧.

ಆ ಅನಾವೃಷ್ಠಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೌತಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

ಅಥ ತಾನಾಗತಾನ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಗೌತಮಃ ಶಿರಸಾ ನತಃ । ಉವಾಚ ಸ್ಥೀಯತಾಂ ಮಹ್ಯಂ ಗೃಹೇ ಮುನಿವರಾತ್ಮಜಾಃ ।। ೭೧.

ಅವರು ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೌತಮನು ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ, 'ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರ ಪುತ್ರರೆ, ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಉಳಿಯಿರಿ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತಾಸ್ತು ತೇ ತೇನ ತಸ್ಥುರ್ವಿವಿಧಭೋಜನಮ್ । ಭುಞ್ಜಮಾನಾ ಅನಾವೃಷ್ಟಿರ್ಯಾವತ್ ಸಾ ನಿವೃತಾಽಭವತ್ ।। ೭೧.

ಅವನ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅವರು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದು, ಅನೇಕ ವಿಧವಾದ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಅನಾವೃಷ್ಠಿ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಇದ್ದರು.

ನಿವೃತ್ತಾಯಾಂ ತು ವೈ ತಸ್ಯಾಮನಾವೃಷ್ಟ್ಯಾಂ ತು ತೇ ದ್ವಿಜಾಃ । ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾನಿಮಿತ್ತಂ ತು ಪ್ರಯಾತುಂ ಮನಸೋಽಭವನ್ ।। ೭೧.

ಆ ಅನಾವೃಷ್ಠಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿತು.

ತತ್ರ ಶಾಣ್ಡಿಲ್ಯನಾಮಾನಂ ತಾಪಸಂ ಮುನಿಸತ್ತಮಮ್ । ಪ್ರತ್ಯುವಾಚೇತಿ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಮೀರೀಚಃ ಪರಮೋ ಮುನಿಃ ।। ೭೧.

ಅಲ್ಲಿ ಶಾಂಡಿಲ್ಯನೆಂಬ ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು, ಮಹಾಮುನಿಯಾದ ಮಾರೀಚನು ಯೋಚಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು.

ಮಾರೀಚ ಉವಾಚ । ಶಾಣ್ಡಿಲ್ಯ ಶೋಭನಂ ವಕ್ಷ್ಯೇ ಪಿತಾ ತೇ ಗೌತಮೋ ಮುನಿಃ । ತಮನುಕ್ತ್ವಾ ನ ಗಚ್ಛಾಮಸ್ತಪಶ್ಚರ್ತುಂ ತಪೋವನಮ್ ।। ೭೧.

ಮಾರೀಚನು ಹೇಳಿದನು: ಶಾಂಡಿಲ್ಯ, ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಗೌತಮನು ಮಹಾಮುನಿ. ಅವನಿಗೆ ಹೇಳದೆ ನಾವು ತಪೋವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬಾರದು.

ಏವಮುಕ್ತೇಽಥ ಜಹಸುಃ ಸರ್ವೇ ತೇ ಮುನಯಸ್ತದಾ । ಕಿಮಸ್ಮಾಭಿಃ ಸ್ವಕೋ ದೇಹೋ ವಿಕ್ರೀತೋಽಸ್ಯಾನ್ನಭಕ್ಷಣಾತ್ ।। ೭೧.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆ ಮುನಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ, 'ನಾವು ಅವನ ಊಟ ತಿಂದುದರಿಂದ ನಮ್ಮದೇ ದೇಹವನ್ನು ಮಾರಿದಂತೆಯೇ?' ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಪುನಶ್ಚೋಚುಃ ಸೋಪಾಧಿಗಮನಂ ಪ್ರತಿ । ಕೃತ್ವಾ ಮಾಯಾಮಯೀಂ ಗಾಂ ತು ತಚ್ಛಾಲೌ ತೇ ವ್ಯಸರ್ಜಯನ್ ।। ೭೧.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ಹೊರಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದರು. ನಂತರ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಅವನ ಅಕ್ಕಿ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರು.

ತಾಂ ಚರನ್ತೀಂ ತತೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶಾಲೌ ಗಾಂ ಗೌತಮೋ ಮುನಿಃ । ಗೃಹೀತ್ವಾ ಸಲಿಲಂ ಪಾಣೌ ಯಾಹಿ ರುದ್ರೇತ್ಯಭಾಷತ । ತತೋ ಮಾಯಾಮಯೀ ಸಾ ಗೌಃ ಪಪಾತ ಜಲಬಿನ್ದುಭಿಃ ।। ೭೧.

ಆ ಹಸುವನ್ನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಗೌತಮ ಮುನಿಯವರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಹಿಡಿದು, 'ಹೋಗು ರುದ್ರನ ಬಳಿಗೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆಗ ಆ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಹಸು ನೀರಿನ ಹನಿಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದಳು.

ನಿಹತಾಂ ತಾಂ ತತೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುನೀನ್ ಜಿಗಮಿಷೂಂಸ್ತಥಾ । ಉವಾಚ ಗೌತಮೋ ಧೀಮಾಂಸ್ತಾನ್ ಮುನೀನ್ ಪ್ರಣತಃ ಸ್ಥಿತಃ ।। ೭೧.

ಅವಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮುನಿಗಳು ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಗೌತಮನು ನಮ್ರವಾಗಿ ಆ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಕಿಮರ್ಥಂ ಗಮ್ಯತೇ ವಿಪ್ರಾಃ ಸಾಧು ಶಂಸತ ಮಾಚಿರಮ್ । ಮಾಂ ವಿಹಾಯ ಸದಾ ಭಕ್ತಂ ಪ್ರಣತಂ ಚ ವಿಶೇಷತಃ ।। ೭೧.

ಏನು ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೀವು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಮುನಿಗಳೇ? ದಯವಿಟ್ಟು ಬೇಗನೆ ಹೇಳಿ. ಸದಾ ಭಕ್ತನಾಗಿರುವ ನನ್ನನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶರಣಾಗಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಏಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?

ಋಷಯ ಊಚುಃ । ಗೋವಧ್ಯೇಯಮಿಹ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಯಾವತ್ ತವ ಶರೀರಗಾ । ತಾವದನ್ನಂ ನ ಭುಞ್ಜಾಮೋ ಭವತೋಽನ್ನಂ ಮಹಾಮುನೇ ।। ೭೧.

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಇಲ್ಲಿ ಹಸು ಹತ್ಯೆಯಾಗಿದೆ; ಅದು ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಜೊತೆಗೆ ಇರುವವರೆಗೆ, ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಅನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.