ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ತ್ರಿವಿಕ್ರಮಂ ಕ್ರಾನ್ತಜಗತ್ತ್ರಯಂ ಚ ಚತುರ್ಮೂರ್ತ್ತಿಂ ವಿಶ್ವಗತಾಂ ಕ್ಷಿತೀಶಮ್ । ಶಮ್ಭುಂ ವಿಭುಂ ಭೂತಪತಿಂ ಸುರೇಶಂ ನಮಾಮ್ಯಹಂ ವಿಷ್ಣುಮನನ್ತಮೂರ್ತ್ತಿಮ್ ।। ೩೬.

ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ದಾಟಿದ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನಿಗೆ, ನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನು, ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿ, ಶಂಭು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಡೆಯ, ಭೂತಗಳ ಒಡೆಯ, ದೇವತೆಗಳ ಒಡೆಯ, ಅನಂತ ರೂಪದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.

ತ್ವಂ ದೇವ ಸರ್ವಾಣಿ ಚರಾಚರಾಣಿ ಸೃಜಸ್ಯಥೋ ಸಂಹರಸೇ ತ್ವಮೇವ । ಮಾಂ ಮುಕ್ತಿಕಾಮಂ ನಯ ದೇವ ಶೀಘ್ರಂ ಯಸ್ಮಿನ್ ಗತಾ ಯೋಗಿನೋ ನಾಪಯಾನ್ತಿ ।। ೩೬.

ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನೇ ಎಲ್ಲಾ ಚರಾಚರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಅವನ್ನು ಲಯಗೊಳಿಸುವವನು. ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವ ನನನ್ನು, ಯೋಗಿಗಳು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲದ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು.

ಜಯಸ್ವ ಗೋವಿನ್ದ ಮಹಾನುಭಾವ ಜಯಸ್ವ ವಿಷ್ಣೋ ಜಯ ಪದ್ಮನಾಭ । ಜಯಸ್ವ ಸರ್ವಜ್ಞ ಜಯಾಪ್ರಮೇಯ ಜಯಸ್ವ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತ್ತೇ ।। ೩೬.

ಮಹಾ ವೈಭವದ ಗೋವಿಂದ, ನಿನಗೆ ಜಯ! ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಿನಗೆ ಜಯ! ಪದ್ಮನಾಭ, ನಿನಗೆ ಜಯ! ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದವ, ನಿನಗೆ ಜಯ! ವಿಶ್ವದ ಒಡೆಯ, ವಿಶ್ವರೂಪ, ನಿನಗೆ ಜಯ!

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ತದಾ ರಾಜಾ ನಿಧಾಯ ಸ್ವಂ ಕಲೇವರಮ್ । ಪರಮಾತ್ಮನಿ ಗೋವಿನ್ದೇ ಲಯಮಾಗಾಚ್ಚ ಶಾಶ್ವತೇ ।। ೩೬.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ರಾಜನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಂಡನು.

ಧರಣ್ಯುವಾಚ । ಕಥಮಾರಾಧ್ಯಸೇ ದೇವ ಭಕ್ತಿಮದ್ಭಿರ್ನರೈರ್ವಿಭೋ । ಸ್ತ್ರೀಭಿರ್ವಾ ಸರ್ವಮೇತನ್ಮೇ ಶಂಸ ತ್ವಂ ಭೂತಭಾವನ ।। ೩೭.

ಧರಣಿ ಕೇಳಿದಳು: ದೇವಾ, ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಪುರುಷರು ಅಥವಾ ಮಹಿಳೆಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ? ಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ವಿವರಿಸು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಭಾವಸಾಧ್ಯೋಽಸ್ಮ್ಯಹಂ ದೇವಿ ನ ವಿತ್ತೈರ್ನ ಜಪೈರಹಮ್ । ಸಾಧ್ಯಸ್ತಥಾಽಪಿ ಭಕ್ತಾನಾಂ ಕಾಯಕ್ಲೇಶಂ ವದಾಮಿ ತೇ ।। ೩೭.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವಿಯೇ, ನಾನು ಭಾವದಿಂದಲೇ ಸಿಗುತ್ತೇನೆ, ಧನದಿಂದಲೂ ಜಪದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದೇಹದ ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಕರ್ಮಣಾ ಮನಸಾ ವಾಚಾ ಮಚ್ಚಿತ್ತೋ ಯೋ ನರೋ ಭವೇತ್ । ತಸ್ಯ ವ್ರತಾನಿ ಧಾಸ್ಯಾಮಿ ವಿವಿಧಾನಿ ನಿಬೋಧ ಮೇ ।। ೩೭.

ಯಾರು ತಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಾತಿನಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸು ಇಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗಾಗಿ ನಾನು ವಿಧಿಸಿರುವ ವಿವಿಧ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು.

ಅಹಿಂಸಾ ಸತ್ಯಮಸ್ತೇಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಂ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಮ್ (-ಕಲ್ಕತ)ಾ । ಏತಾನಿ ಮಾನಸಾನ್ಯಾಹುರ್ವ್ರತಾನಿ ತು ಧರಾಧರೇ ।। ೩೭.

ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯ, ಪರದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಕದಿಯದಿರುವುದು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ—ಇವುಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ರತಗಳೆಂದು ಭೂಧರನಾದ ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಏಕಭಕ್ತಂ ತಥಾ ನಕ್ತಮುಪವಾಸಾದಿಕಂ ಚ ಯತ್ । ತತ್ಸರ್ವಂ ಕಾಯಿಕಂ ಪುಂಸಾಂ ವ್ರತಂ ಭವತಿ ನಾನ್ಯಥಾ ।। ೩೭.

ಏಕಭಕ್ತಿ, ರಾತ್ರಿ ಉಪವಾಸ ಮತ್ತು ಇತರ ಶರೀರದ ತಪಸ್ಸುಗಳು—allವು ಪುರುಷರಿಗೆ ದೇಹದ ವ್ರತಗಳಾಗಿವೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

ಮೌನಂ ಚಾಧ್ಯಯನಂ ಚೈವ ದೇವಸ್ತುತ್ಯರ್ಥಕೀರ್ತಿತತ್ । ನಿವೃತ್ತಿಶ್ಚಾಪಿ ಪೈಶುನ್ಯಾದ್ ವಾಚಿಕಂ ವ್ರತಮುತ್ತಮಮ್ ।।೩೭.

ಮೌನ, ಪಠಣ ಮತ್ತು ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಪಠಿಸುವುದು, ಪೈಶುನ್ಯದಿಂದ ದೂರವಿರುವುದು—ಇವು ಮಾತಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವ್ರತಗಳು.

ಅತ್ರಾಪಿ ಶ್ರೂಯತೇ ಚಾನ್ಯದೃಷಿರುಗ್ರತಪಾಃ ಪುರಾ । ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಃ ಪುರಾ ಕಲ್ಪೇ ಆರುಣಿರ್ನಾಮ ನಾಮತಃ ।। ೩೭.

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ಕಥೆ ಕೇಳಬಹುದು: ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗನಾದ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಋಷಿ ಆರುಣಿ ಎಂಬವನು ಇದ್ದನು.

ಸೋಽರಣ್ಯಮಗಮತ್ ಕಿಂಚಿತ್ ತಪೋರ್ಥೀ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಃ । ತಪಸ್ತೇಪೇ ತತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ನುಪವಾಸಪರಾಯಣಃ ।। ೩೭.

ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ದೇವಿಕಾಯಾಸ್ತಟೇ ರಮ್ಯೇ ಸೋಽವಸದ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಃ ಕಿಲ । ಕದಾಚಿದಭಿಷೇಕಾಯ ಸ ಜಗಾಮ ಮಹಾನದೀಮ್ ।। ೩೭.

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದೇವಿಕಾ ನದಿಯ ಸುಂದರ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದನು; ಒಂದು ದಿನ ಅಭಿಷೇಕಕ್ಕಾಗಿ ಮಹಾನದಿಗೆ ಹೋದನು.

ತತ್ರ ಸ್ನಾತ್ವಾ ಜಪನ್ ವಿಪ್ರೋ ದದರ್ಶಾಯಾನ್ತಮಗ್ರತಃ । ವ್ಯಾಧಂ ಮಹಾಧನುಃಪಾಣಿಮುಗ್ರನೇತ್ರಂ ವಿಭೀಷಣಮ್ ।। ೩೭.

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಜಪ ಮಾಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿರುವ, ಭಯಾನಕ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ, ದೊಡ್ಡ ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದಿರುವ ವನ್ಯವ್ಯಾಧನನ್ನು ಕಂಡನು.

ತಂ ದ್ವಿಜಂ ಹನ್ತುಮಾಯಾತ್ ಸ ವಲ್ಕಲಾನಾಂ ಜಿಘೃಕ್ಷಯಾ । ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕ್ಷುಭಿತೋ ವಿಪ್ರೋ ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನಸ್ಯ ಭಯಾದಿತಿ । ಧ್ಯಾಯನ್ ನಾರಾಯಣಂ ದೇವಂ ತಸ್ಥೌ ತತ್ರೈವ ಸ ದ್ವಿಜಃ ।। ೩೭.

ಆ ವ್ಯಾಧನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು, ಅವನ ವಾಲ್ಕಲಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಂದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯೆಯ ಭಯದಿಂದ ಗಾಬರಿಯಾದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ನಾರಾಯಣನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾಽನ್ತರ್ಗತಹರಿಂ ವ್ಯಾಧೋ ಭೀತ ಇವಾಗ್ರತಃ । ವಿಹಾಯ ಸಶರಂ ಚಾಪಂ ತತೋ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೭.

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ವ್ಯಾಧನು ಭಯಗೊಂಡಂತೆ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಂತರ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ವ್ಯಾಧ ಉವಾಚ । ಹನ್ತುಮಿಚ್ಛುರಹಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಭವನ್ತಂ ಪ್ರಾಗಿಹಾಗತಃ । ಇದಾನೀಂ ದರ್ಶನಾತ್ ತುಭ್ಯಂ ಸಾ ಮತಿಃ ಕ್ವಾಪಿ ಮೇ ಗತಾ ।। ೩೭.

ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆಡೆ ಹೋಗಿದೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ಸಹಸ್ತ್ರಾಣಿ ಸಸ್ತ್ರೀಣಾಮಯುತಾನಿ ಚ । ನಿಹತಾನಿ ಮಯಾ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ನಿಹತೌ ಚ ಕುಟಮ್ಬಿನೌ ।। ೩೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಹಸ್ರಾರು ಜನರೂ, ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಳ ಲಕ್ಷಾಂತರರೂ ನನ್ನಿಂದ ಹತರಾದರು, ಬ್ರಹ್ಮಣನೇ, ಮನೆತನದವರೂ ಹತರಾದರು.

ನರಕೇಽಭ್ಯಧಿಕಂ ಚಿತ್ತಂ ಕದಾಚಿದಪಿ ವಿದ್ಯತೇ । ಇದಾನೀಂ ತಪ್ತುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ತಪೋಽಹಂ ತ್ವತ್ಸಮೀಪತಃ । ಉಪದೇಶಪ್ರದಾನೇನ ಪ್ರಸಾದಂ ಕರ್ತುಮರ್ಹಸಿ ।। ೩೭.

ನರಕದಲ್ಲೂ ನನ್ನಂತ ಪಾಪಿ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನನಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ ದಯೆ ತೋರಿಸಬೇಕು.

ಏವಮುಕ್ತೋಽಪ್ಯಸೌ ವಿಪ್ರೋ ನೋತ್ತರಂ ಪ್ರತ್ಯಪದ್ಯತ । ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಪಾಪಕರ್ಮೇತಿ ಮತ್ವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುಂಗವಃ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದರೂ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕನೂ ಪಾಪಕರ್ಮಿಯೂ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು.

ಅನುಕ್ತೋಽಪಿ ಸ ಧರ್ಮೇಪ್ಸುರ್ವ್ಯಾಧಸ್ತತ್ರೈವ ತಸ್ಥಿವಾನ್ । ಸ್ನಾತ್ವಾ ನದ್ಯಾಂ ದ್ವಿಜಃ ಸೋಽಪಿ ವೃಕ್ಷಮೂಲಮುಪಾಶ್ರಿತಃ ।। ೩೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮಾತಾಡದಿದ್ದರೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸಿದ ಆ ವನ್ಯನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.

ಕಸ್ಯಚಿತ್ ತ್ವಥ ಕಾಲಸ್ಯ ತಾಂ ನದೀಮಗಮತ್ ಕಿಲ । ವ್ಯಾಘ್ರೋ ಬುಭುಕ್ಷಿತಃ ಶಾನ್ತಂ ತಂ ವಿಪ್ರಂ ಹನ್ತುಮುದ್ಯತಃ ।। ೩೭.

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ, ಆ ನದಿಗೆ ಒಂದು ಹುಲಿ ಬಂದು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾಯಿತು.

ಅನ್ತರ್ಜಲಗತಂ ವಿಪ್ರಂ ಯಾವದ್ ವ್ಯಾಘ್ರೋ ಜಿಘೃಕ್ಷತಿ । ತಾವದ್ ವ್ಯಾಧೇನ ವಿದ್ಧೋಽಸೌ ಸದ್ಯಃ ಪ್ರಾಣೈರ್ವಿಯೋಜಿತಃ ।। ೩೭.

ಹುಲಿ ನೀರಿನೊಳಗಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವನ್ಯನು ಬಾಣವಿಟ್ಟು ಹಲ್ಲು, ಹುಲಿ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟಿತು.

ತಸ್ಮಾದ್ ವ್ಯಾಘ್ರಶರೀರಾತ್ ತು ಉತ್ಥಾಯ ಪುರುಷಃ ಕಿಲ । ವಿಪ್ರಶ್ಚಾನ್ತರ್ಜಲೇ ಮಗ್ನಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ತಂ ಶಬ್ದಮಾಕುಲಮ್ । ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯೇತಿ ವಾಕ್ಯಮುಚ್ಚೈರುವಾಚ ಹ ।। ೩೭.

ಆಮೇಲೆ, ಹುಲಿಯ ದೇಹದಿಂದ ಒಬ್ಬನು ಹೊರಬಂದನು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ಗಲಾಟೆಯ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಜೋರಾಗಿ 'ನಮೋ ನಾರಾಯಣ' ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.

ವ್ಯಾಘ್ರೇಣಾಪಿ ಶ್ರುತೋ ಮನ್ತ್ರಃ ಪ್ರಾಣೈಃ ಕಣ್ಠಸ್ಥಿತೈಸ್ತತಃ । ಶ್ರುತಮಾತ್ರೇ ಜಹೌ ಪ್ರಾಣಾನ್ ಪುರುಷಶ್ಚಾಭವಚ್ಛುಭಃ ।। ೩೭.

ಹುಲಿಗೂ ಆ ಮಂತ್ರವು ಪ್ರಾಣ ಬಾಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಕೇಳಿಸಿತು. ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದು ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟು ಶುಭವಾಗಿತು.

ಸೋಽಬ್ರವೀದ್ ಯಾಮಿ ತಂ ದೇಶಂ ಯತ್ರ ವಿಷ್ಣುಃ ಸನಾತನಃ । ತ್ವತ್ಪ್ರಸಾದಾದ್ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುಕ್ತಪಾಪ್ಮಾ ನಿರಾಮಯಃ ।। ೩೭.

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಶಾಶ್ವತನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ದಯೆಯಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆ.'

ಇತ್ಯುಕ್ತೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಃ ಪ್ರಾಹ ಕೋಽಸಿ ತ್ವಂ ಪುರುಷರ್ಷಭ । ಸೋಽಬ್ರವೀತ್ ತಸ್ಯ ರಾಜೇನ್ದ್ರಃ ಪ್ರತಾಪೀ ಪೂರ್ವಜನ್ಮನಿ । ದೀರ್ಘಬಾಹುರಿತಿ ಖ್ಯಾತಃ ಸರ್ವಧರ್ಮವಿಶಾರದಃ ।। ೩೭.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, 'ನೀನು ಯಾರು, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ದೀರ್ಘಬಾಹು ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜನಾಗಿದ್ದೆ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿದವನಾಗಿದ್ದೆ.'

ಅಹಂ ಜಾನಾಮಿ ವೇದಾಂಶ್ಚ ಅಹಂ ವೇದ್ಮಿ ಶುಭಾಶುಭಮ್ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇ ನೈವ ಮೇ ಕಾರ್ಯಂ ಕಿಂ ವಸ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ಇತಿ ।। ೩೭.

ನಾನು ವೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನೂ, ಶುಭ-ಅಶುಭವನ್ನು ಅರಿತವನೂ ಆಗಿದ್ದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿರಲಿಲ್ಲ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ.

ತಸ್ಯೈವಂ ವಾದಿನೋ ವಿಪ್ರಾಃ ಸರ್ವೇ ಕ್ರೋಧಸಮನ್ವಿತಾಃ । ಊಚುಃ ಶಾಪಂ ದುರಾಧರ್ಷಃ ಕ್ರೂರೋ ವ್ಯಾಘ್ರೋ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ।। ೩೭.

ಅವನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, 'ನೀನು ಭಯಾನಕ ಹುಲಿಯಾಗಿಬಿಡು' ಎಂದು ಭಯಂಕರ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದರು.