ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಚತ್ವಾರಃ ಸಾಗರಾಶ್ಚೈವ ಕಲ್ಪಿತಾ ರಾಜಸತ್ತಮ । ತನ್ಮಧ್ಯೇ ಪ್ರಾಗ್ವಿಧಾನೇನ ಸೌವರ್ಣಂ ಸ್ಥಾಪಯೇದ್ಧರಿಮ್ । ಯೋಗೀಶ್ವರಂ ಯೋಗನಿದ್ರಾಂ ಚರನ್ತಂ ಪೀತವಾಸಸಮ್ ।। ೫೦.

ಆ ನಾಲ್ಕು ಮಡಕೆಗಳು ನಾಲ್ಕು ಸಾಗರಗಳ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿವೆ, ರಾಜನೇ. ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ಹೊಳಪಿನ ಹರಿಯ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು, ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ಇಡಬೇಕು.

ತಮಪ್ಯೇವಂ ತು ಸಂಪೂಜ್ಯ ಜಾಗರಂ ತತ್ರ ಕಾರಯೇತ್ । ಕುರ್ಯಾಚ್ಚ ವೈಷ್ಣವಂ ಯಜ್ಞಂ ಯಜೇದ್ ಯೋಗೀಶ್ವರಂ ಹರಿಮ್ ।। ೫೦.

ಅವನನ್ನೂ ಈ ರೀತಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ವೈಷ್ಣವ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಡೆಸಿ, ಯೋಗೀಶ್ವರನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

ಷೋಡಶಾರೇ ತಥಾ ಚಕ್ರೇ ರಾಜಭಿರ್ಬಹುಭಿಃ ಕೃತೇ । ಏವಂ ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರಭಾತೇ ತು ಬ್ರಾಹ್ಮರ್ಣಾಯ ಚ ದಾಪಯೇತ್ ।। ೫೦.

ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಅನೇಕ ರಾಜರು ಷೋಡಶಾರ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಮುಂಜಾನೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಇದನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಚತ್ವಾರಃ ಸಾಗರಾ ದೇಯಾಶ್ಚತುರ್ಣಾಂ ಪಞ್ಚಮಸ್ಯ ಹ । ಯೋಗೀಶ್ವರಂ ತು ಸಂಪೂರ್ಣಂ ದಾಪಯೇತ್ ಪ್ರಯತಃ ಶುಚಿಃ ।। ೫೦.

ಆ ನಾಲ್ಕು ಸಾಗರಗಳನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಯೋಗೀಶ್ವರನ ಪೂರ್ಣ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ವೇದಾಢ್ಯೇ ತು ಸಮಂ ದತ್ತಂ ದ್ವಿಗುಣಂ ತದ್ವಿದೇ ತಥಾ । ಆಚಾರ್ಯೇ ಪಞ್ಚರಾತ್ರಾಣಾಂ ಸಹಸ್ತ್ರಗುಣಿತಂ ಭವೇತ್ ।। ೫೦.

ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವವನಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಫಲವು ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ; ಪಂಚರಾತ್ರದ ಆಚಾರ್ಯನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾವಿರ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಸ್ತ್ವಿಮಂ ಸರಹಸ್ಯಂ ತು ಸಮನ್ತ್ರಂ ಚೋಪಪಾದಯೇತ್ । ವಿಧಾನಂ ತಸ್ಯ ವೈ ದತ್ತಂ ಕೋಟಿಕೋಟಿಗುಣೋತ್ತರಮ್ ।। ೫೦.

ಆದರೆ ಈ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಮಂತ್ರಗಳೊಡನೆ ಯಾರಾದರೂ ಬೇರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ, ಅವನು ಕೊಡುವ ದಾನದ ಫಲವು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ಗುರವೇ ಸತಿ ಯಸ್ತ್ವನ್ಯಮಾಶ್ರಯೇತ್ ಪೂಜಯೇತ್ ಕುಧೀಃ । ಸ ದುರ್ಗತಿಮವಾಪ್ನೋತಿ ದತ್ತಮಸ್ಯ ಚ ನಿಷ್ಫಲಮ್ । ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಗುರೌ ಪೂರ್ವಂ ಪಶ್ಚಾದನ್ಯಸ್ಯ ದಾಪಯೇತ್ ।। ೫೦.

ಗುರು ಇದ್ದಾಗ ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಪೂಜಿಸುವವನು, ಅವನ ದಾನ ಫಲವಿಲ್ಲದೆ, ದುರ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲಿಗೆ ಗುರುವಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಬೇರವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು.

ಅವಿದ್ಯೋ ವಾ ಸವಿದ್ಯೋ ವಾ ಗುರುರೇವ ಜನಾರ್ದನಃ । ಮಾರ್ಗಸ್ಥೋ ವಾಪ್ಯಮಾರ್ಗಸ್ಥೋ ಗುರುರೇವ ಪರಾ ಗತಿಃ ।। ೫೦.

ಗುರುನು ವಿದ್ಯಾವಂತನಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಅಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರಲಿ, ಅವನು ಜನಾರ್ದನನೇ. ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ಗುರುನೇ ಪರಮ ಗತಿಯಾಗಿದೆ.

ಪ್ರತಿಪದ್ಯ ಗುರುಂ ಯಸ್ತು ಮೋಹಾದ್ ವಿಪ್ರತಿಪದ್ಯತೇ । ಸ ಜನ್ಮಕೋಟಿ ನರಕೇ ಪಚ್ಯತೇ ಪುರುಷಾಧಮಃ ।। ೫೦.

ಯಾರು ಗುರುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮೋಹದಿಂದ ಅವನಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಾರೋ, ಆ ಪಾಪಾತ್ಮನು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನರಕದಲ್ಲಿ ಪಿಡಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

ಏವಂ ದತ್ತ್ವಾ ವಿಧಾನೇನ ದ್ವಾದಶ್ಯಾಂ ವಿಷ್ಣುಮರ್ಚ್ಯ ಚ । ವಿಪ್ರಾಣಾಂ ಭೋಜನಂ ಕುರ್ಯಾದ್ ಯಥಾಶಕ್ತ್ಯಾ ಸದಕ್ಷಿಣಮ್ ।। ೫೦.

ಈ ರೀತಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ದಾನ ನೀಡಿ, ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಡನೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

ಧರಣೀವ್ರತಮೇತದ್ಧಿ ಪುರಾ ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ । ಪ್ರಜಾಪತ್ಯಂ ತಥಾ ಲೇಭೇ ಮುಕ್ತಿಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಚ ಶಾಶ್ವತಮ್ ।। ೫೦.

ಇಂತಹ ಧರಣೀ ವ್ರತವನ್ನು ಹಿಂದೆ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು ಆಚರಿಸಿ, ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಸ್ಥಾನ, ಮೋಕ್ಷ ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದರು.

ಯುವನಾಶ್ವೋಽಪಿ ರಾಜರ್ಷಿರನೇನ ವಿಧಿನಾ ಪುರಾ । ಮಾನ್ಧಾತಾರಂ ಸುತಂ ಲೇಭೇ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಚ ಶಾಶ್ವತಮ್ ।। ೫೦.

ಹಾಗೆಯೇ, ಯುವನಾಶ್ವ ಎಂಬ ರಾಜನು ಈ ವಿಧಿಯ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಮಗ ಮಾಂಧಾತಾರನ್ನು ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ತಥಾ ಚ ಹೈಹಯೋ ರಾಜಾ ಕೃತವೀರ್ಯೋ ನರಾಧಿಪಃ । ಕಾರ್ತ್ತವೀರ್ಯಂ ಸುತಂ ಲೇಭೇ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಚ ಶಾಶ್ವತಮ್ ।। ೫೦.

ಹೈಹಯ ವಂಶದ ಕೃತವೀರ್ಯ ಎಂಬ ರಾಜನು ಕೂಡ ಈ ವಿಧಿಯ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಮಗ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯನನ್ನು ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಶಕುನ್ತಲಾಽಪ್ಯೇವಮೇವ ತಪಶ್ಚೀರ್ತ್ವಾ ಮಹಾಮುನೇ । ಲೇಭೇ ಶಾಕುನ್ತಲಂ ಪುತ್ರಂ ದೌಷ್ಯನ್ತಿಂ ಚಕ್ರವರ್ತಿನಮ್ ।। ೫೦.

ಅದೇ ರೀತಿ, ಶಕುಂತಳೆಯೂ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಮಗ ದೌಷ್ಯಂತನಾದ ಶಾಕುಂತಲ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು.

ತಥಾ ಪೌರಾಣರಾಜಾನೋ ವೇದೋಕ್ತಾಶ್ಚಕ್ರವರ್ತ್ತಿನಃ । ಅನೇನ ವಿಧಿನಾ ಪ್ರಾಪ್ತಾಶ್ಚಕ್ರವರ್ತಿತ್ವಮುತ್ತಮಮ್ ।। ೫೦.

ಹಾಗೆಯೇ, ಪುರಾತನ ರಾಜರು ಮತ್ತು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಚಕ್ರವರ್ತಿಗಳು ಈ ವಿಧಿಯ ಮೂಲಕ ಪರಮ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದರು.

ಧರಣ್ಯಾ ಅಪಿ ಪಾತಾಲೇ ಮಗ್ನಯಾ ಚರಿತಂ ಪುರಾ । ವ್ರತಮೇತತ್ ತತೋ ನಾಮ್ನಾ ಧರಣೀವ್ರತಮುತ್ತಮಮ್ ।। ೫೦.

ಭೂಮಿ ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಕಾರಣದಿಂದ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಹಿಂದೆ ಆಚರಿಸಲಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಧರಣೀ ವ್ರತವೆಂದು, ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ವ್ರತವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸಮಾಪ್ತೇಽಸ್ಮಿನ್ ಧರಾ ದೇವೀ ಹರಿಣಾ ಕ್ರೋಡರೂಪಿಣಾ । ಉದ್ಧೃತಾಽದ್ಯಾಪಿ ತುಷ್ಟೇನ ಸ್ಥಾಪಿತಾ ನೌರಿವಾಮ್ಭಸಿ ।। ೫೦.

ಈ ವ್ರತ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ಹರಿಯು ವರಾಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭೂದೇವಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಹಡಗಿನಂತೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಧರಣೀವ್ರತಮೇತದ್ಧಿ ಕೀರ್ತಿತಂ ತೇ ಮಯಾ ಮುನೇ । ಯ ಇದಂ ಶ್ರೃಣುಯಾದ್ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಯಶ್ಚ ಕುರ್ಯಾನ್ನರೋತ್ತಮಃ । ಸರ್ವಪಾಪವಿನಿರ್ಮುಕ್ತೋ ವಿಷ್ಣುಸಾಯುಜ್ಯಮಾಪ್ನುಯಾತ್ ।। ೫೦.

ಮುನಿಯೇ, ಈ ಧರಣೀ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆ. ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುವವನು ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಏಕತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಶ್ರುತ್ವಾ ದುರ್ವಾಸಸೋ ವಾಕ್ಯಂ ಧರಣೀವ್ರತಮುತ್ತಮಮ್ । ಯಯೌ ಸತ್ಯತಪಾಃ ಸದ್ಯೋ ಹಿಮವತ್ಪಾರ್ಶ್ವಮುತ್ತಮಮ್ ।। ೫೧.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ದುರ್ವಾಸಸರಿಂದ ಧರಣೀ ವ್ರತದ ಮಹಿಮೆ ಕೇಳಿದ ಸತ್ಯತಪನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹಿಮಾಲಯದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ಪುಷ್ಪಭದ್ರಾ ನದೀ ಯತ್ರ ಶಿಲಾ ಚಿತ್ರಶಿಲಾ ತಥಾ । ವಟೋ ಭದ್ರವಟೋ ಯತ್ರ ತತ್ರ ತಸ್ಯಾಶ್ರಮೋ ಬಭೌ । ತತ್ರೋಪರಿ ಮಹತ್ ತಸ್ಯ ಚರಿತಂ ಸಂಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೫೧.

ಅಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪಭದ್ರಾ ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಶಿಲೆಗಳು, ಶುಭಕರವಾದ ವಟವೃಕ್ಷವೂ ಇದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಆಶ್ರಮವು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನ ಮಹತ್ತರವಾದ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಲಿದೆ.

ಧರಣ್ಯುವಾಚ । ಬಹುಕಲ್ಪಸಹಸ್ತ್ರಾಣಿ ವ್ರತಸ್ಯಾಸ್ಯ ಸನಾತನ । ಮಯಾ ಕೃತಸ್ಯ ತಪಸಸ್ತನ್ಮಯಾ ವಿಸ್ಮೃತಂ ಪ್ರಭೋ ।। ೫೧.

ಭೂಮಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ಅನೇಕ ಕಲ್ಪಸಹಸ್ರಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ಈ ಪುರಾತನ ವ್ರತವನ್ನು ಹಾಗೂ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಪ್ರಭುವೇ, ಆದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೆ.

ಇದಾನೀಂ ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದೇನ ಸ್ಮರಣಂ ಪ್ರಾಕ್ತನಂ ಮಮ । ಜಾತಂ ಜಾತಿಸ್ಮರಾ ಚಾಸ್ಮಿ ವಿಶೋಕಾ ಪರಮೇಶ್ವರ ।। ೫೧.

ಈಗ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನನಗೆ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪು ಬಂದಿದೆ. ನಾನು ಪುನರ್ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವಳಾಗಿ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದವಳಾಗಿ变ಿದ್ದೇನೆ, ಪರಮೇಶ್ವರನೇ.

ಯದಿ ನಾಮ ಪರಂ ದೇವ ಕೌತುಕಂ ಹೃದಿ ವರ್ತತೇ । ಅಗಸ್ತ್ಯಃ ಪುನರಾಗತ್ಯ ಭದ್ರಾಶ್ವಸ್ಯ ನಿವೇಶನಮ್ । ಯಚ್ಚಕಾರ ಸ ರಾಜಾ ಚ ತನ್ಮಮಾಚಕ್ಷ್ವ ಭೂಧರ ।। ೫೧.

ಪರಮದೇವನೇ, ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕುತೂಹಲ ಇದ್ದರೆ, ಆಗಸ್ತ್ಯನು ಮತ್ತೆ ಭದ್ರಾಶ್ವನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಏನು ಮಾಡಿದನು ಮತ್ತು ಆ ರಾಜನು ಏನು ಮಾಡಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು, ಭೂಧರನೇ.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಪ್ರತ್ಯಾಗತಮೃಷಿಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭದ್ರಾಶ್ವಃ ಶ್ವೇತವಾಹನಃ । ವರಾಸನಗತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕೃತ್ವಾ ಪೂಜಾಂ ವಿಶೇಷತಃ । ಅಪೃಚ್ಛನ್ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮಾಖ್ಯಂ ಪ್ರಶ್ನಂ ಸಕಲಧಾರಿಣಿ ।। ೫೧.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಋಷಿಯು ಮರಳಿ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಶ್ವೇತಧ್ವಜವಿರುವ ಭದ್ರಾಶ್ವನು ಅವನನ್ನು ಉತ್ತಮ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಅವನಿಗೆ ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದನು, ಸಮಸ್ತವನ್ನು ಧರಿಸುವವನೇ.

ಭದ್ರಾಶ್ವ ಉವಾಚ । ಭಗವನ್ ಕರ್ಮಣಾ ಕೇನ ಛಿದ್ಯತೇ ಭವಸಂಸೃತಿಃ । ಕಿಂ ವಾ ಕೃತ್ವಾ ನ ಶೋಚನ್ತಿ ಮೂರ್ತ್ತಾಮೂರ್ತ್ತೋಪಪತ್ತಿಷು ।। ೫೧.

ಭದ್ರಾಶ್ವನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತಾ, ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ಭವಚಕ್ರ ಕಡಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ? ದೇಹವಿದ್ದಾಗಲೂ ಇಲ್ಲದಾಗಲೂ ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಉವಾಚ । ಶ್ರೃಣು ರಾಜನ್ ಕಥಾಂ ದಿವ್ಯಾಂ ದೂರಾಸನ್ನವ್ಯವಸ್ಥಿತಾಮ್ । ದೃಶ್ಯಾದೃಶ್ಯವಿಭಾಗೋತ್ಥಾಂ ಸಮಾಹಿತಮನಾ ನೃಪ ।। ೫೧.

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ನೀನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ದೂರವೂ ಹತ್ತಿರವೂ ಇರುವ, ದೃಶ್ಯ ಮತ್ತು ಅದೃಶ್ಯಗಳ ಭೇದದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ದಿವ್ಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು.

ನಾಹೋ ನ ರಾತ್ರಿರ್ನ ದಿಶೋಽದಿಶಶ್ಚ ನ ದ್ಯೌರ್ನ ದೇವಾ ನ ದಿನಂ ನ ಸೂರ್ಯಃ । ತಸ್ಮಿನ್ ಕಾಲೇ ಪಶುಪಾಲೇತಿ ರಾಜಾ ಸ ಪಾಲಯಾಮಾಸ ಪಶೂನನೇಕಾನ್ ।। ೫೧.

ಅಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ರಾತ್ರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಮಧ್ಯದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆಕಾಶವೂ ದೇವತೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ದಿನವೂ ಸೂರ್ಯನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಶುಪಾಲ ಎಂಬ ರಾಜನು ಅನೇಕ ಪಶುಗಳನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ತಾನ್ ಪಾಲಯನ್ ಸ ಕದಾಚಿದ್ ದಿದೃಕ್ಷುಃ ಪೂರ್ವಂ ಸಮುದ್ರಂ ಚ ಜಗಾಮ ತೂರ್ಣಮ್ । ಅನನ್ತಪಾರಸ್ಯ ಮಹೋದಧೇಸ್ತು ತೀರೇ ವನಂ ತತ್ರ ವಸನ್ತಿ ಸರ್ಪಾಃ ।। ೫೧.

ಆ ಪಶುಗಳನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ, ಒಮ್ಮೆ ಪೂರ್ವದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ, ಆತನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು. ಆ ಅನಂತವಾದ ಮಹಾಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಹಾವುಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಒಂದು ಕಾಡಿತ್ತು.

ಅಷ್ಟೌ ದ್ರುಮಾಃ ಕಾಮವಹಾ ನದೀ ಚ ತುರ್ಯಕ್ ಚೋದ್ರ್ಧ್ವಂ ಬಭ್ರಮುಸ್ತತ್ರ ಚಾನ್ಯೇ । ಪಞ್ಚ ಪ್ರಧಾನಾಃ ಪುರುಷಾಸ್ತಥೈಕಾಂ ಸ್ತ್ರಿಯಂ ಬಿಭ್ರತೇ ತೇಜಸಾ ದೀಪ್ಯಮಾನಾಮ್ ।। ೫೧.

ಅಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಕಾಮಧೇನು ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ನದಿ ಇದ್ದವು. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಇನ್ನೂ ಹಲವರು ಇದ್ದರು. ಐದು ಪ್ರಮುಖ ಪುರುಷರು ಇದ್ದರು, ಅವರು ಒಬ್ಬ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದರು.