ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಇತ್ಯುಕ್ತೋಽಹಂ ಪುರಾ ತೈಸ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈರ್ವೇದಪಾರಗೈಃ । ತಮೇವ ಸರ್ವಂ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪಂ ಸುಪುಷ್ಕಲಮ್ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನನಗೆ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದರು; ಅವರಿಂದ ನಾನು ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೆ.

ತತಸ್ತೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಮಹಾಮುನೇ । ಉಕ್ತಾಽನುಗ್ರಹಹೇತೋರ್ವೈ ಊಚುಸ್ತೇ ಮಾಮಿಮಂ ಪುರಾ ।। ೩೭.

ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಹಾಮುನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಷಷ್ಠಾನ್ನಕಾಲಿಕಸ್ಯಾಗ್ರೇ ಯಸ್ತೇ ಸ್ಥಾಸ್ಯತಿ ಕಶ್ಚನ । ಸ ಭಕ್ಷ್ಯಸ್ತೇ ತು ಭವಿತಾ ಕಂಚಿತ್ಕಾಲಂ ನರಾಧಮ ।। ೩೭.

ಆರು ಬಾರಿ ಊಟವಾದ ನಂತರ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಯಾರು ಬರುವರೋ, ಅವರು ಕೆಲ ಕಾಲ ನಿನ್ನ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಪಾಪಾತ್ಮನೇ.

ಯದೇಷುಘಾತಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ತು ಪ್ರಾಣೈಃ ಕಣ್ಠಗತೈರ್ಭವಾನ್ । ಶ್ರೋಷ್ಯಸೇ ದ್ವಿಜವಕ್ತ್ರಾತ್ ತು ನಮೋ ನಾರಾಯಣೇತಿ ಹಿ । ತದಾ ಸ್ವರ್ಗಗತಿಸ್ತುಭ್ಯಂ ಭವಿತಾ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ।। ೩೭.

ನೀನು ಬಾಣದಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡು, ಪ್ರಾಣ ಬಾಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಾಯಿಂದ 'ನಮೋ ನಾರಾಯಣ' ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಿದರೆ, ನೀನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀಯೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಪರವಕ್ತ್ರಗತಸ್ಯಾಪಿ ವಿಷ್ಣೋರ್ನಾಮ ಶ್ರುತಂ ಮಯಾ । ಲಬ್ಧದ್ವೇಷಸ್ಯ ವಿಪ್ರಾಣಾಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಂ ತವ ಸತ್ತಮ ।। ೩೭.

ಬೇರೆ ಯಾರ ಬಾಯಿಂದಲಾದರೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕೋಪವನ್ನು ಪಡೆದವನಿಗೆ ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಸತ್ತ್ವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.

ಯಃ ಪುನರ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ ಪೂಜ್ಯ ಸ್ವವಕ್ತ್ರೇಣ ನಮೋ ಹರಿಮ್ । ವದನ್ ಪ್ರಾಣಂ ವಿಮುಚ್ಯೇತ ಮುಕ್ತೌಽಸೌ ವೀತಕಿಲ್ಬಿಷಃ ।।। ೩೭.

ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ 'ಹರಿಯವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ ಪುನಃ ಸತ್ಯಮುತ್ಕ್ಷಿಪ್ಯ ಭುಜಮುಚ್ಯತೇ । ಜಙ್ಗಮಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ದೇವಾಃ ಕೂಟಸ್ಥಃ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೩೭.

ಇದು ನಿಜ, ನಿಜ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಿಜವೆಂದು ನಾನು ಕೈಯೆತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಸಂಚರಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದೇವರುಗಳು; ಪರಮಾತ್ಮನು ಎಂದೂ ಬದಲಾಗದವನು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತಃ ಸ್ವರ್ಗಂ ಸ ರಾಜಾ ವೀತಕಲ್ಮಷಃ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಽಪಿ ಸದಾಯುಕ್ತಸ್ತಂ ವ್ಯಾಧಂ ಪ್ರತ್ಯಭಾಷತ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪಾಪರಹಿತನಾದ ಆ ರಾಜನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಸದಾ ಸ್ಥಿರನಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ವನ್ಯನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಋಷಿರುವಾಚ । ಜಿಘೃಕ್ಷೋರ್ಮೃಗರಾಜಸ್ಯ ಯತ್ತ್ವಯಾ ರಕ್ಷಿತೋ ಹ್ಯಹಮ್ । ತತ್ಪುತ್ರ ತುಷ್ಟಸ್ತೇ ದದ್ಮಿ ವರಂ ವರಯ ಸುವ್ರತ ।। ೩೭.

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಮೃಗರಾಜನು ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬಂದಾಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ. ಅದರಿಂದ ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಒಳ್ಳೆಯವನೇ, ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬೇಕೆಂದರೂ ಕೇಳು, ನಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.

ವ್ಯಾಧ ಉವಾಚ । ಏಷ ಏವ ವರೋ ಮಹ್ಯಂ ಯತ್ ತ್ವಂ ಮಾಂ ಭಾಷಸೇ ದ್ವಿಜ । ಅತಃ ಪರಂ ವರೇಣಾಹಂ ಕಿಂ ಕರೋಮಿ ಪ್ರಶಾಧಿ ಮಾಮ್ ।। ೩೭.

ವನ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ದ್ವಿಜನೇ, ನೀವು ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದೇ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ವರ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾವ ವರವೂ ನನಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ; ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿ.

ಋಷಿರುವಾಚ । ಅಹಂ ತ್ವಯಾ ಪುರಾ ಪುತ್ರ ಪ್ರಾರ್ಥಿತೋಽಸ್ಮಿ ತಪೋಽರ್ಥಿನಾ । ಬಹುಪಾತಕಯುಕ್ತೇನ ಘೋರರೂಪೇಣ ಚಾನಘ ।। ೩೭.

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಮಗನೇ, ಹಿಂದೆ ನೀನು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿದ್ದೆ, ಆಗ ನೀನು ಬಹುಪಾಪಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದೆ, ಪಾಪರಹಿತನಾದವನೇ.

ಇದಾನೀಂ ತವ ಪಾಪಾನಿ ದೇವಿಕಾಭಿಷವೇಣ ಚ । ಮದ್ದರ್ಶನೇನ ಚ ಚಿರಂ ವಿಷ್ಣುನಾಮಶ್ರುತೇನ ಚ । ನಷ್ಟಾನಿ ಶುದ್ಧದೇಹೋಽಸಿ ಸಾಂಪ್ರತಂ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ।। ೩೭.

ಈಗ ದೇವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದುದರಿಂದ, ನನ್ನನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೋಡಿದುದರಿಂದ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದುದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ; ಈಗ ನೀನು ಶುದ್ಧ ದೇಹದವನಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ಇದಾನೀಂ ವರಮೇಕಂ ತ್ವಂ ಗೃಹಾಣ ಮಮ ಸನ್ನಿಧೌ । ತಪಃ ಕುರುಷ್ವ ಸಾಧೋ ತ್ವಂ ಚಿರಕಾಲಂ ಯದೀಚ್ಛಸಿ ।। ೩೭.

ಈಗ ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೀನು ಒಂದು ವರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು: ನೀನು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಬೇಕೆಂದರೂ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು, ಒಳ್ಳೆಯವನೇ.

ವ್ಯಾಧ ಉವಾಚ । ಯ ಏಷ ಭವತಾ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ವಿಷ್ಣುರ್ನಾರಾಯಣಃ ಪ್ರಭುಃ । ಸ ಕಥಂ ಪ್ರಾಪ್ಯತೇ ಮರ್ತ್ಯೈರೇಷ ಏವ ವರೋ ಮಮ ।। ೩೭.

ವನ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ನೀವು ಹೇಳಿದ ಈ ವಿಷ್ಣು, ನಾರಾಯಣ, ಪ್ರಭುವನ್ನು ಮಾನವರು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಬಹುದು? ಇದೇ ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ವರ.

ಋಷಿರುವಾಚ । ತಮುದ್ದಿಶ್ಯ ವ್ರತಂ ಕುರ್ಯಾದ್ ಯತ್ಕಿಂಚಿತ್ಪುರುಷೋಽಚ್ಯುತಮ್ । ಸ ಪರಂ ತಮವಾಪ್ನೋತಿ ಭಕ್ತಯಾ ಯುಕ್ತಃ ಪುಮಾನಿತಿ ।। ೩೭.

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಯಾರಾದರೂ ಅಚ್ಯುತನಿಗಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ ಅವನು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಏವಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಭವಾನ್ ಪುತ್ರ ವ್ರತಮೇತತ್ ಸಮಾಚರ । ನ ಭಕ್ಷಯೇದ್ ಗಣಾನ್ನಂ ತು ನ ವದೇದನೃತಂ ಕ್ವಚಿತ್ ।। ೩೭.

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮಗನೇ, ನೀನು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು: ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸುಳ್ಳು ಮಾತು ಹೇಳಬಾರದು.

ಏತತ್ ತೇ ವ್ರತಮಾದಿಷ್ಟಂ ಮಯಾ ವ್ಯಾಧವರ ಧ್ರುವಮ್ । ಅತ್ರೈವಂ ತಪಸಾ ಯುಕ್ತಸ್ತಿಷ್ಠ ತ್ವಂ ಯಾವದಿಚ್ಛಸಿ ।। ೩೭.

ವನ್ಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನೀನಿಗೆ ನಾನು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಇಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸಿದಷ್ಟು ಕಾಲ ಇರು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಚಿನ್ತಾನ್ವಿತಂ ಮತ್ವಾ ವರದೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಽಭವತ್ । ಮೋಕ್ಷಾರ್ಥಿನಮಥೋ ಬುದ್ಧ್ವಾ ವಞ್ಚಯಿತ್ವಾ ಗತೋ ಮುನಿಃ ।। ೩೭.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನಾದನು; ಆ ವನ್ಯನು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಋಷಿಯು ಅವನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಸ ಶುಭಂ ಶೋಭನಂ ಮಾರ್ಗಮಾಸ್ಥಾಯ ವ್ಯಾಧಸತ್ತಮಃ । ತಪಸ್ತೇಪೇ ನಿರಾಹಾರಸ್ತಂ ಗುರುಂ ಮನಸಾ ಸ್ಮರನ್ ।। ೩೮.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಶುಭವಾದ, ಸುಂದರವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವನ್ಯನು ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ.

ಭಿಕ್ಷಾಕಾಲೇ ತು ಸಂಪ್ರಾಪ್ತೇ ಶೀರ್ಣಪರ್ಣಾನ್ಯಭಕ್ಷಯತ್ । ಸ ಕದಾಚಿತ್ ಕ್ಷುಧಾವಿಷ್ಟೋ ವೃಕ್ಷಮೂಲಂ ಸಮಾಶ್ರಿತಃ ।। ೩೮.

ಭಿಕ್ಷೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಅವನು ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದನು; ಒಂದು ಸಲ, ಭಾರಿಯಾದ ಹಸಿವಿನಿಂದ, ಮರದ ಬೇರು ಹತ್ತಿರ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.

ಬುಭುಕ್ಷಿತಸ್ತರೋಃ ಪರ್ಣಮೈಚ್ಛದ್ ಭಕ್ಷಿತುಮನ್ತಿಕಾತ್ । ಇತ್ಯೇವಂ ಕುರ್ವತೋ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ವಾಗುವಾಚಾಶರೀರಿಣೀ ।। ೩೮.

ಹಸಿವಿನಿಂದ, ಆ ಮರದ ಹತ್ತಿರದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಬಯಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಆಕಾಶದಿಂದ ದೇಹವಿಲ್ಲದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಬಂದಿತು.

ಮಾ ಭಕ್ಷಯಸ್ವ ಸಕಟಮುಚ್ಚೈರೇವಂ ಪ್ರಭಾಷಿತೇ । ತತೋಽಸೌ ತಂ ವಿಹಾಯಾನ್ಯದ್ ವಾರ್ಕ್ಷಂ ಪತಿತಮಗ್ರಹೀತ್ ।। ೩೮.

'ಆ ವಕ್ರವಾದ ಎಲೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಡ' ಎಂದು ಆ ಧ್ವನಿ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿತು; ಆಗ ಅವನು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಎಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

ತಮಪ್ಯೇವಂ ನಿಷಿದ್ಧಂ ಸ್ಯಾದನ್ಯಂ ತಥೈವಮೇವ ಚ । ಏವಂ ಸ ಸಕಟಂ ಮತ್ವಾ ವ್ಯಾಧಃ ಕಿಞ್ಚಿನ್ನ ಭಕ್ಷಯತ್ ।। ೩೮.

ಆ ಎಲೆಯನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ತಿನ್ನಬೇಡ ಎಂದು ನಿಷೇಧವಾಯಿತು; ಹೀಗಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಎಲೆಗಳು ವಕ್ರವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ವನ್ಯನು ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ.

ನಿರಾಹಾರಸ್ತಪಸ್ತೇಪೇ ಸ್ಮರನ್ ಗುರುಮತನ್ದ್ರಿತಃ । ತಸ್ಯಾಥ ಬಹುನಾ ಕಾಲೇ ಗತೇ ಋಷಿವರೋಽಭ್ಯಗಾತ್ ।। ೩೮.

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ನಿರಂತರ ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು.

ದುರ್ವಾಸಾಃ ಶಂಸಿತಾತ್ಮಾ ವೈ ಕಿಞ್ಚಿತ್ಪ್ರಾಣಮಪಶ್ಯತ । ವ್ಯಾಧಂ ತಪೋತ್ಥತೇಜೋಭಿರ್ಜ್ವಲಮಾನಂ ಹವಿರ್ಯಥಾ ।। ೩೮.

ದುರ್ವಾಸರು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅವನು ಬಹಳ ದುರ್ಬಲನಾಗಿ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಉಂಟಾದ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸೋಽಪಿ ವ್ಯಾಧಸ್ತು ತಂ ನತ್ವಾ ಶಿರಸಾಽಥ ಮಹಾಮುನಿಮ್ । ಉವಾಚ ಸ ಕೃತಾರ್ಥೋಽಸ್ಮಿ ಭಗವನ್ ದರ್ಶನಾತ್ ತವ ।। ೩೮.

ಆ ವ್ಯಾಧನು ಕೂಡ ಮಹರ್ಷಿಗೆ ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, "ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ನನಗೆ ಸಾರ್ಥಕತೆ ದೊರೆತಿದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಇದಾನೀಂ ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲಂ ಮೇ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ತ್ವಮವಧಾರಯ । ಶೀರ್ಣಪರ್ಣಾನಿ ಭಕ್ಷಯನ್ ವೈ ತೈರೇವಾಹಂ ಮಹಾಮುನೇ । ಭವನ್ತಂ ಪ್ರೀಣಯಾಮೀತಿ ವ್ಯಾಧಸ್ತಂ ವಾಕ್ಯಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೮.

"ಈಗ ನನಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ. ಮಹರ್ಷೇ, ನಾನು ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿಂದು, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದರು.

ದುರ್ವಾಸಾ ಅಪಿ ತಂ ಶುದ್ಧಂ ಶುದ್ಧಭಾವಂ ಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಮ್ । ಜಿಜ್ಞಾಸುಸ್ತತ್ತಪೋ ವಾಕ್ಯಮಿದಮುಚ್ಚೈರುವಾಚ ಹ ।। ೩೮.

ದುರ್ವಾಸರು ಆತನ ಶುದ್ಧತೆ, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯNigraham ನೋಡಿ, ಅವನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಯವಗೋಧೂಮಶಾಲೀನಾಮನ್ನಂ ಚೈವ ಸುಸಂಸ್ಕೃತಮ್ । ದೀಯತಾಂ ಮೇ ಕ್ಷುಧಾರ್ತಾಯ ತ್ವಾಮುದ್ದಿಶ್ಯಾಗತಾಯ ಚ ।। ೩೮.

"ನಾನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಜೋಳ, ಗೋಧಿ, ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.