ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಬುಭುಕ್ಷಿತಸ್ತರೋಃ ಪರ್ಣಮೈಚ್ಛದ್ ಭಕ್ಷಿತುಮನ್ತಿಕಾತ್ । ಇತ್ಯೇವಂ ಕುರ್ವತೋ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ವಾಗುವಾಚಾಶರೀರಿಣೀ ।। ೩೮.

ಹಸಿವಿನಿಂದ, ಆ ಮರದ ಹತ್ತಿರದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಬಯಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಆಕಾಶದಿಂದ ದೇಹವಿಲ್ಲದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಬಂದಿತು.

ಮಾ ಭಕ್ಷಯಸ್ವ ಸಕಟಮುಚ್ಚೈರೇವಂ ಪ್ರಭಾಷಿತೇ । ತತೋಽಸೌ ತಂ ವಿಹಾಯಾನ್ಯದ್ ವಾರ್ಕ್ಷಂ ಪತಿತಮಗ್ರಹೀತ್ ।। ೩೮.

'ಆ ವಕ್ರವಾದ ಎಲೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಡ' ಎಂದು ಆ ಧ್ವನಿ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿತು; ಆಗ ಅವನು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಎಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

ತಮಪ್ಯೇವಂ ನಿಷಿದ್ಧಂ ಸ್ಯಾದನ್ಯಂ ತಥೈವಮೇವ ಚ । ಏವಂ ಸ ಸಕಟಂ ಮತ್ವಾ ವ್ಯಾಧಃ ಕಿಞ್ಚಿನ್ನ ಭಕ್ಷಯತ್ ।। ೩೮.

ಆ ಎಲೆಯನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ತಿನ್ನಬೇಡ ಎಂದು ನಿಷೇಧವಾಯಿತು; ಹೀಗಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಎಲೆಗಳು ವಕ್ರವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ವನ್ಯನು ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ.

ನಿರಾಹಾರಸ್ತಪಸ್ತೇಪೇ ಸ್ಮರನ್ ಗುರುಮತನ್ದ್ರಿತಃ । ತಸ್ಯಾಥ ಬಹುನಾ ಕಾಲೇ ಗತೇ ಋಷಿವರೋಽಭ್ಯಗಾತ್ ।। ೩೮.

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ನಿರಂತರ ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು.

ದುರ್ವಾಸಾಃ ಶಂಸಿತಾತ್ಮಾ ವೈ ಕಿಞ್ಚಿತ್ಪ್ರಾಣಮಪಶ್ಯತ । ವ್ಯಾಧಂ ತಪೋತ್ಥತೇಜೋಭಿರ್ಜ್ವಲಮಾನಂ ಹವಿರ್ಯಥಾ ।। ೩೮.

ದುರ್ವಾಸರು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅವನು ಬಹಳ ದುರ್ಬಲನಾಗಿ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಉಂಟಾದ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸೋಽಪಿ ವ್ಯಾಧಸ್ತು ತಂ ನತ್ವಾ ಶಿರಸಾಽಥ ಮಹಾಮುನಿಮ್ । ಉವಾಚ ಸ ಕೃತಾರ್ಥೋಽಸ್ಮಿ ಭಗವನ್ ದರ್ಶನಾತ್ ತವ ।। ೩೮.

ಆ ವ್ಯಾಧನು ಕೂಡ ಮಹರ್ಷಿಗೆ ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, "ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ನನಗೆ ಸಾರ್ಥಕತೆ ದೊರೆತಿದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಇದಾನೀಂ ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲಂ ಮೇ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ತ್ವಮವಧಾರಯ । ಶೀರ್ಣಪರ್ಣಾನಿ ಭಕ್ಷಯನ್ ವೈ ತೈರೇವಾಹಂ ಮಹಾಮುನೇ । ಭವನ್ತಂ ಪ್ರೀಣಯಾಮೀತಿ ವ್ಯಾಧಸ್ತಂ ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೮.

"ಈಗ ನನಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ. ಮಹರ್ಷೇ, ನಾನು ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಂದು, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದರು.

ದುರ್ವಾಸಾ ಅಪಿ ತಂ ಶುದ್ಧಂ ಶುದ್ಧಭಾವಂ ಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಮ್ । ಜಿಜ್ಞಾಸುಸ್ತತ್ತಪೋ ವಾಕ್ಯಮಿದಮುಚ್ಚೈರುವಾಚ ಹ ।। ೩೮.

ದುರ್ವಾಸರು ಆತನ ಶುದ್ಧತೆ, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯNigraham ನೋಡಿ, ಅವನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಯವಗೋಧೂಮಶಾಲೀನಾಮನ್ನಂ ಚೈವ ಸುಸಂಸ್ಕೃತಮ್ । ದೀಯತಾಂ ಮೇ ಕ್ಷುಧಾರ್ತಾಯ ತ್ವಾಮುದ್ದಿಶ್ಯಾಗತಾಯ ಚ ।। ೩೮.

"ನಾನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಜೋಳ, ಗೋಧಿ, ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಇತ್ಯುಕ್ತೇನ ತ್ವಸೌ ವ್ಯಾಧಶ್ಚಿನ್ತಾಂ ಪರಮಿಕಾಂ ಗತಃ । ಕ್ವ ಸಂಭವಿಷ್ಯತೇ ಮಹ್ಯಮಿತಿ ಚಿನ್ತಾಪರೋಽಭವತ್ ।। ೩೮.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ವ್ಯಾಧನು 'ನಾನು ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೂರೈಸಬಹುದು?' ಎಂದು ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚನೆಗೆ ಮುಳುಗಿದನು.

ತಸ್ಯ ಚಿನ್ತಯತಃ ಪಾತ್ರಮಾಕಾಶಾತ್ ಪತಿತಂ ಶುಭಮ್ । ಸೌವರ್ಣಂ ಸಿದ್ಧಿಸಂಯುಕ್ತಂ ತಜ್ಜಗ್ರಾಹ ಕರೇಣ ಸಃ ।। ೩೮.

ಅವನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆ ಬಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದನು.

ತದ್ ಗೃಹೀತ್ವಾ ಮುನಿಂ ಪ್ರಾಹ ದುರ್ವಾಸಾಖ್ಯಂ ಸಸಾಧ್ವಸಃ । ಅತ್ರೈವ ಸ್ಥೀಯತಾಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಯಾವದ್ ಭಿಕ್ಷಾಟನಂ ತ್ವಹಮ್ । ಕರೋಮಿ ತತ್ಪ್ರಸಾದೋಽಯಂ ಕ್ರಿಯತಾಂ ಬ್ರಹ್ಮವಿತ್ತಮ ।। ೩೮.

ಆ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಭಯದಿಂದ ದುರ್ವಾಸರು ಎಂಬ ಮಹರ್ಷಿಗೆ, "ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಯಿರಿ. ನಾನು ಭಿಕ್ಷೆ ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಮಾಡಿರಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತತೋ ಭಿಕ್ಷಾಮಟನಂ ವ್ಯಾಧಸತ್ತಮಃ । ನಾತಿದೂರೇಣ ನಗರಂ ಧನಯೋಷಸಮನ್ವಿತಮ್ ।। ೩೮.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಉತ್ತಮ ವ್ಯಾಧನು ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಹತ್ತಿರದ ಧನಸಂಪನ್ನ ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತುಂಬಿದ ಊರಿಗೆ ಹೋದನು.

ತಸ್ಯ ತತ್ರ ಪ್ರಯಾತಸ್ಯ ಅಗ್ರತಃ ಸರ್ವಶೋಭನಾಃ । ವೃಕ್ಷೇಭ್ಯೋ ನಿರ್ಯಯುಶ್ಚಾನ್ಯಾ ಹೇಮಪಾತ್ರಾಗ್ರಪಾಣಯಃ । ವಿವಿಧಾನ್ನಾನಿ ತಸ್ಯಾಶು ದತ್ತ್ವಾ ಪಾತ್ರಂ ಪ್ರಪೂರಿತಮ್ ।। ೩೮.

ಅವನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಸುಂದರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮರಗಳಿಂದ ಬಂದು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆ ಹಿಡಿದು, ಬೇಗನೇ ವಿವಿಧ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಅವನ ಪಾತ್ರೆಗೆ ತುಂಬಿದರು.

ಸ ಚ ಭೂತಾರ್ಥಮಾತ್ಮಾನಂ ಮತ್ವಾ ಪುನರಥಾಶ್ರಮಮ್ । ಆಜಗಾಮ ತತೋಽಪಶ್ಯತ್ ತಮೃಷಿಂ ಜಪತಾಂ ವರಮ್ ।। ೩೮.

ತಾನು ಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿತು ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಜಪಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸ್ಥಾಪ್ಯ ತಾಂ ಭಿಕ್ಷಾಂ ಶುಚೌ ದೇಶೇ ಪ್ರಸನ್ನಧೀಃ । ಪ್ರಣಮ್ಯ ತಮೃಷಿಂ ವಾಕ್ಯಮುವಾಚ ವ್ಯಾಧಸತ್ತಮಃ ।। ೩೮.

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿ, ಮಹರ್ಷಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಉತ್ತಮ ವ್ಯಾಧನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಭಗವನ್ ಕ್ಷಾಲನಂ ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ಕ್ರಿಯತಾಮೃಷಿಪುಂಗವ । ಯದಿ ತ್ವಹಮನುಗ್ರಾಹ್ಯಸ್ತದೇವಂ ಕರ್ತ್ತುಮರ್ಹಸಿ ।। ೩೮.

"ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಸೇವೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಮುಕ್ತಃ ಸ ಜಿಜ್ಞಾಸುಸ್ತಪೋವೀರ್ಯಂ ಶುಭಂ ಮುನಿಃ । ನದೀಂ ಗನ್ತುಂ ನ ಶಕ್ನೋಮಿ ಜಲಪಾತ್ರಂ ನ ಚಾಸ್ತಿ ಮೇ ।। ೩೮.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮಹರ್ಷಿ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು, "ನದಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಬಳಿ ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಯೂ ಇಲ್ಲ" ಎಂದರು.

ಕಥಂ ಪ್ರಕ್ಷಾಲಯಾಮ್ಯಾಶು ವ್ಯಾಧ ಪಾದೌ ಮಹಾಮತೇ । ಇತ್ಯೇತನ್ಮುನಿನಾ ವ್ಯಾಧಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಚಿನ್ತಾಪರೋಽಭವತ್ । ಕಿಂ ಕರೋಮಿ ಕಥಂ ಚಾಸ್ಯ ಭೋಜನಂ ವೈ ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೩೮.

"ಮಹಾಮತಿ ವ್ಯಾಧ, ನಾನು ಹೇಗೆ ಬೇಗನೆ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಲಿ?" ಎಂದು ಮಹರ್ಷಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ವ್ಯಾಧನು 'ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಅವನು ಹೇಗೆ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ?' ಎಂದು ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾದನು.

ಏವಂ ಸಂಚಿನ್ತ್ಯ ಮನಸಾ ಗುರುಂ ಸ್ಮೃತ್ವಾ ವಿಚಕ್ಷಣಃ । ಜಗಾಮ ಶರಣಂ ತಾಂ ತು ಸರಿತಂ ದೇವಿಕಾಂ ಸುಧೀಃ ।। ೩೮.

ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ, ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಆ ವಿವೇಕಿ ದೇವಿಕಾ ನದಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು.

ವ್ಯಾಧ ಉವಾಚ । ವ್ಯಾಧೋಽಸ್ಮಿ ಪಾಪಕರ್ಮಾಽಸ್ಮಿ ಬ್ರಹ್ಮಹಾಽಸ್ಮಿ ಸರಿದ್ವರೇ । ತಥಾಪಿ ಸಂಸ್ಮೃತಾ ದೇವಿ ಪಾಹಿ ಮಾಂ ಶರಣಂ ಗತಮ್ ।। ೩೮.

ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು: "ನಾನು ವ್ಯಾಧ, ಪಾಪಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕನು, ಪವಿತ್ರ ನದಿಯೇ; ಆದರೂ ದೇವಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು" ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು.

ದೇವತಾಂ ನೈವ ಜಾನಾಮಿ ನ ಮನ್ತ್ರಂ ನ ತಥಾರ್ಚನಮ್ । ಗುರುಪಾದೌ ಪರಂ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಸತತಂ ಶುಭೇ ।। ೩೮.

ನಾನು ಯಾವ ದೇವರನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾವ ಮಂತ್ರವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪೂಜೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಶುಭೆಯೆ, ನಾನು ಸದಾ ನನ್ನ ಗುರುದೇವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ಏವಂ ವಿಧಸ್ಯ ಮೇ ದೇವಿ ದಯಾಂ ಕುರು ಸರಿದ್ವರೇ । ಋಷೇಃ ಕ್ಷಾಲಾರ್ಥಸಲಿಲಂ ಸಮೀಪಂ ಕುರು ಮಾಚಿರಮ್ ।। ೩೮.

ನಾನು ಇಂತಹವನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದೆ, ದಯೆಮಾಡು. ಆ ಋಷಿಗೆ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆಯಲು ನೀರನ್ನು ಬೇಗ ಇಲ್ಲಿ ತರಿಸು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾಽಥ ವ್ಯಾಧೇನ ದೇವಿಕಾ ಪಾಪನಾಶಿನೀ । ಆಜಗಾಮ ಯತಸ್ತಸ್ಥೌ ದುರ್ವಾಸಾಃ ಸಂಶಿತವ್ರತಃ ।। ೩೮.

ಆ ಹೀಗೆ ಎಂದು ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ದೇವಿಕಾನದಿ, ದುರ್ವಾಸರು ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಳು.

ತಸ್ಯ ಪಾದೌ ಸ್ವಯಂ ದೇವೀ ಕ್ಷಾಲಯನ್ತೀ ಸರಿದ್ವರಾ । ಜಗಾಮ ಹ್ರಾದಿನೀ ಭೂತ್ವಾ ವ್ಯಾಧಾಶ್ರಮಸಮೀಪತಃ ।। ೩೮.

ಆ ನದಿದೇವತೆ ಸ್ವತಃ ಆ ಋಷಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುತ್ತಾ, ವೇಗವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನದಿಯಾಗಿ, ವ್ಯಾಧನ ಆಶ್ರಮದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯಂ ದುರ್ವಸಾ ವಿಸ್ಮಯಂ ಯಯೌ । ಪ್ರಕ್ಷಾಲ್ಯ ಹಸ್ತೌ ಪಾದೌ ಚ ತದನ್ತಂ ಶ್ರದ್ಧಯಾನ್ವಿತಮ್ । ಬುಭುಜೇ ಪರಮಪ್ರೀತಸ್ತಥಾಚಮ್ಯ ವಿಚಕ್ಷಣಃ ।। ೩೮.

ಆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ದುರ್ವಾಸರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕುಳಿತು, ನೀರು ಕುಡಿಯುವ ವಿಧಿ ಮಾಡಿ, ಪರಮ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರು.

ತಮಸ್ಥಿಶೇಷಂ ವ್ಯಾಧಂ ತು ಕ್ಷುಧಾದುರ್ಬಲತಾಂ ಗತಮ್ । ಉವಾಚ ವೇದಾಧ್ಯಯನಂ ಸರ್ವೇ ವೇದಾಃ ಸಸಂಗ್ರಹಾಃ । ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯಾ ಪುರಾಣಾನಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಾಣಿ ಭವನ್ತು ತೇ ।। ೩೮.

ಆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲನಾದ ವ್ಯಾಧನಿಗೆ ದುರ್ವಾಸರು ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ವೇದಗಳ ಅಧ್ಯಯನ, ಎಲ್ಲ ವೇದಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬಲ್ಲೆ.'

ಏವಂ ಪ್ರಾದಾದ್ ವರಂ ತಸ್ಯ ದುರ್ವಾಸಾ ನಾಮ ಚಾಕರೋತ್ । ಭವಾನ್ ಸತ್ಯತಪಾ ನಾಮ ಋಷಿರಾದ್ಯೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೩೮.

ಹೀಗೆ ದುರ್ವಾಸರು ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, 'ನೀನು ಸತ್ಯತಪ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಋಷಿಯಾಗಿ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗುತ್ತೀ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಏವಂ ದತ್ತವರೋ ವ್ಯಾಧಸ್ತಮಾಹ ಮುನಿಸತ್ತಮಮ್ । ವ್ಯಾಧೋ ಭೂತ್ವಾ ಕಥಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ವೇದಾನಧ್ಯಾಪಯಾಮ್ಯಹಮ್ ।। ೩೮.

ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ ವ್ಯಾಧನು ಆ ಮಹರ್ಷಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ವ್ಯಾಧನಾಗಿದ್ದಾಗ ಹೇಗೆ ವೇದಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸಬಲ್ಲೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ?'