ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಋಷಿರಧ್ಯಾತ್ಮಯೋಗೇನ ವಿಹಾಯೇದಂ ಕಲೇವರಮ್ । ಬ್ರಹ್ಮಭೂತೋಽಭವದ್ಧಾತ್ರಿ ಹರೌ ಲಯಮವಾಪ ಚ ।। ೩೬.

ಆ ಋಷಿ ಆತ್ಮಯೋಗದ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಏಕತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಧಾತೃಹರಿಯಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಂಡನು.

ವೃನ್ದಾವನಂ ಚ ರಾಜಾಽಸೌ ತಪೋಽರ್ಥಂ ಗತವಾನ್ ಪ್ರಭುಃ । ತತ್ರ ಗೋವಿನ್ದನಾಮಾನಂ ಹರಿಂ ಸ್ತೋತುಮಥಾರಭತ್ ।। ೩೬.

ಆ ಮಹಾರಾಜನು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಗೋವಿಂದ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ರಾಜೋವಾಚ । ನಮಾಮಿ ದೇವಂ ಜಗತಾಂ ಚ ಮೂರ್ತ್ತಿಂ ಗೋಪೇನ್ದ್ರಮಿನ್ದ್ರಾನುಜಮಪ್ರಮೇಯಮ್ । ಸಂಸಾರಚಕ್ರಕ್ರಮಣೈಕದಕ್ಷಂ ಕ್ಷಿತೀಧರಂ ದೇವವರಂ ನಮಾಮಿ ।। ೩೬.

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪವಾದ ದೇವರನ್ನು, ಗೋವಿಂದನನ್ನು, ಇಂದ್ರನ ತಮ್ಮನನ್ನು, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಪಾರನಾದವನು, ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರವನ್ನು ದಾಟಲು ಒಬ್ಬನೇ ಶಕ್ತನಾದವನನ್ನು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ದೇವರನ್ನು, ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನನ್ನು ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಭವೋದಧೌ ದುಃಖಶತೋರ್ಮ್ಮಿಭೀಮೇ ಜರಾವರ್ತ್ತೇ ಕೃಷ್ಣಪಾತಾಲಮೂಲೇ । ತದನ್ತಮೇಕೋ ದಧತೇ ಸುಖಂ ಮೇ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ಗೋಪತಿರಪ್ರಮೇಯ ।। ೩೬.

ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ದುಃಖಗಳ ಭಯಾನಕ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಎಂಬ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ, ಕಪ್ಪು ಪಾತಾಳದ ಮೂಲದಲ್ಲಿ—ಅವುಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಂದು ನನಗೆ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುವವನು ನೀನೇ. ಅಪ್ರಮೇಯನಾದ ಗೋವಿಂದ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ವ್ಯಾಧ್ಯಾದಿಯುಕ್ತಃ ಪುರುಷೈರ್ಗ್ರಹೈಶ್ಚ ಸಙ್ಘಟ್ಟಮಾನಂ ಪುನರೇವ ದೇವ । ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ಯುದ್ಧರತೇ ಮಹಾತ್ಮಾ ಜನಾರ್ದನೋ ಗೋಪತಿರುಗ್ರಬಾಹುಃ ।। ೩೬.

ವ್ಯಾಧಿ ಮುಂತಾದ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಜನರು ಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಬಾಧಿಸಲ್ಪಡುವಾಗ, ಯುದ್ಧವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಜನಾರ್ದನನೇ, ಗೋವಿಂದನೇ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ತ್ವಮುತ್ತಮಃ ಸರ್ವವಿದಾಂ ಸುರೇಶ ತ್ವಯಾ ತತಂ ವಿಶ್ವಮಿದಂ ಸಮಸ್ತಮ್ । ಗೋಪೇನ್ದ್ರ ಮಾಂ ಪಾಹಿ ಮಹಾನುಭಾವ ಭವಾದ್ಭೀತಂ ತಿಗ್ಮರಥಾಙ್ಗಪಾಣೇ ।। ೩೬.

ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ. ನಿನ್ನಿಂದ ಈ ವಿಶ್ವವೆಲ್ಲವೂ ತುಂಬಿದೆ. ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಗೋವಿಂದನೇ, ಭವಭಯದಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದವನೇ.

ಪರೋಽಸಿ ದೇವ ಪ್ರವರಃ ಸುರಾಣಾಂ ಪುಂಸಃ ಸ್ವರೂಪೋಽಸಿ ಶಶಿಪ್ರಕಾಶಃ । ಹುತಾಶವಕ್ತ್ರಾಚ್ಯುತ ತೀವ್ರಭಾವ ಗೋಪೇನ್ದ್ರ ಮಾಂ ಪಾಹಿ ಭವೇ ಪತನ್ತಮ್ ।। ೩೬.

ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದೇವನೇ, ನೀನು ಪುರುಷನ ನಿಜಸ್ವರೂಪ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ. ಅಗ್ನಿಮುಖನಾದ ಅಚ್ಯುತನೇ, ತೀವ್ರ ಸ್ವಭಾವದವನೇ, ಗೋವಿಂದನೇ, ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಸಂಸಾರಚಕ್ರಕ್ರಮಣಾನ್ಯನೇಕಾ - ನ್ಯಾವಿರ್ಭವನ್ತ್ಯಚ್ಯುತ ದೇಹಿನಾಂ ಯತ್ । ತ್ವನ್ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಿತಾನಾಂ ಸುರೇಶ ಕಸ್ತೇ ಮಾಯಾಂ ತರತೇ ದ್ವನ್ದ್ವಧಾಮಾ ।। ೩೬.

ಅಚ್ಯುತನೇ, ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅನೇಕ ಸಂಸಾರಚಕ್ರಗಳ ಪಟಪಟಿಕೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಈ ದ್ವಂದ್ವಗಳ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಯಾರು ದಾಟಬಹುದು?

ಅಗೋತ್ರಮಸ್ಪರ್ಶಮರೂಪಗನ್ಧ - ಮನಾಮನಿರ್ದೇಶಮಜಂ ವರೇಣ್ಯಮ್ । ಗೋಪೇನ್ದ್ರ ತ್ವಾಂ ಯದ್ಯುಪಾಸನ್ತಿ ಧೀರಾ - ಸ್ತೇ ಮುಕ್ತಿಭಾಜೋ ಭವಬನ್ಧಮುಕ್ತಾಃ ।। ೩೬.

ಗೋವಿಂದನೇ, ಯಾರು ನಿನ್ನನ್ನು ವಂಶವಿಲ್ಲದ, ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ, ವಾಸನೆಯಿಲ್ಲದ, ಹೆಸರಿಲ್ಲದ, ವರ್ಣನೆಗೆ ಆಗದ, ಜನನರಹಿತ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಭಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ಧೀರರು ಭವಬಂಧದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಶಬ್ದಾತಿಗಂ ವ್ಯೋಮರೂಪಂ ವಿಮೂರ್ತ್ತಿಂ ವಿಕರ್ಮ್ಮಿಣಾಂ ಶುಭಭಾವಂ ವರೇಣ್ಯಮ್ । ಚಕ್ರಾಬ್ಜಪಾಣಿಂ ತು ತಥೋಪಚಾರಾ- ದುಕ್ತಂ ಪುರಾಣೇ ಸತತಂ ನಮಾಮಿ ।। ೩೬.

ಯಾವನು ಶಬ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೂರನಾದವನು, ಆಕಾಶದ ರೂಪವನು, ರೂಪವಿಲ್ಲದವನು, ಸತ್ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಶುಭಸ್ವಭಾವವನು, ಆರಾಧನೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾದವನು, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಕಮಲವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದವನು, ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ರೂಪಾಂತರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು, ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ನಾನು ಸದಾ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.

ತ್ರಿವಿಕ್ರಮಂ ಕ್ರಾನ್ತಜಗತ್ತ್ರಯಂ ಚ ಚತುರ್ಮೂರ್ತ್ತಿಂ ವಿಶ್ವಗತಾಂ ಕ್ಷಿತೀಶಮ್ । ಶಮ್ಭುಂ ವಿಭುಂ ಭೂತಪತಿಂ ಸುರೇಶಂ ನಮಾಮ್ಯಹಂ ವಿಷ್ಣುಮನನ್ತಮೂರ್ತ್ತಿಮ್ ।। ೩೬.

ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ದಾಟಿದ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನಿಗೆ, ನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನು, ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿ, ಶಂಭು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಡೆಯ, ಭೂತಗಳ ಒಡೆಯ, ದೇವತೆಗಳ ಒಡೆಯ, ಅನಂತ ರೂಪದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.

ತ್ವಂ ದೇವ ಸರ್ವಾಣಿ ಚರಾಚರಾಣಿ ಸೃಜಸ್ಯಥೋ ಸಂಹರಸೇ ತ್ವಮೇವ । ಮಾಂ ಮುಕ್ತಿಕಾಮಂ ನಯ ದೇವ ಶೀಘ್ರಂ ಯಸ್ಮಿನ್ ಗತಾ ಯೋಗಿನೋ ನಾಪಯಾನ್ತಿ ।। ೩೬.

ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನೇ ಎಲ್ಲಾ ಚರಾಚರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಅವನ್ನು ಲಯಗೊಳಿಸುವವನು. ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವ ನನನ್ನು, ಯೋಗಿಗಳು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲದ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು.

ಜಯಸ್ವ ಗೋವಿನ್ದ ಮಹಾನುಭಾವ ಜಯಸ್ವ ವಿಷ್ಣೋ ಜಯ ಪದ್ಮನಾಭ । ಜಯಸ್ವ ಸರ್ವಜ್ಞ ಜಯಾಪ್ರಮೇಯ ಜಯಸ್ವ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತ್ತೇ ।। ೩೬.

ಮಹಾ ವೈಭವದ ಗೋವಿಂದ, ನಿನಗೆ ಜಯ! ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಿನಗೆ ಜಯ! ಪದ್ಮನಾಭ, ನಿನಗೆ ಜಯ! ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದವ, ನಿನಗೆ ಜಯ! ವಿಶ್ವದ ಒಡೆಯ, ವಿಶ್ವರೂಪ, ನಿನಗೆ ಜಯ!

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಸ್ತುತ್ವಾ ತದಾ ರಾಜಾ ನಿಧಾಯ ಸ್ವಂ ಕಲೇವರಮ್ । ಪರಮಾತ್ಮನಿ ಗೋವಿನ್ದೇ ಲಯಮಾಗಾಚ್ಚ ಶಾಶ್ವತೇ ।। ೩೬.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ರಾಜನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಂಡನು.

ಧರಣ್ಯುವಾಚ । ಕಥಮಾರಾಧ್ಯಸೇ ದೇವ ಭಕ್ತಿಮದ್ಭಿರ್ನರೈರ್ವಿಭೋ । ಸ್ತ್ರೀಭಿರ್ವಾ ಸರ್ವಮೇತನ್ಮೇ ಶಂಸ ತ್ವಂ ಭೂತಭಾವನ ।। ೩೭.

ಧರಣಿ ಕೇಳಿದಳು: ದೇವಾ, ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಪುರುಷರು ಅಥವಾ ಮಹಿಳೆಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ? ಭೂತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ವಿವರಿಸು.

ಶ್ರೀವರಾಹ ಉವಾಚ । ಭಾವಸಾಧ್ಯೋಽಸ್ಮ್ಯಹಂ ದೇವಿ ನ ವಿತ್ತೈರ್ನ ಜಪೈರಹಮ್ । ಸಾಧ್ಯಸ್ತಥಾಽಪಿ ಭಕ್ತಾನಾಂ ಕಾಯಕ್ಲೇಶಂ ವದಾಮಿ ತೇ ।। ೩೭.

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವಿಯೇ, ನಾನು ಭಾವದಿಂದಲೇ ಸಿಗುತ್ತೇನೆ, ಧನದಿಂದಲೂ ಜಪದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದೇಹದ ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಕರ್ಮಣಾ ಮನಸಾ ವಾಚಾ ಮಚ್ಚಿತ್ತೋ ಯೋ ನರೋ ಭವೇತ್ । ತಸ್ಯ ವ್ರತಾನಿ ಧಾಸ್ಯಾಮಿ ವಿವಿಧಾನಿ ನಿಬೋಧ ಮೇ ।। ೩೭.

ಯಾರು ತಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಾತಿನಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸು ಇಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗಾಗಿ ನಾನು ವಿಧಿಸಿರುವ ವಿವಿಧ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು.

ಅಹಿಂಸಾ ಸತ್ಯಮಸ್ತೇಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಂ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತಮ್ (-ಕಲ್ಕತ)ಾ । ಏತಾನಿ ಮಾನಸಾನ್ಯಾಹುರ್ವ್ರತಾನಿ ತು ಧರಾಧರೇ ।। ೩೭.

ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯ, ಪರದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಕದಿಯದಿರುವುದು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ—ಇವುಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ರತಗಳೆಂದು ಭೂಧರನಾದ ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಏಕಭಕ್ತಂ ತಥಾ ನಕ್ತಮುಪವಾಸಾದಿಕಂ ಚ ಯತ್ । ತತ್ಸರ್ವಂ ಕಾಯಿಕಂ ಪುಂಸಾಂ ವ್ರತಂ ಭವತಿ ನಾನ್ಯಥಾ ।। ೩೭.

ಏಕಭಕ್ತಿ, ರಾತ್ರಿ ಉಪವಾಸ ಮತ್ತು ಇತರ ಶರೀರದ ತಪಸ್ಸುಗಳು—allವು ಪುರುಷರಿಗೆ ದೇಹದ ವ್ರತಗಳಾಗಿವೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

ಮೌನಂ ಚಾಧ್ಯಯನಂ ಚೈವ ದೇವಸ್ತುತ್ಯರ್ಥಕೀರ್ತಿತತ್ । ನಿವೃತ್ತಿಶ್ಚಾಪಿ ಪೈಶುನ್ಯಾದ್ ವಾಚಿಕಂ ವ್ರತಮುತ್ತಮಮ್ ।।೩೭.

ಮೌನ, ಪಠಣ ಮತ್ತು ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಪಠಿಸುವುದು, ಪೈಶುನ್ಯದಿಂದ ದೂರವಿರುವುದು—ಇವು ಮಾತಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವ್ರತಗಳು.

ಅತ್ರಾಪಿ ಶ್ರೂಯತೇ ಚಾನ್ಯದೃಷಿರುಗ್ರತಪಾಃ ಪುರಾ । ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಃ ಪುರಾ ಕಲ್ಪೇ ಆರುಣಿರ್ನಾಮ ನಾಮತಃ ।। ೩೭.

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ಕಥೆ ಕೇಳಬಹುದು: ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಗನಾದ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಋಷಿ ಆರುಣಿ ಎಂಬವನು ಇದ್ದನು.

ಸೋಽರಣ್ಯಮಗಮತ್ ಕಿಂಚಿತ್ ತಪೋರ್ಥೀ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಃ । ತಪಸ್ತೇಪೇ ತತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ನುಪವಾಸಪರಾಯಣಃ ।। ೩೭.

ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

ದೇವಿಕಾಯಾಸ್ತಟೇ ರಮ್ಯೇ ಸೋಽವಸದ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಃ ಕಿಲ । ಕದಾಚಿದಭಿಷೇಕಾಯ ಸ ಜಗಾಮ ಮಹಾನದೀಮ್ ।। ೩೭.

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದೇವಿಕಾ ನದಿಯ ಸುಂದರ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದನು; ಒಂದು ದಿನ ಅಭಿಷೇಕಕ್ಕಾಗಿ ಮಹಾನದಿಗೆ ಹೋದನು.

ತತ್ರ ಸ್ನಾತ್ವಾ ಜಪನ್ ವಿಪ್ರೋ ದದರ್ಶಾಯಾನ್ತಮಗ್ರತಃ । ವ್ಯಾಧಂ ಮಹಾಧನುಃಪಾಣಿಮುಗ್ರನೇತ್ರಂ ವಿಭೀಷಣಮ್ ।। ೩೭.

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಜಪ ಮಾಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿರುವ, ಭಯಾನಕ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ, ದೊಡ್ಡ ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದಿರುವ ವನ್ಯವ್ಯಾಧನನ್ನು ಕಂಡನು.

ತಂ ದ್ವಿಜಂ ಹನ್ತುಮಾಯಾತ್ ಸ ವಲ್ಕಲಾನಾಂ ಜಿಘೃಕ್ಷಯಾ । ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕ್ಷುಭಿತೋ ವಿಪ್ರೋ ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನಸ್ಯ ಭಯಾದಿತಿ । ಧ್ಯಾಯನ್ ನಾರಾಯಣಂ ದೇವಂ ತಸ್ಥೌ ತತ್ರೈವ ಸ ದ್ವಿಜಃ ।। ೩೭.

ಆ ವ್ಯಾಧನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು, ಅವನ ವಾಲ್ಕಲಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಂದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯೆಯ ಭಯದಿಂದ ಗಾಬರಿಯಾದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ನಾರಾಯಣನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾಽನ್ತರ್ಗತಹರಿಂ ವ್ಯಾಧೋ ಭೀತ ಇವಾಗ್ರತಃ । ವಿಹಾಯ ಸಶರಂ ಚಾಪಂ ತತೋ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೩೭.

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ವ್ಯಾಧನು ಭಯಗೊಂಡಂತೆ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಂತರ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ವ್ಯಾಧ ಉವಾಚ । ಹನ್ತುಮಿಚ್ಛುರಹಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಭವನ್ತಂ ಪ್ರಾಗಿಹಾಗತಃ । ಇದಾನೀಂ ದರ್ಶನಾತ್ ತುಭ್ಯಂ ಸಾ ಮತಿಃ ಕ್ವಾಪಿ ಮೇ ಗತಾ ।। ೩೭.

ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆಡೆ ಹೋಗಿದೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನಾಂ ಸಹಸ್ತ್ರಾಣಿ ಸಸ್ತ್ರೀಣಾಮಯುತಾನಿ ಚ । ನಿಹತಾನಿ ಮಯಾ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ನಿಹತೌ ಚ ಕುಟಮ್ಬಿನೌ ।। ೩೭.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಹಸ್ರಾರು ಜನರೂ, ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಳ ಲಕ್ಷಾಂತರರೂ ನನ್ನಿಂದ ಹತರಾದರು, ಬ್ರಹ್ಮಣನೇ, ಮನೆತನದವರೂ ಹತರಾದರು.

ನರಕೇಽಭ್ಯಧಿಕಂ ಚಿತ್ತಂ ಕದಾಚಿದಪಿ ವಿದ್ಯತೇ । ಇದಾನೀಂ ತಪ್ತುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ತಪೋಽಹಂ ತ್ವತ್ಸಮೀಪತಃ । ಉಪದೇಶಪ್ರದಾನೇನ ಪ್ರಸಾದಂ ಕರ್ತುಮರ್ಹಸಿ ।। ೩೭.

ನರಕದಲ್ಲೂ ನನ್ನಂತ ಪಾಪಿ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನನಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ ದಯೆ ತೋರಿಸಬೇಕು.