ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ತ್ವಂ ಚ ರುದ್ರ ಮಹಾಬಾಹೋ ಮೋಹಶಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಕಾರಯ । ಅಲ್ಪಾಯಾಸಂ ದರ್ಶಯಿತ್ವಾ ಫಲಂ ದೀರ್ಘಂ ಪ್ರದರ್ಶಯ ।। ೭೦.

ಮಹಾಬಾಹು ರುದ್ರನೇ, ನೀನು ಮೋಹಮಯವಾದ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ರಚಿಸು. ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ದೊಡ್ಡ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಜನರಿಗೆ ತೋರಿಸು.

ಕುಹಕಂ ಚೇನ್ದ್ರಜಾಲಾನಿ ವಿರುದ್ಧಾಚರಣಾನಿ ಚ । ದರ್ಶಯಿತ್ವಾ ಜನಂ ಸರ್ವಂ ಮೋಹಯಾಶು ಮಹೇಶ್ವರ ।। ೭೦.

ಮಾಯಾಜಾಲ, ವಂಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಪರೀತ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಜನರಿಗೆ ತೋರಿಸಿ, ಮಹೇಶ್ವರನೇ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬೇಗನೆ ಮೋಹಗೊಳಿಸು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತದಾ ತೇನ ದೇವೇನ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಾ । ಆತ್ಮಾ ತು ಗೋಪಿತಃ ಸದ್ಯಃ ಪ್ರಕಾಶ್ಯೋಽಹಂ ಕೃತಸ್ತದಾ ।। ೭೦.

ಅಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಂದ ನನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಮರೆಮಾಚಿ, ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸಲಾಯಿತು.

ತಸ್ಮಾದಾರಭ್ಯ ಕಾಲಂ ತು ಮತ್ಪ್ರಣೀತೇಷು ಸತ್ತಮ । ಶಾಸ್ತ್ರೇಷ್ವಭಿರತೋ ಲೋಕೋ ಬಾಹುಲ್ಯೇನ ಭವೇದತಃ ।। ೭೦.

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಒಳ್ಳೆಯವರೇ, ನನ್ನಿಂದ ರಚಿಸಲಾದ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ ಜನರು ಹೆಚ್ಚಿನವಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವೇದಾನುವರ್ತ್ತಿನಂ ಮಾರ್ಗಂ ದೇವಂ ನಾರಾಯಣಂ ತಥಾ । ಏಕೀಭಾವೇನ ಪಶ್ಯನ್ತೋ ಮುಕ್ತಿಭಾಜೋ ಭವನ್ತಿ ತೇ ।। ೭೦.

ವೇದಪಂಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ದೇವರಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಒಂದೇ ರೂಪವಾಗಿ ನೋಡುವವರು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಮಾಂ ವಿಷ್ಣೋರ್ವ್ಯತಿರಿಕ್ತಂ ಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಚ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ । ಭಜನ್ತೇ ಪಾಪಕರ್ಮಾಣಸ್ತೇ ಯಾನ್ತಿ ನರಕಂ ನರಾಃ ।। ೭೦.

ನನ್ನನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಬೇರೆ ಎಂದು ಪೂಜಿಸುವವರು, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವರು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಯೇ ವೇದಮಾರ್ಗನಿರ್ಮುಕ್ತಾಸ್ತೇಷಾಂ ಮೋಹಾರ್ಥಮೇವ ಚ । ನಯಸಿದ್ಧಾನ್ತಸಂಜ್ಞಾಭಿರ್ಮಯಾ ಶಾಸ್ತ್ರಂ ತು ದರ್ಶಿತಮ್ ।। ೭೦.

ಯಾರು ವೇದಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಅವರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನಾನಾ ತತ್ವಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಪಾಶೋಽಯಂ ಪಶುಭಾವಸ್ತು ಸ ಯದಾ ಪತಿತೋ ಭವೇತ್ । ತದಾ ಪಾಶುಪತಂ ಶಾಸ್ತ್ರಂ ಜಾಯತೇ ವೇದಸಂಜ್ಞಿತಮ್ ।। ೭೦.

ಈ ಬಂಧನೆ ಪಶುಭಾವವಾಗಿದೆ. ಅದು ಕಳೆದುಹೋದಾಗ ಪಾಶುಪತ ಶಾಸ್ತ್ರವೇ ವೇದ ಎಂದು ಹೆಸರಾಗುತ್ತದೆ.

ವೇದಮೂರ್ತಿರಹಂ ವಿಪ್ರ ನಾನ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥವಾದಿಭಿಃ । ಜ್ಞಾಯತೇ ಮತ್ಸ್ವರೂಪಂ ತು ಮುಕ್ತ್ವಾ ವೇದಮನಾದಿಮತ್ । ವೇದವೇದ್ಯೋಽಸ್ಮಿ ವಿಪ್ರರ್ಷೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈಶ್ಚ ವಿಶೇಷತಃ ।। ೭೦.

ನಾನು ವೇದಸ್ವರೂಪನು, ವಿಪ್ರನೇ. ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪ ತಿಳಿಯದು; ಆದಿ ವೇದದಿಂದ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯಬಹುದು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವೇದದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು.

ಯುಗಾನಿ ತ್ರೀಣ್ಯಹಂ ವಿಪ್ರ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವಿಷ್ಣುಸ್ತಥೈವ ಚ । ತ್ರಯೋಽಪಿ ಸತ್ತ್ವಾದಿಗುಣಾಸ್ತ್ರಯೋ ವೇದಾಸ್ತ್ರಯೋಽಗ್ನಯಃ ।। ೭೦.

ಮೂರು ಯುಗಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವೂ ಸಹ, ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ, ಮೂರು ವೇದಗಳಿಂದ, ಮೂರು ಅಗ್ನಿಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗಿವೆ, ವಿಪ್ರನೇ.

ತ್ರಯೋ ಲೋಕಾಸ್ತ್ರಯಃ ಸಂಧ್ಯಾಸ್ತ್ರಯೋ ವರ್ಣಾಸ್ತಥೈವ ಚ । ಸವನಾನಿ ತು ತಾವನ್ತಿ ತ್ರಿಧಾ ಬದ್ಧಮಿದಂ ಜಗತ್ ।। ೭೦.

ಮೂರು ಲೋಕಗಳು, ಮೂರು ಸಂಧ್ಯೆಗಳು, ಮೂರು ವರ್ಣಗಳು, ಮೂರು ವಿಧದ ಯಜ್ಞಗಳು — ಈ ಜಗತ್ತು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತವಾಗಿದೆ.

ಯ ಏವಂ ವೇತ್ತಿ ವಿಪ್ರರ್ಷೇ ಪರಂ ನಾರಾಯಣಂ ತಥಾ । ಅಪರಂ ಪದ್ಮಯೋನಿಂ ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ತ್ವಪರಂ ತು ಮಾಮ್ । ಗುಣತೋ ಮುಖ್ಯತಸ್ತ್ವೇಕ ಏವಾಹಂ ಮೋಹ ಇತ್ಯುತ ।। ೭೦.

ಯಾರು ಈ ರೀತಿ ಅರಿತಾರೆ, ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಪರಮ ನಾರಾಯಣನು, ಎರಡನೆಯದು ಕಮಲದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಮತ್ತೊಂದು ನಾನು ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಗುಣದ ಪ್ರಕಾರ ಮುಖ್ಯನು ನಾನು, ಉಳಿದವು ಮೋಹವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಉವಾಚ । ಏವಮುಕ್ತಸ್ತತೋ ದೇವಾ ಋಷಯಶ್ಚ ಪಿನಾಕಿನಾ । ಅಹಂ ಚ ನೃಪತೇ ತಸ್ಯ ದೇವಸ್ಯ ಪ್ರಣತೋಽಭವಮ್ ।। ೭೧.

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಪಿನಾಕಧಾರಿ ದೇವರು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ನಾನು, ರಾಜನೇ, ಆ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆವು.

ಪ್ರಣಮ್ಯ ಶಿರಸಾ ದೇವಂ ಯಾವತ್ ಪಶ್ಯಾಮಹೇ ನೃಪ । ತಾವತ್ ತಸ್ಯೈವ ರುದ್ರಸ್ಯ ದೇಹಸ್ಥಂ ಕಮಲಾಸನಮ್ ।। ೭೧.

ದೇವರಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ರಾಜನೇ, ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ರುದ್ರನ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಕಮಲಾಸನನನ್ನು ನೋಡಿದೆವು.

ನಾರಾಯಣಂ ಚ ಹೃದಯೇ ತ್ರಸರೇಣುಸುಸೂಕ್ಷ್ಮಕಮ್ । ಜ್ವಲದ್ಭಾಸ್ಕರವರ್ಣಾಭಂ ಪಶ್ಯಾಮ ಭವದೇಹತಃ ।। ೭೧.

ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಧೂಳಿನ ಕಣದಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ, ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಭವದೇಹದಿಂದ ನೋಡಿದೆವು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವಿಸ್ಮಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ಯಾಜಕಾ ಋಷಯೋ ಮಮ । ಜಯಶಬ್ದರವಾಂಶ್ಚಕ್ರುಃ ಸಾಮಋಗ್ಯಜುಷಾಂ ಸ್ವನಮ್ ।। ೭೧.

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನೊಡನೆ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ಜಯಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಸಾಮ, ಋಕ್, ಯಜುಸ್ಸುಗಳ ಪಠಣವನ್ನು ಮಾಡಿದರು.

ಕೃತ್ವೋಚುಸ್ತೇ ತದಾ ದೇವಂ ಕಿಮಿದಂ ಪರಮೇಶ್ವರ । ಏಕಸ್ಯಾಮೇವ ಮೂರ್ತೌ ತೇ ಲಕ್ಷ್ಯನ್ತೇ ಚ ತ್ರಿಮೂರ್ತ್ತಯಃ ।। ೭೧.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಕೇಳಿದರು: ಏನು ಈ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಒಬ್ಬನೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೂರು ರೂಪಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ?

ರುದ್ರ ಉವಾಚ । ಯಜ್ಞೇಽಸ್ಮಿನ್ ಯದ್ಧುತಂ ಹವ್ಯಂ ಮಾಮುದ್ದಿಶ್ಯ ಮಹರ್ಷಯಃ । ತೇ ತ್ರಯೋಽಪಿ ವಯಂ ಭಾಗಂ ಗೃಹ್ಣೀಮಃ ಕವಿಸತ್ತಮಾಃ ।। ೭೧.

ರುದ್ರನು ಹೀಗೆಂದನು: ಈ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಏನು ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೂ, ನಾವು ಮೂವರು ಕೂಡಾ, ಕವಿಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ.

ನಾಸ್ಮಾಕಂ ವಿವಿಧೋ ಭಾವೋ ವರ್ತತೇ ಮುನಿಸತ್ತಮಾಃ । ಸಮ್ಯಗ್ದೃಶಃ ಪ್ರಪಶ್ಯನ್ತಿ ವಿಪರೀತೇಷ್ವನೇಕಶಃ ।। ೭೧.

ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮನೋಭಾವಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು ಸ್ಪಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಯವರೋ ಅವರು ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಭಿನ್ನವಾದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವರು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ಏವಮುಕ್ತೇ ತು ರುದ್ರೇಣ ಸರ್ವೇ ತೇ ಮುನಯೋ ನೃಪ । ಪಪ್ರಚ್ಛುಃ ಶಂಕರಂ ದೇವಂ ಮೋಹಶಾಸ್ತ್ರಪ್ರಯೋಜನಮ್ ।। ೭೧.

ರುದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ರಾಜನೇ, ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ದೇವರಾದ ಶಂಕರನನ್ನು ಮೋಹಶಾಸ್ತ್ರದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

ಋಷಯ ಊಚುಃ । ಮೋಹನಾರ್ಥಂ ತು ಲೋಕಾನಾಂ ತ್ವಯಾ ಶಾಸ್ತ್ರಂ ಪೃಥಕ್ ಕೃತಮ್ । ತತ್ ತ್ವಯಾ ಹೇತುನಾ ಕೇನ ಕೃತಂ ದೇವ ವದಸ್ವ ನಃ ।। ೭೧.

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ನೀನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಒಂದು ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ದೇವಾ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆಯೋ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಹೇಳು.

ರುದ್ರ ಉವಾಚ । ಅಸ್ತಿ ಭಾರತವರ್ಷೇಣ ವನಂ ದಣ್ಡಕಸಂಜ್ಞಿತಮ್ । ತತ್ರ ತೀವ್ರಂ ತಪೋ ಘೋರಂ ಗೌತಮೋ ನಾಮ ವೈ ದ್ವಿಜಃ ।। ೭೧.

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ಭಾರತವರ್ಷದಲ್ಲಿ ದಂಡಕವೆಂಬ ಒಂದು ಅರಣ್ಯವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಗೌತಮನೆಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಭಯಾನಕವಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ಚಕಾರ ತಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾ ತು ಪರಿತೋಷಂ ಗತಃ ಪ್ರಭುಃ । ಉವಾಚ ತಂ ಮುನಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ವರಂ ಬ್ರೂಹಿ ತಪೋಧನ ।। ೭೧.

ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ತಪಸ್ವಿಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಏನು ವರವನ್ನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳು, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಪನ್ನನೇ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ತೇನ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಲೋಕಕರ್ತೃಣಾ । ಉವಾಚ ಸದ್ಯಃ ಪಙ್ಕ್ತಿಂ ಮೇ ಧಾನ್ಯಾನಾಂ ದೇಹಿ ಪದ್ಮಜ ।। ೭೧.

ಆಗ ಲೋಕಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಗೌತಮನು ತಕ್ಷಣವೇ, 'ಪದ್ಮಜನೇ, ನನಗೆ ಧಾನ್ಯಗಳ ಸಾಲು ನೀಡು,' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಏವಮುಕ್ತೋ ದದೌ ತಸ್ಯ ತಮೇವಾರ್ಥಂ ಪಿತಾಮಹಃ । ಲಬ್ಧ್ವಾ ತು ತಂ ವರಂ ವಿಪ್ರಃ ಶತಶ್ರೃಙ್ಗೇ ಮಹಾಶ್ರಮಮ್ ।। ೭೧.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಪಿತಾಮಹನು ಅವನಿಗೆ ಅದೇ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಆ ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶತಶೃಂಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಚಕಾರ ತಸ್ಯೋಷಸಿ ಚ ಪಾಕಾನ್ತೇ ಶಾಲಯೋ ದ್ವಿಜಾಃ । ಲೂಯನ್ತೇ ತೇನ ಮುನಿನಾ ಮಧ್ಯಾಹ್ನೇ ಪಚ್ಯತೇ ತಥಾ । ಸರ್ವಾತಿಥ್ಯಮಸೌ ವಿಪ್ರೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಭ್ಯೋ ದದಾತ್ಯಲಮ್ ।। ೭೧.

ಅಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಬೆಳೆದನು. ಆ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಅವನು ಕಟಿದು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯವಾಗಿ ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಊಟವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಕಸ್ಯಚಿತ್ ತ್ವಥ ಕಾಲಸ್ಯ ಮಹತಿ ದ್ವಾದಶಾಬ್ದಿಕಾ । ಅನಾವೃಷ್ಟಿರ್ದ್ವಿಜವರಾ ಅಭವಲ್ಲೋಮಹರ್ಷಿಣೀ ।। ೭೧.

ಅದಾದ ಮೇಲೆ, ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ಹದಿನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಮಹಾ ಬಿಸಿಲು ಬಿದ್ದ ಅನಾವೃಷ್ಠಿಯು ಉಂಟಾಯಿತು. ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಾಗಿತ್ತು.

ತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುನಯಃ ಸರ್ವೇ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಂ ವನೇಚರಾಃ । ಕ್ಷುಧಯಾ ಪೀಡ್ಯಮಾಮಾಸ್ತು ಪ್ರಯಯುರ್ಗೌತಮಂ ತದಾ ।। ೭೧.

ಆ ಅನಾವೃಷ್ಠಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೌತಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

ಅಥ ತಾನಾಗತಾನ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಗೌತಮಃ ಶಿರಸಾ ನತಃ । ಉವಾಚ ಸ್ಥೀಯತಾಂ ಮಹ್ಯಂ ಗೃಹೇ ಮುನಿವರಾತ್ಮಜಾಃ ।। ೭೧.

ಅವರು ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೌತಮನು ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ, 'ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರ ಪುತ್ರರೆ, ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಉಳಿಯಿರಿ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.