ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಕೈಲಾಸಶ್ರೃಙ್ಗಪ್ರತಿಮಾನಿ ತೀರೇ - ಷ್ವನೇಕರತ್ನೋತ್ಪಲಸಂಚಿತಾನಿ । ಗೃಹಾಣಿ ಧನ್ಯಾಧ್ಯುಷಿತಾನಿ ನೀಚೈ - ರುಪಾಸಿತಾನಿ ದ್ವಿಜದೇವವಿಪ್ರೈಃ ।। ೬೯.

ತೀರದಲ್ಲಿ ಕೈಲಾಸ ಶಿಖರದಂತೆ ಕಾಣುವ ಮನೆಗಳು, ಅನೇಕ ಅಮೂಲ್ಯ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಧನ್ಯರು ವಾಸಿಸುವ ಆ ಮನೆಗಳನ್ನು ದ್ವಿಜರು, ದೇವತೆಗಳು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಪದ್ಮಾನಿ ಭೃಙ್ಗಾವನತಾನಿ ಚೇಲು - ಸ್ತೇಷಾಂ ಪುನರ್ಗುರುಭಾರಾದಜಸ್ತ್ರಮ್ । ಜಲೇಷು ಯೇಷಾಂ ಸುಸ್ವರಾಸ್ಯೋ ದ್ವಿಜಾತಿ- ರ್ವೇದೋದಿತಾನಾಹ ವಿಚಿತ್ರಮನ್ತ್ರಾನ್ ।। ೬೯.

ಅಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳು ಭೃಂಗಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಸದಾ ಬಾಗಿಕೊಂಡು ತೋಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾದ ಧ್ವನಿಯುಳ್ಳ ದ್ವಿಜರು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಅದ್ಭುತ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸಿತಾಬ್ಜಮಾಲಾರ್ಚಿತಗಾತ್ರವನ್ತಿ ವಾಸೋತ್ತರೀಯಾಣಿ ಖಗಪ್ರವಾರೈಃ । ಸರಾಂಸ್ಯನೇಕಾನಿ ತಥಾ ದ್ವಿಜಾಸ್ತು ಪಠನ್ತಿ ಯಜ್ಞಾರ್ಥವಿಧಿಂ ಪುರಾಣಮ್ ।। ೬೯.

ಅವರ ದೇಹಗಳು ಬಿಳಿ ಕಮಲ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅವರ ಮೇಲಂಗಿಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಅಲ್ಲಿದ್ದವು. ಅನೇಕ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರು ಯಜ್ಞದ ಪುರಾತನ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಭ್ರಮನ್ನಹಂ ತೇಷು ಸರಃಸ್ವಪಶ್ಯಂ ವೃನ್ದಾನ್ಯನೇಕಾನಿ ಸುರಾಙ್ಗನಾನಾಮ್ । ವಿದ್ಯಾಧರಾಣಾಂ ಚ ತಥೈವ ಕನ್ಯಾಃ ಸ್ನಾನಾಯ ತಂ ದೇಶಮುಪಾಗತಾಶ್ಚ ।। ೬೯.

ಅಂತಹ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅನೇಕ ದೇವಾಂಗನಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ವಿದ್ಯಾಧರರ ಪುತ್ರಿಯರೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು.

ತತಃ ಕದಾಚಿದ್ ಭ್ರಮತಾ ನೃಪೋತ್ತಮ ಪ್ರದೃಷ್ಟಮನ್ಯತ್ಸುಸರಃ ಸುತೋಯಮ್ । ಪ್ರಾಗ್ ದೃಷ್ಟಮೇಕಂ ತು ತಥೈವ ತೀರೇ ಕುಟೀಂ ಪ್ರಪಶ್ಯಾಮಿ ಯಥಾ ಪುರಾಽಹಮ್ ।। ೬೯.

ಅಂತು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಜನೇ, ಮತ್ತೊಂದು ಸುಂದರವಾದ, ಶುದ್ಧ ನೀರಿನ ಸರೋವರವನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅದರ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಹಿಂದೆ ನಾನು ನೋಡಿದಂತೆ, ಒಂದು ಕುಟೀರವನ್ನು ನೋಡಿದೆ.

ಯಾವತ್ ಕುಟೀಂ ತಾಂ ಪ್ರವಿಶಾಮಿ ರಾಜನ್ ತಪಸ್ವಿನಂ ತಂ ಸ್ಥಿತಮೇಕದೇಶೇ । ದೃಷ್ಟ್ವಾಭಿಗಮ್ಯಾಭಿವದಾಮಿ ಯಾವತ್ ಸ್ಮಯನ್ನುವಾಚಾಪ್ರತಿಮಪ್ರಭಾವಃ ।। ೬೯.

ರಾಜನೆ, ನಾನು ಆ ಕುಟೀರದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಒಬ್ಬಡೆ ನಿಂತಿದ್ದ ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆ. ಆಗ ಅವನು ನಗುತ್ತಾ, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ನನಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

ತಾಪಸ ಉವಾಚ । ಕಿಂ ಮಾಂ ವಿಪ್ರ ನ ಜಾನೀಷೇ ಪ್ರಾಗ್ದೃಷ್ಟಮಪಿ ಸತ್ತಮ । ಯೇನ ತ್ವಂ ಮೂಢವಲ್ಲೋಕಮಿಮಮಪ್ಯನುಪಶ್ಯಸಿ ।। ೬೯.

ತಪಸ್ವಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಒಳ್ಳೆಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನೀನು ನನನ್ನು ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ್ದರೂ ಗುರುತಿಸದೆ ಇರೆಯೆ? ನೀನು ಯಾಕೆ ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಮೂಢನಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?

ದೃಷ್ಟಂ ಮತ್ಕಮಿದಂ ದೇವೈರ್ಭುವನಂ ಯನ್ನ ದೃಶ್ಯತೇ । ತ್ವತ್ಪ್ರಿಯಾರ್ಥಂ ಮಯಾ ಲೋಕೋ ದರ್ಶಿತಃ ಸ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ।। ೬೯.

ಈ ಲೋಕವನ್ನು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ನಾನೇ ಇದನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದೇನೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೆ.

ಸಂಪದಂ ಪಶ್ಯ ಲೋಕಸ್ಯ ಮದೀಯಸ್ಯ ಮಹಾಮುನೇ । ದಧಿಕ್ಷೀರವಹಾ ನದ್ಯಸ್ತಥಾ ಸರ್ಪಿರ್ಮಯಾನ್ ಹ್ರದಾನ್ ।। ೬೯.

ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ನನ್ನ ಲೋಕದ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೋಡು: ಮೊಸರೂ ಹಾಲು ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳು, ತುಪ್ಪ ತುಂಬಿರುವ ಸರೋವರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ.

ಗೃಹಾಣಾಂ ಹೇಮರತ್ನಾನಾಂ ಸ್ತಮ್ಭಾನ್ ಹೇಮಮಯಾನ್ ಗೃಹೇ । ರತ್ನೋತ್ಪಲಚಿತಾಂ ಭೂಮಿಂ ಪದ್ಮರಾಗಸಮಪ್ರಭಾಮ್ । ಪಾರಿಜಾತಪ್ರಸೂನಾಢ್ಯಾಂ ಸೇವಿತಾಂ ಯಕ್ಷಕಿನ್ನರೈಃ ।। ೬೯.

ಇಲ್ಲಿನ ಮನೆಗಳ ಸ್ತಂಭಗಳು ಬಂಗಾರದಿಂದಲೂ ರತ್ನಗಳಿಂದಲೂ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ನೆಲವು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಪದ್ಮರಾಗದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಪಾರಿಜಾತ ಪುಷ್ಪಗಳು ತುಂಬಿವೆ, ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರು ಇಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ತೇನ ತಾಪಸೇನ ನರಾಧಿಪ । ವಿಸ್ಮಯಾಪನ್ನಹೃದಯಸ್ತಮೇವಾಹಂ ತು ಪೃಷ್ಟವಾನ್ ।। ೬೯.

ಆ ತಪಸ್ವಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ರಾಜನೇ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿತು. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಭಗವಂಸ್ತವ ಲೋಕೋಽಯಂ ಸರ್ವಲೋಕವರೋತ್ತಮಃ । ಸರ್ವಲೋಕಾ ಮಯಾ ದೃಷ್ಟಾ ಬ್ರಹ್ಮಶಕ್ರಾದಿಸಂಸ್ಥಿತಾಃ ।। ೬೯.

ಭವಂತನು, ನಿಮ್ಮ ಲೋಕವೆಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿದೆ. ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.

ಅಯಂ ತ್ವಪೂರ್ವೋ ಲೋಕೋ ಮೇ ಪ್ರತಿಭಾತಿ ತಪೋಧನ । ಸಂಪದೈಶ್ವರ್ಯತೇಜೋಭಿರ್ಹರ್ಮ್ಯರತ್ನಚಯೈಸ್ತಥಾ ।। ೬೯.

ಆದರೆ, ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲವಂತನೆ, ಈ ಲೋಕವು ನನಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಐಶ್ವರ್ಯ, ಪ್ರಭೆ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅರಮನೆ ರತ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ.

ಸರೋಭಿಃ ಸೂದಕೈಃ ಪುಣ್ಯೈರ್ಜಲಜೈಶ್ಚ ವಿಶೇಷತಃ । ಅತ್ಯದ್ಭುತಮಿದಂ ಲೋಕಂ ದೃಷ್ಟವಾನಸ್ಮಿ ತೇ ಮುನೇ ।। ೬೯.

ಪವಿತ್ರವಾದ ಸರೋವರಗಳು, ಶುಭ್ರವಾದ ಕೆರೆಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಅದ್ಭುತ ಲೋಕವನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ, ಮುನಿಯೇ.

ಇತ್ಥಂಭೂತಂ ಕಥಂ ಲೋಕೋ ಭವಾಂಶ್ಚೇತ್ಥಂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ । ಕಥಯಸ್ವೈತಸ್ಯ ಹೇತುಂ ಮೇ ಕಶ್ಚ ತ್ವಂ ಮುನಿಪುಂಗವ ।। ೬೯.

ಇಂತಹ ಲೋಕವು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದೀರಿ? ಇದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿ, ಮತ್ತು ನೀವು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೆ.

ಕಥಮಿಲಾವೃತೇ ವರ್ಷೇ ಸರಸ್ತೀರೇ ಮಹಾಮುನೇ । ದೃಷ್ಟವಾನಸ್ಮಿ ಸೋಽಹಂ ತ್ವಂ ಸರಸ್ತತ್ ಸಾ ಕುಟೀ ಮುನೇ । ಹೇಮಹರ್ಮ್ಯಾಕುಲೇ ಲೋಕೇ ಕಿಂ ವಾ ಸ್ಥಾನಂ ತು ತೇ ಕುಟಿಃ ।। ೬೯.

ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಇಲಾವೃತ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸರೋವರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡಿದೆ? ಆ ಸರೋವರ, ಆ ಕುಟೀರ, ಮುನಿಯೇ, ಬಂಗಾರದ ಅರಮನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವೇನು?

ಏವಮುಕ್ತಃ ಸ ಭಗವಾತ್ ಮಯಾಽಸೌ ಮುನಿಪುಂಗವಃ । ಪ್ರಾಹ ಮಹ್ಯಂ ಯಥಾವೃತ್ತಂ ಯತ್ ತು ರಾಜೇನ್ದ್ರ ತಚ್ಛೃಣು ।। ೬೯.

ನಾನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಆ ಮಹಾಮುನಿಯು ನನಗೆ ನಿಜವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ರಾಜನೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು.

ತಾಪಸ ಉವಾಚ । ಅಹಂ ನಾರಾಯಣೋ ದೇವೋ ಜಲರೂಪೀ ಸನಾತನಃ । ಯೇನ ವ್ಯಾಪ್ತಮಿದಂ ವಿಶ್ವಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಂ ಸಚರಾಚರಮ್ ।। ೬೯.

ತಪಸ್ವಿಯು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ನಾರಾಯಣ ದೇವರು, ಜಲರೂಪದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರುವವನು. ನನ್ನಿಂದ ಈ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲವೂ, ಚರಾಚರ ಸಮೇತವಾಗಿ, ತುಂಬಿವೆ.

ಯಾ ಸಾ ತ್ವಾಪ್ಯಾಕೃತಿಸ್ತಸ್ಯ ದೇವಸ್ಯ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ । ಸೋಽಹಂ ವರುಣ ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸ್ವಯಂ ನಾರಾಯಣಃ ಪರಃ ।। ೬೯.

ನೀನು ನೋಡಿದ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನ ರೂಪವೇ ನಾನು. ನನನ್ನು ವರుణನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ನಾನು ಪರಮ ನಾರಾಯಣನೇ.

ತ್ವಯಾ ಚ ಸಪ್ತ ಜನ್ಮಾನಿ ಅಹಮಾರಾಧಿತಃ ಪುರಾ । ತೇನ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯನಾಶೇಽಪಿ ತ್ವಮೇಕಸ್ತ್ವಭಿಲಕ್ಷಿತಃ ।। ೬೯.

ನೀನು ಹಿಂದೆ ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ನಾಶವಾಗುವಾಗಲೂ, ನಾನಿನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆರಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತದಾ ತೇನ ನಿದ್ರಾಮೀಲಿತಲೋಚನಃ । ಪತಿತೋಽಹಂ ಧರಾಪೃಷ್ಠೇ ತತ್ಕ್ಷಣಾತ್ ಪುನರುತ್ಥಿತಃ ।। ೬೯.

ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ, ನನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬಂದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ. ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಕೂಡಲೇ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದೆ.

ಯಾವತ್ಪಶ್ಯಾಮ್ಯಹಂ ರಾಜನ್ ತಮೃಷಿಂ ತಚ್ಚ ವೈ ಪುರಮ್ । ತಾವನ್ಮೇರುಗಿರೇರ್ಮೂರ್ಧ್ನಿಂ ಪಶ್ಯಾಮ್ಯಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮನಾ ।। ೬೯.

ರಾಜನೆ, ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಋಷಿಯನ್ನೂ ಆ ಪಟ್ಟಣವನ್ನೂ ಕಂಡೆ. ನಂತರ, ನನ್ನಿಂದಲೇ, ನಾನು ಮೆರುಪರ್ವತದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು.

ಸಮುದ್ರಾನ್ ಸಪ್ತ ಪಶ್ಯಾಮಿ ತಥೈವ ಕುಲಪರ್ವತಾನ್ । ಸಪ್ತದ್ವೀಪವತೀಂ ಪೃಥ್ವೀಂ ದೃಷ್ಟವಾನಸ್ಮಿ ಪಾರ್ಥಿವ ।। ೬೯.

ನಾನು ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು, ಪ್ರಮುಖ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು, ಮತ್ತು ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳಿರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿದೆ, ನರಾಧಿಪನೇ.

ಅದ್ಯಾಪಿ ತಂ ಲೋಕವರಂ ಧ್ಯಾಯಂಸ್ತಿಷ್ಠಾಮಿ ಸುವ್ರತ । ಕದಾ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯೇಽಥ ತಂ ಲೋಕಮಿತಿ ಚಿನ್ತಾಪರೋಽಭವಮ್ ।। ೬೯.

ಓ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನೆ, ನಾನು ಇಂದಿಗೂ ಆ ಪರಮ ಲೋಕವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಯಾವಾಗ ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ತೊಡಗಿದ್ದೆನು.

ಏವಂ ತೇ ಕೌತುಕಂ ರಾಜನ್ ಕಥಿತಂ ಪರಮೇಷ್ಠಿನಃ । ಯದ್ ವೃತ್ತಂ ಮಮ ದೇಹೇ ತು ಕಿಮನ್ಯಚ್ಛ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಸಿ ।। ೬೯.

ಓ ರಾಜನೇ, ಪರಮೇಶ್ವರನ ಕುರಿತು ಮತ್ತು ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಅದ್ಭುತ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು. ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೋ ಹೇಳು.

ಭದ್ರಾಶ್ವ ಉವಾಚ । ಭಗವನ್ ಕಿಂ ಕೃತಂ ಲೋಕಂ ತ್ವಯಾ ತಮನುಪಶ್ಯತಾ । ವ್ರತಂ ತಪೋ ವಾ ಧರ್ಮೋ ವಾ ಪ್ರಾಪ್ತ್ಯರ್ಥಂ ತಸ್ಯ ವೈ ಮುನೇ ।। ೭೦.

ಭದ್ರಾಶ್ವನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನೇ, ನೀನು ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಕಾಣದೆ ಇದ್ದಾಗ ಏನು ಮಾಡಿದೆ? ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನೀನು ಯಾವ ವ್ರತವೋ, ತಪಸ್ಸೋ, ಧರ್ಮವೋ ಆಚರಿಸಿದ್ದೆಯೆ?

ಅನಾರಾಧ್ಯ ಹರಿಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಕೋ ಲೋಕಾನ್ ಕಾಮಯೇದ್ ಬುಧಃ । ಆರಾಧಿತೇ ಹರೌ ಲೋಕಾಃ ಸರ್ವೇ ಕರತಲೇಽಭವನ್ ।। ೭೦.

ಹರಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸದೆ ಯಾರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ? ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳು ಕೈಯಲ್ಲಿರುವಂತಾಗುತ್ತವೆ.

ಏವಂ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಮಯಾ ವಿಷ್ಣುಃ ಸನಾತನಃ । ಆರಾಧಿತೋ ವರ್ಷಶತಂ ಕ್ರತುಭಿರ್ಭೂರಿದಕ್ಷಿಣೈಃ ।। ೭೦.

ಈ ರೀತಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಓ ರಾಜನೇ, ನಾನು ಶಾಶ್ವತ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬಹು ದಾನಗಳಿರುವ ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ಆರಾಧಿಸಿದೆನು.

ತತಃ ಕದಾಚಿದ್ ಬಹುನಾ ಕಾಲೇನ ನೃಪನನ್ದನ । ಯಜತೋ ಮಮ ದೇವೇಶಂ ಯಜ್ಞಮೂರ್ತಿಂ ಜನಾರ್ದನಮ್ । ಆಹೂತಾ ಆಗತಾ ದೇವಾಃ ಸಮಮೇವ ಸವಾಸವಾಃ ।। ೭೦.

ಅದರ ನಂತರ, ಬಹು ಕಾಲದ ಬಳಿಕ, ರಾಜಕುಮಾರ, ನಾನು ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಯಜ್ಞಮೂರ್ತಿ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು.