ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಅನುಕ್ತೋಽಪಿ ಸ ಧರ್ಮೇಪ್ಸುರ್ವ್ಯಾಧಸ್ತತ್ರೈವ ತಸ್ಥಿವಾನ್ । ಸ್ನಾತ್ವಾ ನದ್ಯಾಂ ದ್ವಿಜಃ ಸೋಽಪಿ ವೃಕ್ಷಮೂಲಮುಪಾಶ್ರಿತಃ ।। ೩೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮಾತಾಡದಿದ್ದರೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸಿದ ಆ ವನ್ಯನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.

ಕಸ್ಯಚಿತ್ ತ್ವಥ ಕಾಲಸ್ಯ ತಾಂ ನದೀಮಗಮತ್ ಕಿಲ । ವ್ಯಾಘ್ರೋ ಬುಭುಕ್ಷಿತಃ ಶಾನ್ತಂ ತಂ ವಿಪ್ರಂ ಹನ್ತುಮುದ್ಯತಃ ।। ೩೭.

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ, ಆ ನದಿಗೆ ಒಂದು ಹುಲಿ ಬಂದು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾಯಿತು.

ಅನ್ತರ್ಜಲಗತಂ ವಿಪ್ರಂ ಯಾವದ್ ವ್ಯಾಘ್ರೋ ಜಿಘೃಕ್ಷತಿ । ತಾವದ್ ವ್ಯಾಧೇನ ವಿದ್ಧೋಽಸೌ ಸದ್ಯಃ ಪ್ರಾಣೈರ್ವಿಯೋಜಿತಃ ।। ೩೭.

ಹುಲಿ ನೀರಿನೊಳಗಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವನ್ಯನು ಬಾಣವಿಟ್ಟು ಹಲ್ಲು, ಹುಲಿ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟಿತು.

ತಸ್ಮಾದ್ ವ್ಯಾಘ್ರಶರೀರಾತ್ ತು ಉತ್ಥಾಯ ಪುರುಷಃ ಕಿಲ । ವಿಪ್ರಶ್ಚಾನ್ತರ್ಜಲೇ ಮಗ್ನಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ತಂ ಶಬ್ದಮಾಕುಲಮ್ । ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೇತಿ ವಾಕ್ಯಮುಚ್ಚೈರುವಾಚ ಹ ।। ೩೭.

ಆಮೇಲೆ, ಹುಲಿಯ ದೇಹದಿಂದ ಒಬ್ಬನು ಹೊರಬಂದನು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ಗಲಾಟೆಯ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಜೋರಾಗಿ 'ನಮೋ ನಾರಾಯಣ' ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.

ವ್ಯಾಘ್ರೇಣಾಪಿ ಶ್ರುತೋ ಮನ್ತ್ರಃ ಪ್ರಾಣೈಃ ಕಣ್ಠಸ್ಥಿತೈಸ್ತತಃ । ಶ್ರುತಮಾತ್ರೇ ಜಹೌ ಪ್ರಾಣಾನ್ ಪುರುಷಶ್ಚಾಭವಚ್ಛುಭಃ ।। ೩೭.

ಹುಲಿಗೂ ಆ ಮಂತ್ರವು ಪ್ರಾಣ ಬಾಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಕೇಳಿಸಿತು. ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದು ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟು ಶುಭವಾಗಿತು.

ಸೋಽಬ್ರವೀದ್ ಯಾಮಿ ತಂ ದೇಶಂ ಯತ್ರ ವಿಷ್ಣುಃ ಸನಾತನಃ । ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದಾದ್ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುಕ್ತಪಾಪ್ಮಾ ನಿರಾಮಯಃ ।। ೩೭.

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಶಾಶ್ವತನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ದಯೆಯಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆ.'

ಇತ್ಯುಕ್ತೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಃ ಪ್ರಾಹ ಕೋಽಸಿ ತ್ವಂ ಪುರುಷರ್ಷಭ । ಸೋಽಬ್ರವೀತ್ ತಸ್ಯ ರಾಜೇನ್ದ್ರಃ ಪ್ರತಾಪೀ ಪೂರ್ವಜನ್ಮನಿ । ದೀರ್ಘಬಾಹುರಿತಿ ಖ್ಯಾತಃ ಸರ್ವಧರ್ಮವಿಶಾರದಃ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, 'ನೀನು ಯಾರು, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ದೀರ್ಘಬಾಹು ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜನಾಗಿದ್ದೆ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿದವನಾಗಿದ್ದೆ.'

ಅಹಂ ಜಾನಾಮಿ ವೇದಾಂಶ್ಚ ಅಹಂ ವೇದ್ಮಿ ಶುಭಾಶುಭಮ್ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇ ನೈವ ಮೇ ಕಾರ್ಯಂ ಕಿಂ ವಸ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ಇತಿ ।। ೩೭.

ನಾನು ವೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನೂ, ಶುಭ-ಅಶುಭವನ್ನು ಅರಿತವನೂ ಆಗಿದ್ದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿರಲಿಲ್ಲ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ.

ತಸ್ಯೈವಂ ವಾದಿನೋ ವಿಪ್ರಾಃ ಸರ್ವೇ ಕ್ರೋಧಸಮನ್ವಿತಾಃ । ಊಚುಃ ಶಾಪಂ ದುರಾಧರ್ಷಃ ಕ್ರೂರೋ ವ್ಯಾಘ್ರೋ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ।। ೩೭.

ಅವನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, 'ನೀನು ಭಯಾನಕ ಹುಲಿಯಾಗಿಬಿಡು' ಎಂದು ಭಯಂಕರ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದರು.

ಅವಮಾನಾತ್ ತು ವಿಪ್ರಾಣಾಂ ಸತ್ಯಾನ್ತಂ ಸ್ಮರಣಂ ತವ । ಮೃತ್ಯುಕಾಲೇನ ಸಂಮೂಢ ಕೇಶವೇನ ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೩೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಸ್ಮರಣೆ ಸತ್ಯಾಂತವಾಗಲಿ; ಮರಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಕೇಶವನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಆಗಲಿ ಎಂದು ಶಪಿಸಿದರು.

ಇತ್ಯುಕ್ತೋಽಹಂ ಪುರಾ ತೈಸ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈರ್ವೇದಪಾರಗೈಃ । ತಮೇವ ಸರ್ವಂ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪಂ ಸುಪುಷ್ಕಲಮ್ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನನಗೆ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದರು; ಅವರಿಂದ ನಾನು ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೆ.

ತತಸ್ತೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಮಹಾಮುನೇ । ಉಕ್ತಾಽನುಗ್ರಹಹೇತೋರ್ವೈ ಊಚುಸ್ತೇ ಮಾಮಿಮಂ ಪುರಾ ।। ೩೭.

ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಹಾಮುನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಷಷ್ಠಾನ್ನಕಾಲಿಕಸ್ಯಾಗ್ರೇ ಯಸ್ತೇ ಸ್ಥಾಸ್ಯತಿ ಕಶ್ಚನ । ಸ ಭಕ್ಷ್ಯಸ್ತೇ ತು ಭವಿತಾ ಕಂಚಿತ್ಕಾಲಂ ನರಾಧಮ ।। ೩೭.

ಆರು ಬಾರಿ ಊಟವಾದ ನಂತರ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಯಾರು ಬರುವರೋ, ಅವರು ಕೆಲ ಕಾಲ ನಿನ್ನ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಪಾಪಾತ್ಮನೇ.

ಯದೇಷುಘಾತಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ತು ಪ್ರಾಣೈಃ ಕಣ್ಠಗತೈರ್ಭವಾನ್ । ಶ್ರೋಷ್ಯಸೇ ದ್ವಿಜವಕ್ತ್ರಾತ್ ತು ನಮೋ ನಾರಾಯಣೇತಿ ಹಿ । ತದಾ ಸ್ವರ್ಗಗತಿಸ್ತುಭ್ಯಂ ಭವಿತಾ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ।। ೩೭.

ನೀನು ಬಾಣದಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡು, ಪ್ರಾಣ ಬಾಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಾಯಿಂದ 'ನಮೋ ನಾರಾಯಣ' ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಿದರೆ, ನೀನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀಯೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಪರವಕ್ತ್ರಗತಸ್ಯಾಪಿ ವಿಷ್ಣೋರ್ನಾಮ ಶ್ರುತಂ ಮಯಾ । ಲಬ್ಧದ್ವೇಷಸ್ಯ ವಿಪ್ರಾಣಾಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಂ ತವ ಸತ್ತಮ ।। ೩೭.

ಬೇರೆ ಯಾರ ಬಾಯಿಂದಲಾದರೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕೋಪವನ್ನು ಪಡೆದವನಿಗೆ ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಸತ್ತ್ವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.

ಯಃ ಪುನರ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ ಪೂಜ್ಯ ಸ್ವವಕ್ತ್ರೇಣ ನಮೋ ಹರಿಮ್ । ವದನ್ ಪ್ರಾಣಂ ವಿಮುಚ್ಯೇತ ಮುಕ್ತೌಽಸೌ ವೀತಕಿಲ್ಬಿಷಃ ।।। ೩೭.

ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ 'ಹರಿಯವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ ಪುನಃ ಸತ್ಯಮುತ್ಕ್ಷಿಪ್ಯ ಭುಜಮುಚ್ಯತೇ । ಜಙ್ಗಮಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ದೇವಾಃ ಕೂಟಸ್ಥಃ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೩೭.

ಇದು ನಿಜ, ನಿಜ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಿಜವೆಂದು ನಾನು ಕೈಯೆತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಸಂಚರಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದೇವರುಗಳು; ಪರಮಾತ್ಮನು ಎಂದೂ ಬದಲಾಗದವನು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತಃ ಸ್ವರ್ಗಂ ಸ ರಾಜಾ ವೀತಕಲ್ಮಷಃ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಽಪಿ ಸದಾಯುಕ್ತಸ್ತಂ ವ್ಯಾಧಂ ಪ್ರತ್ಯಭಾಷತ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪಾಪರಹಿತನಾದ ಆ ರಾಜನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಸದಾ ಸ್ಥಿರನಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ವನ್ಯನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಋಷಿರುವಾಚ । ಜಿಘೃಕ್ಷೋರ್ಮೃಗರಾಜಸ್ಯ ಯತ್ತ್ವಯಾ ರಕ್ಷಿತೋ ಹ್ಯಹಮ್ । ತತ್ಪುತ್ರ ತುಷ್ಟಸ್ತೇ ದದ್ಮಿ ವರಂ ವರಯ ಸುವ್ರತ ।। ೩೭.

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಮೃಗರಾಜನು ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬಂದಾಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ. ಅದರಿಂದ ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಒಳ್ಳೆಯವನೇ, ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬೇಕೆಂದರೂ ಕೇಳು, ನಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.

ವ್ಯಾಧ ಉವಾಚ । ಏಷ ಏವ ವರೋ ಮಹ್ಯಂ ಯತ್ ತ್ವಂ ಮಾಂ ಭಾಷಸೇ ದ್ವಿಜ । ಅತಃ ಪರಂ ವರೇಣಾಹಂ ಕಿಂ ಕರೋಮಿ ಪ್ರಶಾಧಿ ಮಾಮ್ ।। ೩೭.

ವನ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ದ್ವಿಜನೇ, ನೀವು ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದೇ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ವರ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾವ ವರವೂ ನನಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ; ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿ.

ಋಷಿರುವಾಚ । ಅಹಂ ತ್ವಯಾ ಪುರಾ ಪುತ್ರ ಪ್ರಾರ್ಥಿತೋಽಸ್ಮಿ ತಪೋಽರ್ಥಿನಾ । ಬಹುಪಾತಕಯುಕ್ತೇನ ಘೋರರೂಪೇಣ ಚಾನಘ ।। ೩೭.

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಮಗನೇ, ಹಿಂದೆ ನೀನು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿದ್ದೆ, ಆಗ ನೀನು ಬಹುಪಾಪಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದೆ, ಪಾಪರಹಿತನಾದವನೇ.

ಇದಾನೀಂ ತವ ಪಾಪಾನಿ ದೇವಿಕಾಭಿಷವೇಣ ಚ । ಮದ್ದರ್ಶನೇನ ಚ ಚಿರಂ ವಿಷ್ಣುನಾಮಶ್ರುತೇನ ಚ । ನಷ್ಟಾನಿ ಶುದ್ಧದೇಹೋಽಸಿ ಸಾಂಪ್ರತಂ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ।। ೩೭.

ಈಗ ದೇವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದುದರಿಂದ, ನನ್ನನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೋಡಿದುದರಿಂದ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದುದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ; ಈಗ ನೀನು ಶುದ್ಧ ದೇಹದವನಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ಇದಾನೀಂ ವರಮೇಕಂ ತ್ವಂ ಗೃಹಾಣ ಮಮ ಸನ್ನಿಧೌ । ತಪಃ ಕುರುಷ್ವ ಸಾಧೋ ತ್ವಂ ಚಿರಕಾಲಂ ಯದೀಚ್ಛಸಿ ।। ೩೭.

ಈಗ ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೀನು ಒಂದು ವರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು: ನೀನು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಬೇಕೆಂದರೂ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು, ಒಳ್ಳೆಯವನೇ.

ವ್ಯಾಧ ಉವಾಚ । ಯ ಏಷ ಭವತಾ ಪ್ರೋಕ್ತೋ ವಿಷ್ಣುರ್ನಾರಾಯಣಃ ಪ್ರಭುಃ । ಸ ಕಥಂ ಪ್ರಾಪ್ಯತೇ ಮರ್ತ್ಯೈರೇಷ ಏವ ವರೋ ಮಮ ।। ೩೭.

ವನ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ನೀವು ಹೇಳಿದ ಈ ವಿಷ್ಣು, ನಾರಾಯಣ, ಪ್ರಭುವನ್ನು ಮಾನವರು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಬಹುದು? ಇದೇ ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ವರ.

ಋಷಿರುವಾಚ । ತಮುದ್ದಿಶ್ಯ ವ್ರತಂ ಕುರ್ಯಾದ್ ಯತ್ಕಿಂಚಿತ್ಪುರುಷೋಽಚ್ಯುತಮ್ । ಸ ಪರಂ ತಮವಾಪ್ನೋತಿ ಭಕ್ತಯಾ ಯುಕ್ತಃ ಪುಮಾನಿತಿ ।। ೩೭.

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಯಾರಾದರೂ ಅಚ್ಯುತನಿಗಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ ಅವನು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಏವಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಭವಾನ್ ಪುತ್ರ ವ್ರತಮೇತತ್ ಸಮಾಚರ । ನ ಭಕ್ಷಯೇದ್ ಗಣಾನ್ನಂ ತು ನ ವದೇದನೃತಂ ಕ್ವಚಿತ್ ।। ೩೭.

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮಗನೇ, ನೀನು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು: ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸುಳ್ಳು ಮಾತು ಹೇಳಬಾರದು.

ಏತತ್ ತೇ ವ್ರತಮಾದಿಷ್ಟಂ ಮಯಾ ವ್ಯಾಧವರ ಧ್ರುವಮ್ । ಅತ್ರೈವಂ ತಪಸಾ ಯುಕ್ತಸ್ತಿಷ್ಠ ತ್ವಂ ಯಾವದಿಚ್ಛಸಿ ।। ೩೭.

ವನ್ಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನೀನಿಗೆ ನಾನು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಇಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸಿದಷ್ಟು ಕಾಲ ಇರು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಚಿನ್ತಾನ್ವಿತಂ ಮತ್ವಾ ವರದೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಽಭವತ್ । ಮೋಕ್ಷಾರ್ಥಿನಮಥೋ ಬುದ್ಧ್ವಾ ವಞ್ಚಯಿತ್ವಾ ಗತೋ ಮುನಿಃ ।। ೩೭.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನಾದನು; ಆ ವನ್ಯನು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಋಷಿಯು ಅವನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಸ ಶುಭಂ ಶೋಭನಂ ಮಾರ್ಗಮಾಸ್ಥಾಯ ವ್ಯಾಧಸತ್ತಮಃ । ತಪಸ್ತೇಪೇ ನಿರಾಹಾರಸ್ತಂ ಗುರುಂ ಮನಸಾ ಸ್ಮರನ್ ।। ೩೮.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಶುಭವಾದ, ಸುಂದರವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವನ್ಯನು ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ.