ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಅಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ಸ್ವಗೃಹಂ ಪ್ರಾಯಾದ್ ಭವನ್ತೌ ರಕ್ಷಪಾಲಕೌ । ಸ್ಥಾಪ್ಯ ದ್ವಾವಪಿ ದೀಪಾನಾಂ ಜ್ವಲನಾರ್ಥಂ ಮಹಾಮತೇ ।। ೪೯.

ಪೂಜೆಮಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ, ರಕ್ಷಕರಾಗಿ, ಬೆಳಕಿಗಾಗಿ ಎರಡು ದೀಪಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿದ್ದಿರಿ, ಮಹಾಮತಿವಂತ.

ಗತೇ ವೈಶ್ಯೇ ಭವನ್ತೌಥ ದೀಪಾನ್ ಪ್ರಜ್ವಾಲ್ಯ ಸಂಸ್ಥಿತೌ । ಯಾವತ್ ಪ್ರಭಾತಾ ರಜನೀ ನಿಶಾಮೇಕಾಂ ನರೋತ್ತಮ ।। ೪೯.

ವೈಶ್ಯನು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ದೀಪಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿ, ಆ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿರಿ, ಮಹಾಪುರುಷ.

ತತಃ ಕಾಲೇ ಮೃತೌ ತೌ ತು ಉಭೌ ದ್ವಾವಪಿ ದಮ್ಪತೀ । ತೇನ ಪುಣ್ಯೇನ ತೇ ಜನ್ಮ ಪ್ರಿಯವ್ರತಗೃಹೇಽಭವತ್ ।। ೪೯.

ಆಮೇಲೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ದಂಪತಿಗಳು ಸತ್ತಿರಿ. ಆ ಪುಣ್ಯದ ಫಲದಿಂದ ನೀವು ಪ್ರಿಯವ್ರತನ ಮನೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿದಿರಿ.

ಇಯಂ ತು ಪತ್ನೀ ತೇ ಜಾತಾ ಪುರಾ ವೈಶ್ಯಸ್ಯ ದಾಸಿಕಾ । ಪಾರಕ್ಯಸ್ಯಾಪಿ ದೀಪಸ್ಯ ಜ್ವಾಲಿತಸ್ಯ ಹರೇರ್ಗೃಹೇ ।। ೪೯.

ಈ ಪತ್ನಿ ಹಿಂದೆ ವೈಶ್ಯನ ದಾಸಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಹರಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚಿದ್ದ ಪರರ ದೀಪಕ್ಕೂ ಪುಣ್ಯವಿದೆ.

ಯಃ ಪುನಃ ಸ್ವೇನ ವಿತ್ತೇನ ವಿಷ್ಣೋರಗ್ರೇ ಪ್ರದೀಪಕಮ್ । ಜ್ವಾಲಯೇತ್ ತಸ್ಯ ಯತ್ ಪುಣ್ಯಂ ತತ್ ಸಂಖ್ಯಾತುಂ ನ ಶಕ್ಯತೇ । ತೇನ ಸಾಧೋ ಹರೇ ಸಾಧು ಇತ್ಯುಕ್ತಂ ವಚನಂ ಮಯಾ ।। ೪೯.

ಯಾರು ತಮ್ಮ ಹಣದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮುಂದೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಎಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ, 'ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಹರಿಯೇ, ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ' ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆನು.

ಕೃತೇ ಸಂವತ್ಸರೇ ಭಕ್ತಿಂ ಹರೇಃ ಕೃತ್ವಾ ವಿಚಕ್ಷಣಃ । ಸಂವತ್ಸರಾರ್ಧಂ ತ್ರೇತಾಯಾಂ ಸಮಮೇತನ್ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೪೯.

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರೆ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ವರ್ಷ ಮಾಡಿದಷ್ಟು ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ—ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ.

ತ್ರಿಮಾಸೇ ದ್ವಾಪರೇ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪೂಜಯಁಲ್ಲಭತೇ ಫಲಮ್ । ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಕಲೌ ತು ಲಭತೇ ಫಲಮ್ । ತೇನ ಮುಷ್ಟಂ ಜಗದ್ ವಿಷ್ಣೋರ್ಭಕ್ತಿಮಾತ್ರಂ ಮಯೇರಿತಮ್ ।। ೪೯.

ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ 'ನಮೋ ನಾರಾಯಣ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಷ್ಟೆ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆನು.

ಪಾರಕ್ಯದೀಪಸ್ಯೋತ್ಕರ್ಷಾದ್ ವೈ ದೇವಾಗ್ರೇ ಫಲಮೀದೃಶಮ್ । ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಫಲಂ ತ್ವಯಾ ರಾಜನ್ ಫಲಮೇತನ್ ಮಯೇರಿತಮ್ । ಅಹೋ ಮೂಢಾ ನ ಜಾನನ್ತಿ ಹರೇರ್ದೀಪಕ್ರಿಯಾಫಲಮ್ ।। ೪೯.

ಪರರ ದೀಪದ ಮಹಿಮೆಗಳಿಂದ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಇಂತಹ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ರಾಜನೇ, ನೀನು ಪಡೆದ ಫಲ ಇದೇ ಎಂದು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅಯ್ಯೋ, ಮೂಢರು ಹರಿಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚುವ ಫಲವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಏವಂ ವಿಧಂ ದ್ವಿಜಾ ಯೇ ಚ ರಾಜಾನೋ ಯೇ ಚ ಭಕ್ತಿತಃ । ಯಜನ್ತೇ ವಿವಿಧೈರ್ಯಜ್ಞೈಸ್ತೇನ ತೇ ಸಾಧವಃ ಸ್ಮೃತಾಃ ।। ೪೯.

ಹೀಗಾಗಿ, ಯಾರು ದ್ವಿಜರು, ರಾಜರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರನ್ನು ಸದಾ ಸಜ್ಜನರು ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಹಂ ತಮೇವ ಮುಕ್ತ್ವಾಽನ್ಯಂ ನ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಮಹೀತಲೇ । ತೇನ ಸಾಧೋ ಅಗಸ್ತ್ಯೇತಿ ಮಯಾ ಚಾತ್ಮಾ ಪ್ರಶಂಸಿತಃ । ಹರ್ಷೇಣ ಮಹತಾ ರಾಜನ್ ವ್ಯಾಕ್ಷಿಪ್ತೇನ ಮಯೇರಿತಮ್ ।। ೪೯.

ನಾನು ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಆ ಅಗಸ್ತ್ಯರನ್ನು ನಾನು ನನ್ನಂತೆಯೇ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡೆನು, ರಾಜನೇ, ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮತ್ತು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ.

ಸಾ ಸ್ತ್ರೀ ಧನ್ಯಾ ಸ ಶೂದ್ರಸ್ತು ತಥಾ ಧನ್ಯತರೋ ಮತಃ । ಭರ್ತುಃ ಸುಶ್ರೂಷಣಂ ಕೃತ್ವಾ ತತ್ಪರೋಕ್ಷೇ ಹರೇರಿತಿ ।। ೪೯.

ಆ ಹೆಂಗಸು ಧನ್ಯಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಶೂದ್ರನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಧನ್ಯನು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯಾರು ತಮ್ಮ ಗಂಡನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹರಿ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಸಾ ಸ್ತ್ರೀ ಧನ್ಯಾ ತಥಾ ಶೂದ್ರೋ ದ್ವಿಜಸುಶ್ರೂಷಣೇ ರತಃ । ತದನುಜ್ಞಯಾ ಹರೇರ್ಭಕ್ತಿಃ ಸ್ತ್ರೀ ಶೂದ್ರೋ ತೇನ ಸಾಧ್ವಿತಿ ।। ೪೯.

ಆ ಹೆಂಗಸು ಧನ್ಯಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಶೂದ್ರನು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಸೇವೆಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಡುವನು. ಅವರ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹರಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಮಾಡುವುದು ಹೆಂಗಸಿಗೂ ಶೂದ್ರನಿಗೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯವಾಗಿದೆ.

ಆಸುರಂ ಭಾವಮಾಸ್ಥಾಯ ಪ್ರಹ್ಲಾದಃ ಪುರುಷೋತ್ತಮಮ್ । ಮುಕ್ತ್ವಾ ಚಾನ್ಯಂ ನ ಜಾನಾತಿ ತೇನಾಸೌ ಸಾಧುರುಚ್ಯತೇ ।। ೪೯.

ಅಸುರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡರೂ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಸದಾಚಾರಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಪ್ರಜಾಪತಿಕುಲೇ ಭೂತ್ವಾ ಬಾಲ ಏವ ವನಂ ಗತಃ । ಆರಾಧ್ಯ ವಿಷ್ಣುಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ತತ್ ಸ್ಥಾನಂ ಪರಮಶೋಭನಮ್ । ತೇನ ಸಾಧೋ ಧ್ರುವೇತ್ಯೇವಂ ಮಯೋಕ್ತಂ ರಾಜಸತ್ತಮ ।। ೪೯.

ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಧ್ರುವನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ಆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಅವನನ್ನು ಸದಾಚಾರಿ ಎಂದು ಕರೆದೆನು.

ಇತಿ ರಾಜಾ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಅಗಸ್ತ್ಯಸ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನಃ । ಅಲ್ಪೋಪದೇಶರಾಜಾಽಸೌ ಪಪ್ರಚ್ಛ ಮುನಿಪುಂಗವಮ್ ।। ೪೯.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮಹಾತ್ಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, ಸ್ವಲ್ಪ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದವನು ಇದ್ದರೂ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆಮಾಡಿದನು.

ಅಗಸ್ತ್ಯಶ್ಚ ಮಹಾಭಾಗಃ ಕಾರ್ತಿಕ್ಯಾಂ ಪುಷ್ಕರಂ ವ್ರಜನ್ । ಗತೇಽಗಸ್ತ್ಯೇ ಪ್ರಗಚ್ಛನ್ ವೈ ಭದ್ರಾಶ್ವಸ್ಯ ನಿವೇಶನಮ್ ।। ೪೯.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮಹಾಭಾಗನು ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಕರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೋದ ನಂತರ ಭದ್ರಾಶ್ವನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು.

ಪೃಷ್ಟಶ್ಚ ರಾಜ್ಞಾ ತಾಮೇವ ದ್ವಾದಶೀಂ ಮುನಿಸತ್ತಮಃ । ದುರ್ವಾಸಾ ಉವಾಚ । ಇದಮೇವ ಮಯಾ ತುಭ್ಯಂ ಕಥಿತಂ ತೇ ತಪೋಧನ ।। ೪೯.

ರಾಜನು ಆ ದ್ವಾದಶಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ವಿಷಯವನ್ನೇ ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ, ತಪಸ್ಸಿನ ಧನಿಯಾದವನೇ.'

ಕಥಯಿತ್ವಾ ಪುನರ್ವಾಕ್ಯಮಗಸ್ತ್ಯೋ ನೃಪಸತ್ತಮಮ್ । ಉವಾಚ ಪುಷ್ಕರಂ ಯಾಮಿ ಪುನರೇಷ್ಯಾಮಿ ತೇ ಗೃಹಮ್ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಜಗಾಮಾಶು ಸದ್ಯೋಽದರ್ಶನತಾಂ ಮುನಿಃ ।। ೪೯.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಾತನಾಡಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಪುಷ್ಕರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಮುನಿಯು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊರಟು, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಾಣೆಯಾದನು.

ರಾಜಾಽಪಿ ತೇನ ವಿಧಿನಾ ಪದ್ಮನಾಭಸ್ಯ ದ್ವಾದಶೀಮ್ ।. ಉಪೋಷ್ಯ ಪರಮಂ ಕಾಮಮಿಹ ಜನ್ಮನಿ ಚಾಪ್ತವಾನ್ ।। ೪೯.

ಆ ರಾಜನು ಆ ಉಪದೇಶದಂತೆ ಪದ್ಮನಾಭನ ದ್ವಾದಶಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಪರಮ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡನು.

ಸಪತ್ನೀಕೋ ನೃಪವರೋ ದ್ವಾದಶೀಂ ಸಮುಪೋಷ್ಯ ಚ । ಇಹ ಜನ್ಮನಿ ರಾಜಾಽಸೌ ಪುತ್ರಪೌತ್ರಾಂಸ್ತಥಾಽಽಪ್ತವಾನ್ ।। ೪೯.

ಆ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾದಶಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆದನು.

ದುರ್ವಾಸಾ ಉವಾಚ । ಗತ್ವಾ ತು ಪುಷ್ಕರಂ ತೀರ್ಥಮಗಸ್ತ್ಯೋ ಮುನಿಪುಂಗವಃ । ಕಾರ್ತಿಕ್ಯಾಮಾಜಗಾಮಾಶು ಪುನರ್ಭದ್ರಾಶ್ವಮನ್ದಿರಮ್ ।। ೫೦.

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು: ಪುಷ್ಕರ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಬೇಗನೆ ಭದ್ರಾಶ್ವನ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದನು.

ತಮಾಗತಂ ಮುನಿಂ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ರಾಜಾ ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕಃ । ಅರ್ಘಪಾದ್ಯಾದಿಭಿಃ ಪೂಜ್ಯ ಕೃತಾಸನಪರಿಗ್ರಹಮ್ । ಉವಾಚ ಹರ್ಷಿತೋ ರಾಜಾ ತಮೃಷಿಂ ಸಂಶಿತವ್ರತಮ್ ।। ೫೦.

ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅತ್ಯಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ರಾಜನು ಅರ್ಘ್ಯ, ಪಾದ್ಯ ಮುಂತಾದ ಗೌರವಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಿ, ಆಸನವನ್ನು ಒದಗಿಸಿ, ಆ ದೃಢವ್ರತಧಾರಿ ಋಷಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ರಾಜೋವಾಚ । ಭಗವನ್ ಕಥಿತಂ ಪೂರ್ವಂ ತ್ವಯಾ ಋಷಿವರೋತ್ತಮ । ದ್ವಾದಶ್ಯಾಶ್ವಯುಜೇ ಮಾಸಿ ವಿಧಾನಂ ತತ್ ಕೃತಂ ಮಯಾ । ಇದಾನೀಂ ಕಾರ್ತಿಕೇ ಮಾಸಿ ಯತ್ ಸ್ಯಾತ್ ಪುಣ್ಯಂ ವದಸ್ವ ಮೇ ।। ೫೦.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನೇ, ನೀನು ಹಿಂದೆ ದ್ವಾದಶಿಯ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಆಶ್ವಯುಜ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೆ, ಅದನ್ನು ನಾನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪುಣ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳು.

ಅಗಸ್ತ್ಯ ಉವಾಚ । ಶ್ರೃಣು ರಾಜನ್ ಮಹಾಬಾಹೋ ಕಾರ್ತಿಕೇ ಮಾಸಿ ದ್ವಾದಶೀಮ್ । ಉಪೋಷ್ಯ ವಿಧಿನಾ ಯೇನ ಯಚ್ಚಾಸ್ಯಾಃ ಪ್ರಾಪ್ಯತೇ ಫಲಮ್ ।। ೫೦.

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ದ್ವಾದಶಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳು—ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು, ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಪ್ರಾಗ್ವಿಧಾನೇನ ಸಂಕಲ್ಪ್ಯ ತದ್ವತ್ ಸ್ನಾನಂ ತು ಕಾರಯೇತ್ । ವಿಭುಮೇವಾರ್ಚಯೇದ್ ದೇವಂ ನಾರಾಯಣಮಕಲ್ಮಷಮ್ ।। ೫೦.

ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ನಿರ್ದೋಷಿಯಾದ ದೇವರಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ನಮಃ ಸಹಸ್ತ್ರಶಿರಸೇ ಶಿರಃ ಸಂಪೂಜಯೇದ್ಧರೇಃ । ಪುರುಷಾಯೇತಿ ಚ ಭುಜೌ ಕಣ್ಠಂ ವೈ ವಿಶ್ವರೂಪಿಣೇ । ಜ್ಞಾನಾಸ್ತ್ರಾಯೇತಿ ಚಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಾಯ ತಥಾ ಉರಃ ।। ೫೦.

ಸಹಸ್ರಶಿರಸಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹರಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಪುರುಷನೆಂದು ಭುಜಗಳನ್ನು, ವಿಶ್ವರೂಪಿಗೆ ಕಂಠವನ್ನು, ಜ್ಞಾನಾಸ್ತ್ರಧಾರಿಗೆ ಆಯುಧಗಳನ್ನು, ಶ್ರೀವತ್ಸವಿರುವವನಿಗೆ ಹೃದಯವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಜಗದ್ಗ್ರಸಿಷ್ಣವೇ ಪೂಜ್ಯ ಉದರಂ ದಿವ್ಯಮೂರ್ತ್ತಯೇ । ಕಟಿಂ ಸಹಸ್ತ್ರಪಾದಾಯ ಪಾದೌ ದೇವಸ್ಯ ಪೂಜಯೇತ್ ।। ೫೦.

ಜಗತ್ತನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವವನಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು, ದಿವ್ಯಮೂರ್ತಿಗೆ ಕಟಿಯನ್ನು, ಸಹಸ್ರಪಾದನಾದ ದೇವರಿಗೆ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಅನುಲೋಮೇನ ದೇವೇಶಂ ಪೂಜಯಿತ್ವಾ ವಿಚಕ್ಷಣಃ । ನಮೋ ದಾಮೋದರಾಯೇತಿ ಸರ್ವಾಙ್ಗಂ ಪೂಜಯೇದ್ಧರೇಃ ।। ೫೦.

ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ದೇವರ ದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಜ್ಞಾನಿಯು 'ನಮೋ ದಾಮೋದರಾಯ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಹರಿಯ ದೇಹವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಏವಂ ಸಂಪೂಜ್ಯ ವಿಧಿನಾ ತಸ್ಯಾಗ್ರೇ ಚತುರೋ ಘಟಾನ್ । ಸ್ಥಾಪಯೇದ್ ರತ್ನಗರ್ಭಾಂಸ್ತು ಸಿತಚನ್ದನಚರ್ಚಿತಾನ್ ।। ೫೦.

ಈ ರೀತಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಆ ದೇವರ ಮುಂದೆ ನಾಲ್ಕು ಮಡಕೆಗಳನ್ನು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ, ಬಿಳಿ ಚಂದನವನ್ನು ಲೇಪಿಸಿ ಇಡಬೇಕು.