ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಅತ್ರಾಪಿ ಶ್ರೂಯತೇ ಚಾನ್ಯದೃಷಿರುಗ್ರತಪಾಃ ಪುರಾ । ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಃ ಪುರಾ ಕಲ್ಪೇ ಆರುಣಿರ್ನಾಮ ನಾಮತಃ ।। ೩೭.

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ಕಥೆ ಕೇಳಬಹುದು: ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗನಾದ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಋಷಿ ಆರುಣಿ ಎಂಬವನು ಇದ್ದನು.

ಸೋಽರಣ್ಯಮಗಮತ್ ಕಿಂಚಿತ್ ತಪೋರ್ಥೀ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಃ । ತಪಸ್ತೇಪೇ ತತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ನುಪವಾಸಪರಾಯಣಃ ।। ೩೭.

ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ದೇವಿಕಾಯಾಸ್ತಟೇ ರಮ್ಯೇ ಸೋಽವಸದ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಃ ಕಿಲ । ಕದಾಚಿದಭಿಷೇಕಾಯ ಸ ಜಗಾಮ ಮಹಾನದೀಮ್ ।। ೩೭.

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದೇವಿಕಾ ನದಿಯ ಸುಂದರ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದನು; ಒಂದು ದಿನ ಅಭಿಷೇಕಕ್ಕಾಗಿ ಮಹಾನದಿಗೆ ಹೋದನು.

ತತ್ರ ಸ್ನಾತ್ವಾ ಜಪನ್ ವಿಪ್ರೋ ದದರ್ಶಾಯಾನ್ತಮಗ್ರತಃ । ವ್ಯಾಧಂ ಮಹಾಧನುಃಪಾಣಿಮುಗ್ರನೇತ್ರಂ ವಿಭೀಷಣಮ್ ।। ೩೭.

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಜಪ ಮಾಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿರುವ, ಭಯಾನಕ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ, ದೊಡ್ಡ ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದಿರುವ ವನ್ಯವ್ಯಾಧನನ್ನು ಕಂಡನು.

ತಂ ದ್ವಿಜಂ ಹನ್ತುಮಾಯಾತ್ ಸ ವಲ್ಕಲಾನಾಂ ಜಿಘೃಕ್ಷಯಾ । ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕ್ಷುಭಿತೋ ವಿಪ್ರೋ ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನಸ್ಯ ಭಯಾದಿತಿ । ಧ್ಯಾಯನ್ ನಾರಾಯಣಂ ದೇವಂ ತಸ್ಥೌ ತತ್ರೈವ ಸ ದ್ವಿಜಃ ।। ೩೭.

ಆ ವ್ಯಾಧನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು, ಅವನ ವಾಲ್ಕಲಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಂದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯೆಯ ಭಯದಿಂದ ಗಾಬರಿಯಾದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ನಾರಾಯಣನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾಽನ್ತರ್ಗತಹರಿಂ ವ್ಯಾಧೋ ಭೀತ ಇವಾಗ್ರತಃ । ವಿಹಾಯ ಸಶರಂ ಚಾಪಂ ತತೋ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೭.

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ವ್ಯಾಧನು ಭಯಗೊಂಡಂತೆ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಂತರ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ವ್ಯಾಧ ಉವಾಚ । ಹನ್ತುಮಿಚ್ಛುರಹಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಭವನ್ತಂ ಪ್ರಾಗಿಹಾಗತಃ । ಇದಾನೀಂ ದರ್ಶನಾತ್ ತುಭ್ಯಂ ಸಾ ಮತಿಃ ಕ್ವಾಪಿ ಮೇ ಗತಾ ।। ೩೭.

ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆಡೆ ಹೋಗಿದೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ಸಹಸ್ತ್ರಾಣಿ ಸಸ್ತ್ರೀಣಾಮಯುತಾನಿ ಚ । ನಿಹತಾನಿ ಮಯಾ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ನಿಹತೌ ಚ ಕುಟಮ್ಬಿನೌ ।। ೩೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಹಸ್ರಾರು ಜನರೂ, ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಳ ಲಕ್ಷಾಂತರರೂ ನನ್ನಿಂದ ಹತರಾದರು, ಬ್ರಹ್ಮಣನೇ, ಮನೆತನದವರೂ ಹತರಾದರು.

ನರಕೇಽಭ್ಯಧಿಕಂ ಚಿತ್ತಂ ಕದಾಚಿದಪಿ ವಿದ್ಯತೇ । ಇದಾನೀಂ ತಪ್ತುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ತಪೋಽಹಂ ತ್ವತ್ಸಮೀಪತಃ । ಉಪದೇಶಪ್ರದಾನೇನ ಪ್ರಸಾದಂ ಕರ್ತುಮರ್ಹಸಿ ।। ೩೭.

ನರಕದಲ್ಲೂ ನನ್ನಂತ ಪಾಪಿ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನನಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ ದಯೆ ತೋರಿಸಬೇಕು.

ಏವಮುಕ್ತೋಽಪ್ಯಸೌ ವಿಪ್ರೋ ನೋತ್ತರಂ ಪ್ರತ್ಯಪದ್ಯತ । ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಪಾಪಕರ್ಮೇತಿ ಮತ್ವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುಂಗವಃ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದರೂ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕನೂ ಪಾಪಕರ್ಮಿಯೂ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು.

ಅನುಕ್ತೋಽಪಿ ಸ ಧರ್ಮೇಪ್ಸುರ್ವ್ಯಾಧಸ್ತತ್ರೈವ ತಸ್ಥಿವಾನ್ । ಸ್ನಾತ್ವಾ ನದ್ಯಾಂ ದ್ವಿಜಃ ಸೋಽಪಿ ವೃಕ್ಷಮೂಲಮುಪಾಶ್ರಿತಃ ।। ೩೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮಾತಾಡದಿದ್ದರೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸಿದ ಆ ವನ್ಯನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.

ಕಸ್ಯಚಿತ್ ತ್ವಥ ಕಾಲಸ್ಯ ತಾಂ ನದೀಮಗಮತ್ ಕಿಲ । ವ್ಯಾಘ್ರೋ ಬುಭುಕ್ಷಿತಃ ಶಾನ್ತಂ ತಂ ವಿಪ್ರಂ ಹನ್ತುಮುದ್ಯತಃ ।। ೩೭.

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ, ಆ ನದಿಗೆ ಒಂದು ಹುಲಿ ಬಂದು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾಯಿತು.

ಅನ್ತರ್ಜಲಗತಂ ವಿಪ್ರಂ ಯಾವದ್ ವ್ಯಾಘ್ರೋ ಜಿಘೃಕ್ಷತಿ । ತಾವದ್ ವ್ಯಾಧೇನ ವಿದ್ಧೋಽಸೌ ಸದ್ಯಃ ಪ್ರಾಣೈರ್ವಿಯೋಜಿತಃ ।। ೩೭.

ಹುಲಿ ನೀರಿನೊಳಗಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವನ್ಯನು ಬಾಣವಿಟ್ಟು ಹಲ್ಲು, ಹುಲಿ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟಿತು.

ತಸ್ಮಾದ್ ವ್ಯಾಘ್ರಶರೀರಾತ್ ತು ಉತ್ಥಾಯ ಪುರುಷಃ ಕಿಲ । ವಿಪ್ರಶ್ಚಾನ್ತರ್ಜಲೇ ಮಗ್ನಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ತಂ ಶಬ್ದಮಾಕುಲಮ್ । ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೇತಿ ವಾಕ್ಯಮುಚ್ಚೈರುವಾಚ ಹ ।। ೩೭.

ಆಮೇಲೆ, ಹುಲಿಯ ದೇಹದಿಂದ ಒಬ್ಬನು ಹೊರಬಂದನು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ಗಲಾಟೆಯ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಜೋರಾಗಿ 'ನಮೋ ನಾರಾಯಣ' ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.

ವ್ಯಾಘ್ರೇಣಾಪಿ ಶ್ರುತೋ ಮನ್ತ್ರಃ ಪ್ರಾಣೈಃ ಕಣ್ಠಸ್ಥಿತೈಸ್ತತಃ । ಶ್ರುತಮಾತ್ರೇ ಜಹೌ ಪ್ರಾಣಾನ್ ಪುರುಷಶ್ಚಾಭವಚ್ಛುಭಃ ।। ೩೭.

ಹುಲಿಗೂ ಆ ಮಂತ್ರವು ಪ್ರಾಣ ಬಾಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಕೇಳಿಸಿತು. ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದು ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟು ಶುಭವಾಗಿತು.

ಸೋಽಬ್ರವೀದ್ ಯಾಮಿ ತಂ ದೇಶಂ ಯತ್ರ ವಿಷ್ಣುಃ ಸನಾತನಃ । ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದಾದ್ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುಕ್ತಪಾಪ್ಮಾ ನಿರಾಮಯಃ ।। ೩೭.

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಶಾಶ್ವತನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ದಯೆಯಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆ.'

ಇತ್ಯುಕ್ತೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಃ ಪ್ರಾಹ ಕೋಽಸಿ ತ್ವಂ ಪುರುಷರ್ಷಭ । ಸೋಽಬ್ರವೀತ್ ತಸ್ಯ ರಾಜೇನ್ದ್ರಃ ಪ್ರತಾಪೀ ಪೂರ್ವಜನ್ಮನಿ । ದೀರ್ಘಬಾಹುರಿತಿ ಖ್ಯಾತಃ ಸರ್ವಧರ್ಮವಿಶಾರದಃ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, 'ನೀನು ಯಾರು, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ದೀರ್ಘಬಾಹು ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜನಾಗಿದ್ದೆ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿದವನಾಗಿದ್ದೆ.'

ಅಹಂ ಜಾನಾಮಿ ವೇದಾಂಶ್ಚ ಅಹಂ ವೇದ್ಮಿ ಶುಭಾಶುಭಮ್ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇ ನೈವ ಮೇ ಕಾರ್ಯಂ ಕಿಂ ವಸ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ಇತಿ ।। ೩೭.

ನಾನು ವೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನೂ, ಶುಭ-ಅಶುಭವನ್ನು ಅರಿತವನೂ ಆಗಿದ್ದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿರಲಿಲ್ಲ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ.

ತಸ್ಯೈವಂ ವಾದಿನೋ ವಿಪ್ರಾಃ ಸರ್ವೇ ಕ್ರೋಧಸಮನ್ವಿತಾಃ । ಊಚುಃ ಶಾಪಂ ದುರಾಧರ್ಷಃ ಕ್ರೂರೋ ವ್ಯಾಘ್ರೋ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ।। ೩೭.

ಅವನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, 'ನೀನು ಭಯಾನಕ ಹುಲಿಯಾಗಿಬಿಡು' ಎಂದು ಭಯಂಕರ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದರು.

ಅವಮಾನಾತ್ ತು ವಿಪ್ರಾಣಾಂ ಸತ್ಯಾನ್ತಂ ಸ್ಮರಣಂ ತವ । ಮೃತ್ಯುಕಾಲೇನ ಸಂಮೂಢ ಕೇಶವೇನ ಭವಿಷ್ಯತಿ ।। ೩೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಸ್ಮರಣೆ ಸತ್ಯಾಂತವಾಗಲಿ; ಮರಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಕೇಶವನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಆಗಲಿ ಎಂದು ಶಪಿಸಿದರು.

ಇತ್ಯುಕ್ತೋಽಹಂ ಪುರಾ ತೈಸ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈರ್ವೇದಪಾರಗೈಃ । ತಮೇವ ಸರ್ವಂ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತೋ ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪಂ ಸುಪುಷ್ಕಲಮ್ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನನಗೆ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದರು; ಅವರಿಂದ ನಾನು ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೆ.

ತತಸ್ತೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಮಹಾಮುನೇ । ಉಕ್ತಾಽನುಗ್ರಹಹೇತೋರ್ವೈ ಊಚುಸ್ತೇ ಮಾಮಿಮಂ ಪುರಾ ।। ೩೭.

ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಹಾಮುನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಷಷ್ಠಾನ್ನಕಾಲಿಕಸ್ಯಾಗ್ರೇ ಯಸ್ತೇ ಸ್ಥಾಸ್ಯತಿ ಕಶ್ಚನ । ಸ ಭಕ್ಷ್ಯಸ್ತೇ ತು ಭವಿತಾ ಕಂಚಿತ್ಕಾಲಂ ನರಾಧಮ ।। ೩೭.

ಆರು ಬಾರಿ ಊಟವಾದ ನಂತರ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಯಾರು ಬರುವರೋ, ಅವರು ಕೆಲ ಕಾಲ ನಿನ್ನ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಪಾಪಾತ್ಮನೇ.

ಯದೇಷುಘಾತಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ತು ಪ್ರಾಣೈಃ ಕಣ್ಠಗತೈರ್ಭವಾನ್ । ಶ್ರೋಷ್ಯಸೇ ದ್ವಿಜವಕ್ತ್ರಾತ್ ತು ನಮೋ ನಾರಾಯಣೇತಿ ಹಿ । ತದಾ ಸ್ವರ್ಗಗತಿಸ್ತುಭ್ಯಂ ಭವಿತಾ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ।। ೩೭.

ನೀನು ಬಾಣದಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡು, ಪ್ರಾಣ ಬಾಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಾಯಿಂದ 'ನಮೋ ನಾರಾಯಣ' ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಿದರೆ, ನೀನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀಯೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಪರವಕ್ತ್ರಗತಸ್ಯಾಪಿ ವಿಷ್ಣೋರ್ನಾಮ ಶ್ರುತಂ ಮಯಾ । ಲಬ್ಧದ್ವೇಷಸ್ಯ ವಿಪ್ರಾಣಾಂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಂ ತವ ಸತ್ತಮ ।। ೩೭.

ಬೇರೆ ಯಾರ ಬಾಯಿಂದಲಾದರೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕೋಪವನ್ನು ಪಡೆದವನಿಗೆ ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಸತ್ತ್ವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.

ಯಃ ಪುನರ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ ಪೂಜ್ಯ ಸ್ವವಕ್ತ್ರೇಣ ನಮೋ ಹರಿಮ್ । ವದನ್ ಪ್ರಾಣಂ ವಿಮುಚ್ಯೇತ ಮುಕ್ತೌಽಸೌ ವೀತಕಿಲ್ಬಿಷಃ ।।। ೩೭.

ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ 'ಹರಿಯವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ ಪುನಃ ಸತ್ಯಮುತ್ಕ್ಷಿಪ್ಯ ಭುಜಮುಚ್ಯತೇ । ಜಙ್ಗಮಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ದೇವಾಃ ಕೂಟಸ್ಥಃ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ ।। ೩೭.

ಇದು ನಿಜ, ನಿಜ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಿಜವೆಂದು ನಾನು ಕೈಯೆತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಸಂಚರಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದೇವರುಗಳು; ಪರಮಾತ್ಮನು ಎಂದೂ ಬದಲಾಗದವನು.

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗತಃ ಸ್ವರ್ಗಂ ಸ ರಾಜಾ ವೀತಕಲ್ಮಷಃ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋಽಪಿ ಸದಾಯುಕ್ತಸ್ತಂ ವ್ಯಾಧಂ ಪ್ರತ್ಯಭಾಷತ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪಾಪರಹಿತನಾದ ಆ ರಾಜನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಸದಾ ಸ್ಥಿರನಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ವನ್ಯನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಋಷಿರುವಾಚ । ಜಿಘೃಕ್ಷೋರ್ಮೃಗರಾಜಸ್ಯ ಯತ್ತ್ವಯಾ ರಕ್ಷಿತೋ ಹ್ಯಹಮ್ । ತತ್ಪುತ್ರ ತುಷ್ಟಸ್ತೇ ದದ್ಮಿ ವರಂ ವರಯ ಸುವ್ರತ ।। ೩೭.

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಮೃಗರಾಜನು ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬಂದಾಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ. ಅದರಿಂದ ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಒಳ್ಳೆಯವನೇ, ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬೇಕೆಂದರೂ ಕೇಳು, ನಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.