ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ತಸ್ಯಾಂ ಸಂಭೂತಿಮಿಚ್ಛನ್ ಯಸ್ತಸ್ಯೋಪಾಯಂ ಸ್ವಯಂ ಪರಮ್ । ಪಶುಪಾಲಾತ್ ಸಮುತ್ಪನ್ನೋ ಯಶ್ಚತುಷ್ಪಾಚ್ಚತುರ್ಮುಖಃ ।। ೫೩.

ಯಾರು ಅದರ ಮೂಲವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ತಾವೇ ಪರಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು. ಕುರಿಗಾಹಿಯಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳಿರುವವರು ಹುಟ್ಟಿದರು, ಅವರಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಮುಖದವನು ಉದಯಿಸಿದನು.

ಸ ಗುರುಃ ಸ ಕಥಾಯಾಸ್ತು ತಸ್ಯಾಶ್ಚೈವ ಪ್ರವರ್ತ್ತಕಃ । ತಸ್ಯ ಪುತ್ರಃ ಸ್ವರೋ ನಾಮ ಸಪ್ತಮೂರ್ತಿಂರಸೌ ಸ್ಮೃತಃ ।। ೫೩.

ಅವನೇ ಆ ಕಥೆಗೆ ಗುರು, ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವವನೂ ಹೌದು. ಅವನ ಮಗನಿಗೆ ಸ್ವರ ಎಂಬ ಹೆಸರು, ಅವನು ಏಳನೇ ರೂಪವೆಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ತೇನ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ತು ಯತ್ಕಿಂಚಿತ್ ಚತುರ್ಣಾಂ ಸಾಧನಂ ನೃಪ । ಋಗರ್ಥಾನಾಂ ಚತುರ್ಭಿಸ್ತೇ ತದ್ಭಕ್ತ್ಯಾರಾಧ್ಯತಾಂ ಯಯುಃ ।। ೫೩.

ಅವನು ಹೇಳಿದ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಸಾಧನಗಳನ್ನು, ರಾಜನೇ, ಋಗ್ವೇದದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದವರು ಪಡೆದುಕೊಂಡರು.

ಚತುರ್ಣಾಂ ಪ್ರಥಮೋ ಯಸ್ತು ಚತುಃಶ್ರೃಙ್ಗಸಮಾಸ್ಥಿತಃ । ವೃಷದ್ವಿತೀಯಸ್ತತ್ಪ್ರೋಕ್ತಮಾರ್ಗೇಣೈವ ತೃತೀಯಕಃ । ಚತುರ್ಥಸ್ತತ್ಪ್ರಣೀತಸ್ತಾಂ ಪೂಜ್ಯ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಸುತಂ ವ್ರಜೇತ್ ।। ೫೩.

ಆ ನಾಲ್ಕರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯವನು ನಾಲ್ಕು ಕೊಂಬುಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತನಾದ ಎಮ್ಮೆ. ಎರಡನೆಯವನು ಅವನು ಹೇಳಿದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದನು, ಮೂರನೆಯವನು ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ. ನಾಲ್ಕನೆಯವನು ಅವನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಮಗನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸಪ್ತಮೂರ್ತ್ತೇಸ್ತು ಚರಿತಂ ಶುಶ್ರುಂವುಃ ಪ್ರಥಮಂ ನೃಪ । ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯೇಣ ವರ್ತ್ತೇತ ದ್ವಿತೀಯೋಽಸ್ಯ ಸನಾತನಃ ।। ೫೩.

ಏಳನೇ ರೂಪದ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಕೇಳಿದರು, ರಾಜನೇ. ಎರಡನೆಯವನು ಶಾಶ್ವತನು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ.

ತತೋ ಭೃತ್ಯಾದಿಭರಣಂ ವೃಷಭಾರೋಹಣಂ ತ್ರಿಷು । ವನವಾಸಶ್ಚ ನಿರ್ದ್ದಿಷ್ಟ ಆತ್ಮಸ್ಥೇ ವೃಷಭೇ ಸತಿ ।। ೫೩.

ನಂತರ, ಭೃತ್ಯರು ಮತ್ತು ಇತರರ ಪಾಲನೆ, ಮೂರು ಜನರಲ್ಲಿ ಎಮ್ಮೆಯ ಮೇಲೆ ಏರುವುದು, ಮತ್ತು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದು ಸೂಚಿಸಲಾಯಿತು. ಆತ್ಮಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಎಮ್ಮೆ ಇದ್ದಾಗ ಹೀಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಅಹಮಸ್ಮಿ ವದತ್ಯನ್ಯಶ್ಚತುರ್ದ್ಧಾ ಏಕಧಾ ದ್ವಿಧಾ । ಭೇದಭಿನ್ನಸಹೋತ್ಪನ್ನಾಸ್ತಸ್ಯಾಪತ್ಯಾನಿ ಜಜ್ಞಿರೇ ।। ೫೩.

ಇನ್ನೊಬ್ಬನು 'ನಾನೇ' ಎಂದು ನಾಲ್ಕು ವಿಧ, ಒಂದು ವಿಧ, ಎರಡು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಭಿನ್ನತೆ ಮತ್ತು ವಿಭಜನೆಯಿಂದ ಅವನ ಸಂತಾನಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು.

ನಿತ್ಯಾನಿತ್ಯಸ್ವರೂಪಾಣಿ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪೂರ್ವಂ ಚತುರ್ಮುಖಃ । ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ಜನಕಂ ಕಥಂ ಪಶ್ಯಾಮ್ಯಹಂ ನೃಪ ।। ೫೩.

ಶಾಶ್ವತ ಮತ್ತು ಅಶಾಶ್ವತ ರೂಪಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ನೋಡಿ, ನಾಲ್ಕು ಮುಖದವನು 'ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡಬಹುದು?' ಎಂದು ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು, ರಾಜನೇ.

ಮದೀಯಸ್ಯ ಪಿತುರ್ಯೇ ಹಿ ಗುಣಾ ಆಸನ್ ಮಹಾತ್ಮನಃ । ನ ತೇ ಸಮ್ಪ್ರತಿ ದೃಶ್ಯನ್ತೇ ಸ್ವರಾಪತ್ಯೇಷು ಕೇಷುಚಿತ್ ।। ೫೩.

ನನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಮಹಾತ್ಮನ ಗುಣಗಳು ಹಿಂದೆ ಇದ್ದವು, ಈಗ ಸ್ವರನ ಸಂತಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಪಿತುಃ ಪುತ್ರಸ್ಯ ಯಃ ಪುತ್ರಃ ಸ ಪಿತಾಮಹನಾಮವಾನ್ । ಏವಂ ಶ್ರುತಿಃ ಸ್ಥಿತಾ ಚೇಯಂ ಸ್ವರಾಪತ್ಯೇಷು ನಾನ್ಯಥಾ ।। ೫೩.

ಮಗನ ಮಗನನ್ನು 'ಅಜ್ಜ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವ ಪದ್ಧತಿ ಇದೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

ಕ್ವಾಪಿ ಸಂಪತ್ಸ್ಯತೇ ಭಾವೋ ದ್ರಷ್ಟವ್ಯಶ್ಚಾಪಿ ತೇ ಪಿತಾ । ಏವಂ ನೀತೇಽಪಿ ಕಿಂ ಕಾರ್ಯಮಿತಿ ಚಿನ್ತಾಪರೋಽಭವತ್ ।। ೫೩.

ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಈ ಸಂಬಂಧ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ನೀನು ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೂ, ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಆತನು ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು.

ತಸ್ಯ ಚಿನ್ತಯತಃ ಶಸ್ತ್ರಂ ಪಿತೃಕಂ ಪುರತೋ ಬಭೌ । ತೇನ ಶಸ್ತ್ರೇಣ ತಂ ರೋಷಾನ್ಮಮನ್ಥ ಸ್ವರಮನ್ತಿಕೇ ।। ೫೩.

ಆತನಿಗೆ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ತಂದೆಯ ಶಸ್ತ್ರವು ಅವನ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಆ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ, ಕೋಪದಿಂದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾರವನ್ನು ಹಿಂಡಿದನು.

ತಸ್ಮಿನ್ ಮಥಿತಮಾತ್ರೇ ತು ಶಿರಸ್ತಸ್ಯಾಪಿ ದುರ್ಗ್ರಹಮ್ । ನಾಲಿಕೇರಫಲಾಕಾರಂ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರೋಽನ್ವಪಶ್ಯತ ।। ೫೩.

ಅದು ಹಿಂಡಿದ ತಕ್ಷಣ, ಹಿಡಿಯಲು ಕಷ್ಟವಾದ, ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ, ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಆಕಾರದ ತಲೆಯನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು.

ತಚ್ಚಾವೃತಂ ಪ್ರಧಾನೇನ ದಶಧಾ ಸಂವೃತೋ ಬಭೌ । ಚತುಷ್ಪಾದೇನ ಶಸ್ತ್ರೇಣ ಚಿಚ್ಛೇದ ತಿಲಕಾಣ್ಡವತ್ ।। ೫೩.

ಅದು ಮುಖ್ಯ ತತ್ತ್ವದಿಂದ ಹತ್ತು ಪದರಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು. ನಾಲ್ಕು ಬದಿಯ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅವನು ಅದನ್ನು ಎಳ್ಳಿನ ಕಾಯಿ ಹೋಲುವಂತೆ ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

ಪ್ರಕಾಮಂ ತಿಲಸಂಚ್ಛಿನ್ನೇ ತದಮೂಲೌ ನ ಮೇ ಬಭೌ । ಅಹಂ ತ್ವಹಂ ವದನ್ ಭೂತಂ ತಮಪ್ಯೇವಮಥಾಚ್ಛಿನತ್ ।। ೫೩.

ಎಳ್ಳಿನ ಕಾಯಿ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದಾಗ, ಬೇರು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ 'ನಾನು ನಾನು' ಎಂದು ಹೇಳುವ ಒಂದು ಜೀವವು ಮೂಡಿತು, ಅದನ್ನೂ ಅವನು ಹಾಗೆ ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

ತಸ್ಮಿನ್ ಛಿನ್ನೇ ತದಸ್ಯಾಂಸೇ ಹ್ರಸ್ವಮನ್ಯಮವೇಕ್ಷತ । ಅಹಂ ಭೂತಾದಿ ವಃ ಪಞ್ಚ ವದನ್ತಂ ಭೂತಿಮನ್ತಿಕಾತ್ ।। ೫೩.

ಅದನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಅದರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಜೀವವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅದು ಸಮೀಪದಿಂದ 'ನಾನು ಜೀವಿಗಳ ಐದು ಮೂಲವಾಗಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

ತಮಪ್ಯೇವಮಥೋ ಛಿತ್ತ್ವಾ ಪಞ್ಚಾಶೂನ್ಯಮಮೀಕ್ಷತ । ಕೃತ್ವಾವಕಾಶಂ ತೇ ಸರ್ವೇ ಜಲ್ಪನ್ತ ಇದಮನ್ತಿಕಾತ್ ।। ೫೩.

ಅದನ್ನೂ ಹೀಗೆಯೇ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಐದು ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಖಾಲಿತನವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಜಾಗವನ್ನು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಸಮೀಪದಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು.

ತಮಪ್ಯಸಙ್ಗಶಸ್ತ್ರೇಣ ಚಿಚ್ಛೇದ ತಿಲಕಾಣ್ಡವತ್ । ತಸ್ಮಿಂಚ್ಛಿನ್ನೇ ದಶಾಂಶೇನ ಹ್ರಸ್ವಮನ್ಯಮಪಶ್ಯತ ।। ೫೩.

ಅದನ್ನೂ ಅಸಕ್ತ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಎಳ್ಳಿನ ಕಾಯಿ ಹೋಲುವಂತೆ ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಅದು ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಹತ್ತು ಭಾಗ ಕಡಿಮೆ ಇರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಚಿಕ್ಕದನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಪುರುಷಂ ರೂಪಶಸ್ತ್ರೇಣ ತಂ ಛಿತ್ತ್ವಾಽನ್ಯಮಪಶ್ಯತ । ತದ್ವದ್ ಹ್ರಸ್ವಂ ಸಿತಂ ಸೌಮ್ಯಂ ತಮಪ್ಯೇವಂ ತದಾಽಕರೋತ್ ।। ೫೩.

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ರೂಪ ಕತ್ತರಿಸುವ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದನು, ಮತ್ತೊಂದು ಜೀವವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅದನ್ನೂ ಹೀಗೆಯೇ, ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ, ಬಿಳಿಯಾಗಿ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

ಏವಂ ಕೃತೇ ಶರೀರಂ ತು ದದರ್ಶ ಸ ಪುನಃ ಪ್ರಭುಃ । ಸ್ವಕೀಯಮೇವಾಕಸ್ಯಾನ್ತಃ ಪಿತರಂ ನೃಪಸತ್ತಮ ।। ೫೩.

ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಪ್ರಭು ಮತ್ತೆ ತನ್ನದೇ ದೇಹವನ್ನು ಆಕಾಶದೊಳಗೆ ತಂದೆಯಾಗಿ ನೋಡಿದನು, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ.

ತ್ರಸರೇಣುಸಮಂ ಮೂರ್ತ್ಯಾ ಅವ್ಯಕ್ತಂ ಸರ್ವಜನ್ತುಷು । ಸಮಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಂ ಹರ್ಷಂ ಉಭೇ ವಿಸಸ್ವರಾರ್ತ್ತವಿತ್ ।। ೫೩.

ದುಡಿಮೆಯ ಧೂಳಿನಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣದಂತೆ ಇದ್ದುದನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಂಡು, ಇಬ್ಬರೂ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವರ ದುಃಖವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮರೆತರು.

ಏವಂವಿಧೋಽಸೌ ಪುರುಷಃ ಸ್ವರನಾಮಾ ಮಹಾತಪಾಃ । ಮೂರ್ತ್ತಿಸ್ತಸ್ಯ ಪ್ರವೃತ್ತಾಖ್ಯಂ ನಿವೃತ್ತಾಖ್ಯಂ ಶಿರೋ ಮಹತ್ ।। ೫೩.

ಹೀಗೆ ಇರುವ ಆ ಪುರುಷನು 'ಸ್ವರ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ರೂಪವನ್ನು 'ಪ್ರವೃತ್ತಿ' ಎಂದು, ಅವನ ಮಹಾ ತಲೆಯನ್ನು 'ನಿವೃತ್ತಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಏತಸ್ಮಾದೇವ ತಸ್ಯಾಶು ಕಥಯಾ ರಾಜಸತ್ತಮ । ಸಂಭೂತಿರಭವದ್ ರಾಜನ್ ವಿವೃತ್ತೇಸ್ತ್ವೇಷ ಏವ ತು ।। ೫೩.

ಈ ಕಥೆಯಿಂದಲೇ, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಸೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಯಿತು; ಆದರೆ ಲಯದಿಂದ ಇದು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಏಷೇತಿಹಾಸಃ ಪ್ರಥಮಃ ಸರ್ವಸ್ಯ ಜಗತೋ ಭೃಶಮ್ । ಯ ಇಮಂ ವೇತ್ತಿ ತತ್ತ್ವೇನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಕರ್ಮಪರೋ ಭವೇತ್ ।। ೫೩.

ಇದು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಮೊದಲನೆಯ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆ. ಇದನ್ನು ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಸತ್ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ.

ಭದ್ರಾಶ್ವ ಉವಾಚ । ವಿಜ್ಞಾನೋತ್ಪತ್ತಿಕಾಮಸ್ಯ ಕ ಆರಾಧ್ಯೋ ಭವೇದ್ ದ್ವಿಜ । ಕಥಂ ಚಾರಾಧ್ಯತೇಽಸೌ ಹಿ ಏತದಾಖ್ಯಾಹಿ ಮೇ ದ್ವಿಜ ।। ೫೪.

ಭದ್ರಾಶ್ವನು ಕೇಳಿದನು: ಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವನಿಗೆ ಯಾರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು? ಆತನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು? ದ್ವಿಜನೇ, ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಉವಾಚ । ವಿಷ್ಣುರೇವ ಸದಾರಾಧ್ಯಃ ಸರ್ವದೇವೈರಪಿ ಪ್ರಭುಃ । ತಸ್ಯೋಪಾಯಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಯೇನಾಸೌ ವರದೋ ಭವೇತ್ ।। ೫೪.

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯಾವಾಗಲೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು, ದೇವತೆಗಳೂ ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಹೇಗೆ ಸಂತೋಷಿಯಾಗುತ್ತಾನೋ ಆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ರಹಸ್ಯಂ ಸರ್ವದೇವಾನಾಂ ಮುನೀನಾಂ ಮನುಜಾಂಸ್ತಥಾ । ನಾರಾಯಣಃ ಪರೋ ದೇವಸ್ತಂ ಪ್ರಣಮ್ಯ ನ ಸೀದತಿ ।। ೫೪.

ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ಮಹಾ ರಹಸ್ಯವಾದವರು ನಾರಾಯಣನು. ಅವನು ಪರಮ ದೇವರು. ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದವನು ಎಂದಿಗೂ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ರೂಯತೇ ಚ ಪುರಾ ರಾಜನ್ ನಾರದೇನ ಮಹಾತ್ಮನಾ । ಕಥಿತಂ ತುಷ್ಟಿದಂ ವಿಷ್ಣೋರ್ವ್ರ್ತಮಪ್ಸರಸಾಂ ತಥಾ ।। ೫೪.

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ನಾರದರು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತರುವ ಒಂದು ವ್ರತವನ್ನು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರು ಪಾಲಿಸಬಹುದಾದ ವ್ರತವನ್ನೂ ರಾಜನೇ, ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿದರೆಂದು ಕೇಳಲಾಗಿದೆ.

ನಾರದಸ್ತು ಪುರಾ ಕಲ್ಪೇ ಗತವಾನ್ ಮಾನಸಂ ಸರಃ । ಸ್ನಾನಾರ್ಥಂ ತತ್ರ ಚಜಾಪಶ್ಯತ್ ಸರ್ವಮಪ್ಸರಸಾಂ ಗಣಮ್ ।। ೫೪.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪುರಾತನ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ನಾರದರು ಸ್ನಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನಸ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಅಪ್ಸರಸರ ಗುಂಪನ್ನು ನೋಡಿದರು.