ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಸಾ ಸ್ತ್ರೀ ಧನ್ಯಾ ಸ ಶೂದ್ರಸ್ತು ತಥಾ ಧನ್ಯತರೋ ಮತಃ । ಭರ್ತುಃ ಸುಶ್ರೂಷಣಂ ಕೃತ್ವಾ ತತ್ಪರೋಕ್ಷೇ ಹರೇರಿತಿ ।। ೪೯.

ಆ ಹೆಂಗಸು ಧನ್ಯಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಶೂದ್ರನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಧನ್ಯನು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯಾರು ತಮ್ಮ ಗಂಡನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹರಿ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಸಾ ಸ್ತ್ರೀ ಧನ್ಯಾ ತಥಾ ಶೂದ್ರೋ ದ್ವಿಜಸುಶ್ರೂಷಣೇ ರತಃ । ತದನುಜ್ಞಯಾ ಹರೇರ್ಭಕ್ತಿಃ ಸ್ತ್ರೀ ಶೂದ್ರೋ ತೇನ ಸಾಧ್ವಿತಿ ।। ೪೯.

ಆ ಹೆಂಗಸು ಧನ್ಯಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಶೂದ್ರನು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಸೇವೆಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಡುವನು. ಅವರ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹರಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಮಾಡುವುದು ಹೆಂಗಸಿಗೂ ಶೂದ್ರನಿಗೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯವಾಗಿದೆ.

ಆಸುರಂ ಭಾವಮಾಸ್ಥಾಯ ಪ್ರಹ್ಲಾದಃ ಪುರುಷೋತ್ತಮಮ್ । ಮುಕ್ತ್ವಾ ಚಾನ್ಯಂ ನ ಜಾನಾತಿ ತೇನಾಸೌ ಸಾಧುರುಚ್ಯತೇ ।। ೪೯.

ಅಸುರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡರೂ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಸದಾಚಾರಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಪ್ರಜಾಪತಿಕುಲೇ ಭೂತ್ವಾ ಬಾಲ ಏವ ವನಂ ಗತಃ । ಆರಾಧ್ಯ ವಿಷ್ಣುಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ತತ್ ಸ್ಥಾನಂ ಪರಮಶೋಭನಮ್ । ತೇನ ಸಾಧೋ ಧ್ರುವೇತ್ಯೇವಂ ಮಯೋಕ್ತಂ ರಾಜಸತ್ತಮ ।। ೪೯.

ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಧ್ರುವನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ಆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಅವನನ್ನು ಸದಾಚಾರಿ ಎಂದು ಕರೆದೆನು.

ಇತಿ ರಾಜಾ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಅಗಸ್ತ್ಯಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನಃ । ಅಲ್ಪೋಪದೇಶರಾಜಾಽಸೌ ಪಪ್ರಚ್ಛ ಮುನಿಪುಂಗವಮ್ ।। ೪೯.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, ಸ್ವಲ್ಪ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದವನು ಇದ್ದರೂ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆಮಾಡಿದನು.

ಅಗಸ್ತ್ಯಶ್ಚ ಮಹಾಭಾಗಃ ಕಾರ್ತಿಕ್ಯಾಂ ಪುಷ್ಕರಂ ವ್ರಜನ್ । ಗತೇಽಗಸ್ತ್ಯೇ ಪ್ರಗಚ್ಛನ್ ವೈ ಭದ್ರಾಶ್ವಸ್ಯ ನಿವೇಶನಮ್ ।। ೪೯.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮಹಾಭಾಗನು ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಕರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೋದ ನಂತರ ಭದ್ರಾಶ್ವನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು.

ಪೃಷ್ಟಶ್ಚ ರಾಜ್ಞಾ ತಾಮೇವ ದ್ವಾದಶೀಂ ಮುನಿಸತ್ತಮಃ । ದುರ್ವಾಸಾ ಉವಾಚ । ಇದಮೇವ ಮಯಾ ತುಭ್ಯಂ ಕಥಿತಂ ತೇ ತಪೋಧನ ।। ೪೯.

ರಾಜನು ಆ ದ್ವಾದಶಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ವಿಷಯವನ್ನೇ ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ, ತಪಸ್ಸಿನ ಧನಿಯಾದವನೇ.'

ಕಥಯಿತ್ವಾ ಪುನರ್ವಾಕ್ಯಮಗಸ್ತ್ಯೋ ನೃಪಸತ್ತಮಮ್ । ಉವಾಚ ಪುಷ್ಕರಂ ಯಾಮಿ ಪುನರೇಷ್ಯಾಮಿ ತೇ ಗೃಹಮ್ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಜಗಾಮಾಶು ಸದ್ಯೋಽದರ್ಶನತಾಂ ಮುನಿಃ ।। ೪೯.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಾತನಾಡಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಪುಷ್ಕರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಮುನಿಯು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊರಟು, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಾಣೆಯಾದನು.

ರಾಜಾಽಪಿ ತೇನ ವಿಧಿನಾ ಪದ್ಮನಾಭಸ್ಯ ದ್ವಾದಶೀಮ್ ।. ಉಪೋಷ್ಯ ಪರಮಂ ಕಾಮಮಿಹ ಜನ್ಮನಿ ಚಾಪ್ತವಾನ್ ।। ೪೯.

ಆ ರಾಜನು ಆ ಉಪದೇಶದಂತೆ ಪದ್ಮನಾಭನ ದ್ವಾದಶಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಪರಮ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡನು.

ಸಪತ್ನೀಕೋ ನೃಪವರೋ ದ್ವಾದಶೀಂ ಸಮುಪೋಷ್ಯ ಚ । ಇಹ ಜನ್ಮನಿ ರಾಜಾಽಸೌ ಪುತ್ರಪೌತ್ರಾಂಸ್ತಥಾಽಽಪ್ತವಾನ್ ।। ೪೯.

ಆ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾದಶಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆದನು.

ದುರ್ವಾಸಾ ಉವಾಚ । ಗತ್ವಾ ತು ಪುಷ್ಕರಂ ತೀರ್ಥಮಗಸ್ತ್ಯೋ ಮುನಿಪುಂಗವಃ । ಕಾರ್ತಿಕ್ಯಾಮಾಜಗಾಮಾಶು ಪುನರ್ಭದ್ರಾಶ್ವಮನ್ದಿರಮ್ ।। ೫೦.

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು: ಪುಷ್ಕರ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಬೇಗನೆ ಭದ್ರಾಶ್ವನ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದನು.

ತಮಾಗತಂ ಮುನಿಂ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ರಾಜಾ ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕಃ । ಅರ್ಘಪಾದ್ಯಾದಿಭಿಃ ಪೂಜ್ಯ ಕೃತಾಸನಪರಿಗ್ರಹಮ್ । ಉವಾಚ ಹರ್ಷಿತೋ ರಾಜಾ ತಮೃಷಿಂ ಸಂಶಿತವ್ರತಮ್ ।। ೫೦.

ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅತ್ಯಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ರಾಜನು ಅರ್ಘ್ಯ, ಪಾದ್ಯ ಮುಂತಾದ ಗೌರವಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಿ, ಆಸನವನ್ನು ಒದಗಿಸಿ, ಆ ದೃಢವ್ರತಧಾರಿ ಋಷಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ರಾಜೋವಾಚ । ಭಗವನ್ ಕಥಿತಂ ಪೂರ್ವಂ ತ್ವಯಾ ಋಷಿವರೋತ್ತಮ । ದ್ವಾದಶ್ಯಾಶ್ವಯುಜೇ ಮಾಸಿ ವಿಧಾನಂ ತತ್ ಕೃತಂ ಮಯಾ । ಇದಾನೀಂ ಕಾರ್ತಿಕೇ ಮಾಸಿ ಯತ್ ಸ್ಯಾತ್ ಪುಣ್ಯಂ ವದಸ್ವ ಮೇ ।। ೫೦.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನೇ, ನೀನು ಹಿಂದೆ ದ್ವಾದಶಿಯ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಆಶ್ವಯುಜ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೆ, ಅದನ್ನು ನಾನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪುಣ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳು.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಉವಾಚ । ಶ್ರೃಣು ರಾಜನ್ ಮಹಾಬಾಹೋ ಕಾರ್ತಿಕೇ ಮಾಸಿ ದ್ವಾದಶೀಮ್ । ಉಪೋಷ್ಯ ವಿಧಿನಾ ಯೇನ ಯಚ್ಚಾಸ್ಯಾಃ ಪ್ರಾಪ್ಯತೇ ಫಲಮ್ ।। ೫೦.

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ದ್ವಾದಶಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳು—ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು, ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಪ್ರಾಗ್ವಿಧಾನೇನ ಸಂಕಲ್ಪ್ಯ ತದ್ವತ್ ಸ್ನಾನಂ ತು ಕಾರಯೇತ್ । ವಿಭುಮೇವಾರ್ಚಯೇದ್ ದೇವಂ ನಾರಾಯಣಮಕಲ್ಮಷಮ್ ।। ೫೦.

ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ನಿರ್ದೋಷಿಯಾದ ದೇವರಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ನಮಃ ಸಹಸ್ತ್ರಶಿರಸೇ ಶಿರಃ ಸಂಪೂಜಯೇದ್ಧರೇಃ । ಪುರುಷಾಯೇತಿ ಚ ಭುಜೌ ಕಣ್ಠಂ ವೈ ವಿಶ್ವರೂಪಿಣೇ । ಜ್ಞಾನಾಸ್ತ್ರಾಯೇತಿ ಚಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಾಯ ತಥಾ ಉರಃ ।। ೫೦.

ಸಹಸ್ರಶಿರಸಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹರಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಪುರುಷನೆಂದು ಭುಜಗಳನ್ನು, ವಿಶ್ವರೂಪಿಗೆ ಕಂಠವನ್ನು, ಜ್ಞಾನಾಸ್ತ್ರಧಾರಿಗೆ ಆಯುಧಗಳನ್ನು, ಶ್ರೀವತ್ಸವಿರುವವನಿಗೆ ಹೃದಯವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಜಗದ್ಗ್ರಸಿಷ್ಣವೇ ಪೂಜ್ಯ ಉದರಂ ದಿವ್ಯಮೂರ್ತ್ತಯೇ । ಕಟಿಂ ಸಹಸ್ತ್ರಪಾದಾಯ ಪಾದೌ ದೇವಸ್ಯ ಪೂಜಯೇತ್ ।। ೫೦.

ಜಗತ್ತನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವವನಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು, ದಿವ್ಯಮೂರ್ತಿಗೆ ಕಟಿಯನ್ನು, ಸಹಸ್ರಪಾದನಾದ ದೇವರಿಗೆ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಅನುಲೋಮೇನ ದೇವೇಶಂ ಪೂಜಯಿತ್ವಾ ವಿಚಕ್ಷಣಃ । ನಮೋ ದಾಮೋದರಾಯೇತಿ ಸರ್ವಾಙ್ಗಂ ಪೂಜಯೇದ್ಧರೇಃ ।। ೫೦.

ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ದೇವರ ದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಜ್ಞಾನಿಯು 'ನಮೋ ದಾಮೋದರಾಯ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಹರಿಯ ದೇಹವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಏವಂ ಸಂಪೂಜ್ಯ ವಿಧಿನಾ ತಸ್ಯಾಗ್ರೇ ಚತುರೋ ಘಟಾನ್ । ಸ್ಥಾಪಯೇದ್ ರತ್ನಗರ್ಭಾಂಸ್ತು ಸಿತಚನ್ದನಚರ್ಚಿತಾನ್ ।। ೫೦.

ಈ ರೀತಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಆ ದೇವರ ಮುಂದೆ ನಾಲ್ಕು ಮಡಕೆಗಳನ್ನು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ, ಬಿಳಿ ಚಂದನವನ್ನು ಲೇಪಿಸಿ ಇಡಬೇಕು.

ಸ್ತ್ರಗ್ದಾಮಬದ್ಧಗ್ರೀವಾಂಸ್ತು ಸಿತವಸ್ತ್ರಾವಗುಣ್ಠಿತಾನ್ । ಸ್ಥಾಪಿತಾನ್ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರೈಸ್ತು ತಿಲಪೂರ್ಣೈಃ ಸಕಾಞ್ಚನೈಃ ।। ೫೦.

ಆ ಮಡಕೆಗಳಿಗೆ ಹಾರಗಳನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಾಕಿ, ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿ, ತಾಮ್ರದ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ ಇಡಬೇಕು.

ಚತ್ವಾರಃ ಸಾಗರಾಶ್ಚೈವ ಕಲ್ಪಿತಾ ರಾಜಸತ್ತಮ । ತನ್ಮಧ್ಯೇ ಪ್ರಾಗ್ವಿಧಾನೇನ ಸೌವರ್ಣಂ ಸ್ಥಾಪಯೇದ್ಧರಿಮ್ । ಯೋಗೀಶ್ವರಂ ಯೋಗನಿದ್ರಾಂ ಚರನ್ತಂ ಪೀತವಾಸಸಮ್ ।। ೫೦.

ಆ ನಾಲ್ಕು ಮಡಕೆಗಳು ನಾಲ್ಕು ಸಾಗರಗಳ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿವೆ, ರಾಜನೇ. ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ಹೊಳಪಿನ ಹರಿಯ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು, ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ಇಡಬೇಕು.

ತಮಪ್ಯೇವಂ ತು ಸಂಪೂಜ್ಯ ಜಾಗರಂ ತತ್ರ ಕಾರಯೇತ್ । ಕುರ್ಯಾಚ್ಚ ವೈಷ್ಣವಂ ಯಜ್ಞಂ ಯಜೇದ್ ಯೋಗೀಶ್ವರಂ ಹರಿಮ್ ।। ೫೦.

ಅವನನ್ನೂ ಈ ರೀತಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ವೈಷ್ಣವ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಡೆಸಿ, ಯೋಗೀಶ್ವರನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

ಷೋಡಶಾರೇ ತಥಾ ಚಕ್ರೇ ರಾಜಭಿರ್ಬಹುಭಿಃ ಕೃತೇ । ಏವಂ ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರಭಾತೇ ತು ಬ್ರಾಹ್ಮರ್ಣಾಯ ಚ ದಾಪಯೇತ್ ।। ೫೦.

ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಅನೇಕ ರಾಜರು ಷೋಡಶಾರ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಮುಂಜಾನೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಇದನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಚತ್ವಾರಃ ಸಾಗರಾ ದೇಯಾಶ್ಚತುರ್ಣಾಂ ಪಞ್ಚಮಸ್ಯ ಹ । ಯೋಗೀಶ್ವರಂ ತು ಸಂಪೂರ್ಣಂ ದಾಪಯೇತ್ ಪ್ರಯತಃ ಶುಚಿಃ ।। ೫೦.

ಆ ನಾಲ್ಕು ಸಾಗರಗಳನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಯೋಗೀಶ್ವರನ ಪೂರ್ಣ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ವೇದಾಢ್ಯೇ ತು ಸಮಂ ದತ್ತಂ ದ್ವಿಗುಣಂ ತದ್ವಿದೇ ತಥಾ । ಆಚಾರ್ಯೇ ಪಞ್ಚರಾತ್ರಾಣಾಂ ಸಹಸ್ತ್ರಗುಣಿತಂ ಭವೇತ್ ।। ೫೦.

ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವವನಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಫಲವು ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ; ಪಂಚರಾತ್ರದ ಆಚಾರ್ಯನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾವಿರ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಸ್ತ್ವಿಮಂ ಸರಹಸ್ಯಂ ತು ಸಮನ್ತ್ರಂ ಚೋಪಪಾದಯೇತ್ । ವಿಧಾನಂ ತಸ್ಯ ವೈ ದತ್ತಂ ಕೋಟಿಕೋಟಿಗುಣೋತ್ತರಮ್ ।। ೫೦.

ಆದರೆ ಈ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಮಂತ್ರಗಳೊಡನೆ ಯಾರಾದರೂ ಬೇರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ, ಅವನು ಕೊಡುವ ದಾನದ ಫಲವು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ಗುರವೇ ಸತಿ ಯಸ್ತ್ವನ್ಯಮಾಶ್ರಯೇತ್ ಪೂಜಯೇತ್ ಕುಧೀಃ । ಸ ದುರ್ಗತಿಮವಾಪ್ನೋತಿ ದತ್ತಮಸ್ಯ ಚ ನಿಷ್ಫಲಮ್ । ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಗುರೌ ಪೂರ್ವಂ ಪಶ್ಚಾದನ್ಯಸ್ಯ ದಾಪಯೇತ್ ।। ೫೦.

ಗುರು ಇದ್ದಾಗ ಬೇರೊಬ್ಬನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಪೂಜಿಸುವವನು, ಅವನ ದಾನ ಫಲವಿಲ್ಲದೆ, ದುರ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲಿಗೆ ಗುರುವಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಬೇರವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು.

ಅವಿದ್ಯೋ ವಾ ಸವಿದ್ಯೋ ವಾ ಗುರುರೇವ ಜನಾರ್ದನಃ । ಮಾರ್ಗಸ್ಥೋ ವಾಪ್ಯಮಾರ್ಗಸ್ಥೋ ಗುರುರೇವ ಪರಾ ಗತಿಃ ।। ೫೦.

ಗುರುನು ವಿದ್ಯಾವಂತನಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಅಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರಲಿ, ಅವನು ಜನಾರ್ದನನೇ. ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ಗುರುನೇ ಪರಮ ಗತಿಯಾಗಿದೆ.

ಪ್ರತಿಪದ್ಯ ಗುರುಂ ಯಸ್ತು ಮೋಹಾದ್ ವಿಪ್ರತಿಪದ್ಯತೇ । ಸ ಜನ್ಮಕೋಟಿ ನರಕೇ ಪಚ್ಯತೇ ಪುರುಷಾಧಮಃ ।। ೫೦.

ಯಾರು ಗುರುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮೋಹದಿಂದ ಅವನಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಾರೋ, ಆ ಪಾಪಾತ್ಮನು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನರಕದಲ್ಲಿ ಪಿಡಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.