ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಚಕ್ರಪಾಣಯೇತಿ ಭುಜೌ ಕಣ್ಠಂ ಭೂಪತಯೇ ತಥಾ । ಸ್ವನಾಮ್ನಾ ಶಙ್ಖಚಕ್ರೌ ತು ಪುರುಷಾಯೇತಿ ವೈ ಶಿರಃ ।। ೪೬.

ಚಕ್ರಪಾಣಿಗೆ ಕೈಗಳನ್ನು, ಭೂಪತಿಗೆ ಕಂಠವನ್ನು, ಸ್ವನಾಮದಿಂದ ಶಂಖ ಮತ್ತು ಚಕ್ರವನ್ನು, ಪುರುಷನಿಗೆ ತಲೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಏವಮಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ಮೇಧಾವೀ ಪ್ರಾಗ್ವತ್ತಸ್ಯಾಗ್ರತೋ ಘಟಮ್ । ವಿನ್ಯಸ್ಯ ವಸ್ತ್ರಸಂಯುಕ್ತಂ ತಸ್ಯೋಪರಿ ತತೋ ನ್ಯಸೇತ್ । ಕಾಞ್ಚನಂ ವಾಸುದೇವಂ ತು ಚತುರ್ವ್ಯೂಹಂ ಸನಾತನಮ್ ।। ೪೬.

ಹೀಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಜ್ಞಾನಿಯು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಒಂದು ಕಲಶವನ್ನು ಇಡಬೇಕು. ಆ ಮೇಲೆಗೆ ಚಿನ್ನದ ವಾಸುದೇವನ ಚತುರ್ವ್ಯೂಹ ಶಾಶ್ವತ ರೂಪವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

ತಮಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ವಿಧಾನೇನ ಗನ್ಧಪುಷ್ಪಾದಿಭಿಃ ಕ್ರಮಾತ್ । ಪ್ರಾಗ್ವತ್ ತಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇ ದದ್ಯಾದ್ ವೇದವಾದಿನಿ ಸುವ್ರತೇ । ಏವಂ ನಿಯಮಯುಕ್ತಸ್ಯ ಯತ್ಪುಣ್ಯಂ ತಚ್ಛೃಣುಷ್ವ ಮೇ ।। ೪೬.

ಆ ದೇವರನ್ನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಸುಗಂಧ, ಹೂಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ವೇದಪಾಂಡಿತನಾದ ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು. ಇಂತಹ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು.

ವಸುದೇವೋಽಭವದ್ ರಾಜಾ ಯದುವಂಶವಿವರ್ದ್ಧನಃ । ದೇವಕೀ ತಸ್ಯ ಭಾರ್ಯಾ ತು ಸಮಾನವ್ರತಧಾರಿಣೀ ।। ೪೬.

ವಾಸುದೇವನು ಯದುವಂಶವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ ರಾಜನಾದನು. ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾದ ದೇವಕಿ ಅವನಂತೆಯೇ ವ್ರತವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಸಾ ತ್ವಪುತ್ರಾಽಭವತ್ ಸಾಧ್ವೀ ಪತಿಧರ್ಮಪರಾಯಣಾ । ತಸ್ಯ ಕಾಲೇನ ಮಹತಾ ನಾರದೋಽಭ್ಯಗಮದ್ ಗೃಹಮ್ ।। ೪೬.

ಆ ಸತಿ ತನ್ನ ಪತಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಷ್ಠೆಯಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದವಳಾಗಿದ್ದಳು. ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ನಾರದನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು.

ವಸುದೇವೇನಾಸೌ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪೂಜಿತೋ ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್ । ವಸುದೇವ ಶ್ರುಣುಷ್ವ ತ್ವಂ ದೇವಕಾರ್ಯಂ ಮಮಾನಘ । ಶ್ರುತ್ವೈತಾಂ ಚ ಕಥಾಂ ಶೀಘ್ರಮಾಗತೋಽಸ್ಮಿ ತವಾನ್ತಿಕಮ್ ।। ೪೬.

ವಾಸುದೇವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: 'ವಾಸುದೇವ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನೇ, ನನ್ನ ದೈವಿಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು; ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಬೇಗನೆ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.'

ಪೃಥಿವೀ ದೇವಸಮಿತೌ ಮಯಾ ದೃಷ್ಟಾ ಯದೂತ್ತಮ । ಗತ್ವಾ ಚ ಜಲ್ಪತೀ ಭಾರಂ ನ ಶಕ್ತಾ ಊಹಿತುಂ ಸುರಾಃ ।। ೪೬.

ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನೇ, ದೇವತೆಗಳ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ದೇವತೆಗಳು ಅವಳ ಭಾರವನ್ನು ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸೌಭಕಂಸಜರಾಸನ್ಧಾಃ ಪುನರ್ನರಕ ಏವ ಚ । ಕುರುಪಾಞ್ಚಾಲಭೋಜಾಶ್ಚ ಬಲಿನೋ ದಾನವಾಃ ಸುರಾಃ । ಪೀಡಯನ್ತಿ ಸಮೇತಾ ಮಾಂ ತಾನ್ ಹನಧ್ವಂ ಸುರೋತ್ತಮಾಃ ।। ೪೬.

ಸೌಭ, ಕಂಸ, ಜರಾಸಂಧ, ಮತ್ತೆ ನರಕ, ಹಾಗೂ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಕುರು, ಪಂಚಾಲ, ಭೋಜ ಮತ್ತು ದಾನವರು—all ದೇವತೆಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರೇ, ಅವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿರಿ.

ಏವಮುಕ್ತಾಃ ಪೃಥಿವ್ಯಾ ತೇ ದೇವಾ ನಾರಾಯಣಂ ಗತಾಃ । ಮನಸಾ ಸ ಚ ದೇವೇಶಃ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಸ್ತತ್ ಕ್ಷಣಾತ್ ಬಭೌ ।। ೪೬.

ಭೂಮಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ದೇವತೆಗಳು ನಾರಾಯಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು; ದೇವತೆಗಳಾದಿಪತಿ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಉವಾಚ ಚ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠಃ ಸ್ವಯಂ ಕಾರ್ಯಮಿದಂ ಸುರಾಃ । ಸಾಧಯಾಮಿ ನ ಸನ್ದೇಹೋ ಮರ್ತ್ಯಂ ಗತ್ವಾ ಮನುಷ್ಯವತ್ ।। ೪೬.

ಅವನು ತಾನೇ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆ.'

ಕಿಂತ್ವಾಷಾಢೇ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷೇ ಯಾ ನಾರೀ ಸಹ ಭರ್ತ್ತೃಣಾ । ಉಪೋಷ್ಯತಿ ಮನುಷ್ಯೇಷು ತಸ್ಯಾ ಗರ್ಭೇ ಭವಾಮ್ಯಹಮ್ ।। ೪೬.

ಆದರೆ, ಆಷಾಢ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಜೊತೆ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾಳೋ, ಅವಳ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹುಟ್ಟುತ್ತೇನೆ.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತೋ ದೇವಃ ಸ್ವಯಂ ಚಾಹಮಿಹಾಗತಃ । ಉಪದಿಷ್ಟಂ ತು ಭವತೋ ಅಪುತ್ರಸ್ಯ ವಿಶೇಷತಃ । ಉಪೋಷ್ಯ ಲಭತೇ ಪುತ್ರಂ ಸಹಭಾರ್ಯೋ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೪೬.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವತೆ ಹೋದನು, ನಾನು ಸ್ವತಃ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪುತ್ರವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ, ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ಪತ್ನಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಉಪದೇಶವಾಗಿದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಏತಾಂ ಚ ದ್ವಾದಶೀಂ ಕೃತ್ವಾ ವಸುದೇವಸ್ತಥಾಪ್ತವಾನ್ । ಮಹತೀಂ ಚ ಶ್ರಿಯಂ ಪ್ರಾಪ್ತಃ ಪುತ್ರಪೌತ್ರಸಮನ್ವಿತಃ ।। ೪೬.

ವಾಸುದೇವನು ಈ ದ್ವಾದಶಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಮಹಾ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಭುಕ್ತ್ವಾ ರಾಜ್ಯಶ್ರಿಯಂ ಸೋಽಥ ಗತಃ ಪರಮಿಕಾಂ ಗತಿಮ್ । ಏಷ ತೇ ವಿಧಿರುದ್ದಿಷ್ಟ ಆಷಾಢೇ ಮಾಸಿ ವೈ ಮುನೇ ।। ೪೬.

ಅವನು ರಾಜಕೀಯ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಂತರ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದನು. ಆಷಾಢ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮುನಿಯೇ.

ದುರ್ವಾಸಾ ಉವಾಚ । ಶ್ರಾವಣಸ್ಯ ತು ಮಾಸಸ್ಯ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷೇ ತು ದ್ವಾದಶೀ । ಅರ್ಚಯೇತ್ ಪರಮಂ ದೇವಂ ಗನ್ಧಪುಷ್ಪೈರ್ಜನಾರ್ನಮ್ ।। ೪೭.

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು: ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಪರಮ ದೇವರಾದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಹೂಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ದಾಮೋದರಾಯ ಪಾದೌ ತು ಹೃಷೀಕೇಶಾಯ ವೈ ಕಟಿಮ್ । ಸನಾತನೇತಿ ಜಠರಮುರಃ ಶ್ರೀವತ್ಸಧಾರಿಣೇ ।। ೪೭.

ದಾಮೋದರನಿಗೆ ಕಾಲುಗಳನ್ನು, ಹೃಷೀಕೇಶನಿಗೆ ಕಟಿಯನ್ನು, ಸನಾತನನಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು, ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಚಿಹ್ನೆಯುಳ್ಳವನಿಗೆ ಉರವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಚಕ್ರಪಾಣಯೇತಿ ಭುಜೌ ಕಣ್ಠಂ ಚ ಹರಯೇ ತಥಾ । ಮುಞ್ಜಕೇಶಾಯ ಚ ಶಿರೋ ಭದ್ರಾಯೇತಿ ಶಿಖಾಂ ತಥಾ ।। ೪೭.

ಚಕ್ರಪಾಣಿಗೆ ಕೈಗಳನ್ನು, ಹರಿಗೆ ಕಂಠವನ್ನು, ಮುಂಜಕೇಶನಿಗೆ ತಲೆಯನ್ನು, ಭದ್ರನಿಗೆ ಜಟೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಏವಂ ಸಂಪೂಜ್ಯ ಸಂಸ್ಥಾಪ್ಯ ಕುಮ್ಭಂ ಪೂರ್ವವದೇವ ತು । ವಿನ್ಯಸ್ಯ ವಸ್ತ್ರಯುಗ್ಮಂ ತು ತಸ್ಯೋಪರಿ ತತೋ ನ್ಯಸೇತ್ ।। ೪೭.

ಹೀಗಾಗಿ, ಮೊದಲು ಮಾಡಿದಂತೆ ಕುಂಭವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಬೇಕು.

ಕಾಞ್ಚನಂ ದೇವದೇವಂ ತು ದಾಮೋದರಸನಾಮಕಮ್ । ತಮಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ವಿಧಾನೇನ ಗನ್ಧಪುಷ್ಪಾದಿಭಿಃ ಕ್ರಮಾತ್ ।। ೪೭.

ಅನಂತರ, ದಾಮೋದರ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ದೇವದೇವರ ಚಿನ್ನದ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಗಂಧ, ಹೂವು ಮತ್ತು ಇತರ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಪ್ರಾಗ್ವತ್ ತಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇ ದದ್ಯಾದ್ ವೇದವೇದಾಙ್ಗಪಾರಗೇ । ಏವಂ ನಿಯಮಯುಕ್ತಸ್ಯ ಪ್ರಭಾವಂ ತಚ್ಛೃಣುಷ್ವ ಮೇ ।। ೪೭.

ಹಿಂದೆಯಂತೆ ಆ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ವೇದ ಮತ್ತು ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಈಗ ಈ ನಿಯಮದ ಮಹಿಮೆನು ಕೇಳು.

ಏಷ ತೇ ವಿಧಿರುದ್ದಿಷ್ಟಃ ಶ್ರಾವಣೇ ಮಾಸಿ ವೈ ವಿಭೋ । ಏತಸ್ಯಾಶ್ಚ ಪ್ರಭಾವಂ ಯತ್ ಶ್ರೃಣು ಪಾಪಪ್ರಣಾಶನಮ್ ।। ೪೭.

ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುವ ಮಹಿಮೆನು ಈಗ ಕೇಳು.

ಪುರಾ ಕೃತಯುಗೇ ರಾಜಾ ನೃಗೋ ನಾಮ ಮಹಾಬಲಃ । ಬಭ್ರಾಮ ಸ ವನಂ ಘೋರಂ ಮೃಗಯಾಸಕ್ತಮಾನಸಃ ।। ೪೭.

ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ, ನೃಗ ಎಂಬ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿ ಭಯಾನಕವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸ ಕದಾಚಿತ್ ತುರಙ್ಗೇಣ ಹೃತೋ ದೂರಂ ಮಹದ್ವನಮ್ । ವ್ಯಾಘ್ರಸಿಂಹಗಜಾಕೀರ್ಣಂ ದಸ್ಯುಸರ್ಪನಿಷೇವಿತಮ್ ।। ೪೭.

ಒಂದು ಬಾರಿ, ತನ್ನ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ದೂರದ ದೊಡ್ಡ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಲಿ, ಸಿಂಹ, ಆನೆಗಳು ತುಂಬಿದ್ದವು; ದರೋಡೆಕೋರರು ಮತ್ತು ಹಾವುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಏಕಾಕೀ ತತ್ರ ರಾಜಾ ತು ಅಶ್ವಂ ಮುಚ್ಯ ತರೋರಧಃ । ಸ್ವಯಂ ಕುಶಮಥಾಸ್ತೀರ್ಯ ಸುಪ್ತೋ ದುಃಖಸಮನ್ವಿತಃ ।। ೪೭.

ಅಲ್ಲಿ, ರಾಜನು ಒಬ್ಬನೇ ಆಗಿ, ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಬಿಡಿ, ತಾನೇ ಕುಶವನ್ನು ಹಾಸಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದನು.

ತಾವತ್ ತತ್ರೈವ ಲುಬ್ಧಾನಾಂ ಸಹಸ್ತ್ರಾಣಿ ಚತುರ್ದಶ । ಆಗತಾನಿ ಮೃಗಾನ್ ಹನ್ತುಂ ರಾತ್ರೌ ರಾಜ್ಞಃ ಸಮನ್ತತಃ ।। ೪೭.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಹತ್ತಿನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಬೇಟಿಗಾರರು ರಾತ್ರಿ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಹಾಕಲು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಬಂದು, ರಾಜನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು.

ತತ್ರಾಪಶ್ಯನ್ತ ತೇ ಸುಪ್ತಂ ಹೇಮರತ್ನವಿಭೂಷಿತಮ್ । ನೃಗಂ ರಾಜಾನಮತ್ಯುಗ್ರಂ ಶ್ರಿಯಾ ಪರಮಯಾ ಯುತಮ್ ।। ೪೭.

ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಅಪಾರ ಐಶ್ವರ್ಯ ಹೊಂದಿದ ಭಯಾನಕವಾದ ನೃಗರಾಜನನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ತೇ ಗತ್ವಾ ತ್ವರಿತಂ ವ್ಯಾಧಾಃ ಸ್ವಭರ್ತ್ರೇ ಸಂನ್ಯವೇದಯನ್ । ಸೋಽಪಿ ರತ್ನಸುವರ್ಣಾರ್ಥಂ ರಾಜಾನಂ ಹನ್ತುಮುದ್ಯತಃ ।। ೪೭.

ಆ ಬೇಟಿಗಾರರು ತಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ನಾಯಕನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಅವನು ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳ ಆಸೆಯಿಂದ ರಾಜನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

ತುರಗಸ್ಯ ಚ ಹೇತೋಸ್ತು ನಿಸ್ತ್ರಿಂಶಾ ವನಚಾರಿಣಃ । ರಾಜಾನಂ ಸುಪ್ತಮಾಸಾದ್ಯ ನಿಗೃಹೀತುಂ ಪ್ರಚಕ್ರಮುಃ ।। ೪೭.

ಆ ಕುದುರೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ, ಕತ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದರು.

ತಾವದ್ ರಾಜ್ಞಃ ಶರೀರಾತ್ ತು ಶ್ವೇತಾಭರಣಭೂಷಿತಾ । ನಾರೀ ಕಾಚಿತ್ ಸಮುತ್ತಸ್ಥೌ ಸ್ತ್ರಕ್ಚನ್ದನವಿಭೂಷಿತಾ । ಉತ್ಥಾಯ ಚಕ್ರಮಾದಾಯ ತೇ ಮ್ಲೇಚ್ಛಾ ವಿನಿಪಾತಿತಾಃ ।। ೪೭.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ರಾಜನ ದೇಹದಿಂದ ಬಿಳಿ ಆಭರಣ, ಹಾರ ಮತ್ತು ಚಂದನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಹೊರಬಂದು, ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆ ಮ್ಲೇಛರನ್ನು ಹೊಡೆದು ಬೀಳಿಸಿದರು.