ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಏಷ ತೇ ವಿಧಿರುದ್ದಿಷ್ಟಃ ಶ್ರಾವಣೇ ಮಾಸಿ ವೈ ವಿಭೋ । ಏತಸ್ಯಾಶ್ಚ ಪ್ರಭಾವಂ ಯತ್ ಶ್ರೃಣು ಪಾಪಪ್ರಣಾಶನಮ್ ।। ೪೭.

ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುವ ಮಹಿಮೆನು ಈಗ ಕೇಳು.

ಪುರಾ ಕೃತಯುಗೇ ರಾಜಾ ನೃಗೋ ನಾಮ ಮಹಾಬಲಃ । ಬಭ್ರಾಮ ಸ ವನಂ ಘೋರಂ ಮೃಗಯಾಸಕ್ತಮಾನಸಃ ।। ೪೭.

ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ, ನೃಗ ಎಂಬ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿ ಭಯಾನಕವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸ ಕದಾಚಿತ್ ತುರಙ್ಗೇಣ ಹೃತೋ ದೂರಂ ಮಹದ್ವನಮ್ । ವ್ಯಾಘ್ರಸಿಂಹಗಜಾಕೀರ್ಣಂ ದಸ್ಯುಸರ್ಪನಿಷೇವಿತಮ್ ।। ೪೭.

ಒಂದು ಬಾರಿ, ತನ್ನ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ದೂರದ ದೊಡ್ಡ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಲಿ, ಸಿಂಹ, ಆನೆಗಳು ತುಂಬಿದ್ದವು; ದರೋಡೆಕೋರರು ಮತ್ತು ಹಾವುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಏಕಾಕೀ ತತ್ರ ರಾಜಾ ತು ಅಶ್ವಂ ಮುಚ್ಯ ತರೋರಧಃ । ಸ್ವಯಂ ಕುಶಮಥಾಸ್ತೀರ್ಯ ಸುಪ್ತೋ ದುಃಖಸಮನ್ವಿತಃ ।। ೪೭.

ಅಲ್ಲಿ, ರಾಜನು ಒಬ್ಬನೇ ಆಗಿ, ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಬಿಡಿ, ತಾನೇ ಕುಶವನ್ನು ಹಾಸಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದನು.

ತಾವತ್ ತತ್ರೈವ ಲುಬ್ಧಾನಾಂ ಸಹಸ್ತ್ರಾಣಿ ಚತುರ್ದಶ । ಆಗತಾನಿ ಮೃಗಾನ್ ಹನ್ತುಂ ರಾತ್ರೌ ರಾಜ್ಞಃ ಸಮನ್ತತಃ ।। ೪೭.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಹತ್ತಿನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಬೇಟಿಗಾರರು ರಾತ್ರಿ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಹಾಕಲು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಬಂದು, ರಾಜನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು.

ತತ್ರಾಪಶ್ಯನ್ತ ತೇ ಸುಪ್ತಂ ಹೇಮರತ್ನವಿಭೂಷಿತಮ್ । ನೃಗಂ ರಾಜಾನಮತ್ಯುಗ್ರಂ ಶ್ರಿಯಾ ಪರಮಯಾ ಯುತಮ್ ।। ೪೭.

ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಅಪಾರ ಐಶ್ವರ್ಯ ಹೊಂದಿದ ಭಯಾನಕವಾದ ನೃಗರಾಜನನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ತೇ ಗತ್ವಾ ತ್ವರಿತಂ ವ್ಯಾಧಾಃ ಸ್ವಭರ್ತ್ರೇ ಸಂನ್ಯವೇದಯನ್ । ಸೋಽಪಿ ರತ್ನಸುವರ್ಣಾರ್ಥಂ ರಾಜಾನಂ ಹನ್ತುಮುದ್ಯತಃ ।। ೪೭.

ಆ ಬೇಟಿಗಾರರು ತಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ನಾಯಕನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಅವನು ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ ರಾಜನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

ತುರಗಸ್ಯ ಚ ಹೇತೋಸ್ತು ನಿಸ್ತ್ರಿಂಶಾ ವನಚಾರಿಣಃ । ರಾಜಾನಂ ಸುಪ್ತಮಾಸಾದ್ಯ ನಿಗೃಹೀತುಂ ಪ್ರಚಕ್ರಮುಃ ।। ೪೭.

ಆ ಕುದುರೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ, ಕತ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದರು.

ತಾವದ್ ರಾಜ್ಞಃ ಶರೀರಾತ್ ತು ಶ್ವೇತಾಭರಣಭೂಷಿತಾ । ನಾರೀ ಕಾಚಿತ್ ಸಮುತ್ತಸ್ಥೌ ಸ್ತ್ರಕ್ಚನ್ದನವಿಭೂಷಿತಾ । ಉತ್ಥಾಯ ಚಕ್ರಮಾದಾಯ ತೇ ಮ್ಲೇಚ್ಛಾ ವಿನಿಪಾತಿತಾಃ ।। ೪೭.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ರಾಜನ ದೇಹದಿಂದ ಬಿಳಿ ಆಭರಣ, ಹಾರ ಮತ್ತು ಚಂದನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಹೊರಬಂದು, ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆ ಮ್ಲೇಛರನ್ನು ಹೊಡೆದು ಬೀಳಿಸಿದರು.

ದಸ್ಯೂನ್ ನಿಹತ್ಯ ಸಾ ದೇವೀ ತಸ್ಯ ರಾಜ್ಞಸ್ತನುಂ ಪುನಃ । ಪ್ರವಿಶನ್ತ್ಯಾಶು ರಾಜಾಽಪಿ ಪ್ರತಿಬುದ್ಧೋಽಥ ದೃಷ್ಟವಾನ್ । ಮ್ಲೇಚ್ಛಾಂಸ್ತು ನಿಹತಾನ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಾ ಸ್ವಮೂರ್ತ್ತಿಲಯಂ ಗತಾ ।। ೪೭.

ಆ ದೇವಿ ದರೋಡೆಕೋರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ರಾಜನ ದೇಹಕ್ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ರಾಜನು ಎದ್ದು, ಹತರಾದ ಮ್ಲೇಛರನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಕೆ ತನ್ನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲಯವಾಯಿತು.

ಅಶ್ವಮಾರುಹ್ಯ ಸ ಪುನರ್ವಾಮದೇವಾಶ್ರಮಂ ಯಯೌ । ತತ್ರಾಪೃಚ್ಛದ್ ಋಷಿಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಕಾ ಸ್ತ್ರೀ ಕೇ ತೇ ನಿಪಾತಿತಾಃ । ಏತತ್ ಕಾರ್ಯಮೃಷೇ ಮಹ್ಯಂ ಕಥಯಸ್ವ ಪ್ರಸೀದ ಮೇ ।। ೪೭.

ನಂತರ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ವಾಮದೇವ ಋಷಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, 'ಆ ಮಹಿಳೆ ಯಾರು? ಆ ಹತರಾದವರು ಯಾರು? ಈ ಘಟನೆಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ನನಗೆ ದಯಮಾಡಿ ಹೇಳಿ' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ವಾಮದೇವ ಉವಾಚ । ತ್ವಮಾಸೀಚ್ಛೂದ್ರಜಾತೀಯ ಅನ್ಯಜನ್ಮನಿ ಪಾರ್ಥಿವ । ತತ್ರ ತ್ವಯಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ಯ ಪ್ರೇಷಣಂ ಕುರ್ವತಾ ಶ್ರುತಾ । ಶ್ರಾವಣಸ್ಯ ತು ಮಾಸಸ್ಯ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷೇ ತು ದ್ವಾದಶೀ ।। ೪೭.

ವಾಮದೇವನು ಹೇಳಿದನು: 'ರಾಜನೆ, ನೀನು ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರ ಜಾತಿಯವನಾಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ದ್ವಾದಶಿಯ ಮಹಿಮೆ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ.'

ಸವಿಧಾನಾತ್ ತ್ವಯಾ ರಾಜನ್ ಭಕ್ತ್ಯಾ ವೈ ಸಮುಪೋಷಿತಾ । ಉಪೋಷಿತಾಯಾಂ ತಸ್ಯಾಂ ತು ರಾಜ್ಯಂ ಲಬ್ಧಂ ತ್ವಯಾಽನಘ ।। ೪೭.

'ರಾಜನೆ, ನೀನು ಆ ದಿನವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಆಚರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ನೀನು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೆ.'

ಸರ್ವಾಪತ್ಸು ಚ ಸಾ ದೇವೀ ಭವನ್ತಂ ಪರಿರಕ್ಷತಿ । ಯಯಾ ವಿನಿಹತಾಃ ಕ್ರೂರಾ ಮ್ಲೇಚ್ಛಾಃ ಪಾಪಸಮನ್ವಿತಾಃ । ಭವಾಂಶ್ಚ ರಕ್ಷಿತೋ ರಾಜನ್ ಶ್ರಾವಣದ್ವಾದಶೀ ತು ಸಾ ।। ೪೭.

'ಎಲ್ಲ ಅಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಆ ದೇವಿ ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳಿಂದಲೇ ಆ ಕ್ರೂರ, ಪಾಪಿ ಮ್ಲೇಛರು ಸಂಹಾರಗೊಂಡರು, ನೀನು ಉಳಿಯಲಾಯಿತು. ಆಕೆ ಶ್ರಾವಣ ದ್ವಾದಶಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ.'

ಏಕೈವ ಪಾತಿ ಚಾಪತ್ಸು ರಾಜ್ಯಮೇಕೈವ ಯಚ್ಛತಿ । ಕಿಂ ಪುನರ್ದ್ವಾದಶೈತಾಸ್ತು ಯೇನೈನ್ದ್ರಂ ನ ದದುಃ ಪದಮ್ ।। ೪೭.

'ಅವಳು ಒಬ್ಬಳೇ ಅಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಒಬ್ಬಳೇ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಈ ಹನ್ನೆರಡು ದ್ವಾದಶಿಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಇಂದ್ರನಿಗೂ ಸಿಗದ ಸ್ಥಾನ ದೊರಕುತ್ತದೆ.'

ದುರ್ವಾಸಾ ಉವಾಚ । ತದ್ವದ್ ಭಾದ್ರಪದೇ ಮಾಸಿ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷೇ ತು ದ್ವಾದಶೀಮ್ । ಸಂಕಲ್ಪ್ಯ ವಿಧಿನಾ ದೇವಮರ್ಚ್ಚಯೇತ್ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ ।। ೪೮.

ದುರ್ವಾಸರು ಹೇಳಿದರು: ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಹನ್ನೆರಡನೇ ದಿನ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ನಮೋಽಸ್ತು ಕಲ್ಕಿನೇ ಪಾದೌ ಹೃಷೀಕೇಶಾಯ ವೈ ಕಟಿಮ್ । ಮ್ಲೇಚ್ಛವಿಧ್ವಂಸನಾಯೇತಿ ಜಗನ್ಮೂರ್ತ್ತೇ ತಥೋದರಮ್ ।। ೪೮.

ಕಲ್ಕಿಯ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೃಷೀಕೇಶನ ಕಟಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಮ್ಲೇಛರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಅವತಾರನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪವಂತನಾದ ದೇವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಶಿತಿಕಣ್ಠಾಯ ಕಣ್ಠಂ ತು ಖಡ್ಗಪಾಣೇತಿ ವೈ ಭುಜೌ । ಚತುರ್ಭುಜಾಯೇತಿ ಹಸ್ತೌ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತ್ತೇ ತಥಾ ಶಿರಃ ।। ೪೮.

ಶಿತಿಕಂಠನ ಕಂಠಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದವನ ಭುಜಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿರುವ ದೇವರ ಕೈಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿಶ್ವರೂಪಿಯಾದ ದೇವರ ತಲೆಗೆ ಹೀಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಏವಮಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ಮೇಧಾವೀ ಪ್ರಾಗ್ವತ್ ತಸ್ಯಾಗ್ರತೋ ಘಟಮ್ । ವಿನ್ಯಸೇತ್ ಕಲ್ಕಿನಂ ದೇವಂ ಸೌವರ್ಣಂ ತತ್ರ ಕಾರಯೇತ್ ।। ೪೮.

ಹೀಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಆ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಕಲಶವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಅದರಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಕಲ್ಕಿಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

ಸಿತವಸ್ತ್ರಯುಗಚ್ಛನ್ನಂ ಗನ್ಧಪುಷ್ಪೋಪಶೋಭಿತಮ್ । ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರಭಾತೇ ವಿಪ್ರಾಯ ಪ್ರದೇಯಂ ಶಾಸ್ತ್ರವಿತ್ತಮೇ । ಏವಂ ಕೃತೇ ಭವೇದ್ ಯಸ್ತು ತನ್ನಿಬೋಧ ಮಹಾಮುನೇ ।। ೪೮.

ಆ ಚಿನ್ನದ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯ ಜೋಡಿಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪಂಡಿತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು. ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಇದರಿಂದ ಯಾವ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿ.

ಪೂರ್ವಂ ರಾಜಾ ವಿಶಾಲೋಽಭೂತ್ ಕಾಶ್ಯಾಂ ಪುರ್ಯಾಂ ಮಹಾಬಲಃ । ಗೋತ್ರಜೈರ್ಹೃತರಾಜ್ಯೋಽಸೌ ಗನ್ಧಮಾದನಮಾವಿಶತ್ ।। ೪೮.

ಹಿಂದೆ ಕಾಶಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲ ಎಂಬ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಅವನ ಬಂಧುಗಳು ಅವನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಾಗ, ಅವನು ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

ತಸ್ಯ ದ್ರೋಣ್ಯಾಂ ಮಹಾರಾಜ ಬದರೀಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಶೋಭನಾಮ್ । ಹೃತರಾಜ್ಯೋ ವಿಶೇಷೇಣ ಗತಶ್ರೀಕೋ ನರೋತ್ತಮಃ ।। ೪೮.

ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅವನು ಸುಂದರವಾದ ಬದರಿ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ, ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಆ ಮಹಾನ್ ಪುರುಷನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು.

ಕದಾಚಿದಾಗತೌ ತತ್ರ ಪುರಾಣಾವೃಷಿಸತ್ತಮೌ । ನರನಾರಾಯಣೌ ದೇವೌ ಸರ್ವದೇವನಮಸ್ಕೃತೌ ।। ೪೮.

ಒಂದು ದಿನ, ಪುರಾತನ ಮತ್ತು ಮಹಾನ್ ಋಷಿಗಳಾದ ನರ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣರು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ಪೂಜಿಸುವವರು, ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು.

ತೌ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತತ್ರ ರಾಜಾನಂ ಪೂರ್ವಾಗತಮರಿಂದಮೌ । ಧ್ಯಾಯನ್ತಂ ಪರಮಂ ಬ್ರಹ್ಮ ವಿಷ್ಣ್ವಾಖ್ಯಂ ಪರಮಂ ಪದಮ್ ।। ೪೮.

ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬಂದಿದ್ದ ರಾಜನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಪರಬ್ರಹ್ಮನಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು.

ತೌ ಪ್ರೀತಾವೂಚತುಸ್ತಂ ತು ರಾಜಾನಂ ಕ್ಷೀಣಕಲ್ಮಷಮ್ । ವರಂ ವೃಣೀಷ್ವ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ವರದೌ ಸ್ವಸ್ತವಾಗತೌ ।। ೪೮.

ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಪಾಪಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ರಾಜಾಧಿರಾಜನೇ, ನಾವು ವರ ನೀಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೋ, ಆಯ್ಕೆಮಾಡು.'

ರಾಜೋವಾಚ । ಭವನ್ತೌ ಕೌ ನ ಜಾನಾಮಿ ಕಸ್ಯ ಗೃಹ್ಣಾಮ್ಯಹಂ ವರಮ್ । ಆರಾಧಯಾಮಿ ಯತ್ ತಸ್ಮಾದ್ ವರಮಿಚ್ಛಾಮಿ ಶೋಭನಮ್ ।। ೪೮.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: 'ನೀವು ಯಾರು ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ; ನಾನು ಯಾರಿಂದ ವರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿಯದು. ನಾನು ಆರಾಧಿಸುವ ದೇವರ ಸಂಬಂಧವಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ವರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.'

ಏವಮುಕ್ತೌ ತು ತೌ ರಾಜ್ಞಾ ಕಮಾರಾಧಯಸೇ ಪ್ರಭೋ । ಕಂ ವಾ ವರಂ ವೃಣುಷ್ವ ತ್ವಂ ಕಥಯಸ್ವ ಕುತೂಹಲಾತ್ ।। ೪೮.

ಹೀಗೆ ರಾಜನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ಯಾವ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೀಯೆ? ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ? ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಮಗೆ ಹೇಳು.'

ಏವಮುಕ್ತಸ್ತತೋ ರಾಜಾ ವಿಷ್ಣುಮಾರಾಧಯಾಮ್ಯಹಮ್ । ಕಥಯಿತ್ವಾ ಸ್ಥಿತಸ್ತೂಷ್ಣೀಂ ತತಸ್ತಾವೂಚತುಃ ಪುನಃ ।। ೪೮.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ರಾಜನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ನಾನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ.' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಆಗ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ರಾಜನ್ ತಸ್ಯೈವ ದೇವಸ್ಯ ಪ್ರಸಾದಾದಾವಯೋರ್ವರಃ । ದಾತವ್ಯಸ್ತೇ ವರಂ ಬ್ರೂಹಿ ಕಸ್ತೇ ಮನಸಿ ವರ್ತ್ತತೇ ।। ೪೮.

'ರಾಜನೇ, ಆ ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಮಗೆ ವರ ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿ ಬಂದಿದೆ. ನೀನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೋ, ಅದನ್ನು ಹೇಳು.'