ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ನರಸಿಂಹಾಯ ಪಾದೌ ತು ಗೋವಿನ್ದಾಯೇತ್ಯುರೂ ತಥಾ । ಕಟಿಂ ವಿಶ್ವಭುಜೇ ಪೂಜ್ಯ ಅನಿರುದ್ಧೇತ್ಯುರಸ್ತಥಾ ।। ೪೨.

ನರಸಿಂಹನಿಗೆ ಪಾದಗಳನ್ನು, ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ತೊಡೆಯನ್ನು, ವಿಶ್ವಭುಜನಿಗೆ ಕಟಿಯನ್ನು, ಅನಿರುದ್ಧನಿಗೆ ಭುಜಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಕಣ್ಠಂ ತು ಶಿತಿಕಣ್ಠಾಯ ಪಿಙ್ಗಕೇಶಾಯ ವೈ ಶಿರಃ । ಅಸುರಧ್ವಂಸನಾಯೇತಿ ಚಕ್ರಂ ತೋಯಾತ್ಮನೇ ತಥಾ । ಶಙ್ಖಮಿತ್ಯೇವ ಸಂಪೂಜ್ಯ ಗನ್ಧಪುಷ್ಪಫಲೈಸ್ತಥಾ ।। ೪೨.

ಶಿತಿಕಂಠನಿಗೆ ಕಂಠವನ್ನು, ಪಿಂಗಕೇಶನಿಗೆ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು, ಅಸುರನಾಶಕನಿಗೆ ಚಕ್ರವನ್ನು, ಜಲಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ಶಂಖವನ್ನು—ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಚಂದನ, ಹೂವು, ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ತದಗ್ರೇ ಘಟಮಾದಾಯ ಸಿತವಸ್ತ್ರಯುಗಾನ್ವಿತಮ್ । ತಸ್ಯೋಪರಿ ನೃಸಿಹಂ ತು ಸೌವರ್ಣಂ ತಾಮ್ರಭಾಜನೇ । ಸೌವರ್ಣ ಶಕ್ತಿತಃ ಕೃತ್ವಾ ದಾರುವಂಶಮಯೇಽಪಿ ವಾ ।। ೪೨.

ಮುಂದೆ, ಎರಡು ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಘಟವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಅದರ ಮೇಲೆ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸುವರ್ಣದಿಂದ ಮಾಡಿದ ನರಸಿಂಹನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಇಡಬೇಕು; ಸುವರ್ಣದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮರ ಅಥವಾ ಬಿದಿರಿನಿಂದ ಮಾಡಿದರೂ ಸಾಲದು.

ರತ್ನಗರ್ಭಘಟೇ ಸ್ಥಾಪ್ಯ ತಂ ಸಂಪೂಜ್ಯ ಚ ಮಾನವಃ । ದ್ವಾದಶ್ಯಾಂ ವೇದವಿದುಷೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಯ ನಿವೇದಯೇತ್ ।। ೪೨.

ಆ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಘಟದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಹನ್ನೆರಡನೇ ದಿನ ವೇದಪಾಂಡಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಏವಂ ಕೃತೇ ಫಲಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಯತ್ ಪುರಾ ಪಾರ್ಥಿವೇನ ತು । ತಸ್ಯಾಹಂ ಸಂಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ವತ್ಸನಾಮ್ನಾ ಮಹಾಮುನೇ ।। ೪೨.

ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಪಡೆದ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ಈಗ ವತ್ಸ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಮಹಾಮುನಿಯೇ.

ಆಸೀತ್ ಕಿಂಪುರುಷೇ ವರ್ಷೇ ರಾಜಾ ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕಃ । ಭಾರತೇತಿ ಚ ವಿಖ್ಯಾತಸ್ತಸ್ಯ ವತ್ಸಃ ಸುತೋಽಭವತ್ ।। ೪೨.

ಕಿಂಪುರುಷ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಧಾರ್ಮಿಕನಾದ ಭರತ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ವತ್ಸ ಎಂಬ ಮಗನಿದ್ದನು.

ಸ ಶತ್ರುಭಿರ್ಜಿತಃ ಸಂಖ್ಯೇ ಹೃತಕೋಶೋ ದ್ವಿಪಾದವಾನ್ । ವನಂ ಪ್ರಾಯಾತ್ ಸಪತ್ನೀಕೋ ವಸಿಷ್ಠಸ್ಯಾಶ್ರಮೇಽವಸತ್ ।। ೪೨.

ಅವನ ಶತ್ರುಗಳು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ಅವನ ಧನಭಂಡಾರ ಮತ್ತು ಆನೆಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡರು. ಆಗ ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ವಸಿಷ್ಠ ಮಹರ್ಷಿಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಾಸವನು ಮಾಡಿದನು.

ಕಾಲೇನ ಗಚ್ಛತಾ ಸೋಽಥ ವಸಿಷ್ಠೇನ ಮಹರ್ಷಿಣಾ । ಕಿಂ ಕಾರ್ಯಮಿತಿ ಸ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ವಸಸ್ಯಸ್ಮಿನ್ ಮಹಾಶ್ರಮೇ ।। ೪೨.

ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಮಹರ್ಷಿ ವಸಿಷ್ಠನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಈ ಮಹಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನೀನು ಏನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೀಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ರಾಜೋವಾಚ । ಭಗವನ್ ಹೃತಕೋಶೋಽಹಂ ಹೃತರಾಜ್ಯೋ ವಿಶೇಷತಃ । ಶತ್ರುಭಿರ್ಹತಸಂಕಲ್ಪೋ ಭವನ್ತಂ ಶರಣಂ ಗತಃ । ಉಪದೇಶಪ್ರದಾನೇನ ಪ್ರಸಾದಂ ಕರ್ತುಮರ್ಹಸಿ ।। ೪೨.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: 'ಭಗವನೇ, ನನ್ನ ಧನಭಂಡಾರವೂ ರಾಜ್ಯವೂ ಹೋದವು, ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಧೈರ್ಯವೂ ಕುಗ್ಗಿದೆ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಬೇಕು.'

ಏವಮುಕ್ತೋ ವಸಿಷ್ಠಸ್ತು ತಸ್ಯೇಮಾಂ ದ್ವಾದಶೀಂ ಮುನೇ । ವಿಧಿನಾ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚಾಥ ಸೋಽಪಿ ಸರ್ವಂ ತಥಾಽಕರೋತ್ ।। ೪೨.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ವಸಿಷ್ಠನು ಅವನಿಗೆ ದ್ವಾದಶಿ ವ್ರತವನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ವಿಧಾನದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟನು. ರಾಜನು ಕೂಡ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಚರಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯ ವ್ರತಾನ್ತೇ ಭಗವಾನ್ ನಾರಸಿಂಹಸ್ತುತೋಷ ಹ । ಚಕ್ರಂ ಪ್ರಾದಾಚ್ಚ ಶತ್ರೂಣಾಂ ವಿಧ್ವಂಸನಕರಂ ಪರಮ್ ।। ೪೨.

ಆ ವ್ರತದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನಾದ ನರಸಿಂಹನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಮಹದಸ್ತ್ರವಾದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.

ತೇನಾಸ್ತ್ರೇಣ ಸ್ವಕಂ ರಾಜ್ಯಂ ಜಿತವಾನ್ ಸ ನೃಪೋತ್ತಮಃ । ರಾಜ್ಯೇ ಸ್ಥಿತ್ವಾಽಶ್ವಮೇಧಾನಾಂ ಸಹಸ್ತ್ರಮಕರೋದ್ ವಿಭುಃ । ಅನ್ತೇ ಚ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಾಖ್ಯಂ ಪದಮಾಪ ಚ ಸತ್ತಮ ।। ೪೨.

ಆ ಆಯುಧದಿಂದ ಆ ಮಹಾರಾಜನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪುನಃ ಗೆದ್ದನು. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಸಾವಿರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವೆಂಬ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಏಷಾ ಧನ್ಯಾ ಪಾಪಹರಾ ದ್ವಾದಶೀ ಭವತೋ ಮುನೇ । ಕಥಿತಾ ಯಾ ಪ್ರಯತ್ನೇನ ಶ್ರುತ್ವಾ ಕುರು ಯಥೇಪ್ಸಿತಮ್ ।। ೪೨.

ಈ ದ್ವಾದಶಿ ವ್ರತವು ಪುಣ್ಯಕರವೂ ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವದೂ ಆಗಿದೆ, ಮುನಿಯೇ, ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಇದನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿ, ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಮಾಡು.

ದುರ್ವಾಸಾ ಉವಾಚ । ಏವಮೇವ ಮುನೇ ಮಾಸಿ ಚೈತ್ರೇ ಸಂಕಲ್ಪ್ಯ ದ್ವಾದಶೀಮ್ । ಉಪೋಷ್ಯಾರಾಧಯೇತ್ ಪಶ್ಚಾತ್ ದೇವದೇವಂ ಜನಾರ್ದನಮ್ ।। ೪೩.

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು: 'ಹಾಗೆಯೇ ಚೈತ್ರ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶಿಯನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ ದೇವದೇವರಾದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.'

ವಾಮನಾಯೇತಿ ಪಾದೌ ತು ವಿಷ್ಣವೇ ಕಟಿಮರ್ಚಯೇತ್ । ವಾಸುದೇವೇತಿ ಜಠರಮುರಃ ಸಂಪೂರ್ಣಕಾಯ ಚ ।। ೪೩.

ಪಾದಗಳನ್ನು ವಾಮನನೆಂದು, ಕಡೆಯನ್ನು ವಿಷ್ಣುವೆಂದು, ಹೊಟ್ಟೆ, ಹೃದಯ ಹಾಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೇಹವನ್ನು ವಾಸುದೇವನೆಂದು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಕಣ್ಠಂ ವಿಶ್ವಕೃತೇ ಪೂಜ್ಯ ಶಿರೋ ವೈ ವ್ಯೋಮರೂಪಿಣೇ । ಬಾಹೂ ವಿಶ್ವಜಿತೇ ಪೂಜ್ಯ ಸ್ವನಾಮ್ನಾ ಶಂಖಚಕ್ರಕೌ ।। ೪೩.

ಕಂಠವನ್ನು ವಿಶ್ವಕೃತನೆಂದು, ತಲೆಯನ್ನು ಆಕಾಶರೂಪಿಯೆಂದು, ಕೈಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವಜಿತ್ಪೆರೆಯುವವನೆಂದು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಶಂಖ ಮತ್ತು ಚಕ್ರಗಳನ್ನು ಅವರ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

ಅನೇನ ವಿಧಿನಾಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ದೇವದೇವಂ ಸನಾತನಮ್ । ಪ್ರಾಗ್ವದೇವೋತ್ತರಂ ಕುಮ್ಭಂ ಸಯುಗ್ಮಂ ಪುರತೋ ನ್ಯಸೇತ್ ।। ೪೩.

ಈ ವಿಧಾನದಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ದೇವದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ನಂತರ, ಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ಕಡೆ ಎರಡು ಕುಂಭಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಇರಿಸಬೇಕು.

ಪ್ರಾಗುಕ್ತಪಾತ್ರೇ ಸಂಸ್ಥಾಪ್ಯ ವಾಮನಂ ಕಾಞ್ಚನಂ ಬುಧಃ । ಯಥಾಶಕ್ತ್ಯಾ ಕೃತಂ ಹ್ರಸ್ವಂ ಸಿತಯಜ್ಞೋಪವೀತಿನಮ್ ।। ೪೩.

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಯೋಗ್ಯತೆ ಪ್ರಕಾರ ಚಿನ್ನದ ವಾಮನನನ್ನು, ಬಿಳಿ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ಧರಿಸಿದ ಚಿಕ್ಕ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

ಕುಣ್ಡಿಕಾಂ ಸ್ಥಾಪಯೇತ್ ಪಾರ್ಶ್ವೇ ಛತ್ರಿಕಾಂ ಪಾದುಕೇ ತಥಾ । ಅಕ್ಷಮಾಲಾಂ ಚ ಸಂಸ್ಥಾಪ್ಯ ವೃಸಿಕಾಂ ಚ ವಿಶೇಷತಃ ।। ೪೩.

ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಂಡಿಕೆಯನ್ನು, ಜೊತೆಗೆ ಛತ್ರಿ, ಪಾದುಕೆಗಳು, ಅಕ್ಷಮಾಲೆ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದಂಡವನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು.

ಏತೈರುಪಸ್ಕರೈರ್ಯುಕ್ತಂ ಪ್ರಭಾತೇ ಸ ದ್ವಿಜಾತಯೇ । ದಾಪಯೇತ್ ಪ್ರೀಯತಾಂ ವಿಷ್ಣುರ್ಹ್ರಸ್ವರೂಪೀತ್ಯುದೀರಯೇತ್ ।। ೪೩.

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಉಪಕರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿ, 'ವಿಷ್ಣುವು ವಾಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

ಮಾಸನಾಮ್ನಾ ತು ಸಂಯುಕ್ತಂ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವವಿಧಾನಕಮ್ । ಪ್ರೀಯತಾಮಿತಿ ಸರ್ವತ್ರ ವಿಧಿರೇಷ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಃ ।। ೪೩.

ಮಾಸದ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ, ಅವತರಣ ವಿಧಿಯನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ 'ಸಂತೋಷವಾಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಈ ವಿಧಿಯ ನಿಯಮವಾಗಿದೆ.

ಶ್ರೂಯತೇ ಚ ಪುರಾ ರಾಜಾ ಹರ್ಯಶ್ವಃ ಪೃಥಿವೀಪತಿಃ । ಅಪುತ್ರಃ ಸ ತಪಸ್ತೇಪೇ ಪುತ್ರಮಿಚ್ಛಂಸ್ತಪೋಧನಮ್ ।। ೪೩.

ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹರ್ಯಶ್ವ ಎಂಬ ಪೃಥ್ವೀಪತಿ ರಾಜನು ಇದ್ದನು ಎಂದು ಕೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅವನು ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಪುತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು, ಮಹರ್ಷಿಯೇ.

ತಸ್ಯೈವ ಕುರ್ವತೋ ವ್ಯುಷ್ಟಿಂ ಪುತ್ರಾರ್ಥೇ ಮುನಿಸತ್ತಮ । ಆಜಗಾಮ ಹರಿಃ ಪೂರ್ವಂ ದ್ವಿಜರೂಪಂ ಸಮಾಶ್ರಿತಃ ।। ೪೩.

ಅವನು ಪುತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಜಾಗರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಹರಿಯು ದ್ವಿಜ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬಂದು ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.

ಉವಾಚ ತಪಸಾ ರಾಜನ್ ಕಿಂ ತೇ ವ್ಯವಸಿತಂ ಪ್ರಭೋ । ಪುತ್ರಾರ್ಥಮಿತಿ ಪ್ರೋವಾಚ ತಂ ವಿಪ್ರಃ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಹ ।। ೪೩.

ಅವನಿಗೆ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಈ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಮಹರ್ಷಿಯು, ನನಗೆ ಮಗನಾಗಬೇಕೆಂದು ಈ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಇದಮೇವ ವಿಧಾನಂ ತು ಕುರು ರಾಜನ್ನುವಾಚ ಹ । ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ರಾಜಾನಂ ಕ್ಷಣಾದನ್ತರ್ಹಿತಃ ಪ್ರಭುಃ ।। ೪೩.

ಇದು ಮಾಡುವ ಕ್ರಮ ಎಂದು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ, ಆ ದೇವರು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದರು.

ರಾಜಾಽಪಿ ತಂ ಚಕಾರಾಶು ಮನ್ತ್ರವನ್ತಂ ದ್ವಿಜಾತಯೇ । ದರಿದ್ರಾಯ ತಥಾ ಪ್ರಾದಾತ್ ಜ್ಯೋತಿರ್ಗಾರ್ಗಾಯ ಧೀಮತೇ ।। ೪೩.

ರಾಜನು ಕೂಡಲೇ ಆ ವಿಧಿಯಂತೆ ಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಧ್ವಾಂಸರಿಗೆ ವಿಧಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಬಡವರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಜ್ಯೋತಿರ್ಗರ್ಗ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನಿಗೆ ಅದನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

ಯಥಾದಿತೇರಪುತ್ರಾಯಾಃ ಸ್ವಯಂ ಪುತ್ರತ್ವಮಾಗತಃ । ಭಗವಂಸ್ತೇನ ಸತ್ಯೇನ ಮಮಾಪ್ಯಸ್ತು ಸುತೋ ವರಃ ।। ೪೩.

ಹೆತ್ತವರ ಮಗನು ಹೇಗೆ ಸ್ವತಃ ಮಗನಾದೋ, ಆ ಸತ್ಯದಿಂದ ನನ್ನಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗನು ದೊರಕಲಿ ಎಂದು ಭಗವಂತನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು.

ಅನೇನ ವಿಧಿನಾ ದತ್ತೇ ತಸ್ಯ ಪುತ್ರೋಽಭವನ್ಮುನೇ । ಕುವಲಾಶ್ವ ಇತಿ ಖ್ಯಾತಶ್ಚಕ್ರವರ್ತೀ ಮಹಾಬಲಃ ।। ೪೩.

ಈ ವಿಧಿಯಂತೆ ದಾನ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಮಗನು ಜನಿಸಿದನು. ಅವನು ಕುವಲಾಶ್ವ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯಾಗಿದನು.

ಅಪುತ್ರೋ ಲಭತೇ ಪುತ್ರಮಧನೋ ಲಭತೇ ಧನಮ್ । ಭ್ರಷ್ಟರಾಜ್ಯೋ ಲಭೇದ್ ರಾಜ್ಯಂ ಮೃತೋ ವಿಷ್ಣುಪುರಂ ವ್ರಜೇತ್ ।। ೪೩.

ಮಗ ಇಲ್ಲದವನಿಗೆ ಮಗನು ಸಿಗುತ್ತಾನೆ, ಬಡವನಿಗೆ ಹಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ರಾಜ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ರಾಜ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಸತ್ತವರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.